Bazılarınız bu öyküyü biliyordur.
ama salonda biri var ki,
bu öyküyü bir dinleyici kitlesi önünde hiç dinlemedi
bu yüzden anlatması önceki defalardan daha fazla heyecan veriyor bana.
uzun yıllar fotoğrafçı olarak çalıştım
1978'de Time dergisinde çalışıyordum
üç günlük bir görevim vardı
Amerasyalı bir kızı fotograflama işi verilmişti
babaları Amerikan askerleri olan bu çocuklar
güney doğu Asya'nın her yerindeydiler ve terk edilmişlerdi
Asya kıtasında 40 bin çocuk
o güne kadar Amerasyalı diye bir tabir duymamıştım
çeşitli ülkelerde bu çocukların fotograflarını çekerek birkaç gün geçirdim
ve ben de habercilerin, foto muhabirlerinin çoğu gibi
fotograflarımın yayınlanmasını umuyordum
çektiğim fotograflar olayın kendisi üzerinde bir etki yaratabilir
sırf belgelemekten öte geçebilirdi
Sonuçta basılanı görünce o kadar rahatsız oldum,
ortaya çıkan haberden o kadar mutsuzluk duydum ki,
altı ay izin almaya karar verdim.
o zaman 28 yaşındaydım.
Değişik ülkelerden 6 çocuk bulacak
ve onlarla biraz vakit geçirecek,
böylece başlarından geçenleri doğru düzgün anlatabilecektim.
Time dergisindekinden daha iyi ve doğru bir şekilde..
Hikayenin hazırlarken
daha önce fotografı çekilmemiş çocuklar aramaya karar vermiştim.
Pearl Buck vakfındakiler bana
birlikte çalıştıkları Amerikalıların çoğunun
bu çocuklar yararına maddi bağışta bulunduğunu söyledi.
Kore'deki Pearl Buck vakfının yöneticisi bana
büyükannesi tarafından büyütülen, 11 yaşında bir kızdan bahsetti.
Büyükanne, hiçbir Batılının onu görmesine izin vermemişti.
ne zaman köye Batılı biri gelse kızı saklamıştı.
Konu, elbette derhal ilgimi çekti.
Kızın fotograflarını görünce oraya gitmek istediğimi düşündüm.
adam bana "imkansız" dedi, "büyükannesi asla -- anlarsın işte"
torununu asla sana göstermez."
Yanıma bir tercüman alıp köye gittim.
Büyükanneyi buldum, onunla oturup konuştum.
Şaşırmadım desem yalan olur çünkü
torunun fotograflarını çekmeme izin verdi.
masrafları cebimden karşıladığım için, tercümana rica ettim
yanlarında bir hafta kadar kalsam uygun olur mu diye sordurttum.
bir uyku tulumum vardı.
oturdukları evin bitişiğinde ufak bir kulübe bulunuyordu
"geceleri uyku tulumumla burada kalabilir miyim?" dedim.
sonra adının Hyun Sook Lee olduğunu öğrendiğim küçük kıza
onu utandıracak birşey yapacak olursam,
(batılı görüntüsün tersine tek kelime İngilizce bilmiyordu)
hemen elini kaldırıp "Dur" diyebileceğini söyledim.
böyle yaparsa fotograf çekmeyi bırakacaktım.
bu konuşmadan sonra tercüman ayrıldı.
tek kelime Korece bilmeyen ben,
işte burada Hyun Sook ile tanıştığımız akşam
Annesi hayattaydı
ama ona büyükannesi bakıyordu.
Beni ilk sarsan şey
bu ikisi arasındaki güçlü sevgi oldu.
Büyükanne kıza son derece derin ve güçlü bir sevgiyle bağlıydı.
geceleri yer yatağında uyuyorlardı
Kore evlerinde ısıtma tertibatı döşeme altına dizilen tuğlalardan ibaretti.
böylece yerden gelen sıcaklıkla ısınıyorlardı
Hyun Sook 11 yaşındaydı.
dediğim gibi bu çocuklardan pek çoğunun fotografını çektim.
aslında Hyun Sook fotografladığım beşinci çocuktu.
