Δεν θα καταλάβετε τίποτα με τα Αγγλικά μου.
Αυτό είναι καλό για σας, γιατί έτσι μπορείτε να κάνετε ένα διάλειμμα μετά από όλους αυτούς τους φανταστικούς ανθρώπους.
Πρέπει να σας πω ότι δεν νιώθω πολύ άνετα,
γιατί, συνήθως στη ζωή μου, σκέφτομαι ότι η δουλειά μου είναι παντελώς άχρηστη.
Εννοώ ότι νιώθω άχρηστος.
Τώρα μετά την Καρολίν και τους άλλους, νιώθω χάλια.
Και σίγουρα, δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι εδώ,
αλλά - ξέρετε τον εφιάλτη να είστε ένας απατεώνας,
φτάνετε στην Όπερα, σας σπρώχνουν στη σκηνή. "πρέπει να τραγουδήσεις!"
Δεν ξέρω.
Έτσι, επειδή δεν έχω τίποτα να σας δείξω, τίποτα να πω,
θα προσπαθήσω να μιλήσω για κάτι άλλο.
Ας ξεκινήσουμε, αν θέλετε, κατανοώντας -
είναι μια αρχή, όχι ενδιαφέρουσα, αλλά - το πως δουλεύω.
Όταν κάποιος με ρωτάει σε τι είμαι γνωστός,
ξέρετε, ναι, λεμονοστύφτης, βούρτσα τουαλέτας, οδοντογλυφίδα, όμορφα καθίσματα τουαλέτας,
και γιατί όχι - μια οδοντόβουρτσα.
Δεν προσπαθώ να σχεδιάσω την οδοντόβουρτσα.
Δεν προσπαθώ να πω "Αυτό θα είναι ένα όμορφο αντικείμενο" ή κάτι σαν αυτό.
Αυτό δεν με ενδιαφέρει.
Γιατί υπάρχουν διαφορετικοί τύποι ντιζάιν.
Ένα, μπορούμε να το ονομάσουμε το κυνικό ντιζάιν,
αυτό σημαίνει το ντιζάιν που εφευρέθηκε από τον Ρέϋμοντ Λόεβι τη δεκαετία του '50,
που είπε, αυτό που είναι άσχημο, πουλάει άσχημα, που είναι τρομερό.
Σημαίνει ότι το ντιζάιν πρέπει να είναι μόνο ένα όπλο για το μάρκετινγκ,
για τον παραγωγό να κάνει το προϊόν του πιο ελκυστικό,
να πουλάει περισσότερο, αυτό είναι κακό, είναι παρωχημένο, είναι γελοίο.
Το ονομάζω το κυνικό ντιζάιν.
Μετά υπάρχει το ναρκισσιστικό ντιζάιν:
είναι ένας εκπληκτικός σχεδιαστής που σχεδιάζει μόνο για άλλους εκπληκτικούς σχεδιαστές.
Μετά υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα, που προσπαθούν να αξίζουν να υπάρχουν,
και που ντρέπονται πολύ να κάνουν αυτή την άχρηστη δουλειά, που προσπαθούν να την κάνουν με διαφορετικό τρόπο,
και προσπαθούν, προσπαθώ, να μην κάνω κάτι για χάρη του ιδίου του αντικειμένου αλλά για το αποτέλεσμα,
για το κέρδος του ανθρώπου που θα το χρησιμοποιήσει.
Εάν πάρουμε την οδοντόβουρτσα - δεν σκέφτομαι την οδοντόβουρτσα.
Σκέφτομαι, "Ποιά θα είναι η επίδραση της οδοντόβουρτσας μέσα στο στόμα;"
Και για να καταλάβεις ποιά θα είναι η επίδραση της οδοντόβουρτσας στο στόμα,
πρέπει να φανταστώ: Ποιός είναι ο ιδιοκτήτης του στόματος;
Ποια είναι η ζωή του ιδιοκτήτη του στόματος; Σε ποιά κοινωνία ζει;
Ποιός πολιτισμός δημιούργησε αυτή την κοινωνία;
Ποια είδη ζώων δημιούργησαν αυτό τον πολιτισμό;
Όταν φτάνω - και μου παίρνει ένα λεπτό, δεν είμαι τόσο έξυπνος -
όταν φτάνω στο επίπεδο του είδους των ζώων, γίνεται πολύ ενδιαφέρον
Εγώ, δεν έχω καθόλου εξουσία να αλλάξω τίποτα.
