Sergiej Brin: Chcę zacząć od pytania,
które, o ile mi wiadomo, wielu z was nurtuje.
Spotkaliśmy się tu kilka lat temu.
Zanim zaczniemy dzisiejszy wykład,
skoro tak wielu z was się zastanawia,
załatwmy tę sprawę.
Odpowiedź brzmi: bokserki.
Mam nadzieję, że poprawiłem wam samopoczucie.
Wiecie, co to może być? Wie ktoś?
Widownia: Tak
SB: Co to jest?
Widownia: Użytkownicy Google'a w różnych częściach świata.
Fantastycznie! Ja nie miałem pojęcia, kiedy to pierwszy raz zobaczyłem.
Ale to urządzenie mi pomogło.
Mamy je w biurze – tam wszystko jest rejestrowane w czasie realnym.
Tu wyniki są trochę opóźnione.
Tu widać, jak ludzie używają Google'a
w różnych miejscach na świecie.
Każda z tych kropek
to chyba 20 czy 30 wyszukiwań,
coś około tego.
Tu widzicie różne kolory, w zależności od języka.
Tu mamy USA
na czerwono.
Tu jest Monterey – mam nadzieje, że mi się uda…
Tu możecie zobaczyć Japonię -- duży ruch,
bo jest późny wieczór.
Tu jest Tokio, w języku japońskim.
Duży ruch w Chinach.
Duży w Indiach.
Trochę mniej na Bliskim Wschodzie -- tylko parę miejsc.
W Europie, gdzie mamy środek dnia,
ruch jest intensywny i widać dużo języków.
Tu z kolei -- spróbuje to odwrócić
nie przewracając świata do góry nogami --
widać miejsca, w których nie ma prawie nic.
Australia jest rzadko zaludniona.
A tu coś, nad czym chcemy pracować:
Afryka -- zaledwie parę małych strumyczków
w RPA i kilku dużych miastach.
W sumie widać jednak, że otrzymujemy
tysiące zapytań na sekundę,
gdziekolwiek jest elektryczność.
Bo wszędzie gdzie jest prąd, dociera internet.
Nawet z Antarktyki -- w każdym razie o tej porze roku --
raz po raz napływa jakieś pytanie.
Gdybyśmy sporządzili poprawny wykres,
to nawet Międzynarodowa Stacja Kosmiczna powinna się pokazać.
Jednym z naszych
największych wyzwań --
moment, to nie zawsze chce się pokazać,
o teraz widać --
jest przemieszczanie tych wszystkich bitów,
by dostarczać ludziom odpowiedzi.
Tu widzicie, że chodzi o ogromne ilości danych,
które podróżują dookoła świata przez światłowody,
satelity, najrozmaitsze połączenia.
Zapewnienie szybkości nie jest wcale takie proste.
Mam nadzieje, że najczęściej nie musicie długo czekać na wynik wyszukiwania.
Ale widać też tu na tym diagramie, że niektóre miejsca
oplata znacznie gęstsza sieć niż inne.
Tu mamy Stany, dalej Azję, Europę i tak dalej.
Chcę wam tu pokazać,
jak wygląda jedna sekunda.
Kolejny slajd --
o tu właśnie widać to
w zwolnionym tempie.
Tak wygląda jedna sekunda.
Na to właśnie poświęcamy większość czasu
– by móc obsłużyć
tego rodzaju ruchu.
Za każdym z tych wyszukiwań
kryje się jakaś interesująca historia.
Może chodzić o czyjeś zdrowie,
o karierę, o coś ważnego.
A czasami może to być
sos pomidorowy
czy jak w tym przypadku, keczup.
Tu mamy przykładowe wyszukiwanie,
zdajsie że chodzi o zespół, który w paru krajach zrobił się popularny.
Widać, że zaczęło się tutaj.
Do Stanów i do Hiszpanii dotarło mniej więcej równocześnie.
Ale w Stanach nie chwyciło tak szybko
jak w Hiszpanii.
Z Hiszpanii przeniosło się do Włoch.
Potem oszalały Niemcy, a teraz być może bawi się Wielka Brytania.
I zdajsie, że Stany
też ich w końcu polubiły.
Puszczę wam kawałek.
Mam nadzieję, że spróbujecie sami
i że wyszukiwarka dostarczy odpowiedzi.