Ve esasen her yerde olduğu gibi burada da
psikolojik açıdan en büyük yarayı
alan, alay konusu edilen, dışlanan, bu çocuklar oluyordu.
Ve muhtemelen Kore bu gibi çocuklar açısından
yaşanabilecek en kötü yerdi.
Hyun Sook'ta beni etkileyen
kendine olan güveni, emin duruşu oldu.
Kendiyle son derece barışıktı.
ve bu fotografa bakınca
gerçi size başka bir fotograf göstereceğim ama
büyükannesine ne kadar benzediğini görebilirsiniz
bir Batılı gibi görünmesine rağmen.
Onunla birlikte okuluna gitmeye karar verdim.
İşte bu, orada kaldığım ilk gecenin ertesi sabah
Bu ise okul yolunda
Bu, okul bahçesinde sabah töreninde çekildi
türlü maskaralıklar yaptığını
öğretmenin her sorusuna
ilk parmak kaldıran olduğunu,
ve üstelik hiç de mahcup ya da sıkılgan olmadığını
bu yönüyle fotografını çektiğim diğer çocuklardan ayrıldığını gördüm.
Yine tahtaya kalkmaya gayet hevesli
arkadaşının kulağına birşey fısıldadığı için azar iştiyor,
sınıfın ortasında.
Ve ona tercüman vasıtasıyla söylediğim
şu "dur" meselesi de umurunda değildi.
çoğu zaman beni kaale almadı bile
Ayrıca teneffüste de
diğer kızları oyun için takımına seçenin o olduğunu gördüm
Lider olduğu o kadar belliydi ki.
Bu eve dönüş yolunda.
İşte şu tepenin arkası Kuzey Kore
Askersiz bölgenin ardı.
Gece olunca evlerin pencerelerini iyice örtüp ışığın sızmasını önlüyorlardı
çünkü Güney Kore hükümeti yıllardır
Kuey Korelilerin her an ülkeyi işgal edebileceğini söylüyordu.
Kısacası Kuzey Kore'ye ne kadar yakınsan o kadar korkmalısın durumu
Okulda çoğu zaman ben fotograf çekerken
kız arkadaşının kulağına birşey fısıldayıp
bana döner ve "dur" derdi
ben dikkat kesilip durunca kızlar kahkahayı patlatırdı
benimle dalga geçiyordu, bu şekilde.
(kahkahalar)
Haftanın sonunda tercümanım geri döndü
çünkü ondan bunu rica etmiştim
Artık Hyun Sook ve büyükannesine resmen teşekkür edebilecektim
büyükanne tercümanla konuşurken birden
ağlamaya başladı.
Tercümanıma, "ne oluyor, neden ağlıyor?" diye sordum
büyükanneyle bir süre konuştuktan sonra
tercüman bayan da gözyaşlarına boğuldu.
ben telaşlanıp "durun, n'oluyor,
neden herkes ağlıyor?" deyince
tercümanım büyükannenin
öleceğini hissettiğini söyledi.
bu yüzden Hyun Sook'u yanımda Amerika'ya götürmemi istiyormuş.
ben ise "henüz 28 yaşındayım, ömrüm otel odalarında geçiyor,
evli değilim" dedim.
Diyeceğim o ki, bu kızı ben de çok sevmiştim
gerçi, akıl yaşım 12 filandı
fotografçılar nasıldır bilirsiniz işte, derler ki foto muhabiri
gecikmiş bir ergenliğin en rafine halidir
"pardon bir işim çıktı hemen döneceğim" der
ortadan kayboluverirler
Tercümana "sor bakalım neden öleceğini düşünüyormuş" dedim
onu bir hastaneye götürsem, doktor masrafını da öderim
Her türlü yardım teklifimi geri çevirdi.
