กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีประเทศที่ชื่อว่า เลสเตอร์แลนด์
ประเทศเลสเตอร์แลนด์นั้น หน้าตาคล้ายสหรัฐอเมริกามาก
เหมือนสหรัฐฯ ที่มีประชากรราว 311 ล้านคน
และจาก 311 ล้านคนนั้น
144,000 คนถูกเรียกว่า "เลสเตอร์"
ถ้าแมตนั่งฟังอยู่
ผมขอยืมหน่อยนะครับ
ตัวละครจากการ์ตูนของคุณ
144,000 คนถูกเรียกว่า "เลสเตอร์"
แปลว่า ประชากรประมาณ 0.05 เปอร์เซ็นต์ มีชื่อว่าเลสเตอร์
ทีนี้ เลสเตอร์ ที่อยู่ในเลสเตอร์แลนด์มีพลังที่พิเศษมาก
ที่นั่นมีการเลือกตั้ง 2 อย่างเกิดขึ้นใน ทุกๆ รอบของการเลือกตั้ง
อันหนึ่งคือการเลือกตั้งทั่วไป
อีกอันหนึ่งชื่อ การเลือกตั้งของเลสเตอร์
ในการเลือกตั้งทั่วไปนั้น ประชาชนมีสิทธิที่จะโหวต
แต่ในการเลือกตั้งของเลสเตอร์ เฉพาะเลสเตอร์ที่มีสิทธิโหวต
ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ครับ
ในการที่คุณจะลงสมัครในการเลือกตั้งทั่วไปได้
คุณต้องทำคะแนนได้ดี
ในการเลือกตั้งของเลสเตอร์
ไม่จำเป็นต้องชนะนะครับ แค่ทำคะแนนให้ได้ดี
ทีนี้ เราบอกอะไรได้เกี่ยวกับ ประชาธิปไตยในเลสเตอร์แลนด์?
อย่างแรกเลยก็คือ
ศาลสูงสุดกล่าวในคดี Citizens United ว่า
"ประชาชนมีอำนาจสูงสุดเหนือบุคคลที่ได้รับการเลือกตั้งมา"
เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเขามีการเลือกตั้งทั่วไป
แต่มันเกิดขึ้นหลังจากที่เลสเตอร์ได้คัดเลือก
ตัวแทนที่จะลงเลือกตั้งทั่วไปแล้วเท่านั้น
และข้อสอง การที่ต้องพึ่งพาเลสเตอร์แบบนี้นั้น
จะสร้างความลำเอียงที่พรางตัวอยู่
โดยที่ไม่มีใครพูดถึงได้เต็มที่
ซึ่งเป็นประโยชน์กับชาวเลสเตอร์
แน่นอนว่าเรามีประชาธิปไตย
แต่เป็นประชาธิปไตย ที่พึ่งพิงเลสเตอร์
และพึ่งพิงประชาชน
ซึ่งเป็นการพึ่งพาอาศัยที่ต้องแข่งขันกัน
หรือพูดได้่ว่า เป็นการพึ่งพาที่ขัดแย้งกัน
ขึ้นอยู่กับว่าพวกเลสเตอร์นั้นเป็นใคร
โอเค นั่นคือเลสเตอร์แลนด์ครับ
มี 3 สิ่งที่ผมอยากให้คุณรู้ เกี่ยวกับเลสเตอร์แลนด์
หนึ่ง สหรัฐอเมริกาคือเลสเตอร์แลนด์
สหรัฐอเมริกาคือเลสเตอร์แลนด์
สหรัฐอเมริกามีหน้าตาแบบนี้ มีการเลือกตั้งสองอย่าง
อันแรกที่เราเรียกว่าการเลือกตั้งทั่วไป
อันที่สองที่เราจะเรียกว่า การเลือกตั้งด้วยเงิน
ในการเลือกตั้งทั่วไป ประชาชนเป็นผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง
เพียงแค่ท่านมีอายุเกิน 18 ปี และในบางรัฐ แค่มีบัตรประชาชนก็พอ
ในการเลือกตั้งด้วยเงิน ผู้สนับสนุนคือผู้ที่มีสิทธิ์โหวต
ผู้สนับสนุนคือผู้ที่มีสิทธิ์โหวต และเช่นเดียวกับเลสเตอร์แลนด์
เคล็ดลับก็คือ ในการลงสมัครรับเลือกตั้งทั่วไป
คุณต้องทำคะแนนได้ดีมากๆ ในการเลือกตั้งด้วยเงิน
คุณไม่จำเป็นต้องชนะ เช่น เจอร์รี่ บราวน์ (Jerry Brown)
แต่คุณต้องทำแต้มได้ดีมากๆ
ที่สำคัญคือ มีผู้ที่สามารถสนับสนุนผู้สมัครในสหรัฐ
พอๆ กับจำนวนเลสเตอร์ ในเลสเตอร์แลนด์
คุณคงสงสัยว่า จริงหรือ?
