Benim 'İngilizce tipim'le hiçbir şey anlamayacaksınız.
Bu sizin için iyi çünkü bütün bu muhteşem insanlardan sonra bir ara verebilirsiniz.
Sonra; size söylemeliyim ki ben şöyleyim, pek rahat değilim,
çünkü genellikle, hayatta, düşünüyorum ki işim tamamen gereksiz.
Yani kendimi işe yaramaz hissediyorum.
Şimdi Carolyn'den ve tüm diğer insanlardan sonra kendimi bok gibi hissediyorum.
Ve kesinlikle, neden burada olduğumu bilmiyorum.
Ama --bilirsiniz, şöyle bir kâbus düşünün, siz bir sahtekârmışsınız,
operaya gelmişsiniz ve sizi "Şarkı söylemelisin!" diye sahneye itmişler:"Hıhhhhh!!!"
Bilmiyorum.
Yani, yani, gösterecek hiçbir şeyim, söyleyecek hiçbir şeyim olmadığı için
başka bir şey üzerine konuşmayı denemeliyiz.
Size de uyarsa, nasıl çalıştığımı anlayarak
-bu ilginç değil, sadece başlamak için-- başlayabiliriz.
Biri bana gelip alamet-i farikam olan bir şey istediğinde,
evet, limon sıkacağı, tuvalet fırçası, kürdan, çok güzel klozetler
ve bir diş fırçası -neden olmasın-.
Ben diş fırçasını tasarlamaya çalışmıyorum.
"Ooo, bu muhteşem bir obje olacak" demeye çalışmıyorum, ya da bu tarz bir şey.
Bu beni enterese etmiyor.
Çünkü farklı tasarım şekilleri vardır.
Bir tanesi, buna sinik tasarım diyebiliriz,
bu da Raymond Loewy'nin 50'lerde keşfettiği tasarım demektir;
şöyle demiştir: "Çirkin olan kötü satıştır.", "la laideur se vend mal". Bunu söylemek korkunç.
Tasarımın sadece bir pazarlama silahı olması gerektiği anlamına gelir,
üreticinin ürününü daha seksi yapması falan ki,
daha çok satsın. Bu boktur; bu köhnemiştir; bu gülünçtür.
Buna sinik tasarım diyorum.
Sonra, narsisistik tasarım var.
Bu da şu; fantastik tasarımcı sadece başka bir fantastik tasarımcı için tasarlıyor.
Sonra, benim gibi var olmayı hak etmeye çalışan ve
bu yararsız işle uğraşmaktan son derece utanan ve onu başka şekilde yapmaya çalışan insanlar var.
Ve, onlar ve ben, objeyi obje için değil sonuç için yapmaya çalışıyoruz,
insanoğlunun yararı için, onu kullanacak kişi için.
Diş fırçasını ele alacak olursak, ben diş fırçasını düşünmüyorum.
Diş fırçasının ağız içindeki etkisinin ne olacağını düşünüyorum.
Ve diş fırçasının ağız içindeki etkisinin ne olacağını anlamak için
şunları zihnimde canlandırmam gerekiyor: "Bu ağzın sahibi kimdir?,
Bu ağzın sahibinin hayatı nasıldır? Bu kişi nasıl bir toplumda yaşar?
Bu toplumu nasıl bir uygarlık ortaya çıkarmıştır?
Hangi hayvan türleri bu uygarlığı oluşturuyor?"
Hayvan türlerine geldiğimizde --bir dakika verin, o kadar akıllı değilim--
hayvan türlerine geldiğimizde iş gerçekten ilginç bir hal alıyor.
Kendimin, benim kesinlikle hiçbir şeyi değiştirecek gücüm yok.
Fakat geriye gittiğimde neden yapmamam gerektiğini anlayabiliyorum;
çünkü bugün yapmamak yapmaktan daha olumlu; ya da nasıl yapmam gerektiğini.
Ama hayvan türleri arasında nerde olduğuma geri gelecek olursam; burada bakılacak konular var.
Bakılacak konular var; aşılması gereken büyük bir sorun var.
