Ik denk dat dit verhaal zo'n beetje
in de jaren zestig is begonnen,
Ik was toen een jaar of zeven, acht,
en ik keek naar documentaires van Jacques Cousteau op de grond van de woonkamer
met mijn duikbril op en mijn flippers aan.
Na iedere aflevering ging ik naar boven naar de badkamer
en zwom ik rond in bad en keek naar het afvoerputje,
omdat er niks anders was om naar te kijken.
En tegen de tijd dat ik 16 werd,
wilde ik een carrière in zee wetenschap,
exploratie en duiken,
en leefde ik in onderwater werelden als deze in de buurt van de Florida Key eilanden
gedurende in totaal 30 dagen.
Brian Skerry nam deze foto. Bedankt, Brian.
Ik heb gedoken met diepzee duikboten over de hele wereld.
En deze hier kan het diepst van allemaal,
in dienst van de Japanse overheid.
Sylvia Earle en ikzelf
waren op expeditie in deze onderzeeboot,
20 jaar geleden in Japan.
En tijdens mijn duik ging ik omlaag naar 5.500 meter,
naar een gebied waarvan ik dacht
dat het een ongerepte wildernis op de zee bodem zou zijn.
Maar toen ik daar kwam, vond ik
veel plastic afval en ander puin.
En dat was werkelijk een ommekeer in mijn leven,
waarbij ik begon te realiseren
dat ik niet zomaar met plezier wetenschap en exploratie kon bedrijven;
Ik moest dat in een context plaatsen.
Ik moest mezelf op duurzaamheidsdoelen richten.
Daarom ben ik begonnen samen te werken
met o.a. de National Geographic Society
en heb expedities geleid naar Antartica.
Ik heb drie expeditie geleid naar Antarctica.
10 jaar geleden was een kleine trip,
waarbij we die grote ijsberg, B-15, onderzocjhten.
De grootste ijsberg ooit, die van de Ross ijskap is afgebroken.
En we ontwikkelden technieken
Om in en onder de ijsberg te duiken.
zoals met verwarmingsplaten op onze nieren
met een batterij die we mee sleepten
zodat, naarmate het bloed door onze nieren stroomde,
we het een beetje opwarmde,
voordat het weer terug in ons lichaam kwam.
Maar na drie tochten naar Antarctica,
besloot ik dat het mogelijk fijner werken is in warmere wateren,
en in datzelfde jaar, 10 jaar geleden,
Ben ik noordelijk richting de Phoenix eilandengroep gegaan.
En ik zal jullie dat verhaal straks vertellen.
Maar voordat ik dat doe, wil ik dat jullie deze grafiek bestuderen.
Jullie hebben dit mogelijk al eens in een andere vorm gezien,
maar de bovenste lijn geeft de hoeveelheid beschermd gebied
op land aan, wereldwijd,
en dat is ongeveer 12 procent.
En je kunt zien dat het een soort hockeystick curve naar boven maakt
zo rond de jaren 60 en 70.
En het volgt inmiddels een mooie lijn.
En dat komt waarschijnlijk omdat
toen iedereen zich bewust werd van het milieu
en Earth Day
en alle dingen die in de zestiger jaren gebeurden met hippies en dergelijke
had mijns inziens werkelijk een effect op wereldwijde bewustwording.
Maar het beschermde gebied in oceanen
is in feite een platte lijn
tot ongeveer nu - Het lijkt omhoog te gaan lopen.
En ik geloof dat we op het hockeystick punt zijn aangekomen
van het beschermde gebied in oceanen.
Ik denk dat we daar een stuk eerder hadden kunnen zijn
als we konden zie wat er met de oceanen gebeurt,
op dezelfde wijze als we dat met land kunnen zien.
Maar helaas, de oceanen zijn ondoorzichtig
en we kunnen niet zien wat er gebeurt.
En daarom lopen we sterk achter in bescherming.
Maar duiken, onderzeeboten
en al het werk dat we op dit gebied van plan zijn te doen
zal helpen dit te rectificeren.
OK, waar is de Phoenix Eilandengroep?
Zij waren 's werelds grootste beschermde zee gebied,
tot vorige week
toen de Chagos archipel beschermd werd verklaard.
Het is in het midden van de Stille Oceaan. Het is ongeveer 5 dagen reizen.
Als je naar de Phoenix Eilandengroep wilt,
is het 5 dagen vanuit Fiji.
