Μια φορά κι έναν καιρό,
υπήρχε ένα μέρος που λεγόταν Χώρα του Λέστερ.
Ο Τόπος αυτός μοιάζει πολύ με τις ΗΠΑ.
Όπως και οι ΗΠΑ, έχει περίπου 311 εκατομμύρια ανθρώπους,
κι απ' αυτά τα 311 εκατομμύρια,
οι 144.000 ονομάζονται Λέστερ.
Αν ο Ματ είναι στο κοινό,
απλώς τον δανείστηκα, και τον επιστρέφω αμέσως,
λέω για τον χαρακτήρα από τη σειρά σας.
Οι 144.000 λοιπόν, ονομάζονται Λέστερ,
που σημαίνει πως περίπου το 0.05% της Χώρας ονομάζεται Λέστερ.
Οι Λέστερ, στη χώρα του Λέστερ έχουν αυτήν την εξαιρετική δύναμη.
Γίνονται δύο εκλογικές αναμετρήσεις σε κάθε εκλογικό κύκλο στη Χώρα του Λέστερ.
Η μία ονομάζεται γενικές εκλογές.
Η άλλη ονομάζεται εκλογές του Λέστερ.
Στις γενικές εκλογές ψηφίζουν οι πολίτες,
αλλά στις εκλογές του Λέστερ, ψηφίζουν οι Λέστερ.
Κι εδώ είναι το κόλπο.
Για να είσαι υποψήφιος στις γενικές εκλογές,
πρέπει να τα πας εξαιρετικά καλά
στις εκλογές του Λέστερ.
Δεν είναι απαραίτητο να κερδίσεις, αλλά πρέπει να τα πας πολύ καλά.
Τι μπορούμε να πούμε τώρα για τη δημοκρατία στη Χώρα του Λέστερ;
Πρώτον, μπορούμε να πούμε
ό,τι είπε και το Ανώτατο Δικαστήριο στη ΜΚΟ «Ενωμένοι Πολίτες»,
πως οι πολίτες λένε την τελευταία λέξη για τους εκλεγμένους αξιωματούχους
αφού εν τέλει, υπάρχουν οι γενικές εκλογές,
αυτό όμως συμβαίνει αργότερα, όταν οι Λέστερ τα έχουν βρει
με τους υποψηφίους που θέλουν να συμμετέχουν στις γενικές εκλογές.
Δεύτερον, είναι προφανές πως αυτή η εξάρτηση από τους Λέστερ
θα προκαλέσει μια αμυδρή, διακριτική,
και καμουφλαρισμένη τάση
να κρατήσουμε τους Λέστερ ευτυχισμένους.
Εντάξει, έχουμε αναμφισβήτητα Δημοκρατία
η οποία όμως στηρίζεται στους Λέστερ
και τους υπόλοιπους πολίτες.
Εξαρτάται λοιπόν από δύο ανταγωνιστικές ομάδες
θα μπορούσαμε να τις πούμε και αλληλοσυγκρουόμενες,
ανάλογα με το ποιοι είναι οι Λέστερ.
Αυτή είναι η Χώρα του Λέστερ.
Θέλω να δείτε τρία πράγματα μετά την περιγραφή αυτής της Χώρας.
Πρώτον, η Χώρα του Λέστερ είναι οι ΗΠΑ.
Ναι είναι οι ΗΠΑ.
Μοιάζουν γιατί και οι ΗΠΑ έχουν δύο εκλογικές αναμετρήσεις
μία που ονομάζεται «γενικές εκλογές»
και μία δεύτερη που θα την πούμε «οικονομική αναμέτρηση».
Στις γενικές εκλογές, ψηφίζουν όλοι οι πολίτες
άνω των 18, ενώ σε κάποιες πολιτείες πρέπει να έχετε και ταυτότητα.
