พวกคุณบางคนเคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว
แต่ก็มีพวกคุณบางคน
ที่ไม่เคยได้ยินผมเล่าเรื่องนี้ ต่อหน้าผู้ฟังมาก่อน
เพราะงั้นตอนนี้ผมก็เลยประหม่า มากกว่าปกตินิดหน่อย
ผมเคยเป็นช่างภาพอยู่หลายปี
ปี 1978 ตอนนั้นผมทำงานกับนิตยสารไทมส์
ได้รับมอบหมายงานสามวัน
ให้ไปถ่ายรูปเด็กอเมเรเชียน (Amerasian)
เด็กๆ ที่มีพ่อเป็นจีไออเมริกัน
ทั่วทั้งเอเชียตะวันออก ที่ถูกทอดทิ้ง
40,000 กว่าคนทั่วเอเชีย
ผมไม่เคยได้ยินคำว่า อเมเรเชียน มาก่อน
ผมใช้เวลา 2-3 วัน ถ่ายรูปเด็กในหลายๆ ประเทศ
และก็เหมือนกับช่างภาพ และนักหนังสือพิมพ์หลายคน
ผมหวังตลอดว่า เวลาภาพที่ผมถ่ายถูกตีพิมพ์
มันจะสร้างให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในสังคม
ไม่ใช่แค่เป็นการบันทึกเอาไว้เฉยๆ
ภาพที่ผมได้สัมผัสรบกวนจิตใจผมมาก
และผมไม่พอใจกับบทความที่ตีพิมพ์ออกมา
ผมก็เลยตัดสินใจพักร้อน 6 เดือน
ตอนนั้นผมอายุ 28
ผมตัดสินใจว่าจะไปหาเด็ก 6 คนในหลายๆ ประเทศ
และจะไปลองใช้เวลากับพวกเขาดู
เพื่อจะเล่าเรื่องของพวกเขาให้ได้ดีกว่า
ที่ผมคิดว่าผมทำให้กับไทมส์
เงื่อนไขในครั้งนี้ของผม
คือผมมองหาเด็กที่ไม่เคยถูกถ่ายรูปมาก่อน
และมูลนิธิเพิร์ล บัคบอกผมว่า
พวกเขาร่วมงานกับคนอเมริกันหลายคน
ที่บริจาคเงินเพื่อช่วยเหลือเด็กพวกนี้
คนที่ดูแลมูลนิธิเพิร์ล บัคในเกาหลีบอกผมว่า
มีเด็กผู้หญิงอายุ 11 ขวบคนหนึ่ง ที่ตอนนี้อยู่กับคุณยาย
และคุณยายไม่เคยยอม ให้ชาวต่างชาติคนไหนเห็นเธอ
ทุกครั้งที่มีชาวต่างชาติมาที่หมู่บ้าน เธอจะซ่อนตัวหลาน
แน่นอนว่า ผมรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก
ผมดูรูปเธอและคิดในใจว่าผมอยากไป
เขาแค่บอกผมว่า "ไม่มีทางหรอก ยายเธอไม่ยอมปล่อย...
ไม่มีทางที่แกจะยอมให้คุณพบกับ เด็กผู้หญิงที่แกเลี้ยงหรอก"
ผมพาล่ามไปที่หมู่บ้าน
หาตัวยายและนั่งคุยกับแก
ผมประหลาดใจเหมือนกัน แต่แกยอมตกลง
ให้ผมถ่ายรูปหลานแกได้
ผมเป็นคนออกทุนเอง ผมเลยถามล่ามว่า
จะเป็นอะไรไหม ถ้าผมอยู่สักอาทิตย์นึง
ผมเอาถุงนอนมาด้วย
ข้างๆ บ้านมีเพิงเก็บของ
ผมเลยบอกว่า "ให้ผมนอนในถุงนอนตอนกลางคืนได้ไหม"
และผมก็บอกเด็กสาว ที่ชื่อว่า ฮยุนซุกลี
ว่าถ้าผมทำอะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจ
คือเธอพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แม้ว่าเธอจะดูเหมือนคนอเมริกันทุกกระเบียดนิ้ว
ผมบอกเธอว่า ให้เธอแค่ยกมือขึ้นและพูดว่า "หยุด"
และผมก็จะหยุดถ่ายรูป
ล่ามของผมก็เลยเดินทางกลับไป
ส่วนผมก็อยู่ต่อ ผมพูดเกาหลีไม่ได้เลย
และนี่คือครั้งแรกที่ผมได้พบกับฮยุนซุก
แม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่
แต่หล่อนไม่ได้เลี้ยงเธอ คุณยายเลี้ยงเธอมา
และสิ่งที่ผมสังเกตได้ในทันทีเลยคือ
ความรักที่ทั้งสองคนนี้มีให้กัน
คุณยายตกหลุมรักเด็กสาวตัวน้อยๆ อย่างจัง
ตอนกลางคืนพวกเขานอนกันบนพื้น
ที่เกาหลี หากต้องการให้บ้านอุ่น เขาต้องเอาอิฐร้อนไปวางใต้พื้น