Sonra dışarıda
tercümana bir miktar para verip,
"lütfen bir daha görüş, bak bakalım yapabileceğimiz birşey var mı" dedim.
büyükanneye kartvizitimi verdim.
ve dedim ki "ciddiysen kızı alacak bir aile arayayım."
ve derhal en yakın arkadaşıma bir maktup yazdım
Atlanta'da yaşayan ve11 yaşında bir oğlan babası arkadaşım
bir defasında bana,
bir çocuk daha istediğini söyleme gafletinde bulunmuştu.
böylece 1 senedir haberleşemediğim dostlarım Gene ve Gail
birden benden "Koredeyim,
çok enteresan bir kızla tanıştım." diyen bir telefon aldılar.
"Büyükannesi de hasta galiba,
belki onu da getirtsek fena olmaz."
ve dedim ki "ben şeyi öderim..." yani, herşeyi planlamıştım sanki...
Neyse, böylece oradan ayrıldım.
Dostlarım bana kızı cidden evlat edinebileceklerini söylemez mi.
dedim ki "buradan mektup yazarsam
büyükannenin ödü kopar
sizin kızı evlat edineceğinizi öğrendiğinde. İyisi mi gidip bizzat konuşayım."
Ne var ki bir başka göreve gitmem gerekti.
Birkaç haftaya geri döner ve kendisiyle görüşürüm diye düşündüm.
Noel günü
bir grup fotografçıyla Bangkoktaydım.
bir telgraf aldım (o zamanlar telgraf vardı)
Time dergisinden geliyordu ve Kore'de ölen birinin
bana bir çocuk miras bıraktığını söylüyordu.
Bu hususta bilgim var mıyıdı?
Onlara burada ne için bulunduğumu bildirmemiştim
çünkü yayınladıkları makaleye fena içerlemiştim.
Neyse Kore'ye, Hyun Sook'un köyüne geri döndüm.
Gitmişti.
Misafir olduğum ev bomboş ve
buz gibi soğuktu.
Köylülerden hiçbiri Hyun Sook'un yerini bana söylemedi
çünkü büyükanne onu Batılılardan hep saklamıştı ve
aramızdaki görüşmeden de haberleri yoktu.
sonunda okuldan sonra her gün oynadığı en yakın arkadaşı
Myung Sung'u buldum.
Tercümanla ikimizin baskısı sonunda
nihayet bize Seul dışında bir yerin adresini verdi.
Adrese gidip kapıyı çaldım.
Bir adam açtı.
Seul'ün pek nezih bir bölgesi sayılmazdı.
sokaklar çamurluydu.
neyse kapıyı Hyun Sook açtı,
gözleri kan çanağına dönmüştü, şokta gibiydi
beni tanımadı.
derken adam kapıya geldi, Korece bir şeyler söyledi, adeta kükredi.
tercümana "ne diyor?" dedim
"kimsin diyor" dedi
ben de "fotografçı olduğumu söyle" dedim
kim olduğumu açıklarken adam sözümü kesti
tercüman "kim olduğunu biliyor, ne istediğini soruyor" dedi
"ona de ki
bu kızın büyükannesi ona bir aile bulmamı istemişti" dedim.
adam "ben onun dayısıyım, kendisi burada iyi. sen artık gidebilirsin" dedi
yani açıkçası kapıyı suratıma çarptı.
Hava öyle soğuktu ki, anlatamam. Aklımdan
"filmlerdeki gibi bir kahraman olsa şimdi ne yapar" diye geçiriyordum
yani "senaryoyu ben yazsaydım?"
Neyse "Baksana, dışarısı çok soğuk ve çok yorgunum,
biraz içeri gelsem ne olur? Donuyorum" dedim.
Adam isteksizce bizi içeri aldı, yere oturduk.
Konuşmaya başladık. Adam bağırıp birşeyler söyleyince
Hyun Sook bize yiyecek getirdi.
Gözlerinizin önüne geliyo mu? Siderella masalı gibi
Bu muhteşem, zeki,
mutlu çocuğun içine kapanışı,
bu aile tarafından köleleştirilmesine dair görüntü zihnimden silinmiyor.
Afallamıştım. Ne yapacağımı bilemiyordum.