Στις οικονομικές εκλογές, αυτοί που ψηφίζουν είναι οι χρηματοδότες
και όπως συμβαίνει και στη Χώρα του Λέστερ,
το κόλπο είναι, πως για να πάρεις μέρος στις γενικές εκλογές
πρέπει να τα καταφέρεις πολύ καλά στις οικονομικές εκλογές.
Δεν είναι απαραίτητο να κερδίσεις. Δείτε τον Τζέρι Μπράουν.
Αλλά σίγουρα πρέπει να πας καταπληκτικά.
Το μυστικό είναι αυτό: Υπάρχουν τόσο λίγοι χρηματοδότες
στη Χώρα των ΗΠΑ όσοι Λέστερ και στην Χώρα του Λέστερ.
Είναι η ώρα που λέτε «Είναι δυνατόν;»
«Σοβαρά αυτοί οι άνθρωποι είναι το 0.05%;»
Λοιπόν, αυτά είναι τα δεδομένα του 2010:
Το 0.26% των Αμερικανών χρηματοδότησε
με 200 δολάρια ή παραπάνω κάποιον ομοσπονδιακό υποψήφιο,
το 0.05% έδωσε το ανώτατο ποσό χρηματοδότησης που μπορούσε να δοθεί,
Το 0.01- δηλαδή το 1% του 1% —
έδωσε από 10.000 δολάρια και πάνω στους υποψηφίους
και το αγαπημένο μου σταστιστικό δεδομένο
είναι το 0.000042%
— για όσους ασχολείστε με νούμερα, ξέρετε ότι είναι 132 Αμερικανοί —
έδωσαν το 60% της προεκλογικής δαπάνης
στον εκλογικό κύκλο που είδαμε να ολοκληρώνεται.
Είμαι απλώς ένας δικηγόρος, κοιτάζω αυτό το εύρος των αριθμών
και λέω πως είναι δίκαιο να πω
πως το 0.05% είναι οι σχετικοί χρηματοδότες στην Αμερική
και υπό αυτή την έννοια, οι χρηματοδότες είναι οι Λέστερ μας.
Τώρα, τι μπορούμε να πούμε γι' αυτή τη δημοκρατία στη Χώρα των ΗΠΑ;
Λοιπόν, όπως το Ανώτατο Δικαστήριο είπε στους «Ενωμένους Πολίτες»,
φυσικά οι πολίτες έχουν την τελευταία λέξη στην επιλογή
των εκλεγμένων αξιωματούχων. Έχουμε γενικές εκλογές,
αλλά μόνο αφού οι χρηματοδότες έχουν κάνει τις συμφωνίες τους
με τους υποψήφιους που θα ήθελαν να συμμετέχουν στις γενικές εκλογές.
Δεύτερον, είναι προφανές πως
αυτή η εξάρτηση από τους χρηματοδότες
αναπαράγει μια αμυδρή, διακριτική, καμουφλαρισμένη τάση
να κρατάμε τους χρηματοδότες μας ευτυχισμένους.
Οι υποψήφιοι για το Κογκρέσο, όπως και τα μέλη του,
περνάνε το 30% με 70% του χρόνου τους
μαζεύοντας χρήματα για να επιστρέψουν στο Κογκρέσο
ή για ν' ανεβάσουν ξανά το κόμμα τους στην εξουσία.
Και το ερώτημα είναι, τι παθαίνουν
τα εν λόγω άτομα, καθώς περνούν το χρόνο τους
πίσω από το τηλέφωνο, καλώντας άγνωστους ανθρώπους
αλλά καλώντας αυτούς που αποτελούν το ελάχιστο αυτό κομμάτι του 0.01%;
Με αυτόν τον τρόπο, όπως κάθε άλλος,
αναπτύσσουν μια έκτη αίσθηση, μια συνεχή επίγνωση
για το πώς οι πράξεις τους επηρεάζουν τη δυνατότητα τους να μαζέψουν χρήματα.