Αλλά όταν επιστρέφω, κατανοώ γιατί δεν θα το κάνω,
γιατί το να μην το κάνω σήμερα, είναι πιο θετικό από το να το κάνω ή το πως θα το κάνω.
Αλλά για να επιστρέψουμε εκεί που είμαι με τα είδη ζώων, υπάρχουν πράγματα να δούμε.
Υπάρχουν πράγματα να δούμε και αυτή είναι η πρόκληση.
Η μεγάλη πρόσκληση μπροστά μας.
Γιατί δεν υπάρχει ανθρώπινη παραγωγή
που υπάρχει εκτός από αυτό που ονομάζω "η μεγάλη εικόνα".
Η μεγάλη εικόνα είναι η ιστορία μας, η ποίηση μας, ο ρομαντισμός μας.
Η ποίησή μας είναι η μετάλλαξή μας, η ζωή μας.
Πρέπει να θυμηθούμε, και το βλέπουμε σε κάθε βιβλίο του δεκάχρονου γιού μου,
ότι η ζωή εμφανίστηκε πριν από 4 δισεκατομμύρια περίπου, 4,2;
Φωνή από το κοινό: 4,5.
Ναι, 4,5, εντάξει, εντάξει! Είμαι ένας σχεδιαστής,
αυτό μόνο, Χριστουγεννιάτικων δώρων.
και πριν, υπήρχε η πρωταρχική σούπα,
αυτή η πρώτη σούπα μπλουπ, μπλουπ, μπλουπ
σαν βρώμικη λάσπη, χωρίς ζωή, τίποτα.
Και μετά, φςςςςς, αστραπές, φςςςς
φςςςςς, φτιάχνει ζωή, μπλουπ μπλουπ και μετά σταματάει.
Μερικά εκατομμύρια χρόνια αργότερα, φςςςςς, μπλουπ, μπλουπ και ξυπνάει!
Και στο τέλος, πετυχαίνει και εμφανίζεται η ζωή.
Ήμασταν τόσο, τόσο χαζά. Τα πιο χαζά βακτήρια.
Ακόμα, νομίζω, κάνουμε αντίγραφα για να αναπαραχθούμε, ξέρετε τι εννοώ,
και κάπως, αχ όχι, ξεχάστε το.
Μετά γίναμε ψάρι, μετά γίναμε βάτραχος,
μετά γίναμε πίθηκος, μετά γίναμε αυτό που είμαστε σήμερα: ένας σούπερ πίθηκος,
και το αστείο είναι ότι, ο σούπερ πίθηκος που είμαστε σήμερα, είναι στο μισό της ιστορίας.
Μπορείτε να το φανταστείτε; Από τα χαζά βακτήρια σε εμάς,
με μικρόφωνο, υπολογιστή, iPod, τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια.
Και γνωρίζουμε, ειδικά η Καρολίν, ότι όταν καταστραφεί ο ήλιος,
η γη θα καεί, ανατιναχτεί, δεν ξέρω τι,
και αυτό θα γίνει σε 4 δισεκατομμύρια χρόνια;
Ναι είπε, κάτι τέτοιο. Εντάξει, αυτό σημαίνει ότι είμαστε στο μέσο της ιστορίας.
Φανταστικά! Είναι πανέμορφο!
Μπορείτε να το φανταστείτε; Είναι πολύ συμβολικό.
Γιατί τα βακτήρια που ήμασταν, δεν είχαν ιδέα του τι είμαστε σήμερα.
Και σήμερα, δεν έχουμε ιδέα τι θα είμαστε σε 4 δισεκατομμύρια χρόνια
Και αυτή η επικράτεια είναι φανταστική.
Αυτή είναι η ποίησή μας. Αυτή είναι η πανέμορφη ιστορία μας.