Ben sohbeti ilerlettikçe adam daha mesafeli bir tavır takınıyordu
Sonunda karar verip "bak" dedim
Bütün konuşma tercüman vasıtasıyla yapıldı çünkü
malum, ben tek kelime Korece bilmiyorum.
Dedim ki "bak, Hyun Sook'un yanında barınacağı bir ailesi olduğuna sevindim"
"onu çok merak etmiştim"
"büyükannesine, yani senin annene, ona bir aile bulacağım sözünü vermiştim"
"görüyorum ki siz ona gayet güzel bakacaksınız"
"ama uçak biletimi önceden aldım,
bir hafta daha mecburen buradayım"
"şehir merkezinde bir otelde kalıyorum,
yarın gelip öğle yemeğinde misafirim olur musun?"
"hem böylece İngilizce pratik de yaparsın" çünkü bana öyle demişti
Adama kendisi hakkında sorular sormaya çalışıyordum.
Otele döndüm, yaşı daha ileri iki Amerasyalı buldum.
Biri, annesi fahişelik yapan bir kızdı
kendisi de fahişe olmuştu.
Diğeri hapse girip çıkmış bir delikanlı.
Onlara dedim ki "bakın, küçük bir kız var.
burdan kurtulup Amerika'ya gitmek için ufacık bir şansı var"
"doğru birşey yaptığımdan emin değilim"
"ama lütfen yarın öğle yemeğine gelin de,"
"dayısına sizler gibi yaşamanın"
"zorluklarından bahsedin."
"burda kalırsa kızın başına neler geleceğini anlasın istiyorum."
bilmiyorum, belki hata ediyorum ama yarın öğlen gelmenizi rica ediyorum."
Neyse, bu ikisi ve dayı ertesi gün öğle yemeğine geldiler
ve hep birlikte restorandan atıldık.
Dayıya bağırıyorlardı ki sanırım epeyce küfür dolaşıyordu ortada.
Neyse, dışarı çıktık. Dayı son derece öfkeliydi.
Bir çuval inciri berbat etmiştim.
Tekrar ne yapacağımı bulmaya çalışıyordum.
Bana bağırmaya başlayınca tercümana
"ona sakin olmasını söyle, ne diyor?" dedim.
"diyor ki,"
"sen kendini ne zannediyorsun?"
"evime boynunda pahalı kameralarınla gelip,"
"beni öz yeğenimi köle gibi kullanmakla suçluyorsun?"
"o benim yeğenim, kardeşimin kızı, onu seviyorum"
"sen kimsin ki?"
"beni bunlarla suçlamaya kalkıyorsun?"
dedim ki, "bak, kesinlikle haklısın"
"burada olup biteni anlıyormuş gibi yapmayacağım"
"ben sadece bu çocukların fotograflarını çektim"
"ama yeğenine hayran oldum"
"bence o son derece özel bir çocuk"
sonra "bak, eğer nasıl kimseler olduklarını görmek istersen"
"evlat edinmek isteyen arkadaşlarımı ABD'den buraya getirtirim."
"Tek bildiğim şu ki,"
"sen de onun yaşamasını isteyeceğin hayatı"
"burada elde etme şansının çok düşük olduğunu biliyorsun." dedim.
Sonradan herkes bana müstakbel aileyi
buraya getirtmenin en aptalca iş olduğunu söyledi.
Kimin daha iyi ebeveyn olacağını nasıl belirleyecektik ki?
Dayı beni bir törene davet etti,
büyükanneyi anma törenine.
Merhumeye ait giysi, fotograf gibi kişisel eşyaları
toparlayıp yaktıkları bir tören.
Burada üç ay içinde nasıl değiştiğini görebilirsiniz.
Bu sanırım Şubattaydı, Şubat başında.
öncekiler ise Eylülde çekilmişti.
Bu haberi hazırlarken tanıştığım Amerikalı bir
donanma rahibi vardı.
Evinde 75 çocuğa bakıyor,
bu iş için üç kadından yardım alıyordu.