ความร้อนจะได้แผ่ขึ้นมาจากข้างล่าง
ฮยุนซุกอายุ 11 ขวบ
อย่างที่บอก ผมถ่ายรูปเด็กพวกนี้มาเยอะ
อันที่จริงแล้วฮยุนซุกเป็นเด็กคนที่ห้า
และเท่าที่พบ เด็กๆ ทุกคน
ถูกทำร้ายจิตใจจากคนอื่นๆ
ด้วยการถูกล้อเลียน กลั่นแกล้ง
หรือกีดกันออกจากกลุ่ม
สำหรับผมแล้ว เกาหลี
เป็นที่ที่แย่ที่สุดสำหรับเด็กพวกนี้
อีกสิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้ตั้งแต่แรกพบฮยุนซุก
ก็คือ เธอดูมีความมั่นใจมาก
เธอดูมีความสุขกับตัวตนของเธอ
จำภาพนี้ไว้นะครับ
เพราะเดี๋ยวผมจะโชว์ให้คุณดูอีกภาพนึง
คุณจะเห็นได้ชัดเลย ว่าเธอดูเหมือนคุณยายมากแค่ไหน
ถึงเธอจะดูเหมือนคนตะวันตกมาก
ผมตัดสินใจตามเธอไปโรงเรียน
นี่คือภาพของเช้าวันแรกที่ผมอยู่กับเธอ
นี่คือภาพระหว่างทางไปโรงเรียน
เข้าแถวตอนเช้า
และผมสังเกตเห็นว่าเธอเฮฮาตลอด
เวลาคุณครูถามคำถาม
เธอจะเป็นคนแรกที่ยกมือ
ไม่ใช่เด็กขี้อายหรือเก็บตัว
ไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นที่ผมเคยถ่ายรูปเลย
เป็นคนแรกที่ไปเขียนคำตอบบนกระดานดำ
ถูกทำโทษเพราะกระซิบใส่หูเพื่อนสนิท
ระหว่างเรียน
อีกอย่างหนึ่งที่ผมบอกเธอผ่านทางล่าม
นอกจากเรื่องบอกให้หยุดได้ คือ อย่าสนใจผม
โดยมากแล้วเธอก็เลยไม่แยแสผมอย่างสิ้นเชิง
ผมเห็นว่าในช่วงพัก เธอเป็นคนที่
คอยเลือกเด็กคนอื่นให้มาเข้าทีมตัวเอง
มันชัดเจนมาก ตั้งแต่แรกเริ่มว่า เธอเป็นผู้นำ
รูปนี้คือระหว่างทางกลับบ้าน
ตรงแนวหุบเขานั่นคือ เกาหลีเหนือ
ตามแนวเขตปลอดทหาร
พวกเขาต้องหาอะไรมาบังหน้าต่างทุกคืน คนมองมาจะได้ไม่เห็นแสงไฟ
เพราะรัฐบาลเกาหลีใต้พร่ำบอกอยู่หลายปี
ว่าเกาหลีเหนืออาจจะบุกมาเวลาไหนก็ได้
ยิ่งคุณเข้าใกล้เกาหลีเหนือมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
บ่อยครั้งมาก เวลาผมถ่ายรูปเธอที่โรงเรียน
และเธอก็จะกระซิบข้างหูเพื่อนเธอ
จากนั้นก็มองผม แล้วพูดว่า "หยุด"
ผมก็จะยืนตรงแน่ว ส่วนสาวๆ ก็หัวเราะกันใหญ่
เป็นมุกตลกเล็กๆ น่ะครับ
(เสียงหัวเราะ)
พอจบสัปดาห์ ล่ามของผมก็เดินทางมา
เพราะผมขอให้เธอกลับมา
เพื่อให้ผมสามารถขอบคุณทั้งคุณยายและฮยุนซุก
ในขณะที่คุณยายกำลังคุยกับล่าม
แกก็เริ่มร้องไห้
ผมก็เลยถามล่าม "เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอจึงร้องไห้"
ล่ามของผมก็พูดกับคุณยายอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วเธอก็เริ่มน้ำตาคลอเสียเอง
"เอาล่ะ ผมทำอะไรผิดไปหรือ เกิดอะไรขึ้น
ทำไมทุกคนร้องไห้" ผมถาม
ล่ามบอกว่า "คุณยายบอกว่า
แกคิดว่าแกกำลังจะตาย
แกอยากรู้ว่าคุณพาฮยุนซุก กลับไปอเมริกากับคุณได้ไหม"
"ผมอายุ 28 ปี ร่อนเร่อยู่ตามโรงแรม
และยังโสด" ผมตอบ
ผมก็รักและเอ็นดูเธอนะ
แต่ว่า ในด้านความรับผิดชอบ ผมเหมือนเด็กอายุ 12
ถ้าคุณรู้จักพวกช่างภาพล่ะก็ เขามีมุขตลกว่า
ช่างภาพมีวิธีหลีกเลี่ยงการโตเป็นผู้ใหญ่ที่เจ๋งที่สุด
"ขอโทษนะ แต่ผมมีงานต้องไปทำ แต่เดี๋ยวผมจะกลับมา"
แต่คุณก็ไม่เคยกลับไป
ผมก็เลยถามล่ามว่า ทำไมแกถึงคิดว่าแกกำลังจะตาย
