พวกคุณจะไม่เข้าใจอะไรเลยกับภาษาอังกฤษของผม
ดีแล้ว เพราะคุณจะได้มีเวลาพักบ้าง จากพวกคนเจ๋งๆพวกนั้นบ้าง
ผมจะบอกคุณว่า ผมก็เหมือนคนพวกนั้น มันอาจจะฟังยากหน่อยนะครับ
เพราะปกติในชีวิตจริง ผมคิดว่างานผม ค่อนข้างไร้ประโยชน์
ผมหมายความว่า ผมรู้สึกไร้ค่า
หลังจากแคโรไลน์ หรือคนอื่นๆ ผมรู้สึกว่าไร้สาระ
จริงแล้วผมไม่รู้ว่ามาทำไมที่นี่
แต่เหมือนกับเป็นฝันร้าย เหมือนคุณเป็น คนที่ปลอมตัวเข้ามา
คุณมาถึงที่โรงละคร และเขาก็ผลักคุณออกไป " คุณต้องร้องเพลง"
ผมไม่รู้ (ผู้ชมหัวเราะ)
เอาหล่ะ ผมไม่มีอะไรจะมานำเสนอ ไม่มีอะไรจะมาพูด
เรามาลองพูดถึงอะไรอย่างอื่นกันดีกว่า
ผมจะเริ่มจาก ถ้าคุณอยากรู้ว่าด้วยการเข้าใจ
มันเริ่มต้นไม่น่าสนใจ แต่-- วิธีทำงานของผม
เมื่อมีคนมาพบผมขอให้ผมทำอะไรสักอย่างที่ผมรู้
ใช่แล้ว ผมหมายถึง ที่คั้นน้ำส้ม ที่ขัดส้วม ไม้จิ้มฟัน หรือสุขภัณฑ์สวยๆ
คุณอาจจะถามว่า ไม่มีแปรงสีฟันเหรอ?
ผมไม่พยายามที่จะออกแบบ แปรงสีฟัน
ผมไม่พยายามที่จะบอกว่า "โอ้ มันเป็นสิ่งที่สวยมาก" แบบนั้นหรอก
มันไม่น่าสนใจสำหรับผม
เพราะว่ามันคือการออกแบบที่แตกต่างแบบหนึ่ง
ที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นการเหยียดหยามการออกแบบ
ความหมายเดียวกับ การออกแบบนวัตกรรมโดย เรย์มอน โลวี่ ในยุค '50s
ที่กล่าวไว้ว่า สิ่งที่น่าเกลียดคือการขาย เป็นอะไรที่เลวร้ายมาก
หมายความว่าการออกแบบจะเป็นเอาวุธของการตลาด
สำหรับผู้ผลิตที่จะทำให้ผลิตภัณฑ์ดูเซ็กซี่ขึ้น
เพื่อให้ขายดีขึ้น มันไร้สาระมาก มันล้าสมัยไปแล้ว ดูน่าขำ
ผมเรียกว่าเป็นการเหยียดหยามการออกแบบ
แล้วเริ่มที่มีการหลงใหลการออกแบบ
เป็นนักออกแบบที่คิดว่าตัวเองเจ๋ง ออกแบบ เฉพาะนักออกแบบรายอื่นที่เจ๋ง(เสียงหัวเราะ)
แล้วคนอย่างผมต้องพยายามที่จะรักษามันไว้
และพวกน่าละอายพวกนั้นก็มัวแต่ทำอะไรไร้สาระ ออกมาทำให้ผิดที่ผิดทางไปหมด
และพวกเขาพยายาม ผมก็พยายาม ที่จะไม่สร้าง วัตถุเพื่อวัตถุ แต่เพื่อผลลัพธ์ที่มากกว่า
เพื่อประโยชน์ต่อมนุษยชาติ หรือคนที่ใช้มัน
ถ้าเราแปรงฟัน ผมคงไม่ได้คิดถึงแปรงฟันหรอก
ผมคิดว่า "อะไรมีผลต่อการแปรงในปากมากกว่า"
และเข้าใจว่าอะไรจะมีผลต่อการแปรงฟันในปาก
ผมจะจินตนาการว่า ใครเป็นเจ้าของปากนี้?
ชีวิตของเจ้าของปากนั่นเป็นอย่างไรบ้าง? ในสังคมที่เขาอาศัยอยู่
อารยธรรมอะไรที่สร้างสังคมขึ้นมา ?
สายพันธุ์สัตว์แบบไหนที่สร้างความเจริญ ?