แค่ 0.05 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ?
นี่คือตัวเลขจากปี 2010
0.26 เปอร์เซ็นต์ของคนในอเมริกา
บริจาคเงิน 200 ดอลลาร์หรือมากกว่า ให้ผู้สมัครรับเลือกตั้ง
มี 0.05 เปอร์เซ็นต์ ที่บริจาคถึงเพดานสูงสุด
0.01 เปอร์เซ็นต์ หรือ 1 เปอร์เซ็นต์ของ 1 เปอร์เซ็นต์
บริจาค 10,000 ดอลลาร์หรือมากกว่าให้ผู้สมัคร
และในการเลือกตั้งรอบนี้ เป็นสถิติที่ผมชอบ
คือ 0.000042 เปอร์เซ็นต์
ถ้าลองคำนวณดู นั่นคือมีคนอเมริกัน 132 คน
เป็นเบื้องหลังของเงิน 60 เปอร์เซ็นต์ ที่กลุ่มการเมืองใหญ่ๆ ใช้สอย
ในการเลือกตั้งครั้งที่เพิ่งผ่านพ้นมา
ผมเป็นแค่นักกฎหมาย ผมมองดูตัวเลขเหล่านี้
ผมว่าผมสามารถพูดได้ว่า
มีเพียง 0.05 เปอร์เซ็นต์ของประชากร ที่เป็นผู้สนับสนุนที่มีนัยสำคัญในอเมริกา
ในบริบทนี้ ผู้สนับสนุนเหล่านี้ คือเลสเตอร์ของเรา
เราบอกอะไรได้บ้างเกี่ยวกับประชาธิปไตย ในสหรัฐแลนด์
ดังที่ศาลสูงสุดกล่าวในคดี Citizens United
เราพูดได้ว่า แน่นอนประชาชนมีอำนาจสูงสุด
ต่อผู้ที่ได้รับการเลือกตั้ง เรามีการเลือกตั้งทั่วไป
แต่ก็ต่อเมื่อผู้สนับสนุนได้คัดสรร
ผู้ที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งมารอบหนึ่งแล้ว
และข้อสอง ชัดๆ เลยว่า
การพึ่งพาอาศัยผู้สนับสนุนแบบนี้
ทำให้เกิดความลำเอียงที่ซ่อนอยู่
เพื่อให้ผู้สนับสนุนเหล่านั้นพึงพอใจ
ทั้งผู้ดำรงตำแหน่งในรัฐสภา และผู้สมัครรับเลือกตั้ง
เสียเวลาประมาณ 30 ถึง 70 เปอร์เซ็นต์
ในการระดมทุน เพื่อให้ได้กลับไปนั่งในรัฐสภา
หรือเพื่อให้พรรคของพวกเขากลับมามีอำนาจ
และคำถามที่เราต้องถามคือ มันมีผล
ต่อคนพวกนี้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาใช้เวลา
อยู่กับโทรศัพท์ โทรหาคนที่เขาไม่เคยเจอ
แต่ก็โทรหาคนเพียงเสี้ยวหนึ่งของ 1 เปอร์เซ็นต์นั้น
ใครก็ตามที่ทำแบบนี้
จะพัฒนาสัมผัสที่หก ที่ทำให้ต้องตื่นตัวตลอดเวลา
ว่าการกระทำของตัวเอง จะมีผลอย่างไรต่อการระดมทุน
เฉกเช่นในซีรี่ย์ The X-Files
พวกเขากลายเป็นพวกกลายร่าง คอยปรับมุมมอง
ไปในทางที่จะช่วยให้พวกเขาระดมทุนได้
ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นปัญหาอันดับที่ 1 ถึง 10
แต่กลายเป็นปัญหาอันดับที่ 11 ถึง 1,000
เลสลีย์ เบิร์น สังกัดพรรคเดโมแครตจากเวอร์จิเนีย
เล่าว่า ตอนที่เธอไปที่รัฐสภา
มีเพื่อนเธอบอกว่า "พยายามทำตัวเขียวเข้าไว้"
เธออธิบายต่อว่า
"เขาไม่ใช่พวกรักธรรมชาติน่ะ" (เสียงหัวเราะ)
