Er was eens...
een land genaamd Lesterland.
Lesterland lijkt erg op de Verenigde Staten.
Net als de VS heeft het 311 miljoen inwoners.
en van die 311 miljoen,
heten er 144.000 Lester.
Als Matt hier in het publiek zit,
ik leen hem even, je krijgt hem zo terug
dit personage uit je serie.
144.000 heten dus Lester,
dit betekent dat 0,05 procent Lester heet.
Nu is het zo dat Lesters in Lesterland een special gave hebben.
Er zijn twee verkiezingen bij elke verkiezingscyclus in Lesterland.
De ene is de algemene verkiezingen.
De andere de Lesterverkiezingen.
Bij de algemene verkiezingen mogen de burgers stemmen
maar bij de Lesterverkiezingen, zijn het de Lesters die mogen stemmen.
Er is één voorwaarde.
Om mee te doen aan de algemene verkiezingen,
moet je het heel goed doen bij de Lesterverkiezingen.
Je hoeft niet per se te winnen, maar je moet het wel heel goed presteren.
Wat kunnen we zeggen over democratie in Lesterland?
We kunnen ten eerste zeggen,
zoals het Hooggerechtshof in de zaak 'Citizens United' zei,
dat het volk uiteindelijk beslist over wie er verkozen wordt,
want er zijn tenslotte algemene verkiezingen,
maar pas nadat de Lesters hun gang zijn gegaan
met de kandidaten die mee willen doen aan die verkiezingen.
En ten tweede, natuurlijk, de afhankelijkheid van deze Lesters
zal bijdragen aan een subtiele, lichte,
we zouden kunnen zeggen gecamoufleerde neiging
om de Lesters tevreden te houden.
Dus er is zeker sprake van een democratie,
maar deze is afhankelijk van de Lesters
en afhankelijk van het volk.
Er zijn concurrerende belangen
of zelfs tegenstrijdige belangen
afhankelijk van wie de Lesters zijn.
Ok. Dus dat is Lesterland.
Ik wil drie dingen laten zien nu ik Lesterland beschreven heb.
Ten eerste, de VS is Lesterland.
De VS ziet er ook zo uit, heeft ook twee verkiezingen,
de een noemen we de algemene verkiezingen
de tweede noemen de geldverkiezing.
Bij de algemene verkiezingen zijn het de burgers die stemmen
als ouder bent dan 18 in sommige staten als je een identiteitsbewijs hebt.
Bij de geldverkiezing zijn het de financiers die stemmen
en net als in Lesterland
is de voorwaarde om bij de algemene verkiezingen mee te doen,
moet je het heel erg goed doen bij de geldverkiezingen.
Je hoeft niet per se te winnen. Kijk naar Jerry Brown.
Maar je moet het heel erg goed doen.
En de kern is: er zijn net zo weinig wezenlijke financiers
in VS-land als er Lesters zijn in Lesterland.
Nu zul je zeggen, echt waar?
Echt? 0,05 procent?
DIt zijn de cijfers voor 2010:
0,26 procent van Amerika
gaf 200 dollar of meer aan een landelijke kandidaat,
0,05 procent gaf het maximale bedrag aan een landelijke kandidaat
0,01 procent -dat is 1 procent van 1 procent-
gaf 10.000 dollar of meer aan een landelijke kandidaat.
Bij de huidige verkiezingen -- mijn favoriete statistiek --
gaven 0,000042 procent
-- voor wie meerekent, dat zijn dus 132 Amerikanen --
60 procent van alle financiële steun voor kandidaten
in de verkiezingsronde die onlangs is afgelopen.
Ik ben slechts een advocaat, ik kijk naar die reeks getallen
en ik denk dat ik wel mag zeggen
dat het 0,05 procent is die wezenlijk financieel bijdraagt in Amerika.
In die zin, zijn de financiers onze Lesters.
Wat kunnen we zeggen over democratie in VS-land?
Zoals het Hooggerechtshof zei in de zaak 'Citizens United',
kunnen we zeggen dat het volk uiteindelijk beslist
over gekozen vertegenwoordigers. Er zijn algemene verkiezingen,
maar pas na dat de financiers hun gang konden gaan
met de kandidaten die willen meedoen aan die algemene verkiezing.
En ten tweede, uiteraard,
deze afhankelijkheid van de financiers
zorgt voor een subtiel, licht, gecamoufleerde neiging
om de financiers tevreden te houden.
Kandidaten voor het Congres en leden van het Congres
besteden 30 tot 70 procent van hun tijd
om geld in te zamelen om herkozen te worden
of hun partij weer aan de macht te krijgen.