Chcemy, by nasza firma rosła,
więc zależy nam,
by było coraz więcej wyszukiwań.
A to oznacza, że chcemy,
by jak najwięcej ludzi cieszyło się zdrowiem i było wykształconych.
I zwierząt też, gdyby miały zacząć szukać w internecie.
I chcemy też zmieniać świat na lepsze.
I właśnie dlatego, zakładamy w tej chwili
Fundację Google.
Prowadzimy też program Google Grants.
który wspomaga ponad 150 organizacji charytatywnych na świecie.
Niektóre z nich tu właśnie widzicie.
Bardzo się cieszę, że bierzemy w tym udział.
Wiele organizacji, które tu widzicie
Acumen Fund czy ApproTEC... nie jestem pewien czy już się pokazały...
Wiele z tych organizacji uczestniczy w programie Google Grants.
Zamieszczamy za darmo ich reklamy obok wyników wyszukiwań,
i dzięki temu ludzie dowiadują się o tym, co robią.
Jednym z pierwszych przykładów
jest biznesmen z Singapuru, który sponsoruje
naukę 25 wietnamskich dziewczynek w jednej z wiosek.
Takich i podobnych historii
jest bardzo wiele,
bo współpracujemy z setkami organizacji charytatywnych.
A teraz, dzięki Fundacji Google, będzie ich jeszcze więcej.
No dobrze, czy ktoś wie, co to jest?
A-ha!
Widownia: Orkut.
SB: Doskonale. Ktoś wiedział.
Orkut. Czy ktoś z was korzysta z Orkuta?
Jest ktoś?
No tak, niewiele osób o nim słyszało.
Zaraz wyjaśnię, o co chodzi.
To jeden z naszych inżynierów.
Przekonaliśmy się, że pracują znacznie lepiej, gdy obsypujemy ich takimi listkami.
To dzięki temu tworzymy te wszystkie produkty.
Orkut miał wizję -- chciał stworzyć serwis społecznościowy.
Oczywiście wszyscy od razu myślicie „Kolejny serwis społecznościowy”.
Ale to było jego marzenie, a my, jeśli ktoś bardzo chce coś zrobić,
to najczęściej mu pozwalamy.
Więc to właśnie stworzył.
Uruchomiliśmy testową wersję w zeszłym miesiącu
i właśnie startujemy.
To jest wice-szef naszych inżynierów.
Jest rudy i -- nie wiem, czy to widać -- ma kolczyk w nosie.
A to są jego przyjaciele.
Więc tak to działa -- właśnie przed chwilą uruchomiliśmy ten program
Ludzie wysyłają zaproszenia i zachęcają się, by dołączyć do serwisu.
Zaczęliśmy od naszej własnej firmy.
A dziś mamy już ponad 100 tys. członków.
Więc rozprzestrzenia się to bardzo szybko, nie tylko zresztą w USA.
Tu widać, że choć na razie najwięcej użytkowników mamy w Stanach --
NB w przypadku wyszukiwarki jest to tylko 30 procent --
serwis dotarł już do Japonii, Wielkiej Brytanii, Europy,
i innych krajów.
Więc to jest jeden fajny projekcik.
Nie chcę was tu zanudzać rozmaitymi szczegółami demograficznymi.
Ale to właśnie jeden z przykładów – próbujemy czegoś dla frajdy,
patrzymy, co się stanie,
I ...
Chcę was trochę potrzymać w napięciu.
Larry, czy mógłbyś o tym opowiedzieć?
Larry Page: Dziękuje Sergiej.
Jest jedna ważna rzecz.
Obaj z Sergiejem chodziliśmy do szkoły Montessori.
I wydaje mi się,
że wiele naszych doświadczeń wykorzystujemy w Google'u.
Sergiej wspominał o Orkucie,
który chciał się zająć czymś, co go pasjonowało.
To przykład tego, co określamy tu w Google'u jako "20 procent normy".
Chodzi o to, że pracownicy 20% swojego czasu
mogą poświęcać na projekty, którymi sami chcą się zajmować.
Wiele projektów Google'a -- Orkut czy Google News --
w ten właśnie sposób powstało.
Nie tylko zresztą w Google'u, ale w świecie.
Mendel, który był nauczycielem w szkole średniej,
odkrył prawa genetyki
w ramach swojego hobby.