ในแง่นี้ เราก็ยังมีประชาธิปไตย
ประชาธิปไตยที่พึ่งพิงผู้สนับสนุน
และพึ่งพิงประชาชน
เป็นการพึ่งพาอาศัยที่ต้องแข่งขันกัน
และอาจขัดแย้งกัน
ขึ้นอยู่กับว่าผู้สนับสนุนเป็นใคร
ข้อแรกผ่านไป สหรัฐอเมริกาคือเลสเตอร์แลนด์
มาต่อที่ข้อสอง
สหรัฐอเมริกานั้น ย่ำแย่กว่าเลสเตอร์แลนด์
แย่กว่าเลสเตอร์แลนด์ เพราะคุณสามารถจินตนาการว่า ในเลสเตอร์แลนด์
ถ้าเลสเตอร์ได้จดหมายจากรัฐบาล เขียนว่า
"สวัสดี คุณมีสิทธิที่จะเลือก ว่าจะให้ใครลงสมัครเลือกตั้งทั่วไปนะ"
เราคงคิดว่า นี่มัน "เลสเตอร์ธิปไตย" นี่หว่า
แต่ที่นั่นมีเลสเตอร์จากทุกภาคส่วนของสังคม
มีเลสเตอร์ที่ร่ำรวย เลสเตอร์ที่ยากจน เลสเตอร์คนดำ เลสเตอร์คนขาว
มีเลสเตอร์ผู้หญิงไม่มาก แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อน
เรามีเลสเตอร์จากทุกมุม เราสามารถคิดว่า
"เราสามารถทำอะไรที่จะทำให้ เลสเตอร์แลนด์ ดีขึ้น?"
อย่างน้อยมันก็เป็นไปได้ที่เลสเตอร์จะทำ เพื่อประโยชน์ของ เลสเตอร์แลนด์
แต่ในประเทศของเรา ในสหรัฐแลนด์
แน่นอนว่าเรามีเลสเตอร์ที่น่ารัก
มีหลายคนที่อยู่ในห้องนี้ในวันนี้
แต่เลสเตอร์ส่วนใหญ่แล้ว ทำเพื่อเลสเตอร์
เพราะแนวร่วมที่กลายเป็น 0.05 เปอร์เซ็นต์นั้น
ไม่ได้รวมตัวกันเพื่อประโยชน์ส่วนรวม
แต่เป็นประโยชน์ส่วนตัว ในแง่มุมนี้ สหรัฐอเมริกาย่ำแย่กว่าเลสเตอร์แลนด์
และข้อสาม ซึ่งเป็นข้อสุดท้าย
ไม่ว่าใครจะอยากพูดอะไรเกี่ยวกับเลสเตอร์แลนด์
ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์ ความเป็นมา ขนบธรรมเนียม
แต่ประเทศของเรา สหรัฐแลนด์ เลสเตอร์แลนด์คือคอรัปชั่น
เป็นคอรัปชั่น
เวลาผมบอกว่าคอรัปชั่น ผมไม่ได้หมายถึงซองสีน้ำตาลใส่เงินสด
ที่ยัดไปให้สมาชิกรัฐสภา
ผมไม่ได้หมายถึงคอรัปชั่นแบบที่ ร็อด บลาโกเยวิช ทำ
ไม่ได้หมายถึงการกระทำผิดกฎหมาย
คอรัปชั่นที่ผมพูดถึงนั้นถูกกฎหมายเต็มๆ
เป็นคอรัปชั่นที่เบี่ยงเบนสาธารณรัฐนี้ ออกจากแบบแผน ที่ผู้ก่อตั้งวาดไว้
ผู้ก่อตั้งให้สิ่งที่เรียกว่า สาธารณรัฐ ไว้กับเรา
แต่เป็นสาธารณรัฐที่หมายถึง ประชาธิปไตยแบบตัวแทน
และประชาธิปไตยแบบตัวแทน ที่หมายถึงรัฐบาล
ดังที่แมดิสัน (Madison) เขียนไว้ในบทความ Federalist 52
เป็นรัฐบาลที่พึ่งพาประชาชนเท่านั้น
และนี่คือต้นแบบของรัฐบาล
มีประชาชนและรัฐบาล
กับการพึ่งพาระหว่างสองสิ่งนั้นเท่านั้น
แต่ปัญหาตอนนี้คือ รัฐสภาได้วิวัฒนาการ การพึ่งพาอีกแบบ
ไม่ได้พึ่งพาเพียงประชาชนเท่านั้น