ให้ผมพาไปโรงพยาบาลไหม ให้ช่วยออกค่าใช้จ่ายพบหมอ
แกปฏิเสธทุกความช่วยเหลือ
ผมก็เลยออกไปข้างนอก
ผมให้เงินล่ามแล้วบอกว่า
"ช่วยกลับเข้าไปและช่วยเหลือพวกเขาด้วย"
แล้วผมก็ให้นามบัตรผมกับคุณยาย
แล้วบอกว่า "ถ้าคุณยายพูดจริง ผมจะพยายามหาครอบครัวให้เธอ"
แล้วผมก็เขียนจดหมายถึงเพื่อนรัก
ที่อยู่แอตแลนต้า จอร์เจีย พวกเขามีลูกชายอายุ 11
ก่อนหน้านั้นเพื่อนรักผมเคยพลั้งปาก
พูดว่า เขาอยากมีลูกอีกคน
ทีนี้ เพื่อนของผม จีนและเกล ที่ไม่เคยได้ข่าวคราวผมมา 1 ปี
จู่ผมก็โทรศัพท์ไป บอกว่า "ฉันอยู่เกาหลี
และเจอเด็กพิเศษมากๆ คนหนึ่ง"
"คุณยายของเธอคิดว่าตัวเองป่วย
แต่ฉันว่า บางทีเราคงต้องพาตัวคุณยายไปด้วย"
ผมเลยบอกว่า "เดี๋ยวฉันจ่าย..." คือ ผมคิดในหัวไว้แล้วเสร็จสรรพ
อย่างไรก็ดี ผมก็จากมา
เพื่อนของผมบอกว่า พวกเขาสนใจรับอุปการะเธอ
ผมก็เลยบอกว่า "ฉันว่า คุณยายคงตกใจมากแน่ๆ
ถ้าผมเขียนไปหาแล้วบอกว่า คราบครัวนายอยากรับอุปการะเธอ
ผมอยากไปหาแล้วคุยมากกว่า"
แต่ตอนนั้นผมติดงาน
ผมคิดว่า เดี๋ยวอีก 2-3 อาทิตย์ ผมจะกลับไปคุยกับคุณยาย
พอถึงวันคริสต์มาส
ตอนนั้นผมอยู่ที่กรุงเทพกับเพื่อนช่างภาพ
และได้รับโทรเลข สมัยนั้นยังเป็นโทรเลขอยู่
จากนิตยสารไทมส์ บอกว่า มีคนในเกาหลีเสียชีวิต
และในทิ้งพินัยกรรมยกหลานให้ผมดูแล
ผมรู้อะไรเรื่องนี้หรือเปล่า
เพราะว่า ผมไม่ได้บอกพวกเขาไปว่าผมทำอะไรอยู่
เพราะผมไม่ชอบเรื่องที่พวกเขาตีพิมพ์ตอนนั้น
ผมเลยกลับไปที่เกาหลี กลับไปที่หมู่บ้านของฮยุนซุก
แต่เธอไม่อยู่แล้ว
บ้านที่ผมเคยไปพักนั้นว่างเปล่า
มันหนาวมากเลยทีเดียว
ไม่มีใครในหมู่บ้านยอมบอกผมว่าเธอไปไหน
เพราะว่าคุณยายซ่อนตัวเธอจากชาวต่างชาติเสมอ
พวกเขาไม่มีใครรู้เรื่องคำขอของแก
ในที่สุดผมก็เจอเมียงซัง
เพื่อนซี้ที่เธอเคยเล่นด้วยทุกวันหลังเลิกเรียน
เมียงซังถูกกดดันทั้งจากผมและล่าม
จนยอมบอกที่อยู่นอกเมืองโซลในที่สุด
ผมไปตามที่อยู่และเคาะประตู
มีชายคนหนึ่งเปิดรับ
ตรงนั้นไม่ใช่ย่านที่ดีในโซลเสียเท่าไหร่
ถนนข้างนอกเต็มไปด้วยโคลน
ผมเคาะประตูและฮยุนซุกเปิดรับ
ตาเธอแดงก่ำและดูตกใจมากทีเดียว
เธอจำผมไม่ได้ ไม่มีท่าทีอะไรที่จำได้เลย
ส่วนผู้ชายที่ออกมาหน้าประตู ตะโกนบางอย่างในภาษาเกาหลี
ผมถามกับล่ามว่า "เขาพูดว่าอะไร"
"เขาอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร" เธอตอบ
"บอกเขาไปว่าผมเป็นช่างถ่ายรูป" ผมพูด
ผมเริ่มอธิบายว่าผมเป็นใคร แต่เขาก็ขัดขึ้น
"เขาบอกว่า เขารู้ว่าคุณเป็นใคร คุณต้องการอะไร"
"บอกเขาไปว่า คุณยายของเด็กคนนี้
ขอให้ผมหาครอบครัวให้เธอ" ผมตอบ
"ผมเป็นน้าของเธอ เธอสบายดี คุณไปได้แล้ว" เขาพูด
ประตูกำลังจะปิดใส่หน้าผม
อากาศตอนนั้นหนาวมาก และผมก็พยายามคิดว่า
"ตัวเอกในหนังจะต้องทำยังไงนะ
ถ้าผมกำลังเขียนบทหนังอยู่"
ผมเลยบอกไปว่า "ฟังนะ มันหนาวมาก และผมเดินทางมาไกล
จะเป็นไรไหม ถ้าขอผมเข้าไปหน่อย ตัวสั่นแล้ว"
เขาเลยต้องยอมให้เราเข้าไป เรานั่งบนพื้น
และพอเราเริ่มคุยกัน ผมเห็นเขาตะโกนบางอย่าง