Önümüzdeki aşılması gereken büyük sorun.
Çünkü benim "büyük imaj" olarak adlandırdığım
şeyin dışında var olan bir insan üretimi yok.
Büyük imaj bizim hikâyemiz, bizim şiirimiz, bizim romantizmimiz.
Şiirimiz bizim mutasyonumuz, bizim hayatımızdır.
Hatırlamalıyız ki ve bunu 10 yaşındaki oğlumun her kitabında görebiliriz,
yaşam dört milyar yıl önce ortaya çıkmıştır, kabaca. Dört nokta iki mi?
Sahne dışından ses: Dört nokta beş.
Evet, nokta beş, tamam, tamam, tamam, ben tasarımcıyım,
hepsi bu, Noel hediyeleri tasarlıyorum.
Ve önce, "soupe primordiale" (ç.n. primordiyal çorba) denen çorba vardı.
İlk çorba --blup blup blup blup--
bir nevi kirli çamur, hayat yok, hiçbir şey.
Sonra --ŞıŞışışışışı- şimşek --Şışı-- geliyor,
--blup blup blup-- hayat yapıyor --blup blup-- ve ölüyor.
Birkaç milyon yıl sonra --Şışışşııı, blup blup, aaahhhhaa-- Uyan!
Sonunda, nihayet, bu başarılı oldu ve yaşam oluştu.
Biz o kadar aptaldık ki. En aptal bakteri.
Hatta, şöyle düşünüyorum, biz üreme şeklimizi bir şey üzerinden ne düşündüğümü
biliyorsunuz kopyalıyoruz, neyse, unutun.
Sonra balık oluyoruz, sonra kurbağa,
sonra maymun oluyoruz, sonra, bugün olduğumuz şeyi oluyoruz: süper maymun,
ve eğlencesi şu ki, bugün olduğumuz süper maymun, hikâyenin yarısı.
Düşünebiliyor musunuz? O aptal bakteriden bize,
mikrofonumuzla, bilgisayarımızla, iPod'umuzla --dört milyar yıl.
Ve biliyoruz ki, özellikle Carolyn, güneş içeriye doğru patladığında,
Dünya yanacak, patlayacak, bilmiyorum ne olacak,
ve bu, dört milyar yıl sonrası için zamanlanmış?
Evet, o da böyle bir şey söyledi. Tamam, bu da demektir ki hikâyenin yarısındayız.
Fantastik! Güzellik!
Düşünebiliyor musunuz? Bu çok sembolik.
Çünkü olduğumuz o bakterinin bugün ne olduğumuza dair bir fikri yoktu.
Ve bugün bizim de dört milyar yıl sonra ne olacağımıza dair hiçbir fikrimiz yok.
Ve bu alan harika.
Bu bizim şiirimiz. Bu bizim güzel hikâyemiz.
Bu bizim romantizmimiz. Mu-tas-yon. Biz mutantız.
Ve mutant olduğumuzu derinlemesine anlamazsak, bununla bütünleşmezsek
hikâyeyi tümüyle kaçırırız.
Çünkü her jenerasyon "biz sonuncuyuz" diye düşünüyor.
Kendimize şöyle bakabiliriz, bilirsiniz,
"Ben 'İnsan'ım', 'Son İnsan'.
Biliyorsunuz, dört milyar yıldır mutasyon geçiriyoruz, ama şimdi, 'ben' olduğum için duruyoruz. Son.
Sonuç olarak, sonsuza kadar; kırmızı ceketli bir tip esas olacaktır."
Bunun gibi bir şey. Ben bundan pek emin değilim,
mutasyonumuzdan gelen zekâmızdan ve benzeri şeylerden dolayı.
Yapacak o kadar çok şey var ki, o kadar taze ki.
Ve bu da var; kimse dâhi olmak zorunda değil,
ama herkes katılmak zorunda.
Ve katılmak için, bir mutant için, minimum bir egzersiz, minimum bir spor vardır.
Böyle diyebiliriz.
Birincisi -aslında çok var-
ama çok kolay yapılabileceklerden bir tanesi, vizyon görevidir.
