Niektórzy z was słyszeli tę historię wcześniej,
ale na widowni znajduje się ktoś,
kto nigdy nie słyszał tej historii – na przedzie widowni,
jestem więc trochę bardziej zdenerwowany niż zwykle, kiedy opowiadam tę historię.
Wiele lat byłem fotografem.
W 1978 pracowałem dla tygodnika Time,
przydzielono mi trzydniowy projekt
polegający na fotografowaniu azjatyckich dzieci...
spłodzonych przez amerykańskich żołnierzy
w całej południowowschodniej Azji, a potem opuszczonych.
40 000 dzieci w całej Azji.
Nigdy wcześniej nie słyszałem określenia "Amerasian" na te dzieci.
Spędziłem kilka dni na fotografowaniu dzieci w różnych krajach,
i jak wielu fotografów i dziennikarzy,
zawsze mam nadzieję, że po tym, jak moje zdjęcia zostaną opublikowane,
sytuacja się zmieni,
a zdjęcia nie będą służyły samej dokumentacji.
Byłem tak zaniepokojony tym, co zobaczyłem,
i tak niezadowolony z artykułu, który pojawił się później,
że postanowiłem wziąć sześć miesięcy wolnego.
Miałem wtedy 28 lat.
Postanowiłem, że znajdę sześcioro dzieci z różnych krajów,
spędzę z nimi trochę czasu
i spróbuję opowiedzieć ich historię trochę lepiej
niż jak robiłem to dla Time'a.
Podczas tworzenia tej historii
szukałem dzieci, które nigdy wcześniej nie były fotografowane.
W fundacji Pearl Buck Foundation powiedziano mi,
że pracowali z wieloma Amerykanami,
którzy przekazywali pieniądze, by pomagać niektórym z tych dzieci.
Mężczyzna, który prowadził tę fundację w Korei powiedział mi
o 11-letniej dziewczynce, którą wychowywała babcia.
Jej babcia nie pozwalała nikomu z Zachodu jej zobaczyć.
Gdy ktoś taki był w wiosce, ukrywała dziewczynkę.
Oczywiście to mnie natychmiast zainteresowało.
Zobaczyłem jej zdjęcia i stwierdziłem, że chcę tam pojechać.
Na co ten facet powiedział mi: "Nie ma żadnej możliwości,
ona na pewno nie pozwoli ci zobaczyć tej dziewczynki, którą wychowuje".
Zabrałem ze sobą tłumaczkę i ruszyłem do wioski,
znalazłem babcię dziewczynki, usiedliśmy, żeby porozmawiać.
Ku mojemu zdziwieniu, zgodziła się,
żebym sfotografował jej wnuczkę.
A ponieważ płaciłem za to sam, spytałem tłumaczkę,
czy mógłbym zostać na tydzień.
Miałem ze sobą śpiwór.
Do domu rodziny dziewczynki przylegała mała szopa,
więc zapytałem, czy mogę spać w swoim śpiworze.
I po prostu powiedziałem tej dziewczynce, Hyun Sook Lee,
że jeżeli zrobię coś, co mogłoby ją zawstydzić -
nie znała ani słowa po angielsku, choć wyglądała jak Amerykanka -
mogła po prostu podnieść rękę i powiedzieć "stop".
Wtedy przestanę robić zdjęcia.
Później odjechała moja tłumaczka.
Zostałem tam więc, zupełnie nie znając koreańskiego.
Tego dnia po raz pierwszy spotkałem Hyun Sook.
Jej matka jeszcze żyła.
Nie wychowywała jej matka, tylko babka.
Od razu rzuciło mi się w oczy,
jak bardzo dziewczynka i jej babka się kochają.
Babcia była niesamowicie czuła i kochana dla tej małej dziewczynki.
Nocą spały na podłodze.
W Korei ogrzewa się domy, kładąc cegły pod podłogę,
tak że ciepło wydobywa się spod podłogi.
Hyun Sook miała 11 lat.
Jak już mówiłem, sfotografowałem wiele z tych dzieci.
Hyun Sook była piątym dzieckiem, które fotografowałem.
Prawie wszystkie te dzieci były zniszczone psychicznie.