Dayıya, rahip Keen'e gidip
evlat edinme işlemleri hakkında
konuşmayı önerdim.
İstiyordum ki,
herşeyin usulüne uygun yapıldığını görsün.
İşte bu yetimhaneye giderken.
Bu da rahip Keene. Harika bir adam.
Kore'nin her yerinden gelen çocuklar burada barınıyor,
ve rahip onların uygun aileler bulmasını sağlıyordu.
Burada bir sosyal görevli Hyun Sook ile görüşüyor.
Hyun Sook'un tüm bu kötülüklerden nasıl da uzak
tutulduğunu düşünmüşümdür hep. Büyükannesi bence
köyün bilge anası gibiydi. Evi her gün
ziyaretçilerle dolup taşardı.
Bu görüntü zihnimde yer etmiş.
Köyün en yoksul evlerinden biri olmasına rağmen
en çok saygı gören aile onlardı.
ve büyükannenin köylülerden ısrarla
Hyun Sook'a da kendisine davrandıkları gibi davranmalarını talep ettiğini daima hissettim.
Hyun Sook rahip Keene'in yetimhanesinde kaldı ve
dayısı da evlat edinilene kadar orada yaşamasına razı oldu.
Evlat edinmeye de rıza göstermişti.
Bir göreve gidip ertesi hafta döndüğümde
rahip Keene "Hyun Sook hakkında konuşmamız gerek" dedi.
"Tanrım, yine ne oldu?" diye düşündüm içimden.
Beni odasına götürüp kapıyı kapattı.
"Burada 75 çocuk kalıyor ve ortalık tımarhane gibi."
"Kıyafetler, çocuklar, malum kargaşa."
"Üç yetişkin ve 75 çocuk. Durumu tahmin edersin."
"Hyun Sook buraya geldiğinin ikinci günü bir liste yaptı"
"ve büyük çocuklarla bebekleri sıraladı."
"Büyüklerin her birini bir bebeğin bakımıyla görevlendirdi."
"Sonra bir de görev dağılımı listesi yaptı."
"Kim, hangi gün yetimhaneyi temizleyecek diye."
"Bana da çok dağınık olduğumu söylüyor ve odamı toplamam konusunda uyarıyor."
ve devam etti "bu kızı kim yetiştirmiş bilmiyorum ama"
"buraya geleli sadece üç gün oldu ve"
"bütün yetimhaneyi kendisi çekip çeviriyor."
(kahkahalar)
Burada onun düzenlediği sinema günü. Bütün çocuklar sinemaya gidiyor.
Evlat edinilen çocukların çoğu
mektup yazarak
yeni hayatlarını ve ailelerini anlatıyorlar.
Bu yüzden onlardan gelen mektuplar çok değerli.
Bu kadın, yetimhanede çalışıyor.
Onun da oğlu evlat edinilmiş.
Gene ile Gail benden ilk mektubu alır almaz
Korece öğrenmeye başladılar.
Hyun Sook'u ailelerine dahil etmek konusunda samimiydiler.
Döndüğümde rahip Keene'in söylediğine göre
Hyun Sook sinema gezilerinden birinden dönünce kendine Natasha ismini seçmiş
anladığım kadarıyla
Amerikan Hava Üssü'nde seyrettiği bir çizgi filmden esinlenmiş.
Bu da çözmemiz gereken muammalrdan biri.
Derken arkadaşım Gene oğlu Tim ile birlikte geldi.
Gail gelemedi.
ellerinde sözlükle iletişim kurmaya çalışıyorlardı
Burada gene dayıya yaşadığı yer olan Atlanta'nın yerini haritada gösteriyor.
Burada dayı evlat edinme evrakını imzalıyor.
Kutlama için hep birlikte yemeğe çıktık
Dayı evine geri döndü
ve Natasha, Tim, Gene ve ben akşam yemeğine çıktık.
Gene Natasha'ya çatal bıçak kullanmayı öğretiyor
ve Natasha bir başka alet kullanma dersi veriyor.
Otelimize döndük.