เมื่อผมมาถึง --ขอเวลาสักครู่นะครับ พอดีผมไม่ได้ฉลาดอะไรนัก
เมื่อผมมองกลับไปที่ระดับสายพันธุ์สัตว์ นั่นกลับน่าสนใจอย่างยิ่ง
ผมยังไม่มีพลังอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
เมื่อผมมองกลับไปผมเข้าใจได้ว่าทำไมผมจะไม่ทำมัน
เพราะว่า ปัจจุบัน ไม่ทำอะไรเลย อาจจะดีกว่า หรือผมจะทำมันได้อย่างไรหล่ะ
แต่เมื่อผมมองกลับไป ณ จุดที่ผมเป็นสายพันธุ์สัตว์นั้น ผมเห็นอะไรบางอย่าง
สิ่งที่เห็นนั้นคือ ความท้าทายอันยิ่งใหญ่
สิ่งท้าทายอันยิ่งใหญ่ ที่อยู่ข้างหน้าเรา
ที่นั่นไม่มีคำว่าผลิตผลของมนุษย์
ที่ตั้งอยู่นอกสิ่งที่ผมเรียกมันว่า "ภาพองค์รวม"
ภาพองค์รวมนี้แหละคือ เรื่องราวของเรา บทกวีของเรา ความโรแมนติกของเรา
บทกวีแห่งการเปลี่ยนแปลงของชีวิต
เราอาจจะจำได้ หรือที่เราสามารถเห็นในตำราเรียน ของลูกวัย 10 ขอบของผมคือ
ชีวิตปรากฎขึ้นเมื่อประมาณสี่พันล้านปีที่แล้ว ใช่สี่พันจุดสองรึเปล่าครับ?
ผู้ชม: สี่พันจุดห้า
ใช่แล้ว สี่พันห้า โอเคๆๆ (เสียงหัวเราะ)ผมเป็นดีไซน์เนอร์
นั่นเป็นพรสวรรค์เดียวที่มีของผม
ก่อนหน้านั้น มันมีซุปที่เรียกว่า "ซุปแห่งการกำเนิดโลก"
นี่เป็นซุปแรก -- บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง --
มีแต่โคลนสกปรก ไม่มีสิ่งมีชีวิต ไม่มีอะไรเลย
จากนั้น -- เปรี้ยง -- ฟ้าฝ่า -- ปร้าง
เปรี้ยง -- เกิด --- บุ๋ง บุ๋ง -- และตาย
หลายล้านปีผ่านไป -- เปรี้ยงปร้าง -- บุ๋ง บุ๋ง --- อ่า... ในที่สุด!
สุดท้าย ชีวิตก็เกิดขึ้นมาสำเร็จ
เราที่ยังแสนจะโง่อยู่ เป็นแบคทีเรียที่โง่ที่สุด
แต่เราก็ยังทำการก็อปปี้ตัวเองโดยการสืบพันธุ์ คุณรู้ว่าผมพูดถึงอะไร
และบางอย่างของ -- อะไรสักอย่าง ช่างมันเถอะ
หลังจากนั้นเรากลายมาเป็นปลา หลังจากนั้นเรากลายมาเป็นกบ
หลังจากนั้นเรากลายมาเป็นลิงหลังจากนั้นเรา กลายมาเป็นเหมือนทุกวันนี้เป็นสุดยอดลิง
สิ่งที่สนุกก็คือ สุดยอดลิงที่เราเป็นตอนนี้ ยังเป็นแค่ครึ่งนึงของเรื่องทั้งหมด
คุณพอจะจินตนาการได้ไหม? จากแบคทีเรียโง่ที่สุดกลายมาเป็นเรา
กับไมโครโฟน กับคอมพิวเตอร์ กับไอพอด ภายในสี่พันล้านปี
และอย่างที่เรารู้ โดยเฉพาะกับแคโรไลน์ รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พระอาทิตย์ขยายตัว
โลกเราจะถูกเผาไหม แตกออก ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
นี่เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในสี่พันล้านปีใช่ไหมครับ?
ใช่แล้ว เธอบอกแบบนั้น โอเค นั่นหมายความว่า เรายังดำเนินมาได้แค่ครึ่งนึงของเรื่องทั้งหมด
สุดยอด! งดงาม!