Wyśmiewano je, pokazywano palcami.
Były przez wszystkich odrzucone.
Moim zdaniem to prawdopodobnie w Korei
te dzieciaki miały najgorzej.
Podczas spotkania z Hyun Sook
najbardziej uderzyła mnie jej pewność siebie.
Była szczęśliwa we własnej skórze.
Zapamiętajcie to zdjęcie,
bo później pokażę wam inne,
ale tutaj widać, jak bardzo jest podobna do babci,
chociaż ma tak zachodni wygląd.
Zdecydowałem się towarzyszyć jej w drodze do szkoły.
To pierwszy ranek, kiedy z nią zostałem.
To po drodze do szkoły.
To poranna zbiórka przed szkołą.
Zauważyłem, że się wygłupiała.
Kiedy nauczyciele zadawali pytania,
była pierwszą chętną do odpowiedzi.
Wcale nie była nieśmiała ani zamknięta w sobie,
niepodobna do dzieci, które fotografowałem wcześniej.
Pierwsza chętna do przyjścia do tablicy.
Wpadała też w kłopoty z powodu szeptania z przyjaciółką
w środku lekcji.
Powiedziałem jej jeszcze jedną rzecz poprzez tłumacza -
oprócz naszej umowy dotyczącej mówienia "stop" – poprosiłem, żeby nie zwracała na mnie uwagi.
I naprawdę ignorowała mnie prawie cały czas.
Zauważyłem, że w czasie przerwy
to ona wybierała sobie koleżanki do drużyny.
Od samego początku było wiadomo, że jest przywódcą.
A teraz trochę o domu.
Korea Północna znajduje się tuż za wzgórzem.
Za Koreańską Strefą Zdemilitaryzowaną.
W domu zasłaniali okna każdej nocy, aby nie było widać światła,
bo rząd Korei Południowej powtarzał od lat,
że Północnokoreańczycy mogą dokonać najazdu w każdej chwili.
Im bliżej Korei Północnej, tym straszniejsza się ona wydawała.
Bardzo często, kiedy robiłem zdjęcia w szkole,
ona szeptała coś do swojej koleżanki,
potem patrzyła na mnie i mówiła "stop".
Ja stawałem na baczność, a wszystkie dziewczynki wybuchały śmiechem,
to był taki nasz mały dowcip.
(Śmiech)
Pod koniec tygodnia wróciła moja tłumaczka,
poprosiłem ją o to,
bo chciałem formalnie podziękować babci i Hyun Sook.
W czasie rozmowy z tłumaczką
babcia zaczęła płakać.
Zapytałem tłumaczkę: "Co się stało, czemu ta kobieta płacze"?
Po chwili także w jej oczach
zaczęły zbierać się łzy.
Powiedziałem: "Ok, co takiego zrobiłem, co jest,
czemu wszyscy płaczą?"
Tłumaczka powiedziała:
"Babcia myśli, że umiera,
i chciałaby wiedzieć, czy mógłbyś zabrać ze sobą Hyun Sook".
Odparłem: "Mam 28 lat, mieszkam w różnych hotelach,
nie jestem żonaty".
Zakochałem się w tej dziewczynce,
ale emocjonalnie czułem się, jakbym miał 12 lat.
Jeśli wiecie coś o fotografach, wiecie zapewne,
że to najdoskonalsza forma zatrzymania się w wieku młodzieńczym.
"Przepraszam muszę wykonać zadanie, wrócę tu".
I nigdy nie wracasz.
Spytałem więc tłumaczkę, czemu babcia myśli, że umiera.
Czy może zawieźć ją do szpitala, zapłacić za lekarza?
Stanowczo odmówiła przyjęcia pomocy.
Kiedy wyszedłem na zewnątrz,
dałem tłumaczce pieniądze i powiedziałem:
"Proszę tam wrócić i sprawdzić, czy da się coś zrobić".
Dałem babci moją wizytówkę.
Powiedziałem: "Jeśli pani naprawdę tego chce, znajdę dla niej rodzinę".
Natychmiast napisałem list do moich przyjaciół
w Atlancie, w stanie Georgia, którzy mieli jedenastoletniego synka.