Size açıklayabilirim. Deneyeceğim.
Böyle yürürseniz, sorun yok, tamam, yürüyebilirsiniz,
ama belki, çünkü gözleriniz bu şekilde yürüyorsunuz, önünüzü göremeyeceksiniz, ohh, burada bir çukur var,
ve düşeceksiniz ve öleceksiniz. Tehlikeli.
Bu nedenledir ki, belki, bu görüş açısına sahip olmaya çalışacaksınız.
Tamam, görebiliyorum, bir şey varsa, yukarı, yukarı ve devam ediyorum, yukarı, yukarı, yukarı.
Görüş açımı yükseltiyorum; fakat halâ çok bencil --bencil-egoist?-- evet, bencil.
Sen, sen kurtuluyorsun, tamam.
Gözlerinizin hizasını biraz daha yükseltirseniz,
"Sizi görüyorum, aman tanrım buradasınız, nasılsınız, size yardım edebilirim,
size yeni bir diş fırçası, yeni bir tuvalet fırçası tasarlayabilirim." Bunun gibi bir şey.
Bir toplumun, bir topluluğun içinde yaşıyorum.
Tamam. Aklın alanı içinde olmaya başladığınız diyebiliriz.
Bu hizadan bakış açınızı ne kadar yükseltebilirseniz
toplum için o kadar daha önemli olacaksınız.
Ne kadar yükseltirseniz, uygarlık için o kadar önemli olacaksınız.
Uzağı ve yükseği görmek için ne kadar yükseltirseniz, böyle,
mutasyonumuzun hikâyesi için o kadar önemli olacaksınız.
Bu demektir ki akıllı insanlar bu açıdadır. Bu akıldır.
Buradan buraya da dehadır.
Batlamyus, Eratosthenes, Einstein, ve bunlar gibiler.
Kimse dahi olmak zorunda değildir.
Daha iyidir, fakat hiç kimse.
Dikkat edin; iyi bir mutant olmak için yapılan bu antrenmanda,
bir tehlike vardır, bir tuzak vardır.
Çünkü tam dikeyimizde, eğer böyle bakarsanız,
"Aman allahım, Tanrı var. Hoooh! Tanrı!"
Tanrı tuzaktır. Cevabı bilmediğimiz zaman cevap Tanrı'dır.
Bu şu demektir, eğer beyniniz yeteri kadar büyük değilse, eğer anlamıyorsanız,
"Aman allahım, ooh, Allah'tandır, Allah'tandır." dersiniz. Gülünç.
Bu yüzden bunu atlayın. Hayır, atlamayın.
Geri gelin. Çünkü, sonrasında başka bir tuzak vardır.
Eğer böyle bakarsanız, geçmişe bakarsınız
ya da çok esnekseniz kendi içinize bakarsınız.
Buna şizofreni denir ve aynı zamanda ölmüşsünüz demektir.
Bu yüzden her sabah, şimdi, çünkü iyi bir mutantsınız;
bakış açınızı kaldıracaksınız.
Ufuksal düzlemden daha yukarı. Aklın içindesiniz.
Sakın unutmayın -- bu şekilde, bu şekilde.
Bu çok çok çok önemli.
Ne, ne söyleyebiliriz bununla ilgili başka? Niye böyle yapalım?
Çünkü biz -- eğer uzaktan bakacak olursak evrimimizin çizgisini görürüz.
Bu çizgi açıkça pozitiftir.
Uzaktan çok düzgün gözükür, böyle.
Ama bir mercek alırsanız, böyle, bu çizgi kgkgıkgıkgıkgk. Bu şekilde.
Işıktan ve gölgeden oluşur.
Diyebiliriz ki ışık uygarlıktır, gölge de barbarlık.
Ve nerede olduğumuzu bilmek çok önemlidir.
Çünkü bir döngü -- döngüde bir nokta vardır
ve sizin döngünün farklı yerlerindeki görevleriniz aynı değildir.
Bu şu demektir, düşünebiliriz ki -- harika olduğunu söylemiyorum,
ama 80'lerde çok fazla savaş yoktu, böyle,
düşünebiliriz ki uygarlık uygarlaşabilir.