Είναι ο ρομαντισμός μας. Με-τά-λλα-ξη. Είμαστε μεταλλαγμένοι.
Και εάν δεν κατανοήσουμε βαθιά, εάν δεν αποδεχτούμε ότι είμαστε μεταλλαγμένοι,
χάνουμε τελείως την ιστορία.
Γιατί κάθε γενιά νομίζει ότι είναι η τελευταία.
Έχουμε ένα τρόπο να κοιτάμε τη γη, ξέρετε,
"Είμαι ο Άνθρωπος. Ο Τελευταίος Άνθρωπος.
Ξέρετε, μεταλλασσόμαστε τα τελευταία 4 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά τώρα, επειδή είμαι Εγώ, σταματάμε. Τέλος.
Για πάντα, είναι αυτός με το κόκκινο τζάκετ"
Κάτι σαν αυτό. Δεν είμαι σίγουρος.
Γιατί αυτά γνωρίζουμε για τις μεταλλάξεις και πράγματα σαν αυτά.
Υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα να κάνουμε. Είναι κάτι καινούριο.
Και να κάτι: κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να είναι μεγαλοφυία,
αλλά όλοι έχουμε υποχρέωση να συμμετέχουμε.
Και για τη συμμετοχή, για ένα μεταλλαγμένο, υπάρχει ένα ελάχιστο άσκησης, ένα ελάχιστο άθλησης.
Μπορούμε να το πούμε αυτό.
Το πρώτο, αν θέλετε, υπάρχουν τόσα πολλά,
αλλά ένα που είναι πολύ εύκολο να κάνετε, είναι η υποχρέωση του οραματισμού.
Μπορώ να σας εξηγήσω. θα προσπαθήσω.
Εάν περπατάτε έτσι, είναι εντάξει, είναι εντάξει, μπορείτε να περπατήσετε,
αλλά ίσως, επειδή περπατάτε κοιτώντας έτσι, δεν θα δείτε, ω, υπάρχει μια τρύπα.
και θα πέσετε, και θα πεθάνετε. Επικίνδυνο.
Γι' αυτό, ίσως, θα προσπαθήσετε να έχετε αυτή την οπτική γωνία.
Εντάξει, μπορώ να δω, εάν βρω κάτι, πάνω, πάνω και συνεχίζουν, πάνω, πάνω.
Σηκώνω τη ματιά μου, αλλά είναι ακόμα, εγωιστικό, ναι εγωιστικό.
Επιβιώνεις. Είναι εντάξει.
Εάν σηκώσεις τη ματιά σου λίγο περισσότερο,
"σε βλέπω, ω Θεέ μου, είσαι εκεί, πως είσαι, μπορώ να σε βοηθήσω,
Μπορώ να σχεδιάσω μια νέα οδοντόβουρτσα, μια νέα βούρτσα τουαλέτας", κάπως έτσι.
Ζω σε μια κοινωνία, ζω σε μια κοινότητα.
Είναι εντάξει. Αρχίζεις να βρίσκεσαι σε επίπεδο εξυπνάδας.
Από αυτό το σημείο, όσο περισσότερο σηκώνεις τη ματιά σου,
τόσο σημαντικότερος γίνεσαι για την κοινωνία.
Όσο περισσότερο ανεβαίνεις, τόσο περισσότερο σημαντικός γίνεσαι για τον πολιτισμό.
Όσο πιο πολύ σηκώνεσαι για να δεις μακριά και ψηλά, όπως έτσι,
τόσο πιο σημαντικός γίνεσαι για την ιστορία της μετάλλαξης μας.
Αυτό σημαίνει ότι οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν αυτή την οπτική γωνία. Αυτή είναι εξυπνάδα.
Από εδώ ως εδώ. Αυτή είναι η μεγαλοφυΐα.
Πτολεμαίος, Ερατοσθένης, Αϊνστάιν, κάπως έτσι.
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να είναι μεγαλοφυΐα.
Είναι καλύτερα, αλλά κανένας.
Προσπαθήστε, σε αυτή την άσκηση, να είστε ένας καλός μεταλλαγμένος.