Kiedyś mój przyjaciel powiedział coś o tym,
że chciałby mieć kolejne dziecko.
Moi przyjaciele, Gene i Gail, nie mieli ze mną kontaktu od roku.
A ja dzwonię nagle i mówię: "Jestem w Korei,
spotkałem niezwykłe dziecko".
"Babcia sądzi, że jest chora,
ale może trzeba zabrać stąd także ją".
Powiedziałem: "Zapłacę". Miałem całą koncepcję, jak to ma wyglądać.
W każdym razie, wyjechałem,
moi przyjaciele rzeczywiście zainteresowali się adopcją tej dziewczynki.
Powiedziałem: "Słuchajcie, wystraszę tą babcię,
jeśli napiszę do niej, że jesteście chętni, żeby adoptować jej wnuczkę.
muszę tam wrócić i z nią porozmawiać".
Ale miałem inne zlecenie.
Zdecydowałem, że wrócę w ciągu kilku tygodni i porozmawiam z babcią.
W święta Bożego Narodzenia byłem w Bangkoku
z kilkoma innymi fotografami
i dostałem telegram. - w tych czasach dostawało się telegramy -
z tygodnika Times. W Korei zmarł ktoś,
kto zostawił mi dziecko.
Czy wiem coś o tym?
Nie powiedziałem im wcześniej, co robiłem,
bo byłem niezadowolony z opublikowanej przez nich historii..
Więc wróciłem do Korei, do wioski Hyun Sook,
ale jej tam nie było.
A dom, w którym spędzałem czas, był pusty.
Było niesamowicie zimno.
Nikt w wiosce nie potrafił powiedzieć, gdzie jest Hyun Sook,
bo jej babcia ukrywała ją przed ludźmi z Zachodu.
A oni nie mieli pojęcia, o co mnie poprosiła.
W końcu odnalazłem Myung Sung,
jej najlepszą przyjaciółkę, z którą zwykle spędzała czas każdego dnia po szkole.
I Myung Sung, naciskana przeze mnie i przez tłumaczkę,
podała nam adres na obrzeżach Seulu.
Poszedłem tam, zapukałem do drzwi,
otworzył pewien mężczyzna.
Nie była to zbyt przyjemna część Seulu,
na ulicach było błoto.
Zapukałem do drzwi, otworzyła Hyun Sook,
Miała przekrwione oczy i wydawała się być w szoku.
Nie pamiętała mnie w ogóle.
Do drzwi podszedł ten mężczyzna i warknął coś po koreańsku.
I zapytałem tłumaczkę: "Co on mówi?".
A ona, że chce wiedzieć, kim jestem.
Odpowiedziałem: "Powiedz mu, że jestem fotografem".
Zacząłem wyjaśniać, kim jestem, a on mi przerywał.
Tłumaczka powiedziała: "Mówi, że wie kim jesteś. Czego chcesz?".
Odparłem: "Powiedz mu, że babcia małej dziewczynki
poprosiła mnie, bym znalazł dla niej rodzinę".
A on na to: "Jestem jej wujkiem, wszystko w porządku, możesz już iść".
Drzwi zatrzaskują się przed moją twarzą,
jest niesamowicie zimno, a ja staram się myśleć:
"Co zrobiłby bohater filmu,
gdybym pisał taki scenariusz?".
Więc mówię: "Słuchaj, jest naprawdę zimno, przebyłem długą drogę,
czy nie mógłbym wejść tylko na minutę? Zamarzam".
I facet niechętnie wpuścił nas do środka.
Gdy zaczęliśmy rozmawiać, krzyknął coś,
a Hyun Sook przyszła i przyniosła nam jedzenie.
Wyobraziłem sobie ją jako takiego Kopciuszka.
Widziałem niewyobrażalnie cudowną,
radosną dziewczynkę, która zmieniła się w dziecko zamknięte w sobie
i zniewolone przez rodzinę.
Byłem naprawdę przerażony i nie wiedziałem, co robić.
Im więcej z nim rozmawiałem, tym bardziej stawał się nieprzyjemny.