5 dagen vanuit Hawaii, 5 dagen vanuit Samoa.
Het ligt in het midden van de Stille Oceaan.
zo rond de Evenaar.
Ik had nog nooit van deze eilanden gehoord 10 jaar geleden
en ook niet van het land die deze eilanden bezitten, Kiribati,
tot twee van mijn vrienden, die een duik hotelboot in Fiji hebben,
zeiden: "Greg, zou jij een wetenschappelijke expeditie naar deze eilanden willen leiden?
Er heeft nog nooit iemand daar gedoken."
En ik zei, "Natuurlijk.
Maar vertel me eerst eens waar ze liggen en tot welke land ze behoren."
Dus zo hoorde ik voor de eerste keer van deze eilanden
en ik had geen idee in welk avontuur ik me stortte.
Maar ik was er klaar voor.
Laat me een klein stukje tonen van het beschermde gebied van de Phoenix Eilandengroep.
Het is een zeer diep deel van onze planeet.
De gemiddelde diepte is ongeveer 3.700 meter
Er zijn volop onderzeese bergen bij de Phoenix Eilandengroep
welke specifiek deel uitmaken van het beschermde gebied.
Onderzeese bergen zijn belangrijk voor biodiversiteit.
Er zijn eigenlijk meer bergen in de oceanen dan op het land.
Het is een interessant feit.
En bij de Phoenix Eilandengroep zijn er veel onderzeese bergen.
Het is er dus diep - denk maar aan een grote driedimensionale ruimte,
een hele diepe driedimensionale ruimte
Met grote groepen tonijn, walvissen,
allerlei soorten diepzee leven
van een soort die we nooit eerder hebben gezien.
Dat is boot die we hebben genomen
voor deze studies, vanaf het begin,
en dat is hoe het eiland er uitziet; je kunt het in de achtergrond zien.
Ze liggen heel diep in het water.
en ze zijn allen onbewoond, behalve 1 eiland
waarop ongeveer 35 eilandbeheerders wonen.
En ze zijn altijd overwegend onbewoond geweest,
omdat zelfs in het verleden
deze eilandengroep te ver weg lag
van de lichten van Fiji en Hawaii en Tahiti
voor die oude Polynesische zeelui
die over de Stille Oceaan schuimden.
Maar we kwamen daar,
en ik had een unieke en geweldige wetenschappelijke en persoonlijke kans
om naar een plek te gaan waar nog nooit was gedoken
en gewoon naar een eiland gaan en zeggen, "OK, waar gaan we nu duiken?
Laten we hier eens proberen,"
en dan gewoon in het water vallen.
Zowel mijn persoonlijke als mijn professionele leven veranderde.
Plotseling zag ik een wereld
die ik nog nooit in de oceaan had gezien --
scholen van vissen zo dicht op elkaar gepakt,
dat ze het licht van de oppervlakte konden tegenhouden,
Koraalriffen die aaneengesloten waren
en vast en kleurrijk,
overal grote vissen,
mantaroggen.
Het was een ecosysteem -- kuitschietende papegaaivissen
Dit zijn ongeveer 5000 kuitschietende langneus papegaaivissen
bij de ingang naar 1 van de Phoenix eilanden.
Je kunt zien dat deze vissen samengepakt zitten
en dan is er een klein wolkje daar
waar ze eitjes en sperma uitwisselen voor reproductie.
Gebeurtenissen die behoren te gebeuren in de oceaan,
maar waar het tegenwoordig op zoveel plekken lastig is te doen
vanwege menselijke activiteiten.
The Phoenix Eilandengroep en alle equatoriale wateren van onze planeet
zijn erg belangrijk voor de tonijn visserij,
Vooral deze geelvin tonijn die je hier ziet.
De Phoenix Eilandengroep is een grote tonijn locatie.
En haaien -- we troffen haaien aan gedurende onze eerste duiken,
tot wel 150 haaien tegelijk,
hetgeen een indicatie is
van een zeer, zeer gezond, zeer sterk systeem.
Ik dacht dat deze aanblikken
van uitgestrekte wildernis
nooit zouden ophouden,
maar ze hielden uiteindelijk op.
En we hebben de eilanden zelf ook verkend --
zeer belangrijke broedplaats voor vogels,
een van de belangrijkste vogel broedplaatsen in de Stille Oceaan, in de wereld.