แต่กลับพึ่งพาผู้สนับสนุนทุนมากขึ้นเรื่อยๆ
มันเป็นการพึ่งพา ใช่
แต่เป็นการพึ่งพาที่แตกต่าง และขัดแย้งกับ การพึ่งพาประชาชนเพียงอย่างเดียว
ตราบใดที่ผู้สนับสนุนทุนไม่ใช่ประชาชนทั้งมวล
นี่คือการคอรัปชั่น
มีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายเกี่ยวกับการคอรัปชั่นนี้
ข่าวดีคือ เรามีระบบสองพรรค
เป็นคอรัปชั่นที่เปิดโอกาสเท่าเทียมกัน
มันสกัดกั้นประเด็นมากมายที่ฝ่ายซ้ายเป็นห่วง
ในขณะเดียวกันก็สกัดกั้นฝ่ายขวา
ให้ข้อโต้แย้งของฝ่ายขวาเป็นไปไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ
ฝ่ายขวาก็เลยต้องการรัฐบาลที่เล็กลง
ตอนที่อัล กอร์ (Al Gore) เป็นรองประธานาธิบดี ทีมของเขามีความคิด
ที่จะยกเลิกการควบคุมธุรกิจสื่อสาร นับเป็นก้อนใหญ่ทีเดียว
หัวหน้าด้านนโยบายนำความคิดนี้ ไปเสนอที่ แคปิตอลฮิล (สถานที่ของรัฐสภา)
เขากลับมาบอกผม
ว่ารัฐสภาตอบว่า "ไม่มีทาง!
ถ้าเราเลิกควบคุมธุรกิจเหล่านี้
เราจะระดมทุนจากพวกเขาอย่างไร?"
นี่คือระบบที่ถูกออกแบบให้รักษาสถานะปัจจุบันเอาไว้
รวมถึงสถานะปัจจุบันของรัฐบาลที่ใหญ่โตและชอบรุกราน
มันทำงานต่อต้านทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา
และคุณอาจบอกว่า นั่นเป็นเรื่องดี
แต่นี่คือข่าวร้ายครับ
มันเป็นคอรัปชั่นที่เป็นพยาธิ และทำร้ายประชาธิปไตย
เพราะในระบบใดก็ตาม
ที่สมาชิกต้องพึ่งพา
กลุ่มคนกลุ่มเล็กมากๆ เพื่อการเลือกตั้ง
นั่นหมายความว่า กลุ่มคนที่เล็กมากๆ
เล็กที่สุดของเล็กที่สุด
สามารถสกัดกั้นการปฏิรูปได้
รูปนี้ควรจะเป็นก้อนหินนะจริงๆแล้ว
แต่ผมหาได้แต่รูปชีส โทษทีนะครับ
สกัดกั้นการปฏิรูป
เพราะนี่คือเศรษฐกิจ เศรษฐกิจแห่งอำนาจ
เศรษฐกิจที่มีนักล็อบบี้อยู่ศูนย์กลาง
หากินอยู่กับการแบ่งฝักฝ่ายซ้ายขวา
หากินกับความผิดปกติของระบบ
ยิ่งระบบมันแย่ต่อเราเท่าไหร่
ก็ยิ่งเป็นการดีต่อการระดมทุนมากเท่านั้น
เฮนรี เดวิด ทอโร (Henry David Thoreau): "มีร้อยพันฟาดฟัน ณ กิ่งก้าน
หาไม่ เพียงหนึ่งตัดปักลงรากแห่งหมู่มาร"
นี่คือรากแก้วครับ
เราทุกคนรู้แน่ๆ
คุณคงไม่มาอยู่ที่นี่ถ้าคุณไม่รู้ แต่คุณก็ยังเพิกเฉย
คุณเมินมัน มันเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้
คุณมองแต่ปัญหาที่แก้ไขได้
เช่นการกำจัดโปลิโอให้หมดจากโลกนี้
หรือถ่ายรูป ทุกตรอกซอกซอยทั่วโลก
หรือสร้างเครื่องมือแปลภาษาทุกภาษา
หรือสร้างเตาปฏิกรฟิวชั่นในโรงรถ
นี่คือปัญหาที่จัดการได้ คุณก็เลยเพิกเฉยต่อ...