และฮยุนซุกก็ออกมา เอาอาหารมาให้เรา
ผมเหมือนเห็นภาพของซินเดอเรลล่า
ผมจินตนาการภาพของเด็กเล็กๆ คนหนึ่งที่พิเศษ
และมีความสุขมาก แต่ตอนนี้ดูเก็บตัวอย่างรุนแรง
เหมือนกลายเป็นทาสในครอบครัวนี้
ผมรู้สึกแย่ ไม่รู้จะทำยังไงดี
ยิ่งผมพยายามพูดมากเท่าไหร่ เขายิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น
ในที่สุด ผมเลยตัดสินใจพูดไปว่า "ฟังนะ"
เราสื่อสารกันทั้งหมดผ่านล่าม เพราะว่า
ผมพูดภาษาเกาหลีไม่เป็น
ผมบอกว่า "ฟังนะ ผมยินดีมาก ที่เห็นว่าเธอมีครอบครัว
เพราะผมเป็นห่วงมาก
ผมสัญญากับคุณยายเธอ แม่ของคุณ ว่าผมจะหาครอบครัว
และตอนนี้ผมดีใจที่เธอมีคุณคอยดูแล"
"แต่ ผมซื้อตั๋วเครื่องบินมาแล้ว
และต้องอยู่ที่นี้อีกหนึ่งสัปดาห์"
"ผมพักที่อยู่โรงแรมในตัวเมือง
คุณอยากมาทานมื้อกลางวันด้วยกันไหม
จะได้ฝึกภาษาอังกฤษ" เพราะเขาเล่าว่า
คือ ผมพยายามถามเรื่องตัวเขาเอง
ผมเลยกลับไปที่โรงแรม เจอกับคนอเมเรเชียสองคน
เด็กสาวที่มีแม่เป็นหญิงขายบริการ
ที่ตอนนี้เป็นหญิงขายบริการเหมือนกัน
และเด็กหนุ่มที่เข้าๆ ออกคุก
ผมบอกพวกเขาว่า "มีเด็กอยู่คนนึง
ที่มีโอกาสริบหรี่ ในการออกนอกประเทศนี้ไปอยู่อเมริกา"
"ผมไม่รู้ว่านี่จะดีหรือไม่ดี
แต่ผมอยากให้พวกคุณมาทานอาหารกลางวันพรุ่งนี้
และพูดกับน้าของเธอว่ามันเป็นยังไง
เวลาเดินตามถนน แล้วเจอคนดูถูก อาชีพที่ทำ
ผมแค่อยากให้เขาเข้าใจว่าจะเป็นยังไง ถ้าเธออยู่นี่
ผมอาจจะคิดผิดก็ได้นะ ไม่รู้ แต่ผมอยากให้พวกคุณมาวันพรุ่งนี้"
ทั้งสองคนมาร่วมมื้อกลางวันและ
พวกเราถูกไล่ออกจากร้าน
พวกเขาตะโกนใส่เขา มันค่อนข้างย่ำแย่เชียวล่ะ
พวกเราออกไปข้างนอก เขาโมโหมากทีเดียว
ผมรู้แล้วว่าทำทุกอย่างพังหมด
อีกครั้งหนึ่งที่ ผมพยายามคิดว่าทำยังไงดี
เขาเริ่มตะโกนใส่หน้าผม ผมเลยบอกกับล่าม
"บอกให้เขาเย็นลงหน่อย เขาพูดว่าอะไร"
เธอบอกว่า "เขาพูดว่า
คุณเป็นใครกันที่เดินเข้ามาในบ้านผม
เป็นอเมริกันรวยๆ พร้อมกับกล้องแขวนรอบคอ
กล่าวหาว่าผมทำกับหลานเหมือนเป็นทาส
นั่นมันหลานผมนะ ผมรักเธอ เธอเป็นลูกสาวของพี่ผม
คุณเป็นใคร
มากล่าวหาผมแบบนี้"
ผมตอบไปว่า "คุณพูดถูกทุกอย่างเลย
ผมจะไม่เสแสร้งบอกว่าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ผมรู้แค่ว่า ผมถ่ายภาพเด็กแบบนี้มาเยอะ"
"ผมรักหลานคุณ
ผมคิดว่าเธอเป็นเด็กที่พิเศษเอามากๆ"
"ฟังนะ ผมจะพาเพื่อนผมมาที่นี่
จากสหรัฐฯ ถ้าคุณอยากเจอพวกเขา เผื่อคุณจะยอมรับพวกเขา
ผมคิดแค่ว่า ผมรู้เรื่องที่นี้น้อยมาก
เธอมีโอกาสน้อยมากที่จะได้ใช้ชีวิต
แบบที่คุณอยากให้เธอมี
ทุกคนบอกผมหลังจากนั้นว่า การเชิญว่าที่พ่อแม่บุญธรรมมา
เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
เพราะใครกันเล่าที่จะดีพอสำหรับญาติของคุณ
แต่เขาชวนผมให้เข้าร่วมพิธี
ระลึกถึงคุณยายของพวกเขาในวันนั้น
พวกเขาจะนำเสื้อผ้าและรูปถ่าย
ออกมาเผา เป็นส่วนหนึ่งของพิธี
เห็นไหมครับ ว่าเธอดูเปลี่ยนไปมากแค่ไหนใน 3 เดือน
อันนี้ ผมคิดว่า เป็นช่วงเดือนกุมภาฯ ต้นกุมภา