คุณเห็นไหมว่ามันเป็นสัญญลักษณ์อะไรบางอย่าง
เพราะว่าแบคทีเรียที่เราเคยเป็น ไม่มีทางรู้ว่าจะพัฒนามาได้ไกลขนาดนี้
และเราในตอนนี้ ก็ไม่มีทางรู้ ว่าเราจะเป็นยังไงในอีกสี่พันล้านปีข้างหน้า
อาณาเขตนี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก
เป็นบทกวีของเรา เป็นเรื่องอันงดงามของเรา
มันคือความโรแมนติก ของการพัฒนา เรากำลังเปลี่ยนแปลง
และหากเราไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ หากเราไม่เข้าใจว่าเรากำลังเปลี่ยนแปลง
เรากำลังหลงทางไปจากเรื่องนี้อย่างสมบูรณ์
เพราะทุกยุคสมัย เราชอบคิดว่าตัวเองเป็นยุคสุดท้าย
เรามีวิธีในการมองโลกแบบนั้น
"ฉันเป็นมนุษย์ มนุษย์คนสุดท้าย"
เราวิวัฒนาการมาสี่พันล้านปี แต่ตอนนี้ เรากลับหยุด เพราะว่านี่คือเรา (เสียงหัวเราะ)
เป็นจุดจบ อวสาน ผมกับเสื้อเจ็คเก็ทสีแดงนี่ หรืออะไรแบบนี้
ผมไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นจะจบแบบนี้ (ผู้ชมหัวเราะ)
เพราะว่ามันเหมือนกับความฉลาดของเราได้พัฒนา
มันมีอีกหลายอย่างที่เราต้องทำ มันยังใหม่มาก
และ ความจริงแล้วไม่มีใครจำเป็นต้องเป็นอัจฉริยะ
แต่ทุกคนต้องร่วมมือกัน
และการร่วมมือนี้ เพื่อการพัฒนา อย่างน้อยเพื่อที่เราจะได้ฝึกซ้อม เพื่อที่จะลงแข่ง
ผมพูดแบบนั้นได้ไหม
อย่างแรกเลย ถ้าคุณต้องการ --มันมีหลายอย่างมาก--
แต่มีอันนึงที่ง่ายมากที่จะทำ คือ คือการปรับวิสัยทัศน์
ผมจะอธิบายให้คุณฟัง ลองดูนะครับ
ถ้าคุณเดินแบบนี้ มันไม่ผิด เพราะคุณกำลังเดินอยู่
แต่ทันใดนั้น เพราะคุณมัวแต่มองข้างล่างแบบนี้ คุณจะไม่เห็นว่า มีหลุมอยู่ตรงนั้น
จากนั้นคุณก็ตกลงไปตาย อันตรายมาก
นั้นเป็นเหตุผลที่ทำไม คุณจึงต้องปรับมุมมองขึ้นมา
เอาหลุ่ะ แบบนี้ ถ้าผมเห็นอะไร ผมก็แค่หลบ และเดินต่อไป
ผมปรับมุมมองแล้ว แต่ยังคงที่จะ -- เห็นแก่ตัว
คุณเอาตัวรอดได้ ก็โอเค
ถ้าคุณปรับมุมมองให้สูงขึ้นอีก
"ผมเห็นคุณแล้ว โอ้ คุณอยู่นั่นเอง เป็นไงบ้างครับ สบายดีไหม มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
ผมออกแบบให้คุณได้นะ อยากได้อะไรหล่ะ แปรงสีฟันใหม่ แปรงขัดส้วม" หรืออะไรก็ได้
ผมอยู่ในสังคม ผมอยู่ในชุมชน
มันก็ดี คุณเริ่มเข้ามาอยู่ในดินแดนแห่งความฉลาดแล้ว ผมสามารถพูดได้แบบนั้น
ในระดับนี้ คุณสามารถที่จะมองสูงขึ้นไปอีก
หมายความว่าคุณจะมีความหมายต่อสังคมมากขึ้น
สูงขึ้นไปอีก คุณจะเป็นส่วนหนึ่งของความเจริญนี้
สูงขึ้นอีก คุณจะเห็นไปได้กว้างไกล แบบนี้
คุณจะมีความสำคัญต่อการวิวัฒนาการของเรา
นั่นหมายความว่า คนที่ฉลาดๆ มีมุมมองแบบนี้ นั่นคือความฉลาด
จากนี่ถึงนี่ นั่นคืออัจฉริยะ
ปโตเลมี อริสโตเติล ไอสไตน์ หรือคนอื่นๆ
เราไม่จำเป็นต้องเป็นอัจฉริยะหรอก
มันดีกว่า แต่ก็มีน้อยคนนัก
ดูดีๆนี่เป็นการฝึกที่จะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี
มีสิ่งหนึ่งที่น่ากลัว มันมีกับดัก กับดักของการมองไปบนฟ้า
เพราะบนนั้น ถ้าคุณมองขึ้นไป
"โอ้พระเจ้า นั่นคือพระเจ้า มีพระเจ้าอยู่ตรงนั้น!"