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
คุณเลยเพิกเฉยต่อคอรัปชั่นนี้
แต่เราจะเมินเฉยต่อคอรัปชั่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้วครับ
(เสียงปรบมือ)
เราต้องการรัฐบาลที่ทำงานได้จริง
ไม่ได้ทำงานเพื่อฝ่ายซ้าย หรือฝ่ายขวา
แต่ทำงานให้กับทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา
ให้กับประชาชนของฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา
เพราะเราจะไม่มีการปฏิรูปที่จับต้องได้เลย
จนกว่าเราจะหยุดคอรัปชั่นนี้ได้
ผมอยากให้คุณนึกถึงปัญหาที่คุณเป็นห่วงมากที่สุด
ของผม เรื่องสภาวะอากาศเปลี่ยนแปลง ของคุณอาจเป็นการปฏิรูประบบการเงิน
หรือระบบภาษีที่ง่ายขึ้น หรือความไม่เป็นธรรม
หยิบปัญหานั้นมา วางมันไว้ตรงหน้าคุณ
จ้องตามัน แล้วบอกมันว่า ปีนี้จะไม่มีข่าวดี
จะไม่มีปีไหนมีข่าวดี
เราจะไม่มีทางแก้ปัญหานั้นได้
หากเราไม่แก้ปัญหาคอรัปชั่นนี้ก่อน
ดังนั้น ไม่ได้แปลว่าปัญหาของผมนั้นสำคัญที่สุด มันไม่ใช่
ปัญหาของพวกคุณสำคัญที่สุด แต่ปัญหาของผมเป็นปัญหาแรก
ปัญหาที่เราต้องแก้ไขให้ได้ ก่อนที่จะไปแก้
ปัญหาที่คุณเป็นห่วง
จะไม่มีการปฏิรูปที่จับต้องได้ และเราไม่สามารถ
ปล่อยให้โลกเราดำเนินไป โดยไม่มีการปฏิรูปที่จับต้องได้
แล้วเราจะทำอย่างไรล่ะ
เมื่อวิเคราะห์ดูแล้ว มันง่ายมากครับ
ถ้าปัญหาอยู่ที่ว่า เหล่าผู้สมัครรับเลือกตั้งใช้เวลาส่วนใหญ่
ไปกับการระดมทุนจากคนกลุ่มเล็กที่สุดในอเมริกา
ทางแก้ไขก็คือ ให้เขาใช้เวลาระดมทุนให้น้อยลง
แต่ระดมทุนจากกลุ่มคนชาวอเมริกันที่กว้างขึ้น
เพื่อการกระจาย
เพื่อกระจายอำนาจของผู้สนับสนุนทุน เพื่อที่เราจะได้รื้อฟื้น
การพึ่งพิงต่อประชาชนเพียงอย่างเดียว
และการทำสิ่งนี้ ไม่จำเป็นต้องมีการแก้ไขรัฐธรรมนู,
ไม่ต้องไปแก้การแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งแรก (First Amendment)
การทำสิ่งนี้ต้องใช้เพียงกฎบัญญัติเดียว
กฎบัญญัติที่จะทำให้เกิด
การเลือกตั้งที่สนับสนุนด้วย ทุนจำนวนเล็กจำนวนน้อย
กฎบัญญติแห่งการหาเสียงด้วยเงินทุนจากประชาชน
และมีการเสนอมากมายที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เช่น
ร่างรัฐบัญญัติเพื่อการเลือกตั้งที่ยุติธรรม (Fair Elections Now Act)
ร่างรัฐบัญญัติต่อต้านคอรัปชั่นแห่งอเมริกา
หรือไอเดียในหนังสือของผม ที่เรียกว่า Grant and Franklin Project
ที่เสนอให้แจกคูปองให้ผู้คนใช้สนับสนุนทุนในการเลือกตั้ง
