Tyler Dewar: Mam wrażenie,
że inni przemawiający przekazali już
wszystko, co miałem do powiedzenia.
(Śmiech)
I zdaje się, że jedyne, co mi pozostało,
to podziękować wam wszystkim za waszą dobroć.
T.D.: Ale może w duchu
docenienia waszej dobroci
mógłbym podzielić się z wami
pewną historią na swój temat.
TD: Od czasów wczesnej młodości
nakładano na mnie
wiele różnych obowiązków
i zawsze za młodu zdawało mi się,
że wszystko jest mi dane.
Wszystkie plany wobec mnie już poczyniono.
Dano mi ubranie, którego potrzebowałem
i powiedziano, kim muszę być,
zważywszy na te kosztowne,
świątobliwie wyglądające szaty
oznaczało to
coś ważnego czy uświęconego.
T.D.: Ale nim mój styl życia się sformalizował,
mieszkałem we wschodnim Tybecie wraz ze swoją rodziną.
Kiedy miałem siedem lat
niespodziewanie nasz dom
odwiedziła grupa poszukiwawcza.
Szukała następnego Karmapy
a ja zauważyłem, że rozmawiają z mamą i tatą,
a potem dotarło do mnie, że mówili,
iż to ja jestem Karmapą.
Dzisiaj ludzie często pytają,
jakie to było uczucie.
Jak to było gdy przyszli, zabrali mnie z domu,
a moje życie kompletnie się zmieniło?
Ja zwykle odpowiadam,
że w tamtej chwili
wydawało mi się to bardzo ciekawe.
Myślałem, że to będzie frajda
i że będę miał więcej zabawek.
(Śmiech)
T.D.: Rzeczywistość okazała się mniej zabawna i rozrywkowa
niż sądziłem.
Zostałem umieszczony
w ściśle kontrolowanym otoczeniu.
Natychmiast nałożono na mnie
wiele obowiązków,
w zakresie edukacji i tak dalej.
W dużej mierze oddzielono mnie od rodziny,
w tym od matki i ojca.
Nie miałem wielu przyjaciół,
by móc spędzać z nimi czas,
oczekiwano ode mnie
wykonywania obowiązków.
Okazało się więc, że moje wyobrażenia
o rozrywkowym życiu Karmapy
nie miały się ziścić.
Wydawało mi się raczej,
że traktowany jestem jak posążek
i jak posążek
mam tkwić w jednym miejscu.
T.D.: Niemniej jednak czułem,
że nawet mimo iż zostałem oddzielony od moich najbliższych -
a teraz, oczywiście, jestem jeszcze dalej od nich;
kiedy miałem 14 lat uciekłem z Tybetu
i oddaliłem się jeszcze bardziej
od mojej matki i mojego ojca,
moich krewnych, moich przyjaciół
i mojej ojczyzny -
ale niemniej jednak
w głębi serca nie czuję się oddzielony
w zakresie miłości, jaką darzę
tych ludzi.
Odczuwam wciąż bardzo silny związek
z wszystkimi tamtymi ludźmi
i z tamtą ziemią.
T.D.: Nadal jeszcze
kontaktuję się z matką i ojcem,
chociaż nieczęsto.
Od wielkiego dzwonu
rozmawiam z mamą przez telefon.
I doświadczam tego,
że kiedy mówię do niej,
z każdą mijającą sekundą
naszej rozmowy,
więzy miłości przybliżają nas
do siebie coraz bardziej i bardziej.
T.D.: To było kilka słów
na temat mojej historii.
Jeśli chodzi o inne spostrzeżenia, którymi chciałem się podzielić,
to uważam,
że to cudowna sytuacja,
w której tylu ludzi z różnych środowisk i miejsc
może spotkać się,
wymieniać poglądy,
tworzyć relacje i nawiązywać przyjaźnie.
I myślę, że jest to symbolem
tego, co obserwujemy w świecie:
świat staje się coraz mniejszy
a ludzie cieszą się
coraz lepszymi możliwościami kontaktu.
To jest cudowne,
ale należy pamiętać,
że podobny proces powinien przebiegać również wewnątrz nas.
Wraz z zewnętrznym rozwojem
i nowymi możliwościami,
powinien mieć miejsce wewnętrzny rozwój
i pogłębianie związków serca,
tak samo jak relacji zewnętrznych.
W tym tygodniu mówiliśmy
i słuchaliśmy o projektowaniu.
Myślę, że warto pamiętać,
iż potrzeba nam
kontynuować starania
na rzecz
projektów serca.
Słyszeliśmy w tym tygodniu
wiele o technologii i ważne jest
byśmy inwestowali wiele energii
w ulepszanie technologii serca.
T.D.: Więc nawet jeśli cieszę się
z fenomenalnego rozwoju na świecie,
wciąż natykam się na przeszkody,
kiedy przychodzi
do porozumiewania się
na poziomie serca czy umysłu.
Czuję, że kilka rzeczy
staje wówczas na drodze.
T.D.: Mój stosunek
do porozumienia na poziomie serca lub umysłu
jest ciekawy,
ponieważ, jako przewodnik duchowy, zawsze próbuję
otworzyć swoje serce na innych
i ofiarować im siebie
w szczerej relacji serce-serce
lub umysł-umysł,
ale z drugiej strony
zawsze radzono mi,
by przedkładać inteligencję
ponad porozumienie serca,
ponieważ w pozycji takiej jak moja,
jeżeli nie polegam głównie na inteligencji,
coś niebezpiecznego może mi się przytrafić.