Υπάρχει κάποιος κίνδυνος, υπάρχουν παγίδες. Μια παγίδα: το κάθετο.
Εξαιτίας του κάθετου μέσα μας, αν μοιάζεις έτσι,
"Αχ Θεούλη μου, υπάρχει Θεός. Αχ! Θεέ!"
Ο Θεός είναι παγίδα. Ο Θεός είναι η απάντηση όταν δεν ξέρουμε την απάντηση.
Αυτό σημαίνει, ότι ο εγκέφαλός μας δεν είναι αρκετά μεγάλος, όταν δεν καταλαβαίνουμε,
κάνουμε "Ω είναι ο Θεός, είναι ο Θεός". Αυτό είναι γελοίο.
Γι' αυτό, πηδήξτε έτσι; Όχι, μην πηδήξετε.
Ελάτε πίσω. Γιατί, μετά, υπάρχει μια ακόμα παγίδα.
Εάν κοιτάτε έτσι, κοιτάτε στο παρελθόν,
ή κοιτάτε μέσα σας εάν είστε ευλύγιστοι, κοιτάτε μέσα σας.
Ονομάζεται σχιζοφρένεια, και επίσης πεθαίνετε.
Γι' αυτό κάθε πρωί, επειδή είστε καλοί μεταλλαγμένοι,
ανεβάστε την οπτική σας γωνία.
Έξω, πάνω από τον οριζόντιο. Είστε μια εξυπνάδα.
Μην το ξεχνάτε, έτσι, έτσι.
Είναι πολύ, πολύ, πολύ σημαντικό.
Τι άλλο μπορούμε να πούμε για αυτό. Γιατί να το κάνουμε;
Είναι επειδή, εάν κοιτάξουμε από μακριά, βλέπουμε τη γραμμή εξέλιξης μας.
Αυτή η γραμμή εξέλιξής μας είναι ξεκάθαρα θετική.
Από μακριά, αυτή η γραμμή μοιάζει ευθεία, έτσι.
Αλλά εάν πάρετε ένα φακό, κάπως έτσι, η γραμμή είναι ...... Κάπως έτσι.
Είναι φτιαγμένη από φως και σκιά.
Μπορούμε να πούμε ότι το φως είναι πολιτισμός, η σκιά είναι βαρβαρότητα.
Και είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε που είμαστε.
Γιατί υπάρχει ένα σημείο στον κύκλο,
και έχουμε διαφορετικές ευθύνες σε διαφορετικά σημεία του κύκλου.
Αυτό σημαίνει, μπορούμε να φανταστούμε, δεν λέω ότι ήταν φανταστικό,
αλλά στη δεκαετία του '80, δεν υπήρχε τόσος πολύς πόλεμος, όπως τώρα, ήταν,
μπορούμε να φανταστούμε ότι ο πολιτισμός μπορεί να γίνει πολιτισμένος.
Σε αυτή την περίπτωση, άνθρωποι σαν εμένα γίνονται αποδεκτοί.
Μπορούμε να πούμε, "μια εποχή αφθονίας"
Έχουμε χρόνο να σκεφτούμε, έχουμε χρόνο να, δεν ξέρω,
να μιλήσουμε για τέχνη και πράγματα όπως αυτά.
Είναι εντάξει. Βρισκόμαστε στο φως.
Αλλά μερικές φορές, όπως σήμερα, πέφτουμε, πέφτουμε τόσο γρήγορα στη σκιά, πέφτουμε τόσο γρήγορα στη βαρβαρότητα.
Με πολλά, πολλά, πολλά πρόσωπα της βαρβαρότητας.
Γιατί δεν είναι, η βαρβαρότητα που ζούμε σήμερα, δεν είναι ίσως η βαρβαρότητα που σκεφτόμαστε
Υπάρχει ένας διαφορετικός τύπος βαρβαρότητας.
Γι' αυτό πρέπει να προσαρμοστούμε.
Αυτό σημαίνει, όταν η βαρβαρότητα επιστρέφει, ξεχάστε τις όμορφες καρέκλες, ξεχάστε το όμορφο ξενοδοχείο,
ξεχάστε το σχέδιο, ακόμα, και λυπάμαι που το λέω, ξεχάστε την τέχνη.