Więc w końcu zdecydowałem. Powiedziałem: "Słuchaj",
to wszystko poprzez tłumaczkę, bo wiecie,
nie znam nawet słowa po koreańsku,
mówię – "Jestem naprawdę szczęśliwy, że Hyun Sook ma rodzinę, z którą może żyć.
Byłem o nią bardzo niespokojny.
Obiecałem jej babce, twojej matce, że znajdę jej rodzinę
i dlatego jestem szczęśliwy, że zaopiekujesz się nią".
Mówię: "Ale wiesz, kupiłem bilet lotniczy
i utknąłem tu na tydzień".
I mówię: "Zatrzymałem się w hotelu w mieście.
Może zgodzisz się na lunch jutro?
Mógłbyś poćwiczyć angielski".
chciałem, by coś mi o sobie zdradził.
Tak więc poszedłem do hotelu, poznałem dwóch młodych ludzi pochodzenia amerykańsko-azjatyckiego.
Dziewczynę, której matka była prostytutką
i która też była prostytutką,
i chłopaka, który kilka razy był w więzieniu.
I mówię do nich: "Słuchajcie, jest tu młoda dziewczyna,
która ma szanse na to, by się stąd wyrwać i jechać do Ameryki".
Mówię: "Nie wiem czy to właściwa decyzja,
ale chciałbym, żebyście zjedli z nami jutro lunch
i opowiedzieli jej wujowi, jak to jest iść ulicą,
co ludzie mówią do was, jak zarabiacie na życie.
Po prostu chcę, żeby zrozumiał, co będzie, jak ona tu zostanie.
I może to zły pomysł, nie wiem, ale chciałbym, żebyście jutro przyszli".
Ci dwoje przyszli na lunch
i wyrzucono nas z restauracji.
Wrzeszczeli na niego, było bardzo nieprzyjemnie.
I wyszliśmy na zewnątrz, a on był wściekły.
I wiedziałem, że totalnie schrzaniłem wszystko.
I znowu zastanawiałem się, co zrobić.
Zaczął na mnie krzyczeć, więc powiedziałem do tłumaczki,
"Dobra, powiedz mu, żeby się uspokoił. Co on krzyczy?".
A ona na to: "On mówi:
Za kogo pan się, do cholery, uważa? Wpada pan do mojego domu,
jakiś bogaty Amerykanin ze swoimi aparatami fotograficznymi na szyi,
i oskarża mnie, że więżę moją siostrzenicę?
To jest moja siostrzenica, kocham ją, jest córką mojej siostry.
Kim pan do diabła jest,
żeby mnie o coś takiego oskarżać?"
A ja na to: "Proszę posłuchać, ma pan absolutną rację.
Nie staram się nawet zrozumieć, co się tu dzieje".
Wiem tylko tyle, że robiłem zdjęcia wielu takich dzieci.
Jestem zachwycony pańską siostrzenicą,
uważam, że jest absolutnie niezwykłym dzieckiem".
I dodałem: "Proszę posłuchać, poproszę przyjaciół, żeby przylecieli
z USA, jeśli chce pan ich poznać i przekonać się, czy są odpowiedni według pana.
Po prostu uważam – w miarę mojej skromnej znajomości sytuacji,
że ona ma tu niewielkie szanse na życie,
jakiego pewnie pan by dla niej chciał".
Wszyscy mówili, że zapraszanie rodziców
to znowu była najgłupsza możliwa rzecz do zrobienia,
bo kto mógłby być dość dobry dla własnego krewnego?
Ale zaprosił mnie na ceremonię
odbywającą się tego dnia na cześć ich babki.
Biorą fragmenty ubrań i zdjęcia,
i rytualnie palą.
Można zobaczyć, jak zmieniła się w ciągu trzech miesięcy.
Był wtedy chyba początek lutego.
A poprzednie zdjęcia są z września.
Spotkałem pewnego kapłana z amerykańskiej marynarki wojennej
w czasie pisania tej historii,
w jego domu mieszkało 75 dzieci.
Trzy kobiety pomagały mu się nimi zajmować.
Zaproponowałem więc wujkowi, żebyśmy pojechali
i poznali ojca Keene, żeby się przekonał,
jaka jest procedura adopcji.
Chciałem, żeby poczuł,
że wszystko robi się całkowicie legalnie.