Γίνονται, στη γλώσσα του ζωικού βασιλείου,
χαμαιλέοντες, καθώς προσαρμόζουν συνεχώς τις απόψεις τους
δεδομένου ότι οι γνώσεις τους θα βοηθήσουν στη χρηματοδότηση τους,
όχι για τα πρώτα δέκα ζητήματα
αλλά για τα επόμενα χίλια.
Η Λέσλι Μπερν, πολιτικός των Δημοκρατικών από τη Βιρτζίνια,
περιγράφει πως όταν πήγε στο Κογκρέσο,
ένας συνάδελφος της είπε, «Πάντα να στηρίζεσαι στα 'πράσινα'»,
και όπως μας διευκρίνισε
«Δεν ήταν περιβαλλοντολόγος». (Γέλια)
Έτσι λοιπόν έχουμε και εμείς μια δημοκρατία,
που στηρίζεται στους χρηματοδότες
και τους πολίτες,
αυτές τις δύο συναγωνιζόμενες ομάδες
πιθανότατα, και αντικρουόμενες,
ανάλογα με το ποιοι είναι οι χρηματοδότες.
Το πρώτο στοιχείο είναι ότι οι ΗΠΑ είναι η Χώρα του Λέστερ.
Να και το δεύτερο στοιχείο:
Οι ΗΠΑ είναι χειρότερες από τη Χώρα του Λέστερ,
γιατί στη Χώρα του Λέστερ
αν οι Λέστερ λάμβαναν ένα γράμμα από την κυβέρνηση που έγραφε:
«Πρέπει να διαλέξετε τους υποψήφιους βουλευτές των γενικών εκλογών»,
ίσως να σκεφτόμασταν ότι υπάρχει ένα είδος αριστοκρατίας στους Λέστερ.
Ξέρετε, υπάρχουν Λέστερ από κάθε κοινωνικό στρώμα.
Υπάρχουν πλούσιοι Λέστερ, φτωχοί, μαύροι, λευκοί,
περιορισμένος αριθμός γυναικών, αλλά ας το αφήσουμε στην άκρη για λίγο.
Έχουμε Λέστερ απ' όλα τα στρώματα. Μπορούμε λοιπόν να σκεφτούμε,
«Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να γίνει καλύτερη η Χώρα του Λέστερ;»
Υπάρχει τουλάχιστον η πιθανότητα, οι Λέστερ να κινητοποιηθούν για το καλό της Χώρας.
Στη δική μας όμως χώρα, στις ΗΠΑ,
υπάρχουν σίγουρα μερικοί καλοσυνάτοι Λέστερ εκεί έξω,
πολλοί από αυτούς βρίσκονται εδώ σήμερα,
αλλά η πλειοψηφία των Λέστερ δρα για τον εαυτό της
διότι οι μετατοπισμένες συμμαχίες που συγκροτούν το 0.05%
δεν συμμαχούν για το δημόσιο συμφέρον.
Είναι για το προσωπικό τους συμφέρον. Με αυτή την έννοια, οι ΗΠΑ είναι χειρότερες.
Τέλος, το τρίτο στοιχείο:
Οτιδήποτε αρνητικό θέλει πει κάποιος για τη Χώρα του Λέστερ
για την ιστορία της, τις παραδόσεις της,
στην δική μας χώρα, την Χώρα των ΗΠΑ, η Χώρα του Λέστερ είναι μια διαφθορά.
Διαφθορά.
Όταν μιλάω για διαφθορά, δεν αναφέρομαι σε χαρτοσακούλες με μετρητά
κρυμμένες μεταξύ των μελών του Κογκρέσου.
Ούτε και διαφθορά τύπου Ροντ Μπλαγκόγιεβιτς.
Δεν μιλάω για κάποια εγκληματική πράξη.
Η διαφθορά στην οποία αναφέρομαι, είναι απολύτως νόμιμη.
Σχετίζεται με τα θεμέλια που έθεσαν οι νομοθέτες για αυτή τη δημοκρατία.