พระเจ้าคือกับดัก พระเจ้าคือคำตอบ เมื่อเราไม่รู้ในคำตอบ
นั่นหมายความว่า เมื่อสมองคุณยังไม่ใหญ่พอ คุณเลยไม่เข้าใจในสิ่งนั้น
คุณก็จะบอกว่า "โอ้ นั่นคือพระเจ้่า พระเจ้าคือทุกสิ่ง" นั่นมันตลกสิ้นดี
นั่นคือเห็นผลที่ทำไม -- กระโดดแบบนี้? ไม่ไม่ใช่กระโดด
กลับมา เพราะว่า หลังจากนั้น ก็มีกับดักอื่นอีก
ถ้าคุณมองแบบนี้ คุณกำลังมองไปยังอดีต
หรือคุณกำลังมองเข้าไป ถ้าคุณยืดหยุ่นพอ มองเข้าไปในตัวคุณเอง
หรือเรียกว่าโรคประสาท และคุณก็ตายไปแล้ว
ทำไมถึงยังมีเช้าวันใหม่ทุกๆวัน หรือตอนนี้ เพราะคุณกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี
คุณกำลังปรับมุมมองของคุณให้สูงขึ้น
มากขึ้นกว่าระดับปกติ คุณเป็นคนที่ฉลาด
อย่าลืมมันเชียว -- แบบนี้ และ แบบนี้
มันสำคัญ มากถึงมากที่สุด
แล้วอะไรหล่ะ อะไรอย่างอื่นที่เราจะพูดถึงมันได้บ้าง? ทำไมต้องทำแบบนี้น่ะเหรอ?
มันก็เพราะว่าเรา-- หากเรามองจากที่ไกลๆ เราเห็นเส้นทางของกระบวนการวิวัฒนาการของเรา
เส้นทางแห่งวิวัฒนาการที่เป็นไปในทางที่ดีขึ้น
ถ้ามองไกลๆ เส้นทางนี้ดูเหมือนกับเส้นทางเรียบๆ
แต่ถ้าคุณส่องมันใกล้ๆ คุณจะเห็นว่าเส้นทางนั้นตะกุกตะกัก ไม่เรียบเอาซะเลย
เป็นส่วนผสมกันระหว่าง แสงสว่าง และความมืด
แสงสว่างแทนยุคของความเจริญรุ่งเรือง และความมืดแทนยุคของคนเถื่อน
และมันสำคัญมากในการตระหนักว่า เราอยู่ ณ จุดใด
เพราะว่ามันมักจะเป็นวัฏจักรหมุนเวียนไปเรื่อยๆ
และคุณจะมีหน้าที่แตกต่างกันไป ในแต่ละช่วงของวัฏจักร
มันความว่า เราสามารถที่จะจินตนาการ --ผมจะไม่พูดว่า มันเป็นอะไรที่สุดยอด
แต่ในยุค '80s ที่จริงแล้ว มันไม่ได้มีสงครามมากเกินไปแบบนั้น
เราสามารถจินตนาการได้ว่า ความเจริญรุ่งเรืองเหล่านั้น สามารถที่จะกลายเป็นอรยะธรรมที่สูงส่งได้
ในกรณีนี้ ผู้คนอย่างผมจะได้รับการยอมรับ
อาจจะบอกได้ว่า "เป็นช่วงเวลาแห่งความหรูหรา"
เราจะมีเวลาคิด เราะจะมีเวลาที่จะทำอะไรก็ตาม
พูดเกี่ยวกับ ศิลปะ อะไรประมาณนั้น
มันก็ดีแล้ว เพราะเราะอยู่ในแสงสว่าง
แต่บางครั้ง เช่นทุกวันนี้ เรากำลังถอยหลัง ถดถอยอย่างรวดเร็วกลับเข้าไปในความมืดและยุคของคนคร่ำครึ
ด้วย คนคร่ำครึที่มีมากหน้าหลายตาขึ้นทุกที
มันไม่ได้เกี่ยวกับคนคร่ำครึที่เรามีวันนี้ มันอาจจะไม่ใช่ยุคมืดอย่างที่เราคิด
มันเป็นยุคมืดที่ต่างออกไป
นั่นเป็นหนทางที่เราต้องปรับตัว
นั่นหมายความว่า เมื่อพวกคร่ำครึกลับมา ลืมเก้าอี้สวยๆไปได้เลย ลืมโรงแรมสวยๆไปได้เลย
ลืมดีไซน์ไปได้เลย แม้แต่ -- ขอโทษที่ผมต้องพูด --ลืมศิลปะไปซะ
ลืมทั้งหมดนั่นแหละ นี่เป็นเรื่องเร่งด่วนสำคัญ