W ten sposób powstaje dużo pożytecznych rzeczy.
Google News, o których wspominałem,
było pomysłem jednego z naszych badaczy.
Zainteresował się i zaczął śledzić wiadomości po 11 września.
I zastanawiał się, jak można by to robić lepiej.
Zaczął tworzyć kategorie.
Najpierw sam z nich korzystał, potem zaczęli korzystać jego przyjaciele.
I wtedy, oprócz tego, że zatroszczyliśmy się o śliczną dziecięcą pupę,
stworzyliśmy też Googlette.
Tak nazywamy w Google'u małe projekty.
Zazwyczaj zaczyna się od jakiś trzech osób,
które próbują stworzyć jakiś produkt.
I nie mamy pewności, czy to się uda czy nie.
W przypadku Google News, pracowały nad tym najpierw dwie osoby.
Z czasem coraz więcej ludzi zaczęło z tych wiadomości korzystać
umieściliśmy je w Internecie,
pojawiło się jeszcze więcej użytkowników.
W tej chwili to już normalny projekt, nad którym pracuje dużo osób.
W taki właśnie sposób staramy się o innowacje.
Zazwyczaj, gdy jakaś firma się rozrasta,
coraz trudniej w niej o małe, innowacyjne projekty.
W którymś momencie, sami tego doświadczyliśmy.
Pomyśleliśmy „Potrzebna jest nowa koncepcja”.
Wymyśliliśmy Googlettes -- małe projekty, które na początku są niepewne.
Liczymy, że jeśli będziemy próbować różnych rzeczy,
niektóre doprowadzą do sukcesu, jak było w przypadku Wiadomości.
Ale tu pojawia się nowy problem -- pracujemy nad setką projektów.
Nie wiem jak wy,
ale mi myślenie o stu projektach na raz sprawia kłopot.
Nauczyliśmy się jednak, że jeśli się je uporządkuje
i stworzy listę -- tu widzicie kilka zmyślonych,
nie zwracajcie na nie uwagi.
Na przykład "Kupić Islandię" to pomysł z jakiegoś artykułu.
My czegoś tak szalonego nigdy byśmy nie zrobili.
W każdym razie, przekonaliśmy się, że jeśli wszystko po kolei zapiszemy,
to większość ludzi zgadza się, jaka powinna być kolejność.
Było to dla mnie zaskoczeniem,
ale okazało się, że jeśli zapanuje się
nad projektami, tworząc taką listę
to decyzja, co robić i na co
przeznaczać środki, jest już prosta.
Od kilku lat tak właśnie działamy
i wydaje mi się, że dzięki temu pozostajemy innowacyjni,
a jednocześnie w miarę dobrze zorganizowani.
Przekonaliśmy się, że ludzie lubią pracować nad tym, co wydaje im się ważne,
więc siłą rzeczy
wybierają projekty priorytetowe.
Chcę krótko opowiedzieć o paru rzeczach,
które są nowe i o których pewnie jeszcze nie słyszeliście.
Po pierwsze Deskbar, który jest nową rzeczą.
Kto z was korzysta z paska Google Toolbar?
Podnieście ręce.
A ilu z was korzysta z aplikacji Deskbar?
No tak. Powinniście spróbować.
Jeśli pójdziecie na naszą stronę i zapytacie wyszukiwarkę
o Deskbar, to właśnie zobaczycie.
Na ekranie, zamiast paska narzędzi, będzie pojawiał się Deskbar
na dole ekranu.
Ułatwia wyszukiwanie.
Tak naprawdę, to ulepszona wersja paska narzędzi.
Dziękuje Sergiej.
To kolejny przykład czegoś, co powstało
dzięki pasji pracownika Google'a.
Świetny produkt, który właśnie robi się popularny.
Google Answers, nowa rzecz, bardzo fajny pomysł.
Trzeba zapłacić od 5 do 100 dolarów
i wpisać swoje pytanie.
I wówczas zespół naszych ekspertów
szuka na nie odpowiedzi. Udzielamy na nie gwarancji.
Dostarczamy dobrych odpowiedzi,
a wy nie marnujecie czasu na szukanie.
Froogle dostarcza informacji o internetowych zakupach.
Blogger pozwala publikować.
Wszystko to są nowatorskie projekty, które nam się udały,
bo próbujemy w naszej firmie
najrozmaitszych rzeczy.