Οι νομοθέτες μας έδωσαν αυτό το οποίο ονόμασαν Δημοκρατία
αλλά αναφερόμενοι στην δημοκρατία εννοούσαν αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Μιλώντας για αντιπροσωπευτική δημοκρατία, εννοούσαν μια κυβέρνηση,
που όπως είπε ο Μάντισον στο άρθρο 52 για την Ομοσπονδία, θα υπήρχε ένα τμήμα
που θα στηριζόταν στους πολίτες αποκλειστικά.
Αυτό εδώ είναι το κυβερνητικό μοντέλο.
Θα υπάρχουν οι πολίτες και η κυβέρνηση
με αυτή την αποκλειστική εξάρτηση,
αλλά το πρόβλημα εδώ είναι ότι το Κογκρέσο έχει αναπτύξει μία διαφορετική εξάρτηση,
η οποία δεν έχει να κάνει με τους πολίτες,
αλλά στηρίζεται πάρα πολύ στους χρηματοδότες.
Εξάρτηση είναι και αυτή,
αλλά είναι διαφορετική και έρχεται σε σύγκρουση με την αποκλειστική εξάρτηση από τον λαό,
δεδομένου ότι οι χρηματοδότες δεν είναι απλοί πολίτες.
Αυτό είναι διαφθορά
και υπάρχουν καλά και κακά νέα γι' αυτή.
Ας πούμε ότι τα καλά νέα είναι ότι η διαφθορά είναι διακομματική,
έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες στην διαφθορά.
Εμποδίζει τους αριστερούς να επέμβουν σε όλα τα ζητήματα που τους ενδιαφέρουν.
Το ίδιο και τους δεξιούς, αφού κάνει
τα ηθικά επιχειρήματα των δεξιών όλο και πιο αδύνατα.
Έτσι οι δεξιοί επιθυμούν μικρότερη κυβέρνηση.
Όταν ο Αλ Γκορ ήταν Αντιπρόεδρος, η ομάδα του είχε μια ιδέα
για την απελευθέρωση ενός μεγάλου μέρους της βιομηχανίας των τηλεπικοινωνιών.
Ο επικεφαλής του σχεδίου μετέφερε την ιδέα στο Καπιτώλιο
και όπως μου είπε,
η απάντηση ήταν «Σε καμία περίπτωση!
Αν απελευθερώσουμε αυτούς τους τύπους,
πώς θα πάρουμε μετά χρήματα από αυτούς;»
Αυτό είναι το σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να διατηρείται η ισχύουσα κατάσταση,
συμπεριλαμβανομένης και της μεγάλης και παρεμβατικής κυβέρνησης.
Λειτουργεί ενάντια στην αριστερά και τη δεξιά,
και αυτά, ίσως είναι τα καλά νέα, θα πείτε.
Εδώ όμως έχουμε και τα άσχημα.
Είναι μια παθολογική, καταστροφική για την δημοκρατία διαφθορά
διότι σε κάθε σύστημα διακυβέρνησης
που τα μέλη εξαρτώνται
από το μικρότερο κομμάτι μας για την εκλογή τους,
και εννοούμε τον μικρότερο αριθμό
τον μικρότερο, μικρότερο αριθμό,
η μεταρρύθμιση μπορεί να εμποδιστεί.
Ξέρω, αυτό θα έπρεπε να είναι σαν πέτρα ή κάτι τέτοιο.
Βρήκα μόνο τυρί. Λυπάμαι. Ορίστε λοιπόν,
εμποδίζει την μεταρρύθμιση. (Γέλια)
Διότι εδώ υπάρχει μια οικονομία επιρροής
με επίκεντρο τους λομπίστες,
που τρέφεται από την πόλωση.
Τρέφεται από τη δυσλειτουργία.
Το χειρότερο που συμβαίνει για εμάς,
είναι ό,τι καλύτερο για τη χρηματοδότηση.