De vraag die we moeten stellen is: wat doet dit met hen,
deze mensen, als zij hun tijd besteden
aan de telefoon, met mensen die ze nooit hebben ontmoet
met het kleinste stukje van 1 procent?
Zoals bij iedereen, ontwikkelen ze hierbij een zesde zintuig, een constant bewustzijn
over hoe dit invloed heeft op de kans om geld binnen te halen.
Ze worden, om het met 'The X-files' te zeggen,
gedaanteverwisselaars, die constant hun standpunten aanpassen
op basis van wat zij weten dat hun zal helpen om geld in te zamelen,
niet voor kwestie 1 tot 10
maar voor kwestie 11 tot 1000.
Leslie Byrne, een Democraat uit Virginia,
beschrijft dat toen zij lid van het Congres werd
haar door een collega werd verteld: "Altijd voor groen gaan."
En voor de duidelijkheid, zei ze erbij:
"Hij was geen milieuactivist." (Gelach)
Dus, ook hier hebben we een democratie,
afhankelijk van de financiers
en afhankelijk van het volk,
concurrerende afhankelijkheden
mogelijk tegenstrijdige afhankelijkheden
afhankelijk van wie de financiers zijn.
De VS is Lesterland, dat is punt één.
En dit is punt nummer twee.
De VS is erger dan Lesterland,
erger omdat je je voor kunt stellen
als alle Lesters een brief krijgen van de regering waarin staat:
"Jij mag beslissen wie er mee doet met de algemene verkiezingen."
kunnen we wellicht nog denken aan een soort aristocratie van Lesters.
Want er zijn Lesters uit alle delen van de maatschappij.
Er zijn rijke Lesters, arme Lesters, zwarte Lesters, witte Lesters,
niet veel vrouwelijke Lesters, maar laten we dat even vergeten.
We hebben allerlei Lesters. We kunnen denken:
"Wat kunnen we doen om Lesterland beter te maken?"
Het is nog mogelijk dat de Lesters in het belang van Lesterland zullen handelen.
Maar in ons land, in dit land, in VS-land,
zijn er zeker een paar lieve Lesters
velen van hen in de zaal vandaag,
maar de grote meerderheid van Lesters, handelt in het belang van de Lesters.
Want de wisselende groep die de 0,05 uitmaakt,
doen dat niet voor het algemeen belang.
Het is voor hun private belang. In die zin is de VS slechter dan Lesterland.
En als laatste, punt drie.
Wat je ook wilt zeggen over Lesterland,
tegen de achtergrond van zijn historie, zijn tradities
in ons land, in VS-land, is Lesterland een corruptie.
Met corruptie bedoel ik niet grote zakken geld
weggestopt bij leden van het Congres.
Ik bedoel niet Rod Blagojevich-achtige corruptie.
Ik bedoel geen criminele feiten.
De corruptie waar ik het over heb, is volledig legaal.
Het is corruptie ten aanzien van de beginselen van de Stichters van deze republiek.
De Stichters gaven ons wat zij noemden een republiek,
maar met republiek bedoelden ze een representatieve democratie.
en met representatieve democratie bedoelden ze een regering,
zoals Madison in Federalist 52 zei, die een tak zou hebben
volledig afhankelijk is van het volk alleen.
Dus dit is het model voor het bestuur.
Je hebt het volk en de regering
met hun exclusieve afhankelijkheid,
maar het Congres heeft zich ontwikkeld naar een andere afhankelijkheid
niet langer van het volk alleen
maar steeds meer van de financiers.
Dit is ook een afhankelijkheid,
maar anders en strijdig met die van het volk alleen,
zo lang de financiers niet het volk zijn.
Dit is corruptie.
Er is goed en slecht nieuws over deze corruptie.
Het goede is onder andere dat het van twee partijen komt:
gelijke-kansen-corruptie.
Het blokkeert de linkerkant op veel punten die wij op links erg belangrijk vinden.
Het blokkeert ook de rechterkant, omdat het
de principiële denkbeelden van rechts steeds meer onmogelijk maakt.
Rechts wil een kleine overheid.
Toen Al Gore vicepresident was, had zijn team een idee
om een groot deel van de telecomindustrie te dereguleren.
De belangrijkste beleidsman ging naar Capitol Hill met dit idee
en hij kwam terug en vertelde me
dat hun antwoord was: "Absoluut niet!
Als we deze gasten dereguleren,
hoe kunnen we dan nog geld bij ze ophalen?"