To jest po drodze do sierocińca.
To jest ojciec Keene, fantastyczny facet.
Mieszkały u niego dzieci z całej Korei,
a on szukał dla nich rodzin.
To jest pracowniczka społeczna, przeprowadzająca wywiad z Hyun Soon.
Zawsze uważałem, że nic z tego wszystkiego
jej nie dotknęło, gdyż jej babcia była
kimś w rodzaju wioskowej wiedzącej.
W ciągu dnia zauważyłem, że ludzie przychodzili do jej babci.
I zawsze miałem takie wyobrażenie,
że nawet jeśli byli jedną z najbiedniejszych rodzin w wiosce,
jednocześnie byli jedną z najbardziej szanowanych.
I cały czas czułem, że babcia wymagała,
żeby wieśniacy traktowali Hyun Soon z takim samym szacunkiem, jak ją.
Hyun Sook zamieszkała u ojca Keene,
a jej wujek zgodził się, żeby została tam do przeprowadzenia adopcji.
Zgodził się w końcu na adopcję.
Wyjechałem na zlecenie i wróciłem po tygodniu,
a ojciec Keene powiedział: "Muszę z panem porozmawiać o Hyun Soon".
Powiedziałem coś w stylu: "Boże, co znowu?".
Zaprowadził mnie do pokoju, zamknął drzwi,
i powiedział: "Mam tu, w sierocińcu, 75 dzieci, panuje straszny chaos.
Ubrania, dzieciaki, wie pan,
trójka dorosłych i 75 dzieci, niech pan to sobie wyobrazi".
I dodał, "Drugiego dnia, kiedy była tutaj, zrobiła listę
wszystkich nazwisk starszych i młodszych dzieci.
I do każdego z młodszych przydzieliła jedno starsze.
Następnie przygotowała szczegółową listę pracy,
kto którego dnia miał sprzątać sierociniec.
Powiedziała mi też, że jestem bałaganiarzem i muszę posprzątać swój pokój.
Powiedział, "Nie wiem, kto ją wychował,
ale ona prowadzi ten sierociniec,
a jest tu od trzech dni".
(Śmiech)
To był dzień filmowy, który zorganizowała, kiedy wszystkie dzieci poszły do kina.
Wiele dzieci oddanych do adopcji
pisywało do reszty,
opowiadając o swoim życiu w nowej rodzinie.
Nadejście listów było ważnym wydarzeniem.
Kobieta ta pracowała wtedy w sierocińcu,
jej syn został adoptowany.
Gene i Gail rozpoczęli naukę koreańskiego,
kiedy tylko dostali mój pierwszy list.
Naprawdę chcieli umieć powitać Hyun Sook jak członka rodziny.
Ojciec Keene powiedział mi m.in.,
kiedy wróciłem z jednej podróży, że Hyun Sook wybrała imię Natasha,
co, jak mi się wydaje, było wynikiem oglądania przez nią
kreskówki "Rocky i Łoś Superktoś" na kanale Amerykańskich Sił Powietrznych.
Może to być jedna z zagadek, które będzie trzeba zaraz wyjaśnić.
Mój przyjaciel Gene i jego syn Tim przylecieli do Korei.
Gail nie mogła przylecieć.
Dużo czasu spędzali pochyleni razem nad słownikiem.
Tu Gene pokazuje wujowi, gdzie leży Atlanta, miejsce jego zamieszkania.
Tutaj wuj podpisuje dokumenty adopcyjne.
Tamtej nocy poszliśmy na kolację do restauracji, aby świętować.
Wuj wrócił do swojej rodziny,
a Natasha, Tim, Gene i ja poszliśmy na kolację.
Gene pokazywał Natashy, jak używać noża i widelca,
Natasha z kolei pokazała mu, jak używać pałeczek.
Wróciliśmy do pokoju w hotelu,
a Gene pokazał Natashy, gdzie leży Atlanta.
To była nasza trzecia noc w Korei.
Pierwszej nocy wynajęliśmy pokój dla dzieci tuż obok naszego.
Mieszkałem w tym pokoju od około trzech miesięcy,
był to mały, 15-piętrowy koreański hotel.