Burada Gene Natasha'ya da Atlanta'nın yerini gösteriyor
Bu Kore'deki üçüncü gecemiz.
İlk gece çocuklara, bizimkine bitişik bir oda tuttuk.
O odada yaklaşık üç aydır kalıyordum.
15 katlı küçük bir Kore oteliydi.
İkinci gece çocukların odasını boşalttık,
çünkü yetimhaneye gidip tüm çocuklarla birlikte yer yatağında uyuduk.
Üçüncü gece yemekten sonra otele döndük
ki, fotograflarını az önce gördünüz;
resepsiyondaki adam
"sizin katta başka boş oda yok"
"isterseniz çocukları beş kat aşağıda bir odaya yerleştirelim" dedi.
Gene ile birbirimize bakıp
"yok, iki tane 11 yaşında çocuğu 5 kat aşağı yollamayalım" dedik.
Oğlu, "baba, uyku tulumum var, ben yerde yatarım" dedi.
"benim de var" dedim.
Böylece Tim ile ben yerde yattık,
Natasha bir yatağa, Gene diğerine yattı.
Üç heycanlı günün sonunda çocuklar uykuya daldı.
Gene ile ne kadar harika olduğumuzu konuşuyorduk.
dedik ki "bu kızın hayatını kurtarmak ne muhteşem"
yani, bilirsiniz işte, kendimizle övünüyorduk.
Derken uyuyakaldık. dürdümüz aynı odada.
Son birkaç aydır o odada kalıyordum.
Kore'de otel odalarını aşırı ısıtırlar.
Gündüz mutlaka bir pencereyi açık bırakırdım
ama geceyarısına doğru kalorifer kapanınca
sabaha karşı 01.00 gibi odanın içerisi eksi 20 derece falan olur ve uyanırdım
Bunu orada kaldığım her gece yaptım.
yani neredeyse her saat gece 1 ise oda buzhaneye dönmüş demetir
pencereyi kapatmaya gidince dışarıdan bağrışmalar duydum
ve "barlar boşalmış olmalı" diye düşündüm
Korece bilmem ama
duyduğum öfkenin değil dehşetin sesleriydi.
Pencereyi açıp dışarı bakınca
gördüm ki otelin yanından alevler yükseliyor
Otelde yangın çıkmıştı
Gene'e koşup onu uyandırdım.
"Gene korkma ama otelde yangın var"
Derken duman ve alevler penceremize erişti ve biz 11. kattaydık.
Gene ile ikimiz "aman yarabbi, aman yarabbi" olduk
Natasha'yı uyandırmaya gittik ama sesimizi duyuramıyorduk
1 saat kadar uyuyunca çocuklar nasıl olur, bilirsiniz
sanki beş müsakkin hapı almışlar gibi...
Onu uyandıramıyoruz
Oğlanın bağcıklı botları aklıma geldi
Bağcıkları bağlamaya çalışıyorduk
kapıya koştuk
kapıyı açmamızla alevlerin yüzümüze çarpması bir oldu
insanlar bağrışıyor, camlar şangırdıyordu
ve o tuhaf yumruklama sesi...
İki saniye içinde duman odaya doldu
Gene bana dönüp "kurtulamayacağız" dedi
kapıyı kapadı. oda dumana boğulmuştu.
hepimiz öksürüyorduk ve havalandırmadan çıkan duman odaya yayılıyordu.
kapıların altından çığlık sesleri duyuluyordu
bugün gibi aklımda, tam bir kargaşa
yatağın kenarına oturduğumu hatırlıyorum
iki boğucu duygu içindeydim
hissettiklerimden biri dehşetti "Tanrım ne olur"
"uyanıp bunun bir kabus olduğunu göreyim"
"lütfen gözümü açıp hepsinin kötü bir rüya olduğunu göreyim"
Diğeri inanılmaz bir suçluluk duygusu.
Arkadaşımın, onun oğlunun ve Nastasha'nın hayatıyla kumar oynamıştım.
kendinizi tanrı yerine koyduğunuzda başınıza bu gelir işte: insanlara zarar verirsiniz.