Dit systeem is erop gericht om de status quo in stand te houden
inclusief de status quo van een groot en omvattende overheid.
Het werkt tegen links en rechts,
en dat, zou je kunnen zeggen, is goed nieuws.
Maar hier komt het slechte nieuws.
Het is een pathologische, democratie-vernietigende corruptie,
want in elke systeem
waar de leden afhankelijk zijn van
een miniem deel van ons voor hun verkiezing,
betekent dat, dat dat minieme deel van ons
dat aller-allerkleinste deel van ons,
hervormingen kan blokkeren.
Dat had misschien een rots moeten zijn ofzoiets.
Ik kon alleen een blok kaas vinden. Sorry.
Hervorming blokkeren.
Want er is een economie, een economie van invloed
met de lobbyisten in het midden
die leeft van polarisatie.
Ze leeft van slecht functioneren.
Hoe slechter het voor ons is,
hoe beter voor het binnenhalen van geld.
Henry David Thoreau: "Er zijn duizend mensen die inhakken
op de takken van het kwaad voor elke mens die inhakt op de wortels."
Dit is de wortel.
Iedereen van jullie weet dit.
Je zou hier niet zijn als je dit niet wist, toch negeer je het.
Je negeert het. Het is een onmogelijk probleem.
Je focust op de oplosbare problemen,
zoals polio uit de wereld helpen,
of foto's maken van elke straat in de hele wereld,
of de eerste echte universele vertaler bouwen,
of een kernfusiefabriek maken in je garage.
Dit zijn de oplosbare problemen, dus je negeert
(Gelach) (Applaus)
dus je negeert deze corruptie.
Maar we kunnen deze corruptie niet langer negeren.
(Applaus)
We hebben een bestuur nodig dat werkt.
En niet voor links of voor rechts,
maar voor zowel links als rechts,
de burger van links en van rechts,
want er is geen echte hervorming mogelijk
tot we een eind maken aan deze corruptie.
Ik wil dat je de kwestie neemt die je het meest belangrijk vindt.
Voor mij is dat klimaatverandering, maar het kan ook financiële hervorming zijn.
of een simpeler belastingsysteem, of ongelijkheid.
Neem die kwestie en ga er recht voor zitten,
kijk het recht in de ogen en zeg dat er dit jaar geen Kerst komt.
Er zal nooit meer Kerst zijn.
We zullen je probleem nooit oplossen
tot we dit probleem eerst oplossen.
Het is dus niet zo dat mijn kwestie het belangrijkste is. Dat is het niet.
Het jouwe is het meeste belangrijk, maar dat van mij is het eerste probleem,
dat we eerst moeten oplossen voordat we kunnen werken aan wat jij belangrijk vindt.
Geen echte hervorming. We kunnen ons niet veroorloven
een wereld te hebben, een toekomst, zonder echte hervormingen.
Hoe gaan we dat doen?
De logica is eigenlijk heel simpel.
Als het probleem is dat leden te veel tijd besteden
om geld in te zamelen bij een miniem onderdeel van Amerika,
dan is de oplossing dat ze minder tijd besteden aan geld inzamelen,
maar geld inzamelen bij een grotere groep Amerikanen,
om het te verdelen,
om de invloed van de financiers te verdelen, om het idee te herstellen
van afhankelijkheid van het volk alleen.
Dit vereist geen wijziging van de grondwet,
geen aanpassing van het Eerste Amendement.
Om dit te kunnen doen, is maar één wet nodig,
een wet die de basis legt voor zogenaamde
verkiezingen gefinancierd met kleine dollars, een wet voor burger-gefinancierde campagnes,
een verkiezing gefinancierd met kleine dollars, een wet voor burger-gefinancierde campagnes,
en er zijn al legio voorstellen voor zo'n wet:
de 'Fair Elections Now Act',
de 'American Anti-Corruption Act',
een idee in mijn boek genaamd het 'Grant and Franklin Project'
om mensen coupons te geven waarmee ze verkiezingen kunnen financieren
en idee van John Sarbanes genaamd 'Grassroots Democracy Act'.
Elk van deze ideeën zou de corruptie aanpakken
door het verdelen van de invloed van financiers over ons allemaal.
De logica is simpel.
Het is de politiek die moeilijk is, onmogelijk zelfs,
omdat deze hervorming de lobbyindustrie zou doen krimpen.
En Capitol Hill, zoals Congreslid Jim Cooper
een Democraat uit Tennessee, het zei,
is verworden tot een opleidingscentrum voor de lobbyindustrie.