Drugiej nocy nie wynajęliśmy pokoju dla dzieci,
bo poszliśmy do sierocińca i spaliśmy na podłodze z resztą dzieciaków.
Wróciliśmy trzeciej nocy, byliśmy właśnie na kolacji,
z której zdjęcia widzieliście, poszliśmy na recepcję,
a mężczyzna na recepcji powiedział:
"Na waszym piętrze nie ma dzisiaj innych wolnych pokoi,
więc jeśli chcecie umieścić dzieci pięć pięter niżej, jest tam pokój".
Gene i ja spojrzeliśmy na siebie i powiedzieliśmy:
"Nie chcemy dwojga 11-latków pięć pięter niżej".
Jego syn powiedział, że ma śpiwór i będzie spał na podłodze.
Ja powiedziałem, że też mam śpiwór.
Więc Tim i ja spaliśmy na podłodze,
Natasha w jednym łóżku, Gene w drugim, dzieciaki zasnęły.
Ostatnie trzy dni były pełne wrażeń.
Leżymy w łóżkach, rozmawiam z Gene'em o tym, jacy jesteśmy świetni.
Mówiliśmy: "To takie wspaniałe, ocaliliśmy tej dziewczynce życie".
Byliśmy z siebie bardzo zadowoleni.
Zasnęliśmy. Wynajmowałem ten pokój
od kilku miesięcy.
W Korei zawsze bardzo przegrzewają hotele,
więc w ciągu dnia zostawiałem otwarte okno.
Około północy wyłączali w hotelu ogrzewanie,
więc około pierwszej w pokoju było lodowato i wtedy wstawałem.
Robiłem tak każdej nocy.
Jest więc pierwsza w nocy, w pokoju panuje ziąb.
Wstaję, żeby zamknąć okno, i słyszę krzyki na zewnątrz.
Pomyślałem, że ludzie właśnie wyszli z barów.
Nie znam koreańskiego, ale słyszę głosy,
i nie słyszę gniewu, tylko przerażenie.
Otwieram więc okno, wyglądam na dwór,
a ścianę naszego hotelu pokrywają płomienie,
hotel się pali.
Podbiegam więc do Gene'a, budzę go,
mówię: "Gene, nie wpadaj w panikę, wydaje mi się, że hotel się pali".
Przez okno do pokoju wpada dym i ogień, jesteśmy na 11. piętrze.
Obydwaj powtarzamy ciągle: "Mój Boże, mój Boże".
Staramy się obudzić Natashę, nic do niej nie dociera.
Wiecie, w jakim stanie są dzieci po godzinie od zaśnięcia,
zachowują się tak, jakby wzięły 5 tabletek Valium, lecą przez ręce.
I nic do niej nie dociera.
Pamiętam, że syn Gene'a miał sznurówki L.L. Bean
i próbowaliśmy mu je zawiązać.
Staramy się więc dostać do drzwi, podbiegamy do nich,
otwieramy je i mamy wrażenie, że wchodzimy do wielkiego pieca.
Słychać krzyczących ludzi, dźwięk tłuczonego szkła
i dziwne dudnienie.
W jakieś dwie sekundy cały pokój wypełnił się dymem.
Gene odwraca się i mówi "Nie uda nam się".
Zamyka drzwi, bo w pokoju jest mnóstwo dymu.
Dławimy się, a dym wylatuje z otworów wentylacyjnych,
spod drzwi, ludzie krzyczą.
Pamiętam tylko ten niesamowity wszechogarniający chaos.
Pamiętam, że po prostu siedziałem na łóżku
przepełniony dwoma uczuciami.
Pierwsze to absolutne przerażenie, coś w stylu "Boże, ja chcę się obudzić,
to musi być tylko jakiś zły sen, to nie może być prawda,
błagam, chcę się po prostu obudzić, to musi być zły sen".
Drugie to było niewiarygodne poczucie winy.
Bawiłem się w Boga, narażając życie mojego przyjaciela, jego syna, i Nataszy.
I tak się kończy zabawa w Boga - ranisz ludzi.
Pamiętam tylko strach i przerażenie.
Gene, który leżał na podłodze,
powiedział: "Słuchaj musimy zamoczyć ręczniki". Zapytałem "Co?".