รูปก่อนหน้านั้นคือ ในเดือนกันยา
อ่อ ผมได้รู้จักกับนักบวชนาวิกฯชาวอเมริกันคนหนึ่ง
ระหว่างทำงานชิ้นนี้
ที่มีเด็ก 75 คนอาศัยอยู่ด้วย
เขามีผู้หญิงอีก 3 คนที่คอยช่วยดูแลเด็กๆ
ผมเลยเสนอกับน้าว่าพวกเราน่าจะไป
พบกับคุณพ่อคีน จะได้รู้ว่า
การรับอุปการะเด็กต้องทำยังไงบ้าง
เพราะผมอยากให้เขารู้สึกว่า
เราทำทุกอย่างโปร่งใส
นี่คือระหว่างทางไปบ้านเด็กกำพร้า
นี่คุณพ่อคีน เขาเป็นคนที่เยี่ยมมาก
มีเด็กมาจากทั่วทั้งเกาหลีอาศัยอยู่กับเขา
เขาจะคอยหาครอบครัวให้เด็กๆ พวกนี้
นี่นักสังคมสงเคราะห์ กำลังสัมภาษณ์ฮยุนซุก
ผมคิดเอานะว่า เธอไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับ
อะไรแบบนี้มาก่อน ผมว่า เพราะคุณยาย
เหมือนเป็นผู้เฒ่าประจำหมู่บ้าน เป็นคนที่ทุกคน
คือผมสังเกตเห็นคนมาเยี่ยมคุณยายตลอดทั้งวัน
ผมก็เลยมีภาพในหัวว่า
ถึงแม้เขาอาจจะเป็นหนึ่งในครอบครัว ที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน
แต่ก็เป็นหนึ่งในครอบครัวที่ คนในหมู่บ้านให้ความเคารพมากที่สุด
และผมรู้สึกตลอดว่าคุณยายค่อนข้างจะยืนยัน
ให้คนในหมู่บ้านทุกคน ปฏิบัติต่อฮยุนซุกในแบบเดียวกัน
เธอค้างคืนที่บ้านของคุณพ่อคีน
น้าเธอยอมให้เธอพักอยู่ที่นั่นจนกว่าดำเนินเรื่องเสร็จ
เขายอมตกลงให้มีการรับอุปการะ
ผมไปทำงานและกลับมาในอาทิตย์ต่อมา
คุณพ่อคีนบอกว่า "พ่อต้องคุยกับคุณเรื่อง ฮยุนซุก
"พระเจ้า อะไรอีกล่ะ"
เขาพาผมไปที่ห้องหนึ่งแล้วปิดประตู
เขาบอกว่า "พ่อมีเด็ก 75 คนในบ้านนี้
มันวุ่นวายมาก ทั้งเรื่องเสื้อผ้า การดูแลเด็กๆ
มีผู้ใหญ่ 3 คนต่อกรกับเด็ก 75 คน คุณก็เดาได้
แล้วเขาก็บอกว่า "วันที่ 2 ที่เธอมาอยู่ เธอเขียนรายชื่อ
ของเด็กทุกคน ทั้งเด็กโตและเด็กเล็ก
แล้วก็มอบหมายให้ เด็กโตดูแลเด็กเล็ก
แล้วก็ทำแผนผังงานอย่างละเอียด
ว่าใครมีเวรทำความสะอาดในแต่ละวัน"
"เธอบอกพ่อว่า พ่อทำห้องรก แล้วบอกให้พ่อทำความสะอาดห้อง"
"พ่อไม่รู้นะว่าใครเลี้ยงเธอมา
แต่ ตอนนี้เธอเป็นคนคุมบ้านเด็กกำพร้า
ทั้งที่เธอเพิ่งมาถึงที่นี่ 3 วัน"
(เสียงหัวเราะ)
นี่คือตอนวันดูหนัง ที่เธอจัดขึ้น เป็นวันให้เด็กทุกคนไปดูหนัง
เด็กหลายๆ คนที่มีคนรับไปอุปการะ
เขียนจดหมายกลับมาหาคนอื่นๆ เล่าใฟ้ฟัง
เรื่องชีวิตหลังจากได้ครอบครัวใหม่
ทุกคนตื่นเต้นมากเวลามีจดหมายมา
ผู้หญิงคนนี้ทำงานที่บ้านเด็กกำพร้า
ลูกของเธอมีคนรับไปอุปการะเหมือนกัน
จีนกับเกลเริ่มเรียนภาษาเกาหลี
ตั้งแต่ได้รับจดหมายจากผม
พวกเขาอยากต้อนรับฮยุนซุกเข้าร่วมครอบครัว
หนึ่งในหลายๆ เรื่องที่คุณพ่อคีนบอกผมครั้งหนึ่ง
ตอนผมกลับไปหา ก็คือ ฮยุนซุกเลือกใช้ชื่อ นาตาชา
ผมเข้าใจว่ามาจาก
การ์ตูนเรื่องร็อกกี้กับบูลวิงเกิล ที่ฉายทางช่องทหารอากาศสหรัฐ
เราอาจจะต้องคุยกันนะว่าอันนี้จริงหรือไม่จริง
จีน เพื่อนผมบินมาเกาหลีกับทิม ลูกชาย
เกลมาไม่ได้
พวกเขาใช้เวลาไปกับการเปิดพจนานุกรมเยอะเลย
นี่คือจีน กำลังชี้ให้น้าดูในแผนที่ว่าแอตแลนต้า บ้านเขาอยู่ตรงไหน
น้ากำลังเซ็นเอกสารการรับอุปการะ