Istnieje tam zatem interesujący paradoks.
Ale miałem kiedyś zastanawiające przeżycie,
kiedy w odwiedziny
przybyła grupa z Afganistanu
i odbyliśmy naprawdę ciekawą rozmowę.
T.D.: Rozmowa zeszła w końcu na temat posągów Buddy w Bamian,
które, jak wiecie,
zostały zniszczone kilka lat temu w Afganistanie.
Ale podstawą naszej rozmowy
było inne podejście do duchowości
w islamie
i tradycji buddyjskiej.
Oczywiście muzułmanie,
z powodu nauczań o kultach posągów,
nie mają tak wielu
fizycznych przedstawień boskości
czy duchowego wybawienia
jak ma to miejsce w tradycji buddyjskiej,
w której wiele jest otaczanych czcią
posągów Buddy.
Rozmawialiśmy więc o różnicach
między tradycjami
i o zniszczeniu posągów w Bamian,
które to wydarzenie wielu ludzi postrzegało jako tragedię,
ale zasugerowałem,
że może moglibyśmy popatrzeć na to w pozytywny sposób.
W Bamian zobaczyliśmy
jak materia upada,
substancja stała
ulega dezintegracji.
Może moglibyśmy popatrzeć na to
jak na upadek Muru Berlińskiego,
kiedy to bariera
rozdzielająca dwie grupy ludzi
załamała się, co otworzyło drogę
do późniejszej komunikacji.
Myślę, że w ten sposób
z każdej sytuacji
można wynieść coś pozytywnego,
co pomogłoby nam lepiej zrozumieć siebie nawzajem.
T.D.: Zatem w związku z rozwojem,
o którym mówiliśmy
na tej konferencji:
czuję,
że rozwój, którego dokonujemy
nie powinien stwarzać dodatkowego ciężaru
dla nas jako ludzi,
ale powinien służyć
ulepszeniu
naszego stylu życia
na tym świecie.
T.D.: Oczywiście raduje mnie
rozwój i wzrost
wielkich i szlachetnych Indii,
ale zarazem myślę, iż
- jak niektórzy już zauważają -
musimy być świadomi,
że niektóre z aspektów tego rozwoju
dzieją się kosztem
właśnie tego gruntu,
na którym stoimy.
Kiedy wspinamy się na drzewo,
niektóre środki
umożliwiające nam wejście
w istocie bardzo podkopują
korzenie tego drzewa.
Toteż,
jak mniemam,
nie tylko trzeba wiedzieć, co się wokół nas dzieje
ale zwracać na to uwagę
i pozwolić by nasza motywacja
mogła stać się bardziej szczera
i prawdziwie pozytywna.
Słyszeliśmy w tym tygodniu
na przykład o strasznych cierpieniach,
które codziennie dotykają
tyle kobiet na świecie.
Mamy tę informację,
ale często decydujemy się
nie przykładać do niej wagi.
Nie pozwalamy, by spowodowała
jakąś zmianę w naszych sercach.
Myślę, że drogą ku przyszłości
jest dla świata ścieżka rozwoju zewnętrznego
pozostającego w zgodzie
z rzeczywistym źródłem szczęścia --
gdy pozwolimy,
by taka informacja
prawdziwie odmieniła nasze serca.
T.D.: Myślę więc, że szczera motywacja
jest bardzo ważna dla naszej przyszłej pomyślności
czy też dla głębokiego poczucia sensu życia
i myślę, że to oznacza zanurzenie się
w czymkolwiek, co akurat robisz.
Jakąkolwiek pracę próbujesz wykonać,
by przynieść korzyść światu, zanurz się w niej,
zasmakuj jej w pełni.
T.D.: Odkąd zebraliśmy się tu w tym tygodniu
wzięliśmy łącznie miliony oddechów
i być może nie dostrzegliśmy
żadnej zmiany
biegu naszego życia,
ale często nie zauważamy bardzo subtelnych zmian.
I myślę,
że czasami wyrabiamy sobie
wielkie wyobrażenia
na temat
naszego szczęścia,
ale jeżeli zwrócimy uwagę,
możemy dostrzec, że drobne znaki szczęścia
obecne są w każdym naszym oddechu.
T.D.: Każdy z was, kto tu przybył
jest tak zdolny
i ma tyle do ofiarowania światu,
że dobrze byłoby zakończyć
chwilą refleksji nad tym,
jakie mamy szczęście,
że zebraliśmy się w ten sposób i podzieliliśmy się poglądami,
stworzyliśmy silne pragnienie
i wewnętrzną energię,
by wziąć dobro,
które wypływa z tej konferencji,
impet, pozytywność
i ponieść je
aż na krańce świata.
Jego Świątobliwość Karmapa: Jutro jest moje przemówienie.
T.D.: Lakszmi pracowała nieprawdopodobnie ciężko,
nawet przy zaproszeniu mnie,
nie mówiąc już o wszystkim innym,
co uczyniła dla tej sytuacji
a ja byłem czasami nieco oporny,
byłem też bardzo podenerwowany przez ten tydzień.
Byłem oszołomiony i w złym stanie
a ludzie pytali mnie, dlaczego.
Mówiłem im: "To dlatego, że jutro jest moje przemówienie".
Zatem Lakszmi musiała znosić mnie przez cały ten czas,
ale bardzo doceniam okazję
jaką mi dała
by tu być.
I również wam, każdemu z was, bardzo dziękuję.
(Brawa)
J.Ś.: Dziękuję bardzo.
(Brawa)