"Musimy zamoczyć ręczniki, inaczej udusimy się dymem".
Pobiegliśmy więc do łazienki, złapaliśmy ręczniki
i owinęliśmy twarze sobie i dzieciom.
Potem zapytał: "Masz taśmę klejącą?".
Zapytałem "Co?". Powtórzył: "Czy masz taśmę klejącą?".
Odpowiedziałem: "Tak, gdzieś w Halliburton".
Gene stwierdził "Musimy zatrzymać dym.
To wszystko, co możemy teraz zrobić. Musimy zatrzymać dym".
Cały Gene, dzięki Bogu za Gene'a.
Zasłoniliśmy szyby wentylacyjne w ścianach,
używając do tego menu hotelowej restauracji, pod drzwi wepchnęliśmy koce,
dzieci posadziliśmy na parapetach, aby mogły zaczerpnąć powietrza,
i zobaczyliśmy budynek, nowo powstający budynek,
który miał stanąć zaraz obok hotelu, po drugiej stronie ulicy.
W budynku już czekali reporterzy,
żeby zrobić nam zdjęcia, jak będziemy skakać.
11 osób spłonęło w pożarze,
pięć skoczyło i zginęło, reszta udusiła się dymem.
I wreszcie, po 45 minutach słychać walenie w drzwi
i krzyki po koreańsku.
Pamiętam, że Natasha nie chciała, żebyśmy otwierali drzwi,
przepraszam, ja nie chciałem ich otwierać,
bo poświęciliśmy tyle czasu na zabarykadowanie się w środku.
Nie wiedziałem, co to za ludzie ani czego od nas chcą,
Natasha rozumiała, że chcą nas wyciągnąć.
Pamiętam nawet jakąś przepychankę pod drzwiami.
Najpierw umieścili nas w holu,
a Gene wybił szybkę w barku z alkoholami pięścią zawiniętą w swój płaszcz.
Ludzie leżeli na podłodze.
To była jedna z najbardziej przerażających nocy.
A 12 godzin później wynajęliśmy samochód, tak jak planowaliśmy,
i pojechaliśmy do wioski Natashy.
Cały czas powtarzaliśmy "To niesamowite,
jakieś 8 godzin temu umieraliśmy w hotelu".
To dziwne, jak życie po prostu toczy się dalej.
Natasha chciała przedstawić brata i ojca wszystkim mieszkańcom wioski.
Okazało się, że w dniu, w którym się tam pojawiliśmy,
pewien 60-latek obchodził swoje urodziny.
Świętowaliśmy więc podwójnie, bo Natasha była pierwszą osobą,
której udało się wyjechać stamtąd do Stanów Zjednoczonych.
To namioty-szklarnie.
Tu starsi mieszkańcy uczyli Gene'a swoich tańców.
Wypiliśmy dużo ryżowego wina
i obaj strasznie się upiliśmy. To było niewiarygodne.
To ostatnie zdjęcie, jakie mam, nim Gene i Tim wyruszyli w drogę powrotną.
Ludzie od adopcji powiedzieli nam, że jej sfinalizowanie zajmie rok.
A co mieli robić przez rok?
Znalazłem więc nazwiska urzędników,
zarówno z koreańskiej, jak i amerykańskiej strony, zrobiłem im zdjęcia,
opowiedziałem, jak sławni będą po wydaniu mojej książki.
Po czterech miesiącach przeszły papiery adopcyjne.
To było pożegnanie sierocińca.
To ojciec Keene z Nataszą na przystanku.
Siostra jej babki na lotnisku.
Miałem przez wiele lat świetną umowę z liniami Cathay Pacific,
dawali mi darmowe bilety na wszystkie ich linie w zamian za zdjęcia.
To był świetny przywilej.
I poznałem też pilota, ponieważ pozwalali mi
siedzieć na dodatkowym rozkładanym siedzeniu.
To jest Tri-Star. Nataszy też pozwolili tam siedzieć.
Po spotkaniu Nataszy pilot, Jeff Cowley, wrócił,
by adoptować jedno z pozostałych dzieciaków z sierocińca.
To 28 godzin później w Atlancie, to był bardzo długi lot.