คืนนั้นเราออกไปทานข้าวฉลองกันข้างนอก
น้ากลับไปหาครอบครัวเขา
นาตาชา ทิม จีนกับผม ออกไปทานข้าว
จีนสาธิตการใช้มีดกับส้อมให้นาตาชาดู
นาตาชาสอนวิธีใช้ตะเกียบของเกาหลีให้เขาหมือนกัน
เรากลับไปที่โรงแรม
จีนชี้ให้นาตาชาดูว่าแอตแลนต้าอยู่ตรงไหน
นี่คือคืนที่ 3 ของพวกเราในเกาหลี
คืนแรก เราได้ห้องสำหรับเด็กข้างๆ ห้องเรา
ผมพักอยู่ที่ห้องนั้นนานกว่า 3 เดือนแล้ว
เป็นโรงแรม 15 ชั้นเล็กๆ ของคนเกาหลี
คืนที่ 2 เราไม่ได้ใช้ห้องนั้นต่อ
เพราะเราไปนอนค้างคืนกับเด็กๆ ที่บ้านเด็กกำพร้า
คืนที่ 3 เรากลับมา แล้วออกไปทานข้าว
ที่คุณเห็นในรูป จากนั้นเราก็ไปที่รีเซปชั่น
เขาบอกว่า
"ไม่มีห้องว่างบนชั้นที่คุณอยู่คุณคืนนี้
แต่ถ้าต้องการ เรามีห้องสำหรับเด็ก อยู่ต่ำลงมาอีก 5 ชั้น"
ผมกับจีนมองหน้ากันแล้วพูดว่า
"ไม่ เราไม่ต้องการให้เด็กอายุ 11 2 คน อยู่ห่างออกไป 5 ชั้น"
ลูกชายเขาเลยบอกว่า "พ่อฮะ ผมเอาถุงนอนมา ผมนอนบนพื้นก็ได้"
"ใช่ ฉันก็มีเหมือนกัน" ผมพูด
ผมกับทิมเลยนอนบนพื้น
นาตาชานอนเตียงนึง จีนนอนอีกเตียงนึง เด็กๆ สลบไสล
3 วันที่ผ่านมา น่าตื่นเต้นมาก
ตอนนอนอยู่ จีนกับผมคุยกันว่า พวกเราเจ๋งแค่ไหน
"นี่มันเยี่ยมมาก เราช่วยชีวิตเด็กคนนี้"
พวกเราภูมิใจในตัวเองมากเลยทีเดียว แล้วเราก็หลับไป
ผมอาศัยอยู่ในห้องนั้นมา
2-3 เดือนแล้วล่ะ
ในเกาหลี โรงแรมตั้งอุณหภูมิไว้ร้อนเกินไปมาก
ช่วงกลางวัน ผมเลยเปิดหน้าต่างทิ้งไว้
และพอตกกลางคืน ประมาณเที่ยงคืน พวกเขาจะปิดฮีตเตอร์
เพราะฉะนั้น ประมาณ ตีหนึ่ง อุณหภูมิจะอยู่ที่ประมาณ -20 ผมก็จะลุก
ผมทำแบบนี้มาทุกวันที่อยู่ที่นั่น
ดังนั้น เหมือนปกติ ตีหนึ่ง ห้องหนาวมาก
ผมเดินไปปิดหน้าต่าง ได้ยินเสียงคนตะโกนข้างนอก
ผมคิดว่า "สงสัย ร้านเหล้าเพิ่งปิดกันกระมัง"
ผมฟังเกาหลีไม่ออก แต่ได้ยินเสียง
มันไม่ใช่เสียงแบบโมโห แต่เป็นหวาดกลัว
ผมเลยเปิดหน้าต่าง แล้วชะโงกดู
มีควันไฟออกมาจากโรงแรมฝั่งเรา
ซึ่งตอนนี้ไฟกำลังไหม้
ผมปรี่ไปหาจีนและเขย่าตัวเขา
บอกว่า "จีน อย่าเพิ่งตกใจนะ แต่ฉันว่าไฟไหม้โรงแรมเรา"
ตอนนี้ควันไฟและเปลวไฟข้างหน้าต่างห้องเรา เราอยู่กันบนชั้น 11
พวกเราทั้งคู่ตอนนั้นก็สติแตก
เราพยายามปลุกนาตาชา แต่เราพูดกันไม่เข้าใจ
แล้วคุณคงจินตนาการได้ ว่าเด็กๆ หลังจากนอนหลับไปสักชั่วโมง
จะเหมือนแกกินยากล่อมประสาท หลับไม่รู้เรื่องเลย
แล้วเราก็สื่อสารกันไม่ได้
ผมจำได้ว่าลูกชายเขามีรองเท้าบู๊ตยี่ห้อ แอล แอล บีนส์
ซึ่งพวกเราพยายามผูกเชือกให้
พวกเราพยายามไปที่ประตู
พอเปิดประตูได้ มันเหมือนเดินเข้าไปในเตาหลอม
ผู้คนกรีดร้อง ผมได้ยินเสียงกระจกแตก
แล้วก็มีเสียงตุบ
ทั้งห้องเต็มไปด้วยควันในเวลาเพียง 2 วินาที
จีนหันกลับแล้วบอกว่า "พวกเราไม่มีทางรอด"
เขาปิดประตู และเพราะควันเข้ามาเต็มห้อง
พวกเราสำลัก ควันลอยเข้ามาทางช่องลม
ใต้ประตู ผู้คนกรีดร้อง
ผมจำได้ เป็นสภาพที่ไม่น่าเชื่อว่าเกิดขึ้น มันโกลาหลอย่างแท้จริง
ผมจำได้ว่านั่งอยู่ใกล้ๆ เตียง และผมก็...