En we beëindigden onze reis.
En dat is opnieuw het gebied.
Je kunt de eilanden zien -- er zijn acht eilanden --
die uit het water omhoog komen.
De toppen die niet uit het water komen zijn de zeebergen.
Denk er aan, een zeeberg wordt een eiland als deze boven het water uitkomt.
En wat is de context van de Phoenix Eilandengroep?
Waar horen ze bij?
Ze horen bij de republiek Kiribati,
en Kiribati ligt in de centrale Stille Oceaan
verdeeld over drie eilandengroepen.
In het westen hebben we de Gilbert Eilandengroep.
In het midden de Phoenix Eilandengroep
waar ik het nu over heb.
En in het oosten hebben we de Line Eilandengroep.
Het is de grootste atol in de wereld.
En er leven
ongeveer 110.000 mensen
verdeeld over 33 eilanden.
Zij beheren 13.6 miljoen kubieke km aan oceaan.
en dat is tussen de 1 en 2 procent
van al het oceaanwater op de planeet.
En toen ik er voor het eerst heen ging --
Ik kende nauwelijks de naam van dit land 10 jaar geleden --
en mensen vroegen me,
"Waarom ga je naar een plaats genaamd Kiribati?"
En dat deed me denken aan die oude mop
waarin de bankovervaller geboeid uit het gerechtsgebouw komt,
en de journalist schreeuwt, "He, Willy. Waarom overval je banken?"
En hij zegt, "Omdat daar al het geld is."
En ik zeg dan tegen mensen, "Waarom ik naar Kiribati ga?
Omdat daar de echte oceaan is."
Ze zijn in feite één natie
die de meeste equatoriale wateren
van de centrale Stille Oceaan controleert.
Ze zijn echter ook een land
dat zich in verschikkelijk gevaar bevind.
Het zeeniveau stijgt,
en Kiribati, samen met nog 42 andere naties in de wereld,
zal binnen 50 tot 100 jaar onder water liggen
vanwege klimaatverandering
en de daarmee gepaard gaande zeespiegelstijging door thermische uitzetting
en het smelten van zoetwater in de oceaan.
De eilanden liggen slechts 1 tot 2 meter
boven zeeniveau.
Sommige eilanden liggen al onder water.
En deze naties zien zich gesteld voor een echt probleem.
De hele wereld ziet zich gesteld voor een probleem.
Wat doen we met ontheemde collega aardlingen
die niet langer een eigen thuis hebben op de planeet?
De president van de Maldiven
hield laatst een kabinetsvergadering
onder water
om de verschrikkelijke toekomst van deze landen te onderstrepen.
Dit is dus iets om ons op te concentreren.
Maar nu terug naar de Phoenix Eilandengroep,
welke het onderwerp zijn van deze speech.
Toen ik terug kwam zei ik:
"OK, dit is verbazingwekkend, wat we gevonden hebben."
Ik wil graag terug gaan en dit delen met de regering van Kiribati,
die nu in Tarawa zijn,
De meest westelijk gelegen groep.
Dus ik begon contact te leggen --
omdat ze me uiteindelijk een vergunning hadden gegeven om dit te doen --
en ik zei, "Ik wil langs komen en vertellen wat we hebben gevonden."
en om een of andere reden wilde ze niet dat ik zou komen,
of het was lastig om een tijd en plaats te vinden, dus het duurde even,
maar uiteindelijk zeiden ze, "OK, kom maar.
Maar als je komt, moet je lunch betalen
voor iedereen die naar het seminar komt."
Dus is zei, "OK, ik betaal de lunches.
neem gewoon wat iedereen graag wil."
En dus gingen David Obura, een koraalrifbioloog, en ikzelf naar Tarawa,
en we presenteerden twee uur lang
over de verbazingwekkende ontdekkingen over de Phoenix Eilandengroep.
Het land heeft dit nooit geweten. Ze hadden nooit enige data op dit gebied.
Ze hebben nooit enige informatie van de Phoenix eilandengroep gehad.
Na de speech liep de minister van Visserij naar me toe
en hij zei, "Greg, realiseer je je
dat jij de eerste wetenschapper bent
die ooit is teruggekomen
en ons verteld heeft wat hij heeft gedaan."
Hij zei, "We geven vaak vergunningen af
om onderzoek te doen in onze wateren,
maar meestal krijgen we een notitie na een jaar of twee drie,
of een heruitgave.