Jakby to jeszcze nie było wystarczająco szalone,
Gail, nowa mama Nataszy,
za trzy dni miała rodzić własną córkę.
Więc jeśli ktoś miałby to napisać, stwierdziłby:
"Nie, musimy napisać scenariusz inaczej".
To pierwszy wieczór. Natasza ogląda nowych wujków i nowe ciotki.
Gene i Gail znają wszystkich w Atlancie,
to najbardziej towarzyska para, jaką można sobie wyobrazić.
Natasza nie mówiła jeszcze ani słowa po angielsku,
oprócz tego, co nauczył ją ojciec Keene.
Ta po prawej to Kylie, jej siostra, która teraz jest lekarzem.
Z Nataszą miałem umowę, że kiedy przybędziemy do Atlanty,
będzie mogła obciąć mi brodę.
Nigdy jej nie lubiła.
Nauczyła się angielskiego w trzy miesiące.
Siódmą klasę zaczęła na własnym poziomie wiekowym.
Pierwsza przysięga na wierność sztandarowi.
To jej nauczycielka gotowania.
Wiele dzieciaków myślało, że Natasza jest zarozumiała,
bo nie odpowiadała na pytania, ale nikt nie wiedział,
że to dlatego, że na początku nie mówiła dobrze po angielsku.
Ale zauważyłem jako obserwator,
że to ona wybierała, kto będzie w jej drużynie.
I bardzo szybko stała się bardzo popularna.
Pamiętacie zdjęcie,
jak bardzo na początku przypominała swoją babcię?
Ludzie zawsze mówili Nataszy, jak bardzo przypomina swoją matkę, Gail.
To moment pełen napięcia podczas pierwszego meczu futbolowego.
Kylie wygląda prawie jak jej własne dziecko.
Tutaj jest chrzczona.
Wielu rodziców, którzy adoptują dziecko,
chce wymazać jego przeszłość.
A Gail i Gene zrobili dokładnie odwrotnie.
Uczyli się koreańskiego, kupowali koreańskie ubrania.
Gene raz ułożył nawet takie kafelki w kuchni,
opowiadają one historię pięknej dziewczynki,
która przybyła ze wzgórz Korei, by żyć szczęśliwie w Atlancie.
Nienawidzi tego zdjęcia – to jej pierwsza praca.
Kupiła jaskrawoczerwony model samochodu Karmann Ghia
za pieniądze, które zarobiła, pracując w Burger Kingu.
Kapitanka cheerleaderek.
Konkurs piękności.
Każdego roku robili własnoręcznie kartki bożonarodzeniowe.
Gene odnawiał ten samochód przez całe wieki.
Kodak zatrudnił Nataszę, by była tłumaczką na olimpiadzie w Korei.
Jej przyszły mąż, Jeff, pracował dla Canona
i spotkał Nataszę w wiosce olimpijskiej.
To jej pierwszy wyjazd do Korei, tu jest jej wujek.
Tu jej przyrodnia siostra.
To w jej wiosce z najlepszą przyjaciółką matki.
Zawsze sądziłem, że to strój bardzo w stylu Annie Hall.
Bardzo interesującym było to wszystko obserwować.
Tam w tle jest jej matka.
Tutaj ślub Nataszy.
Gene wygląda na troszkę starszego.
Tu Sydney, za parę dni będzie miał trzy lata.
A tu Evan.
Natasza, możesz podejść na chwilę,
żeby przywitać się ze wszystkimi?
(Brawa)
Natasza właściwie nigdy nie słyszała, jak opowiadam tą historię.
To znaczy, oglądaliśmy razem zdjęcia.
Natasza: Oglądałam zdjęcia milion razy,
ale dziś pierwszy raz usłyszałam pełną prezentację.
Zaczęłam płakać.
Rick Smolan: Pewnie jest wiele rzecz, jakie chce mi powiedzieć.
"To nie było tak, to było inaczej".
Natasza: Później, tak zrobię później.
(Śmiech)
RS: W każdym razie bardzo dziękuję Mike'owi i Richardowi,
że pozwolili nam opowiedzieć tę historię.
Dziękuję wam wszystkim.
(Brawa)