Lubimy też eksperymentować, jeśli chodzi o przestrzeń w której pracujemy.
Zauważyliśmy na przykład, że podczas zebrań tracimy czas
czekając na włączenie i wyłączenie projektorów.
Są głośne, więc ludzie je wyłączają.
Nie podobało nam się to, więc zbudowaliśmy specjalne osłony,
które lada chwila zostaną zainstalowane
i które eliminują hałas
więc projektory mogą być zawsze włączone.
Przy okazji zaś stworzyliśmy specjalne oprogramowanie
do rejestracji spotkań.
Więc teraz, gdy wchodzi się do sali konferencyjnej,
widać tam listę wszystkich spotkań.
Notatki z zebrań mogą być przesłane e-mailem
do wszystkich uczestników.
W miarę jak firma rozrasta się na całym świecie,
takie rzeczy zyskują na znaczeniu.
To że można sprawnie pracować z ludźmi, których nie ma w pokoju.
Tego typu drobiazgi naprawdę robią dużą różnice.
Na te spotkania przychodzi wielu inżynierów,
a oni nie zawsze robią pranie tak często jak powinni.
Więc wpadliśmy na pomysł,
by zainstalować w biurze pralki – zwłaszcza dla najmłodszych pracowników.
Można też przyprowadzać psy.
Wszystko to sprawia, że jest świetna atmosfera
i ludzie naprawdę lubią tu pracować.
To nasze "kultowe" zdjęcie.
Chciałem wam szybko pokazać.
Przez jakiś czas mieliśmy je na naszej stronie,
ale okazało się, że do kadr
przestały przychodzić podania o pracę.
Raz w roku organizujemy
firmowy wyjazd narciarski.
Firmy, w których pracownicy są ze sobą zżyci, bardzo na tym zyskują.
Więc zabiegamy o to i chyba nam się udaje.
To naprawdę miejsce, w którym fajnie się pracuje.
Fajne są także nasze rożne logo, które odzwierciedlają naszą kulturę
i to że często rozmaite rzeczy zmieniamy.
Kiedy zaczynaliśmy, ktoś nam powiedział,
że logo nie wolno zmieniać.
Trzeba dbać, by ustalić swoją markę
i dlatego zawsze powinno
być takie samo.
Ale wydawało nam się, że to nudne.
I postanowiliśmy zmieniać je każdego dnia.
Jedną z rzeczy która ostatnio mnie fascynuje
jest program AdSense.
Przenosimy się tu trochę w przeszłość
zanim Dean wycofał się z kampanii prezydenckiej.
Ale idea jest podobna do tego, co robią gazety --
pokazujemy reklamy, które mogą was zainteresować.
Nie widać tego wyraźnie, ale tu wpisano „Bitwa o New Hampshire:
Howard Dean na prezydenta”. I pokazuje się lista artykułów o Deanie.
Te reklamy-odsyłacze są generowane automatycznie --
tak jak tu, w przypadku dziennika Washington Post –
w zależności od zawartości strony.
Współpracujemy z ponad 150 tys. reklamodawców
i możemy wybierać spośród milionów reklam,
więc wybieramy najbardziej odpowiednie,
tak jak w przypadku wyszukiwań.
Chodzi o to, by reklamy były pożyteczne,
a nie wkurzające, tak?
Dodatkową zaletą jest
nasz program samo-obsługowy,
w którym bierze udział tysiące witryn internetowych.
Umożliwiamy im zarabianie pieniędzy.
Spotkałem już wielu ludzi --
na przykład faceta, który powiedział mi podczas jakiejś imprezy,
że dawniej nie zarabiał ani grosza, a teraz
zarabia 10 tys. dolarów miesięcznie.
Powiedział "Dziękuję ci.
Nie muszę już chodzić do normalnej pracy".
Z naszego punktu widzenia to bardzo ważne, bo dzięki temu lepiej działa internet.
Pojawia się więcej dobrej jakości stron, więcej można wyszukiwać,
ci którzy produkują różne treści,
mogą się z tego utrzymać.
Ponieważ ten wykład ma dotyczyć przyszłości,
może warto bym poświęcił jej kilka słów.
Idea jest taka: aby zbudować doskonałą wyszukiwarkę,
trzeba być inteligentnym.