Çok korktuğumu, dehşete kapıldığımı hatırlıyorum.
Yerde yatan Gene
"ahbap bize ıslak havlu lazım" dedi
"havluları ıslatalım, dumandan boğulacağız"
banyoya koştuk, havluları aldık
yüzlerimize kapadık
Gene "izolebant var mı?" diye sordu
"ne?" dedim "izolenabt?"
"evet alet çantamda bir yerde" dedim
"dumanı engellemeliyiz"
"tek yapabileceğimiz bu, dumanı durdurmak" dedi.
Gene, Tanrı'ya şükür Gene.
Oda servisi menülerini havalandırma mazgallarına kapadık
kapının altına battaniye tıkadık
biraz hava alabilsinler diye çocukları pencere önüne çıkardık.
yeni bir bina inşaatı vardı
yolun öbür tarafında, tam bizim otelin karşısında
o binaya doluşan fotografçılar
atlayacak insanları bekliyorlardı.
yangında 11 kişi öldü.
Beş kişi kendini camdan atarak, diğerleri dumandan boğularak.
ve 45 dakika kadar sonra kapımızda o yumruklama sesi
tümü Korece haykırışlar.
Natasha kapıyı açmamızı istemememişti, hatırlıyorum.
kapıyı kapalı tutmaya çalıştığım için üzgünüm.
kendimizi dumandan korumak için çok fazla zaman harcamıştık.
kapıyı yumruklayanın kim olduğunu, ne istediğini bilmiyorum.
Natasha bizi çıkarmaya çalışan itfaiyeci olduğunu anlamıştı
bir müddet cebelleştikten sonra kapıyı açtığımzı hatırlıyorum.
Her ne hal ise 12 saat sonra bizi lobiye götürdüler
Gene sonunda paltosunu yumruğuna sarıp içki dolabının camını kırdı
insanlar yerde yatıyordu
hayatımın en korkunç gecelerinden biriydi
12 saat sonra planladığımız gibi bir araba kiraladık
ve Natasha'nın köyüne gittik
durmadan "farkında mısın dün gece ölüyorduk" diyorduk birbirimize
"sekiz saat önce filan?"
hayatın öylece sürmesi ne tuhaf.
Natasha köylülere yeni ağabeyini ve babasını tanıştırmak istiyordu
ve gitttiğimiz gün 60 yaşında bir adamın doğum günüydü
bu adam 60 yaşında
sonunda çifte kutlamaya dönüştü çünkü Natasha
bu köyden ABD'ye giden ilk kişiydi.
Bunlar sera
yaşlılar Gene'e yöresel danslarını öğretiyor
o kadar çok pirinç rakısı içtik ve ikimiz de öyle sarhoştuk ki
inanamadım.
Bu Gene ve Tim dönmeden önceki son fotograf
Görevliler bize evlat edinme işlemlerinin bir yıl kadar süreceğini söyledi
Bir yıl sürecek ne işlem olabilir ki?
Hem Kore hem ABD tarafında konuyla ilgili ne kadar yetkili varsa buldum
fotograflarını çektim ve onlara
bu kitap çıktığında ne kadar meşhur olacaklarını anlattım.
Dört ay sonra evlatlık belgeleri geldi.
Burada yetimhanedekilere veda ediyor.
Rahip Keene ve Natasha otobüs durağında.
Büyük teyzesi ile havaalanında.
Cathay Pacific Havayolları ile aramızda harika bir anlaşma var
bana fotograf karşılığında bedava bilet veriyorlar.
en tatlı ikramiyem bu.
Tanıdığım bir pilot açılır kapanır koltuğa oturmama izin verirdi
yolculuk o kadar uzun ki
Bu bir Tri-Star ve işte Natasha da açılır kapanır koltukta
ve pilot Jeff Cowley. O da Natasha ile tanıştıktan sonra
yetimhaneden bir çocuk evlat edindi.
28 saatlik yolculuktan sonra Atlanta
Gail, Natasha'nın yeni annesi,
sanki mevcut hale biraz daha çılgınlık eklemek istermişçesine
öz kızının doğumuna üç gün kala.