มีความรู้สึกสองอย่างท่วนท้นอยู่ภายใน
หนึ่งคือ หวาดกลัวถึงที่สุด แบบ "พระเจ้าได้โปรด ลูกอยากตื่นแล้ว
นี่ต้องเป็นเพียงฝันร้าย นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
ได้โปรด ลูกอยากตื่น นี่คือฝันร้าย"
อีกอันหนึ่งคือ ความรู้สึกผิดอย่างไม่น่าเชื่อ
ผมเล่นบทเป็นพระเจ้ากับชีวิตเพื่อน ชีวิตลูกเพื่อน ชีวิตของนาตาชา
นี่คือสิ่งที่ได้จากการพยายามเป็นพระเจ้า คุณทำร้ายคนอื่น
ผมจำได้ว่าตัวเองกลัวและตกใจมาก
จีนที่นอนอยู่บนพื้นพูดขึ้นว่า
"พวก เราต้องชุบผ้าเช็ดตัวให้เปียกว่ะ" "อะไรนะ" ผมตอบ
"เราต้องชุบผ้าเช็ดตัวให้เปียก ไม่งั้นเราจะตายกันเพราะควัน"
พวกเราวิ่งไปที่ห้องน้ำ ไปเอาผ้าเช็ดตัว
มาพันรอบหน้าของพวกเราและเด็กๆ
แล้วเขาก็บอกว่า "นายมีกัฟเฟอร์เทปไหม"
"อะไรนะ" "นายมีเทปกาวไหม"
"มีๆ อยู่ในกระเป๋าเดินทางแฮลลิเบอร์ตันของฉัน"
"เราต้องหยุดควันไม่ให้เข้ามา" เขาบอก
"ทำได้แค่นั้น เราต้องหยุดควัน"
จีน ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีจีน
เราเอาเมนูรูมเซอร์วิสกั้นตรงช่องลม
แล้วก็วางผ้าห่มตรงขอบใต้ประตู
เราให้เด็กๆ อยู่ตรงขอบหน้าต่างเพื่อรับอากาศ
อีกฝั่งหนึ่งของถนน เขากำลังสร้างตึกใหม่
ตรงข้ามกับโรงแรมเรา
ในตึกนั้นมีช่างภาพ
ที่รอให้คนกระโดดออกจากตึก
มีคน 11 คนตายในกองเพลิงวันนั้น
5 คนโดดจากตึกและเสียชีวิต ที่เหลือตายเพราะควัน
45 นาทีต่อมา ผมได้ยินเสียงทุบประตู
ผู้คนตะโกนเป็นภาษาเกาหลี
ผมจำได้ว่า นาตาชาไม่อยากให้เราเปิดประตู
โทษครับ ผมเองที่พยายามไม่เปิดประตู
เพราะว่า เราใช้เวลามากโขในการกั้นประตู
ผมไม่รู้ว่าใครมาเคาะ ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
นาตาชารู้ว่า ต้องเป็นนักดับเพลิงมาช่วยพวกเรา
ผมจำได้ว่าออกแรงพยายามเปิดประตูอยู่พอสมควร
ยังไงก็ตาม 12 ชั่วโมงถัดมา พวกเขาให้เราอยู่ในห้องล๊อบบี้
จีนห่อมือตัวเองด้วยเสื้อโค้ตและพังตู้เก็บเหล้า
ผู้คนนอนกันบนพื้น
เป็นหนึ่งในคืนที่น่ากลัวที่สุดเลย
12 ชั่วโมงหลังจากนั้น เราเช่ารถ ตามแผน
เพื่อขับไปยังหมู่บ้านของนาตาชา
พวกเราพูดกันไม่หยุด "รู้ตัวกันบ้างไหมเนี่ยว่า
เราเกือบตายในเหตุไฟไหม้โรงแรม เมื่อ 8 ชั่วโมงก่อนน่ะ"
น่าตลกดีเหมือนกันที่ชีวิตดำเนินต่อไป
นาตาชาอยากแนะนำให้ชาวบ้านรู้จักพ่อและพี่ชายเธอ
วันที่เราไปเผอิญเป็นวันเกิดครบรอบ 60 ปี ของชายคนหนึ่ง
ชายคนนี้อายุ 60 ปี
ก็เลยเป็นการฉลองควบสอง เพราะว่านาตาชาเป็นคนแรก
ในหมู่บ้านนี้ที่ได้ไปสหรัฐฯ
นี่คือ เต้นท์เรือนเพาะชำ
ผู้เฒ่ากำลังสอนให้จีนเต้นแบบพื้นเมือง
เราดื่มไวน์ข้าว เมากันมาก
ไม่อยากเชื่อ
นี่เป็นรูปสุดท้ายก่อนจีนกับทิมเดินทางกลับ
เจ้าหน้าที่ดูแลเอกสารการรับอุปการะบอกว่า ใช้เวลาทำเอกสารประมาณ 1 ปี
ทำอะไรกันตั้ง 1 ปี
ผมเลยค้นดูชื่อเจ้าหน้าที่ทั้งทางฝั่งอเมริกาและเกาหลี
ถ่ายรูปทุกคนแล้วบอกว่า
พวกเขาจะต้องดังมากแน่ๆ ตอนผมทำหนังสือเสร็จ
4 เดือนหลังจากนั้น เอกสารก็เรียบร้อย
นี่คือ ตอนที่บอกลาทุกคนที่บ้านเด็กกำพร้า
คุณพ่อคีนกับนาตาชาที่ป้ายรถเมล์
ถ่ายกับคุณยายน้อยที่สนามบิน
ผมมีข้อตกลงที่เยี่ยมมาก กับสายการบินคาเธ่ย์ แปซิฟิกมาหลายปี
พวกเขาให้ตั๋วฟรีทุกเที่ยวบิน ถ้าผมถ่ายภาพให้
เป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ
ส่วนนักบินวันนั้น ผมเองก็รู้จัก เพราะพวกเขาเคย
ให้ผมนั่งที่นั่งเสริมในห้องนักบิน คิดเอาแล้วกันว่านานแค่ไหนแล้ว
นี่คือเครื่องTri-Star พวกเขายอมให้นาตาชานั่งเก้าอี้เสริม