Χένρι Ντέϊβιντ Θόρω: «Υπάρχουν πολλοί που πελεκούν
τα κλαδιά του κακού, ένας χτυπάει στη ρίζα».
Αυτή είναι η ρίζα.
Εντάξει, τώρα όλοι το γνωρίζετε.
Δεν θα ήσασταν εδώ αν δεν το ξέρατε, παρόλα αυτά, το αγνοείτε.
Αυτό είναι είναι ένα απίθανο πρόβλημα.
Εσείς συγκεντρώνεστε στα πιθανά προβλήματα.
Όπως η εξάλειψη της πολιομυελίτιδας απ' το κόσμο,
ή η λήψη φωτογραφιών κάθε δρόμου που υπάρχει,
ή η δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου μεταφραστικού συστήματος,
ή η δημιουργία ενός εργοστασίου σύντηξης στο γκαράζ σας.
Αυτά είναι διαχειρίσιμα προβλήματα, έτσι λοιπόν αγνοείτε —
(Γέλια) (Χειροκρότημα)
— αγνοείτε αυτή τη διαφθορά.
Δεν μπορούμε να την αγνοούμε άλλο.
(Χειροκρότημα)
Χρειαζόμαστε μια αποτελεσματική κυβέρνηση
που δεν θα είναι αποτελεσματική μόνο για την αριστερά ή τη δεξιά
αλλά και για τις δύο πλευρές,
για τους πολίτες και των δύο χώρων,
διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει καμία λογική μεταρρύθμιση
αν δεν εξαλείψουμε την διαφθορά.
Θα ήθελα να πιάσετε το ζήτημα που σας ενδιαφέρει περισσότερο απ' όλα.
Η κλιματική αλλαγή είναι το δικό μου, αλλά μπορεί να ήταν η οικονομική μεταρρύθμιση
ή ένα απλούστερο φορολογικό σύστημα ή η ανισότητα.
Αρπάξτε το ζήτημα, βάλτε το απέναντι σας,
κοιτάξτε το στα μάτια και πείτε του ότι φέτος δεν έχει Χριστούγεννα.
Ποτέ δεν θα έχει Χριστούγεννα.
Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημά σας
αν πρώτα δεν διορθώσουμε αυτό.
Δεν σημαίνει ότι το δικό μου πρόβλημα είναι το πιο σημαντικό. Δεν είναι.
Το δικό σας είναι σημαντικότερο, αλλά το δικό μου πρόβλημα είναι το πρώτο,
εκείνο που πρέπει να λύσουμε πριν πάμε να διορθώσουμε
τα ζητήματα που ενδιαφέρουν εσάς.
Δεν υπάρχει λογική μεταρρύθμιση, και δεν γίνεται
ένας κόσμος, ένα μέλλον χωρίς λογική μεταρρύθμιση.
Πώς θα γίνει λοιπόν;
Εν τέλει, οι αναλύσεις εδώ, είναι εύκολες κι απλές.
Αν το πρόβλημα είναι τα μέλη που ξοδεύουν υπερβολικό χρόνο
για να μαζεύουν χρηματοδοτήσεις από τη μικρότερη βάση της Αμερικής,
τότε η λύση είναι να τους αναγκάσεις να ξοδεύουν λιγότερο χρόνο σε αυτό
και να μεγαλώσεις τη βάση από την οποία χρηματοδοτούνται,
να τη διευρύνεις,
για να διευρύνεις την επιρροή των χρηματοδοτών ώστε να προφυλάξεις την ιδέα
της μοναδικής εξάρτησης από τους πολίτες.
Για να το κάνεις αυτό, δεν χρειάζεται κάποια συνταγματική τροποποίηση,
να αλλάξεις την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος.