Bunu yazan siz olsanız derdiniz ki,
"metni başka türlü kaleme almalı"
Natasha'ya yeni kuzenler, amca ve halalarını tanıtıyorlar
Gene ile Gail Atlanta'da herkesi tanır
düşünebileceğiniz en sosyal çifttirler
Bu noktada Natasha tek kelime İngilizce bilmiyor
sadece rahip Keene'in ona öğrettiği kadar
Burada sağda kızkardeşi Kylie, şimdi doktor oldu.
bu Natasha ile aramızda bir anlaşma
Atlanta'ya gittiğimde sakalımı kesebiliyor.
sakalımdan hiç hazetmedi zaten.
Üç ayda İngilizce öğrendi.
Okula, yaşıtlarıyla birlikte okumak üzere 7. sınıftan başladı.
ilk sadakat yemini
aşçılık öğretmeni
Natasha, bir çok çocuğun onu kibirli bulduğunu söyledi.
çünkü kendisine birşey söylediklerinde cevap alamıyorlardı.
Başlarda pek iyi İngilizce konuşamadığı anlamamışlardı.
ve yine bir gözlemci olarak fark ettim ki,
burada da kendi takımının üyelerini Natasha seçiyor.
Kısa zamanda çok sevilen bir öğrenci oldu.
Baştaki fotografı hatırlarsanız,
hani süyükannesine ne kadar benzediğini söylediğim,
Şimdi herkes Natasha'ya annesi Gail'e ne kadar benzediğini söylüyor.
Bu, ilk futbol maçından sanırım; heyecanlı bir an.
ve Kylie. Sanki Kylie kendi çocuğuymuş gibi.
Vaftiz edilişi.
Evlat edinen birçok aile çocuğun geçmişini
silmeye çalışır.
Gail ve Gene bunun tam tersini yaptı.
Korece öğrendiler, Kore giysileri aldılar.
Hatta Gene mutfağa bir çini işi bile yaptı.
Çinilerdeki hikayede bir zamanlar Kore'nin dağlarından gelen
güzel bir kız varmış, Atlanta'da sonsuza dek mutlu yaşamış.
Bu resimden nefret ediyor, ilk işi.
Parlak kırmızı, Karmann Ghia marka bir otomobil aldı
Burger King'deki ilk işinden kazandığı parayla.
Amigo takımının kaptanı
Güzellik yarışması
Her yıl kendi yılbaşı kartlarını hazırlarlar
Gene milyon yıldır bu arabayı onarıyor
Kodak Natasha'yı Kore'deki olimpiyatlar için tercüman olarak işe aldı
müstakbel kocası Jeff, Canon'da çalışıyor
ve Natasha ile Olimpiyat köyünde tanışıyor
Kore'ye ilk dönüşü, dayısıyla.
üvey kardeşi
köyüne döndü. bu en yakın arkadaşının annesi
Annie Hall tipi bir kıyafet ile.
yani, izlemesi o kadar ilginç ki,
burada arkada annesi
Natsha'nın düğünü.
Gene biraz yaşlanmış
Bu da birkaç gün sonra üç yaşına basacak olan Sydney
ve burada Evan
Natasha, buraya gelir misin lütfen?
belki bir merhaba dersin?
(alkışlar)
Natasha aslında benim bu hikayeyi anlattığımı hiç dinlememişti
Ben, yani o, biz birlikte fotograflara baktık.
Natasha: milyon kere gördüm bu resimleri
ama bugün ilk kez hikayemi sunuşunu izlerken
ağlaymaya başladım.
Rick Smolan: eminim bana 40 türlü şey söyleyecek
"bu böyle olmadı, onu öyle demedin"
Natasha: sonra, onu sonra yapacağım.
(kahkaha)
Rick Smolan: Neyse, teşekkürler Mike ve Richard,
bize bu öyküye anlatma fırsatı verdiğiniz için.
Hepinize teşekkürler.
(alkışlar)