หรือไอเดียจาก จอห์น ซาร์บาเนส (John Sarbanes) "ร่างรัฐบัญญติประชาธิปไตยรากหญ้า"
แต่ละข้อเสนอนั้นสามารถแก้ปัญหาคอรัปชั่นนี้ได้
โดยการกระจายอำนาจของผู้สนับสนุนทุน ให้อยู่กับพวกเราทุกคน
การวิเคราะห์ตรงนี้นั้นง่ายครับ
แต่การเมืองนี่สิที่ยาก ยากจนเป็นไปไม่ได้
เพราะการปฏิรูปนี้จะทำให้ K Street (ถนนแห่งนักล็อบบี้) ต้องหดตัวลง
และ ดังที่สมาชิกคองเกรส จิม คูเปอร์ (Jim Cooper)
สมาชิกพรรคเดโมแครตจากเทนเนสซี กล่าวไว้
แคปิตอลฮิล ได้กลายเป็นสนามกีฬาสำหรับ K Street
สมาชิก พนักงาน และข้าราชการ
มีเพียงโมเดลธุรกิจเดียวในหัว
โมเดลธุรกิจที่มุ่งเน้นแต่ชีวิตหลังทำงานกับรัฐบาล
โดยหากินด้วยการเป็นนักล็อบบี้
50 เปอร์เซ็นต์ของวุฒิสภาตั้งแต่ปี 1998 ถึง 2004
และ 42 เปอร์เซ็นต์ของสภาผู้แทนฯ ผันตัวมาเป็นนักล็อบบี้
และตัวเลขก็สูงขึ้นเรื่อยๆ
ดังที่องค์กร United Republic คำนวณไว้เมื่อเมษายนปีที่แล้ว
ผู้ที่ผันตัวเป็นนักล็อบบี้ ได้เงินเดือนมากขึ้น
โดยเฉลี่ย 1,452 เปอร์เซ็นต์
ดังนั้นจึงควรถามว่า จะทำให้พวกเขาเปลี่ยนได้อย่างไร
ผมได้ยินความกังขา
ได้ยินการถากถาง ได้ความรู้สึกที่ว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่ผมไม่เชื่อครับ
ปัญหานี้แก้ไขได้
ถ้าคุณนึกถึงปัญหาที่พ่อแม่ของเราพยายามแก้ไข
ในศตวรรษที่ 20 แล้ว
ปัญหาอย่างการเหยียดสีผิว การเหยียดเพศ
หรือเรื่องการรักข้ามเพศที่เรากำลังต่อสู้กันอยู่
ล้วนเป็นปัญหาที่ยากทั้งนั้น
คุณไม่ได้ตื่นมาวันรุ่งขึ้น แล้วจะเลิกเหยียดสีผิว
มันใช้เวลาเป็นชั่วอายุคน ที่จะลบล้างความรู้สึก ลบล้างดีเอ็นเอ
ออกจากจิตวิญญาณของผู้คน
แต่นี่เป็นเพียงปัญหาเกี่ยวกับสิ่งจูงใจเท่านั้น
เปลี่ยนแปลงสิ่งจูงใจ แล้วนิสัยคนจะเปลี่ยน
และรัฐที่ลองใช้ระบบการสนับสนุนการเลือกตั้ง ด้วยเงินจำนวนเล็กจำนวนน้อย
เห็นความเปลี่ยนแปลงได้ในช่วงข้ามคืน
ตอนที่รัฐคอนเน็กติคัตหันมาใช้ระบบนี้
ในปีแรก ผู้แทนกว่า 78 เปอร์เซ็นต์
เลิกรับเงินทุนจำนวนมาก แล้วหันมารับเงินทุนจำนวนเล็กจำนวนน้อยเท่านั้น
มันแก้ได้ครับ
ไม่ได้แก้โดยการเป็นเดโมแคตร
หรือเป็นริพับบลิกัน
มันแก้ได้โดยการเป็นประชาชน เป็นพลเมือง
เป็นประชาชนอย่างชาว TED ที่มาในวันนี้
เพราะถ้าคุณอยากเริ่มต้นการปฏิรูป
ผมสามารถเริ่มต้นการปฏิรูป
ด้วยราคาเพียงครึ่งหนึ่งของการแก้ไขนโยบายพลังงาน
ผมสามารถคืนสาธารณรัฐให้แก่คุณ
ถึงแม้คุณจะยังไม่เห็นด้วยกับผม
หรือคุณคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้