Ξεχάστε όλα αυτά. Υπάρχει προτεραιότητα, υπάρχει κάτι επείγον.
Πρέπει να γυρίσουμε στην πολιτική, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στη ριζοσπαστικοποίηση,
συγχωρέστε με εάν αυτό δεν είναι καλά αγγλικά.
Πρέπει να επιστρέψουμε και να παλέψουμε, να πολεμήσουμε.
Γι' αυτό σήμερα ντρέπομαι τόσο πολύ που κάνω αυτή τη δουλειά.
Γι' αυτό είμαι εδώ, για να την κάνω όσο καλύτερα γίνεται.
Αλλά ξέρω ότι ακόμα και εάν κάνω το καλύτερο δυνατό
γι' αυτό είμαι ο καλύτερος, είναι ένα τίποτα.
Γιατί δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.
Γι' αυτό το λέω αυτό. Το λέω αυτό, γιατί, το ξαναλέω, τίποτα δεν υπάρχει εάν δεν γίνεται για καλό σκοπό,
τον σκοπό του πανέμορφου ονείρου μας, αυτού του πολιτισμού.
Και επειδή πρέπει όλοι να δουλέψουμε για να τελειώσουμε αυτή την ιστορία.
Γιατί το σενάριο αυτού του πολιτισμού
για την αγάπη, την πρόοδο και πράγματα όπως αυτά, είναι εντάξει,
αλλά υπάρχουν τόσα άλλα διαφορετικά, άλλα σενάρια άλλων πολιτισμών.
Αυτό το σενάριο, αυτός ο πολιτισμός, είχε σκοπό να γίνουμε πανίσχυροι, πανέξυπνοι,
όπως η ιδέα που έχουμε εφεύρει, αυτή η ιδέα του Θεού.
Είμαστε Θεός τώρα. Είμαστε. Έχει σχεδόν γίνει.
Πρέπει απλά να τελειώσουμε την ιστορία.
Αυτό είναι πολύ, πολύ σημαντικό.
Και όταν δεν έχετε καταλάβει τι πραγματικά έχει γίνει,
δεν μπορείτε να προχωρήσετε, να παλέψετε και να χτίσετε πράγματα όπως αυτά.
Πάτε προς το μέλλον προς τα πίσω, πίσω, πίσω, όπως έτσι.
και μπορείτε να πέσετε, και είναι πολύ επικίνδυνο.
Όχι, πρέπει να το καταλάβετε πραγματικά.
Γιατί έχουμε σχεδόν τελειώσει, θα επαναλάβω αυτή την ιστορία.
Και η ομορφιά όλων αυτών είναι ότι ίσως σε 50 ή 60 χρόνια, μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτόν τον πολιτισμό,
και να προσφέρουμε στα παιδιά μας τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μία νέα ιστορία,
μία νέα ποίηση, ένα νέο ρομαντισμό.
Με δισεκατομμύρια ανθρώπους που έχουν γεννηθεί, δουλέψει, ζήσει και πεθάνει πριν από εμάς,
αυτοί οι άνθρωποι έχουν δουλέψει τόσο πολύ,
έχουμε τώρα πανέμορφα πράγματα, όμορφα δώρα, ξέρουμε τόσα πράγματα.
Μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας, εντάξει, έγινε, αυτή ήταν η ιστορία μας. Αυτή τελείωσε.
Έχετε ένα καθήκον: δημιουργείστε μία νέα ιστορία. Δημιουργείστε νέα ποίηση.
Ο μόνος κανόνας είναι, δεν πρέπει να έχουμε καμία ιδέα για το τι θα ακολουθήσει.
Σας δίνουμε λευκές κόλλες. Δημιουργήστε!
Σας δίνουμε τα καλύτερα εργαλεία, τα καλύτερα εργαλεία και, τώρα, κάντε το!
Γι' αυτό συνεχίζω να δουλεύω, ακόμα και εάν είναι για βούρτσες τουαλέτας.