Maar jij bent de eerste ooit die terug is gekomen en ons verteld heeft wat je deed.
En we waarderen dat enorm. En wij trakteren jou op lunch vandaag.
En ben je beschikbaar voor diner?"
En ik was beschikbaar voor diner,
ik ben uit eten geweest met de minister van Visserij van Kiribati.
En gedurende het diner
leerde ik dat Kiribati haar meeste inkomsten verkrijgt --
het is een zeer arm land --
maar het krijgt haar inkomsten
door aan andere naties rechten te verkopen
om vis uit hun wateren te halen,
omdat Kiribati zelf de capaciteit niet heeft
om de vis zelf uit haar wateren te halen.
En de deal die ze gemaakt hadden
is dat het land dat de vis vangt
Kiribati vijf procent geeft
van de waarde.
Dus als de Verenigde Staten
voor een millioen dollar
aan krab van een rif haalt,
krijgt Kiribati $50.000.
En weet je, het klonk helemaal niet als een erg goeie deal.
Dus ik vroeg de minister tijdens het eten,
Ik zei, "Zou u een situatie overwegen
waarbij u nog steeds betaald zou krijgen --
we maken een berekening om te bepalen wat de waarde van de vis is --
maar we de vissen en de haaien
en de garnalen in het water?"
Hij stopte met eten en zei, "Ja, dat zouden we graag willen doen
om zo onze overbevissing op te lossen,
en ik denk dat we zoiets een omgekeerde visvergunning zouden noemen."
Hij bedacht de term "omgekeerde visvergunning".
Dus ik zei, "Ja, een omgekeerde visvergunning."
Dus na het eten liepen we weg
zonder echt te weten hoe verder te gaan.
Ik ging terug naar de Verenigde Staten en zocht
naar voorbeelden
waarbij omgekeerde visvergunningen
waren afgegeven.
En het bleek dat dit niet het geval was.
Er waren geen deals voor oceanen
waarbij landen worden gecompenseerd om niet te vissen.
Het is wel gebeurd op land,
in regenwouden van Zuid-Amerika en Afrika,
Waarbij landeigenaren worden betaald
om geen bomen om te hakken.
En Conservation International had een aantal van deze deals gemaakt.
Dus ben ik naar Conservation International gegaan
en heb ze als een partner ingebracht
en we zijn door het proces gegaan
om de visserij opbrengsten te waarderen,
om te beslissen hoeveel Kiribati moest worden gecompenseerd,
om welke reeks vissen het gaat.
We hebben een groep andere partners ingebracht --
de regering van Australië,
de regering van Nieuw Zeeland, de Wereldbank,
de Oak stichting en National Geographic
zijn ook grote sponsors hiervoor geweest.
En we hebben in feite een park gesticht
gebaseerd op het idee van een schenking
die de gemiste visvergunning opbrengsten moet vergoeden
aan dit zeer arme land
om het gebied intact te houden.
Halverwege dit proces ontmoette ik de president van Kiribati,
President Anote Tong --
hij is een werkelijk belangrijke leider,
een echte visionaire, toekomstgerichte man -
en hij vertelde me twee dingen toen ik hem benaderde.
Hij zei, "Greg, er zijn twee dingen die je zou moeten doen.
Het eerste is, denk eraan dat ik een politicus ben,
dus moet je op pad gaan en met mijn ministers samenwerken
en de bevolking van Kiribati overtuigen dat dit een goed idee is.
Ten tweede, ik wil dat je principes opstelt
die mijn presidentschap overleven.
Ik wil niet dat we dit doen
als het weer verdwijnt wanneer ik niet meer herkozen wordt."
En dus hadden we zeer goed leiderschap, een zeer goede visie
en veel wetenschap, veel advocaten erbij betrokken.
Veel, heel veel stappen moesten worden gemaakt om dit voor elkaar te krijgen.
En het is voornamelijk gelukt omdat Karibati zich realiseerde
dat het in hun eigen belang was om dit te doen.
Zij realiseerden zich dat dit een gezamelijk doel was
dat zij hadden gevonden
met de natuurbeschermers.
Toen, in 2002,
terwijl dit alles volop in beweging was,
deed zich een koraalverbleking voor op de Phoenix eilandengroep.
Hier was een bron die we probeerden te redden,
en het bleek de heetste opwarmingsgebeurtenis te zijn
die we ooit hebben vastgelegd.