Bu örnekte benim gibi insanlar kabul edilebilir.
"Şatafat zamanı" diyebiliriz.
Düşünecek zamanımız vardır, ne bileyim sanat ve
bunun gibi şeylerle ilgili konuşacak zamanımız vardır.
Tamam. Işıktayız.
Ama bazen, günümüzdeki gibi, düşeriz, o kadar o kadar hızlı düşeriz ki gölgeye ve barbarlığa.
Barbarlığın birçok birçok birçok birçok yüzüyle.
Çünkü bugünkü barbarlık belki sandığımız barbarlık değil.
Farklı barbarlık tipleri var.
Bu yüzden adapte olmamız gerekiyor.
Bu şu demektir; barbarlık geri geldiğinde, güzel sandalyeleri unutun, güzel otelleri unutun,
tasarımı unutun, hatta --söylediğime üzgünüm- sanatı unutun.
Hepsini unutun. Öncelikler var, acil olanlar var.
Politikaya geri dönmelisiniz, radikalleşmeye geri dönmelisiniz.
Çok İngilizce olamadıysa üzgünüm.
Dövüşe, savaşa geri dönmelisiniz.
Bu yüzden, bugün, bu mesleği yapıyor olduğum için bu kadar utanıyorum.
Bu yüzden buradayım; yapılabilecek en iyi şekilde yapmaya çalışmak için.
Ama biliyorum ki olabilecek iyi şekilde yapsam da
--bu yüzden en iyiyim-- bu hiçbir şey.
Çünkü doğru zaman değil.
Bu yüzden bunu söylüyorum. Söylüyorum çünkü, tekrarlayayım, iyi bir neden için değilse hiçbir şey var olamaz.
Güzel rüyamızın, bu uygarlığın nedeni.
Ve bu nedenle hepimiz bu hikâyeyi bitirmek için çalışmalıyız.
Çünkü bu uygarlığın senaryosu
aşkla, ilerlemeyle ve bunun gibi şeylerle ilgili, bu tamam
ama başka uygarlıkların o kadar fazla başka senaryosu var ki.
Bu uygarlığın bu senaryosu güçlü, akıllı olmakla ilgiliydi,
icat ettiğimiz şu fikir gibi, tanrı kavramı gibi.
Biz tanrıyız şimdi. Öyleyiz. Neredeyse oldu.
Sadece hikâyeyi bitirmemiz gerekiyor.
Bu çok çok önemli.
Ve gerçekten ne olduğunu anlamazsanız
gidemezsiniz ve dövüşemezsiniz ve inşa edemezsiniz ve bunun gibi.
Geleceğe arka arka arka arka gidersiniz, bu şekilde.
Ve düşebilirsiniz ve bu çok tehlikeli.
Hayır, bunu gerçekten anlamanız gerekiyor.
Neredeyse bitirmek üzere olduğumuz için hikâyeyi tekrar edeyim.
Ve bunun güzelliği, belki 50 yıl, 60 yıl içinde bu uygarlığı tamamen bitirebiliriz
ve çocuklarımıza yeni bir hikâye icat etme imkânını sunabiliriz,
yeni bir şiir, yani bir romantizm.
Bizden önce doğan, çalışan, yaşamış olan ve ölen milyarlarca insanla,
çok çalışmış olan bu insanlarla,
çok güzel şeyler getirdik, çok güzel yetenekler, çok şey biliyoruz.
Çocuklarımıza diyebiliriz ki: "Tamam, bitti, bu bizim hikâyemizdi. Geçti.
Şimdi sizin bir göreviniz var: Yeni bir hikâye icat edin, yeni bir şiirsellik icat edin.
Tek kural şu: Bizim sonraki hikâyeyle ilgili bir fikrimiz yok.
Size beyaz sayfalar veriyoruz. Bulun.
Size en iyi araçları veriyoruz, en iyi araçları ve şimdi, yapın."
İşte bu nedenle çalışmaya devam ediyorum, bu bir tuvalet fırçası için bile olsa.