คุณต้องกลับไปสู่การเมือง คุณต้องกลับไปสู่พวกหัวรุนแรง
ขอโทษนะครับ ถ้ามันไม่ใช่ภาษาอังกฤษ
คุณต้องกลับไปสู่การทำสงครามกัน
นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไม ตอนนี้ ผมจึงละอายใจที่ต้องทำงานนี้
นี่เป็นเหตุผลที่ทำไมผมต้องมาอยู่ที่นี่ พยายามทำในสิ่งที่ผมสามารถทำได้ดีที่สุด
ผมรู้ว่า แม้มันเป็นสิ่งที่ผมสามารถทำได้ดีที่สุด
--นั่นทำไมผมถึงเป็นสุดยอด--แต่ไม่มีค่าอะไร
เพราะว่า มันผิดที่ผิดเวลา
ทำไมผมถึงพูดแบบนั้น ๆ เพราะผมขอย้ำว่า มันไม่มีค่าอะไรเลยหากมันไม่มีเหตุผลที่ดีพอ
เหตุผลที่สวยงามของความฝันของเรา ของความเจริญเหล่านี้
และเพราะเหตุนี้ เราทุกคนจึงต้องทำงานเพื่อให้เรื่องนี้เสร็จ
เพื่อทัศนียภาพของความเจริญรุ่งเรือง
--ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความก้าวหน้า หรืออะไรก็ตาม มันไม่ผิดหรอก
แต่มีหลายทัศนะในความเจริญรุ่งเรือง
ทัศนะแห่งความเจริญรุ่งเรืองเหล่านี้ ล้วนเกี่ยวกับการทรงพลัง ความฉลาด
เหมือนกับแนวคิดที่เราสร้างพระเจ้าขึ้นมา
เราเป็นพระเจ้าแล้ว เราเป็น มันเกือบจะเสร็จแล้ว
เราเพียงแค่ต้องจบเรื่องนี้เท่านั้น
นี่เป็นสิ่งที่ สำคัญมากถึงมากที่สุด
และเมื่อคุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณไม่สามารถที่จะออกไปต่อสู้ ทำงาน หรือ สร้างอะไรก็ตาม
คุณไปยังอนาคต แต่กลับ ถอย ถอย ถอย ถอย แบบนี้
คุณอาจจะหงายหลัง และมันเเป็นสิ่งที่อันตรายมาก
ไม่ได้ คุณต้องทำความเข้าใจมันจริงๆ
เพราะ เราเกือบจะเสร็จแล้ว ผมพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว
และความงดงามของมัน ไม่แน่ภายใน 50 ปี 60 ปี เราอาจจะทำให้ความเจริญรุ่งเรืองนี้ไปสู่จุดสูงสุดได้
และมอบมันให้แก่ลูกหลานของเรา ที่อาจจะนำมันไปสร้างเรื่องราวใหม่ๆ
บทกวีบทใหม่ ความโรแมนติกแบบใหม่
ด้วยคนเป็นพันๆล้านคน ที่เคยเกิด ทำงาน มีชีวิตอยู่และตายไปก่อนหน้าเรา
ผู้คนเหล่านี้ทำงานอย่างหนัก
จนสามารถทำให้เราสร้างสิ่งที่สวยงาม เป็นเหมือนของขวัญ ที่ทำให้เราได้รู้สิ่งต่างๆมากมาย
เราสามารถบอกกับลูกๆของเราว่า โอเค มันจบแล้ว นั่นเป็นเรื่องของเรานะ และมันได้ผ่านไปแล้ว
ตอนนี้หน้าที่ของลูกๆก็คือ : สร้างเรื่องขึ้นมาใหม่ แต่งบทกวีขึ้นมาใหม่
กฎข้อเดียวคือ เราจะไม่มีทางรู้ว่าเรื่องต่อไปจะเป็นยังไง
เราจะให้หน้ากระดาษว่างๆกับลูก สร้างมันขึ้นมา
เราจะให้เครื่องมือที่ดีที่สุด ๆ และลงมือทำมันได้เลย
นี่เป็นเหตุผลที่ผมยังคงทำงานต่อไป แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแปรงขัดห้องน้ำก็ตาม