Χρειάζεται ένα ενιαίο καθεστώς,
που θα καθιερώνει αυτό που λέμε
εκλογές του μικρού δολαρίου,
έναν νόμο για τη χρηματοδότηση των προεκλογικών εκστρατειών από πολίτες
και υπάρχουν πολλές προτάσεις όπως αυτή εκεί έξω:
Πράξη Για Δίκαιες Εκλογές Τώρα,
Πράξη Κατά της Αμερικανικής Διαφθοράς,
μια ιδέα που υπάρχει στο βιβλίο μου ως Σχέδιο Γκραντ και Φράνκλιν
για την παροχή επιταγών στους πολίτες προς χρηματοδότηση των εκλογών,
μια ιδέα του Τζον Σάρμπανς που ονομάζεται Πράξη της Δημοκρατία των Πολιτών.
Κάθε μία από αυτές τις ιδέες θα εξάλειφε την διαφθορά
διευρύνοντας την επιρροή των χρηματοδοτών σε όλους μας.
Οι αναλύσεις εδώ είναι απλές.
Αυτό που είναι απίστευτα δύσκολο είναι η άσκηση πολιτικής. Εξαιρετικά δύσκολο.
Γιατί αυτή μεταρρύθμιση θα συρρίκνωνε τα λόμπι.
Και το Καπιτώλιο, όπως το έθεσε το μέλος του Κογκρέσου Τζιμ Κούπερ,
ένας Δημοκρατικός από το Τενεσί,
έχει γίνει κατεστημένο για τα λόμπι.
Τα μέλη, το προσωπικό και οι γραφειοκράτες έχουν
ένα αυξανόμενα κοινό επιχειρηματικό μοντέλο στο κεφάλι τους,
που εστιάζει στη ζωή τους μετά τη θητεία τους στην κυβέρνηση,
τη ζωή τους σαν λομπίστες.
Το 50% της Γερουσίας μεταξύ 1998-2004,
και 42% από τον Λευκό Οίκο έφυγαν για να γίνουν λομπίστες.
Τα νούμερα αυτά αυξάνονται συνεχώς,
και όπως η Ηνωμένη Δημοκρατία υπολόγισε τον περασμένο Απρίλη,
ο μέσος όρος αύξησης του μισθού όσων έχουν παρακολουθηθεί,
ήταν 1.452 %.
Δικαίως αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατό αυτοί να αλλάξουν αυτό που συμβαίνει;
Τώρα καταλαβαίνω τον σκεπτικισμό που υπάρχει.
Αυτόν τον κυνισμό, την αίσθηση του αδύνατου.
Αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Είναι ένα επιλύσιμο ζήτημα.
Αν αναλογιστείτε τα προβλήματα που προσπάθησαν να λύσουν οι γονείς μας
τον 20ο αιώνα,
π.χ. τον ρατσισμό, τον σεξισμό
ή άλλα για τα οποία ακόμα παλεύουμε, όπως η ομοφοβία,
αυτά είναι δύσκολα ζητήματα.
Δεν ξυπνάς μια μέρα και παύεις να είσαι ρατσιστής.
Χρειάζονται αρκετές γενιές για να εξαλειφθεί αυτό το ένστικτο, αυτό το DNA,
από την ανθρώπινη ψυχή.
Αυτό όμως είναι πρόβλημα απλών κινήτρων.
Άλλαξε τα κίνητρα και θα αλλάξει και η συμπεριφορά,
και οι πολιτείες που υιοθέτησαν την πολιτική της μικρής χρηματοδότησης
έχουν δει πρακτική αλλαγή μέσα σε μία νύχτα.
Όταν το Κονέκτικατ υιοθέτησε αυτό το σύστημα,
τον πρώτο κιόλας χρόνο, το 78% των εκλεγμένων αντιπροσώπων
έπαψαν να λαμβάνουν μεγάλες οικονομικές συνεισφορές και λάμβαναν μόνο μικρές.
Είναι επιλύσιμο,
όχι με το να συμπεριφέρεσαι σαν Δημοκρατικός
ή Ρεπουμπλικανός.