Wprowadzacie do wyszukiwarki, cokolwiek przyjdzie wam do głowy
i oczekujecie, że Google dostarczy odpowiedzi, tak?
Ale nie jest to proste. Chcecie, by odpowiedzi były inteligentne.
I rzeczywiście dobra wyszukiwarka powinna być inteligentna.
Posiadać sztuczną inteligencję.
I nad tym właśnie pracujemy.
Są ludzie, którzy się do tego zapalili,
i są na tyle szaleni, że zaczęli nad tym pracować
i jest to ich cel.
Oczywiście zawsze chcieliśmy, by Google był inteligentny,
ale jest to niespodzianką, gdy inni ludzie tak myślą.
Chcę wam opowiedzieć o śmiesznym przykładzie.
To jest blog z Iraku.
Nie o samym blogu będę mówić,
ale chciałem wam pokazać przykład.
Sergiej, czy mógłbyś to pokazać?
Postanowiliśmy --
tak, tutaj, dziękuję.€
Więc tu widzicie "wyszukiwania pokrewne". Nie widać tego wyraźnie
ale umieściliśmy ten element
przy naszych reklamach AdSense.
Więc mówimy na przykład "Czy miałeś na myśli 'szukane słowo' ".
W tym wypadku był to "Saddam Hussein" bo jest to blog z Iraku.
Pomyśleliśmy, że byłoby świetnie,
gdyby obok reklam jeszcze coś się pojawiało.
Więc jest blog
młodego człowieka, który był w depresji i napisał
"Wiecie co, dużo ostatnio śpię".
Pisał po prostu o swoim życiu.
Nasz algorytm -- oczywiście nie jest to żywy człowiek
ale algorytm, komputer --
czytał ów blog i doszedł do wniosku,
że pokrewnym wyszukiwaniem może być "Nudzi mi się".
On to przeczytał i wydawało mu się, że ktoś napisał,
że jest nudziarzem.
Był to niefortunny przypadek.
Ale on powiedział "Wiecie co robią te skurczybyki z Google'a?"
"Czemu nie podoba im się mój blog?"
My dalej czytaliśmy jego blog, on zaś tymczasem
był w coraz gorszym nastroju.
Więc pojawiło się nowe pokrewne wyszukiwanie: "Niedorozwój".
I to jeszcze bardziej go rozzłościło.
Zaczął używać przekleństw.
Więc wygenerowaliśmy "Jesteś dupkiem".
Skończyło się na "Pocałujcie mnie w dupę".
Jemu wydawało się przez cały czas, że ma do czynienia
z kimś inteligentnym. Tymczasem my
stworzyliśmy tylko program, który był testowany
i który niezbyt dobrze jeszcze działał.
Zrezygnowaliśmy z tej funkcji.
Teraz chyba przełączę się i wrócę do rzeczywistości.
Chciałem jeszcze na koniec powiedzieć
o kilku rzeczach, które mnie
w Google'u fascynują.
Jedną z nich jest możliwość zarabiania pieniędzy
przede wszystkim dzięki reklamom. Nie wyobrażałem sobie dawniej,
że będziemy w stanie oferować usługi ludziom na całym świecie
nie martwiąc się o miejsca, w których tych pieniędzy nie ma zbyt dużo.
Nie musimy się martwić, że nasze produkty w biednych krajach
są sprzedawane po zaniżonych cenach,
a następnie sprowadzane z powrotem do USA,
tak jak dzieje się to czasem z lekarstwami.
Mamy szczęście, że udało nam się wypracować taki biznes model.
Każdy człowiek na świecie może korzystać z naszej wyszukiwarki
i przynosi nam to ogromne korzyści.
Drugą sprawą, o której chciałbym wspomnieć krótko --
mamy ogromne możliwości i spoczywa na nas wielka odpowiedzialność
bo dostarczamy ludziom informacji.
W pewnym sensie jesteśmy jak gazeta czy magazyn,
które powinny być obiektywne.
Więc nie przyjmujemy opłat, od których zależałyby wyniki wyszukiwań.
Pobieramy opłaty za reklamy,
i jasno o tym informujemy.
To odróżnia nas od konkurencji.
I przez to, że możemy w taki sposób działać,
mamy ogromny wpływ na świat.
Jestem bardzo dumny, że w tym uczestniczę.
Dziękuję.