De oceaan warmt op zoals het soms doet,
en het warmtepunt vormde zich en bleef
zes maanden lang precies op de Phoenix eilandengroep liggen.
Het was meer dan 32 graden Celsius gedurende 6 maanden.
En het heeft feitelijk
60 procent van het koraal gedood.
Dus plotseling hadden we dit gebied dat we beschermden,
maar nu leek het dood te zijn, tenminste in de koraalriffen.
De diepzee gebied en de open oceaan gebieden waren natuurlijk nog goed,
maar het koraal, wat iedereen mooi vind om naar te kijken, was in moeilijkheden.
Welnu, het goede nieuws is dat het zich hersteld heeft
en het herstelde snel,
sneller dan we ooit gezien hebben.
Deze foto is een paar maanden geleden gemaakt door Brian Skerry
toen we terugkeerden naar de Phoenix eilandengroep
en we ontdekten dat, omdat het een beschermd gebied is
en gezonde vispopulaties heeft
die de algengroei inperken
en de rest van het rif gezond houden,
Het koraal is weer helemaal aan het terugkomen.
Het is bijna alsof een persoon
meerdere ziektes heeft,
het is moeilijk om beter te worden, je kan dood gaan,
maar als je maar één ziekte hebt, kan je beter worden.
En dat is het geval met opwarming door klimaatverandering.
Het is de enige bedreiging
de enige invloed waar het rif mee te maken kreeg.
Er was geen bevissing, geen vervuiling, er was geen kustontwikkeling,
en het rif is nagenoeg volledig hersteld.
Nu moet ik weer denken aan het diner dat ik had met de minster van Visserij 10 jaar geleden
toen we dit voor het eerst bespraken en ik nogal enthousiast raakte
en zei, "Nou, ik denk dat de natuurbeschermers
dit idee wellicht zal omarmen, minister."
Hij pauzeerde, vouwde zijn handen samen en zei,
"Ja, Greg,
maar het gaat om de details." zei hij.
En dat klopte.
De laatste 10 jaar was het detail na detail
van het maken van wetgeving
tot meerdere onderzoeksexpedities
tot communicatieplannen,
zoals ik al zei, teams van advocaten,
memoranda van overeenstemming,
het maken van de Phoenix Eilandengroep vertrouwensraad.
en we zijn nu bezig om het volledige schenkingsbedrag bij elkaar te krijgen.
Kiribati heeft alle visserij activiteiten bevroren
in de huidige staat terwijl we het bedrag bij elkaar krijgen.
We hebben drie weken geleden onze eerst PIPA raadsvergadering gehad.
Het is nu een volledig functionerende
en goed draaiende entiteit
welke de omgekeerde visvergunningen uitonderhandelt met het land.
En de PIPA vertrouwensraad krijgt die vergunning
en betaalt het land hiervoor,
Het is een zeer grondig, zeer goed uitgedacht,
zeer goed opgebouwd systeem.
Het was een bottom-up systeem
en dat was erg belangrijk met dit werk,
van onderaf om dit veilig te stellen.
De kritische succesfactoren zijn hier opgesteld.
Je kunt ze zelf lezen.
Maar ik zou zeggen dat de meest belangrijke volgens mij was
het werken binnen de krachten van
de lokale markt.
Dit zorgde ervoor dat we voortgang hadden
en het betrof zowel het zelfbelang van Kiribati
als het zelfbelang van de wereld.
En ik wil afsluiten met een laatste dia,
en dat is: Hoe schalen we dit op?
Hoe realiseren we Sylvia's droom?
Tot waar kunnen we dit uiteindelijk brengen?
Hier is de Stille Oceaan
met grote beschermde zeegebieden
en grote geconserveerde zones daarbinnen.
en zoals je kunt zien,
hebben we een lappendeken over de gehele oceaan.
Ik heb jullie zojuist het verhaal verteld
achter dat vierkante stuk in het midden, de Phoenix eilandengroep,
maar ieder andere groene lapje daarop
heeft zijn eigen verhaal.
En wat we nu moeten doen
is kijken naar de stille oceaan,
in zijn geheel,
en een netwerk maken van beschermde zeegebieden
over de hele Stille Oceaan
zodat we onze grootste oceaan ter wereld
beschermen en zelfvoorzienend kunnen maken,
op termijn
Dank u zeer.