นักบิน แจฟ ครอว์ลีย์บินกลับไปเกาหลี
และรับเลี้ยงเด็กคนหนึ่งจากบ้านเด็กกำพร้า หลังจากเจอนาตาชา
28 ชั่วโมงต่อมา ที่แอตแลนต้า เป็นเที่ยวบินที่นานมาก
เพื่อให้เรื่องทั้งหมดน่าตื่นตาขึ้นไปอีก
เกล แม่คนใหม่ของนาตาชา
กำลังจะให้กำเนิดลูกสาวในอีก 3 วัน
คือ ถ้าคุณเขียนเรื่องนี้เองได้ คุณคงบอกว่า
" ไม่ละ เราต้องเขียนบทให้มันต่างออกไปหน่อย"
นี่คือคืนแรกที่แนะนำนาตาชาให้รู้จักญาติๆ
จีนกับเกลรู้จักแทบทุกคนในแอตแลนต้า
เป็นคู่รักที่เข้าสังคมมากที่สุด เท่าที่จินตนาการได้
จนถึงตอนนี้นาตาชายังพูดอังกฤษไม่ได้
นอกเหนือจากที่คุณพ่อคีนสอนไม่กี่คำ
นี่คือไคลี่ น้องสาวเธอ ที่ด้านขวา ตอนนี้เป็นหมอไปแล้ว
ผมทำข้อตกลงไว้กับเธอ ว่าพอเราถึงแอตแลนต้า
ผมจะยอมให้เธอโกนเคราผมออก
เธอไม่เคยชอบมันเลย
เธอเรียนภาษาอังกฤษภายใน 3 เดือน
เข้าเรียนต่อเกรด 7 เท่ากับเกรดตามอายุจริงๆ ของเธอ
สาบานตนครั้งแรก
นี่คือครูสอนทำอาหาร
นาตาชาเล่าให้ผมฟังว่า เพื่อนๆหลายคนคิดว่าเธอหยิ่ง
เพราะเธอไม่ตอบ เวลาพวกเขาพูดด้วย
พวกเขาไม่รู้ว่า จริงๆ แล้วตอนแรก เธอพูดภาษาอังกฤษได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
แต่ผมก็เห็นอีกนั่นแหละ
ว่าเธอก็ยังเป็นคนเลือกเพื่อนเข้าร่วมทีม
และดูกลายเป็นคนดังภายในเวลาสั้นๆ
ทีนี้ ยังจำรูปที่ผมบอกว่า
เธอดูเหมือนคุณยายตอนแรก ได้ไหมครับ
ทุกคนชอบบอกนาตาชาว่า เธอดูเหมือน เกล แม่ของเธอมาก
นี่คงเป็นช่วงลุ้นตอนฟุตบอลแมตช์แรก
นาตาชาดูแลไคลี่เหมือนเป็นลูกตัวเอง
ตอนรับศีลจุ่ม
พ่อแม่หลายๆ คนที่เวลารับเลี้ยงเด็ก
ก็อยากจะลบล้างอดีตของเด็กไป
แต่เกลกับจีนกลับทำตรงกันข้าม
พวกเขาเรียนภาษาเกาหลี ซื้อชุดแบบเกาหลี
เกลมีเขียนลวดลายไว้ ที่กระเบื้องในครัวด้วยซ้ำ
บอกว่า "ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กสาวแสนสวย
ที่มาจากหุบเขาในเกาหลี เพื่ออยู่อย่างมีความสุข ในแอตแลนต้า"
เธอเกลียดรูปนี่มากครับ ตอนทำงานครั้งแรก
เธอซื้อรถ Karmann Ghia สีแดงสวย
ด้วยเงินจากการทำงานที่เบอร์เกอร์คิง
หัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์
ประกวดนางงาม
พวกเขาเคยใช้รูปนี้ เป็นรูปการ์ดคริสต์มาสทุกปี
จีนชอบรถคันนี้มาก คอยซ่อมอยู่มาตั้งเป็นล้านปีแล้วมั้ง
โกดักส์จ้างนาตาชาไปเป็นล่ามตอนมีโอลิมปิกที่เกาหลี
สามีในอนาคตของเธอ แจ๊ฟ ทำงานให้บริษัทกล้องแคนนอนส์
พวกเขาไปเจอกันที่หมู่บ้านโอลิมปิก
กลับไปเกาหลีครั้งแรก นั่นน้าของเธอ
น้องสาวต่างพ่อ
เธอกลับไปที่หมู่บ้าน นั่นเพื่อนซี้แม่ของเธอ
ผมชอบแอบคิดว่า ชุดนั่นเหมือนแอนนี่ ฮอลเอามากๆ
มันน่าสนใจมากนะ การที่ได้เห็น...
ข้างหลังนั่นแม่เธอเอง
อันนี้ตอนวันแต่งงาน
จีนดูแก่ขึ้นนิดหน่อย
นี่คือ ซิดนีย์ ที่จะครบ 3 ขวบในอีกไม่กี่วัน
ส่วนนั่นแอฟแวน
นาตาชา คุณช่วยขึ้นมาบนเวที
และทักทายทุกคนได้ไหม
(เสียงปรบมือ)
นาตาชาไม่เคยฟังผมเล่าเรื่องทั้งหมด
พวกเราเคยนั่งดูรูปด้วยกันก็จริง แต่...
ฉันเคยเห็นรูปพวกนี้มานับล้านครั้ง
แต่วันนี้เป็นครั้งแรก ที่ฉันเห็นเขาเล่าเรื่องทั้งหมด
ฉันเริ่มร้องไห้เลยค่ะ
ผมแน่ใจว่ามีประมาณ 40 อย่าง ที่เธอจะบอกผมว่า
"เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเสียหน่อย คุณไม่ได้พูดแบบนี้"
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวฉันจะบอกทีหลัง
(เสียงหัวเราะ)
เอาล่ะ ขอบคุณ ไมค์กับริชาร์ดมากครับ
ที่ให้เรามาเล่าเรื่องนี้
ขอบคุณทุกคนครับ
(เสียงปรบมือ)