Leden, staf en bureaucraten hebben
steeds meer een bedrijfsmodel in hun hoofd
dat gericht is op hun leven na de overheid,
hun leven als lobbyisten.
50 procent van de Senaat tussen 1998 en 2004
vertrok en werd lobbyist, 42 procent van het Huis van Afgevaardigden.
Die aantallen gaan alleen maar omhoog.
United Republic berekende, voor diegenen die ze konden natrekken, de gemiddelde salaristoename:
1452 procent.
Dus het is logisch om te vragen: hoe kunnen ze dit veranderen?
Ik begrijp het scepticisme.
Ik begrijp het cynisme. Ik begrijp het gevoel van onmogelijkheid.
Maar ik accepteer het niet.
Dit is een oplosbaar probleem.
Als je kijkt naar de problemen die onze ouders wilden oplossen
in de 20e eeuw:
kwesties zoals racisme of seksisme,
of waar we tegen vechten in deze eeuw: homohaat,
dat zijn lastige kwesties.
Je bent niet van de ene op de andere dag geen racist meer.
Het kost generaties om die intuïtie, dat DNA,
uit de aard van de mens te krijgen.
Maar het is een kwestie van de juiste stimulans.
Verander de stimulans, en het gedrag verandert.
De staten waar kleinschalige financiering is doorgevoerd,
hebben meteen een omslag zien plaatsvinden.
Toen Connecticut dit systeem introduceerde,
nam in het eerste jaar al, 78 procent van gekozen vertegenwoordigers
geen grote bijdragen meer aan en nam alleen kleinere bijdragen.
Het is oplosbaar,
niet door een Democraat te zijn,
of door Republikein te zijn.
Het is op te lossen door burger te zijn,
door "TEDizen" te zijn.
Want als je verandering wilt aftrappen,
-- ik zou het kunnen doen
voor de helft van de prijs die het kost om het energiebeleid op orde te krijgen.
Ik zou jullie een Republiek terug kunnen geven.
Zelfs als je het nu nog niet met me eens bent,
als je nog steeds denkt dat dit onmogelijk is,
wat de vijf jaar sinds mijn TEDTalk me hebben geleerd,
terwijl ik telkens weer over deze kwestie sprak, is:
zelfs als je denkt dat het onmogelijk is, is dat irrelevant.
Irrelevant.
Ik sprak ooit eens aan Dartmouth, en na afloop kwam een vrouw naar me toe.
Ik signeerde mijn boek en ze zei:
"Professor, u heeft me ervan overtuigd dat dit hopeloos is.
Er is niets aan te doen."
Toen ze dat zei, schrok ik.
Ik probeerde te bedenken "Hoe reageer ik op dat gevoel?
Vanwaar dat gevoel van hopeloosheid?"
Ik moest denken aan mijn zesjarige zoon.
Ik stelde me voor dat er een dokter zou komen die zegt:
"Uw zoon heeft terminale hersenkanker en we kunnen er niets meer aan doen.
Niets meer aan doen."
Zou ik dan niets doen?
Zou ik niks doen? Het accepteren? Ok, niks aan te doen?
Ik ga Google Glass ontwikkelen.
Natuurlijk niet. Ik zou alles in mijn macht doen,
en ik zou alle mogelijks doen, want dat is wat liefde is:
dat de slaagkans er niet toe doet, dat je doet
wat je ook maar kunt, ongeacht de kleine kans.
En toen zag ik de overduidelijke link, want zelfs wij liberalen
houden van dit land.
(Gelach)
Dus als de experts en de politici
zeggen dat verandering niet mogelijk is,
zegt onze vaderlandsliefde:
"Dat doet er niet toe."
We verliezen iets dierbaars,
iets dat iedereen hier lief heeft en koestert,
als we deze Republiek verliezen.
Dus doen we alles wat we kunnen om te laten zien dat ze het mis hebben.
Dus dit is mijn vraag:
heb jij die liefde?
Want als dat zo is,
wat doe je dan, wat doen wij dan, in godsnaam?
Toen Benjamin Franklin vertrok bij de Grondwettelijke Conventie
in september 1778, vroeg een vrouw op straat hem:
"Meneer Franklin, wat heeft u gecreëerd?"
Franklin zei: "Een republiek, mevrouw, als u ze in stand kan houden."
Een republiek. Een representatieve democratie.
Een regering afhankelijk van het volk alleen.
Wij hebben die republiek verloren.
Wij allen moeten zorgen dat deze terug komt.
Dankuwel.
(Applaus)
Dankuwel. (Applaus)