Είναι επιλύσιμο όταν συμπεριφέρεσαι σαν πολίτης,
...σαν μέλος του TED.
Γιατί αν θέλεις να δώσεις ώθηση στη μεταρρύθμιση,
κοιτάξτε, θα μπορούσα να δώσω ώθηση στη μεταρρύθμιση
με το μισό κόστος που θα χρησιμοποιούσα για να διορθώσω την ενεργειακή πολιτική,
θα μπορούσα να σας δώσω πίσω μια δημοκρατία.
Ακόμα κι αν δεν σας έχω πείσει ακόμα,
και πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο,
αυτό που έμαθα σε αυτά τα 5 χρόνια που μιλάω στο TED
καθώς έχω μιλήσει γι' αυτό το ζήτημα πολλές φορές,
είναι πως το να πιστεύεις ότι είναι αδύνατο, δεν έχει καμία σημασία.
Καμία σημασία.
Όταν μιλούσα στο Ντάρτμουθ, μια γυναίκα σηκώθηκε όρθια στο τέλος της ομιλίας,
γράφω στο βιβλίο μου, και μου λέει:
«Καθηγητά, με πείσατε ότι αυτό είναι μάταιο.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».
Όταν μου το είπε αυτό, προβληματίστηκα.
Προσπάθησα να σκεφτώ «Πώς πρέπει να ανταποκριθώ στην απελπισία;
Πώς είναι η απελπισία;»
Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό είναι η εικόνα του εξάχρονου γιου μου.
Φαντάστηκα ότι ένας γιατρός με πλησίασε λέγοντας,
«Ο γιος σου έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα».
Τίποτα.
Δεν θα έκανα τίποτα;
Θα καθόμουν με σταυρωμένα χέρια; Θα το αποδεχόμουν;
Ας φτιάξω τα γυαλιά της Γκούγκλ.
Φυσικά και όχι. Θα έκανα ό,τι μπορούσα
επειδή αυτό σημαίνει αγάπη.
οι πιθανότητες επιτυχίας είναι άσχετες, γι' αυτό και εσύ
κάνεις οτιδήποτε στην ευχή μπορείς και οι πιθανότητες ας είναι καταραμένες.
Μετά είδα αυτή την προφανή σύνδεση, γιατί ακόμα και εμείς οι φιλελεύθεροι
αγαπάμε αυτή τη χώρα.
(Γέλια)
Όταν λοιπόν οι ειδήμονες και οι πολιτικοί
λένε πως η αλλαγή είναι αδύνατη,
ο πατριωτισμός απαντάει,
«Αυτό είναι απλώς ασήμαντο».
Χάνουμε κάτι αγαπημένο,
κάτι που όλοι σε αυτή την αίθουσα αγαπάμε και λατρεύουμε,
αν χάσουμε τη δημοκρατία, θα κάνουμε
οτιδήποτε για να αποδείξουμε πως οι ειδικοί κάνουν λάθος.
Ορίστε λοιπόν η ερώτηση μου:
Έχετε αυτή την αγάπη;
Την έχετε;
Γιατί αν την έχετε,
τότε τι στο καλό είστε, τότε τι στο καλό κάνουμε;
Όταν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έφευγε από τη Συντακτική Συνέλευση
τον Σεπτέμβριο του 1787, μια γυναίκα τον σταμάτησε στο δρόμο και τον ρώτησε:
«Κύριε Φραγκλίνε, τι έχετε σφυρηλατήσει;»
Ο Φραγκλίνος απάντησε «Μια δημοκρατία, κυρία μου, αν τη διατηρήσετε».
Μια δημοκρατία. Μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Μια κυβέρνηση που θα εξαρτάται αποκλειστικά από τους πολίτες.
Έχουμε χάσει αυτή τη δημοκρατία.
Όλοι μας πρέπει να δράσουμε για να την πάρουμε πίσω.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)
Ευχαριστώ, ευχαριστώ! (Χειροκρότημα)