สิ่งที่การมาพูดที่ TED เมื่อ 5 ปีที่แล้วสอนผม
และผมก็พูดเรื่องนี้อีกครั้งแล้วครั้งเล่า
ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ มันไม่เกี่ยวเลย
มันไม่เกี่ยวเลย
ผมพูดที่ดาร์ตมัธ (Dartmouth) ครั้งหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนขึ้นหลังจากผมพูดเสร็จ
ผมเขียนเรื่องนี้ในหนังสือด้วย เธอกล่าวว่า
"ศาสตราจารย์คะ คุณทำให้ดิฉันเชื่อว่าเราหมดหวังแล้วจริงๆ
ไม่มีอะไรที่เราทำได้"
ทันใดที่เธอพูดเสร็จ ผมอึ้ง
ผมพยายามคิดว่า "ผมจะตอบเรื่องหมดหวังนี้อย่างไรดี
อะไรคือความรู้สึกหมดหวังนั้น"
และสิ่งที่ผมนึกถึงคือลูกชาย 6 ขวบของผม
ผมนึกถึงหมอที่เดินมาบอกกับผมว่า
"ลูกของคุณเป็นมะเร็งที่สมองระยะสุดท้าย และไม่มีอะไรที่คุณทำได้แล้ว
ไม่มีอะไรที่คุณช่วยได้"
แล้วผมจะไม่ทำอะไรเลยหรือ
ผมจะนั่งเฉยๆ แล้วยอมรับ ว่าผมทำอะไรไม่ได้แล้ว?
แล้วหันหน้าไปสร้างแว่นตา Google Glass
แน่นอนว่าไม่ใช่ ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้
และผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้ เพราะนี่คือสิ่งที่เรียกว่าความรัก
และความเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
และคุณจะทำทุกอย่าง ช่างความเป็นไปไม่ได้มันเถอะ
และผมก็เห็นความเชื่อมต่อ เพราะแม้เราเป็นเสรีนิยม
เราก็รักประเทศนี้
(เสียงหัวเราะ)
และเมื่อใดที่ผู้เชี่ยวชาญและนักการเมือง
บอกเราว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นไปไม่ได้
ความรักที่เรามีต่อประเทศนั้นสวนกลับไปว่า
"มันไม่เกี่ยวเลย"
เราสูญเสียสิ่งที่เป็นที่รัก
สิ่งที่ทุกคนในห้องนี้รักและใส่ใจ
ถ้าเราต้องเสียสาธารณรัฐนี้
เราจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่า พวกผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นคิดผิด
และนี่คือคำถามของผม
คุณมีความรักนั้นหรือไม่
เพราะถ้าคุณมี
แล้วคุณทำอะไรกันอยู่ เราทำอะไรกันอยู่
ตอนที่ เบนจามิน แฟรงคลิน เดินทางออกจากการประชุมร่างรัฐธรรมนูญ
ในเดือนกันยายนปี 1787 เขาถูกหยุดโดยผู้หญิงคนหนึ่งกลางถนน
"คุณแฟรงคลินคะ คุณกำลังสร้างอะไรอยู่"
แฟรงคลินกล่าวว่า "สาธารณรัฐครับ คุณผู้หญิง ถ้าคุณสามารถรักษามันไว้ได้นะ"
สาธารณรัฐ ประชาธิปไตยแบบตัวแทน
รัฐบาลที่พึ่งพิงประชาชนเท่านั้น
เราได้สูญเสียสาธารณรัฐนี้ไป
และเราทุกคนต้องลงมือร่วมกัน เพื่อกู้มันกลับมา
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)