Tyler Dewar: Wat ik nu voel
is dat alle andere sprekers
exact hebben gezegd wat ik wilde vertellen.
(Gelach)
Het enige wat me rest
is jullie te danken voor jullie vriendelijkheid.
TD: Maar in de geest van
mijn waardering voor jullie vriendelijkheid
zou ik wellicht een kort verhaal
over mezelf kunnen vertellen.
TD: Vanaf mijn jongste kinderjaren
zijn mij veel
verschillende verantwoordelijkheden gegeven,
en het leek mij altijd, toen ik jong was,
dat alles voor me werd uitgestippeld.
Alle plannen waren reeds gemaakt.
Ik kreeg de kleren die ik dragen moest
en aanwijzingen waar ik nodig was.
Ik kreeg waardevolle
en heilig uitziende robes te dragen,
met het begrip
dat het iets heiligs of belangrijks was.
TD: Maar voordat deze formele levensstijl me overkwam,
leefde ik met mijn familie in Oost-Tibet.
Toen ik zeven jaar oud was,
kwam er opeens
een zoekcommitee bij mij thuis.
Ze zochten de volgende Karmapa,
en ik merkte dat ze spraken met mijn moeder en vader.
Toen kreeg ik het nieuws waarin zij mij vertelden
dat ik de Karmapa was.
Tegenwoordig vragen mensen me vaak
hoe dat voelde.
Hoe voelde dat toen ze kwamen om je mee te nemen,
en je levensstijl compleet veranderde?
Meestal zeg ik dan dat
het op dat moment
voor mij een behoorlijk interessant idee was.
Ik dacht dat alles best leuk zou worden,
en dat er meer dingen zouden zijn om mee te spelen.
(Gelach)
TD: Maar het bleek niet zo leuk en onderhoudend
als ik dacht dat het zou zijn.
Ik werd in een
strikt gecontroleerde omgeving geplaatst.
Vanaf het begin
werd ik overladen met veel verschillende
verantwoordelijkheden inzake onderwijs e.d.
Ik werd grotendeels van mijn familie afgezonderd,
inclusief mijn moeder en vader.
Ik had niet veel vrienden
om tijd mee door te brengen,
maar werd geacht om
voorgeschreven plichten te vervullen.
Dus het bleek dat mijn fantasie
over een vermakelijk leven als Karmapa
geen waarheid ging worden.
Het voelde meer alsof
ik behandeld werd als een beeld,
en op één plek moest blijven zitten,
zoals een beeld.
TD: Desondanks voelde ik dat,
ook al was ik afgescheiden van mijn familie --
en uiteraard ben ik nu nog verder weg.
Toen ik 14 was, vluchtte ik uit Tibet
en raakte nog verder verwijderd
van mijn moeder en vader,
verwanten, vrienden,
en mijn thuisland.
Maar desondanks
is er geen werkelijk gevoel van gescheidenheid in mijn hart
wat betreft de liefde die ik voel
voor deze mensen.
Ik voel, nog steeds, een sterke band van liefde
voor al deze mensen
en voor het land.
TD: En ik blijf nog steeds
in contact met mijn moeder en vader,
zij het sporadisch.
Ik spreek mijn moeder
eens in de zoveel tijd aan de telefoon.
In mijn ervaring is het zo
dat wanneer ik met haar praat,
het gevoel van liefde dat ons bindt
gedurende onze conversatie
ons per seconde
dichter en dichter samenbrengt.
TD: Dus dat waren een paar opmerkingen
over mijn persoonlijke achtergrond.
Wat betreft andere dingen die ik met jullie wilde delen,
inzake ideeën,
vind ik het geweldig om een gelegenheid als deze te krijgen
waarin zoveel mensen van verschillende achtergronden en plekken
kunnen samenkomen,
ideeën kunnen uitwisselen
en relaties en vriendschappen aangaan met elkaar.
Ik denk dat dit symbolisch is
voor wat we zien in de wereld als geheel:
dat de wereld kleiner en kleiner wordt,
en dat alle volkeren in de wereld
meer mogelijkheden voor communicatie genieten.
Dat is mooi,
maar we moeten onthouden
dat zich van binnen een soortgelijk proces moet afspelen.
Tegelijk met externe ontwikkeling
en toename van mogelijkheden,
zou er innerlijke ontwikkeling moeten zijn
en verdieping van onze hartverbindingen
evenzeer als onze uiterlijke verbindingen.
We spraken en hoorden iets
over design deze week.
Ik denk dat het belangrijk is dat we beseffen
dat we ons moeten
blijven inzetten
voor de ontwikkeling
van het design van het hart.
We hoorden veel over techologie deze week,
en het is belangrijk voor ons te onthouden
dat we veel energie steken in
het verbeteren van de technologie van het hart.
TD: Dus zelfs al ben ik best gelukkig met
de mooie ontwikkelingen die zich afspelen in de wereld,
voel ik toch een belemmering,
wanneer het gaat om
het vermogen dat we hebben
om onderling contact te maken op hart-tot-hart-, of geest-tot-geest-niveau.
Ik voel dat er wat zaken zijn
die daarbij in de weg staan.
TC: Mijn relatie tot
dit concept van hart-tot-hart-verbinding, of geest-tot-geest-verbinding,
is een interessante,
want, als spritueel leider ben ik altijd aan het proberen
mijn hart te openen naar anderen
en mezelf te geven
voor hart-tot-hart- en geest-tot-geest-verbindingen
met mensen, op een oprechte manier.
Maar tegelijkertijd
is mij altijd aangeraden
dat ik de nadruk moet leggen op intelligentie
boven de hart-tot-hart verbindingen,
omdat als iemand in een positie als de mijne,
niet vooral vertrouwt op intelligentie
dat gevaarlijk zou kunnen zijn voor mij.
Hier speelt dus een interessante paradox.
Maar ik had eens een treffende ervaring,
toen een groep uit Afghanistan
me kwam opzoeken,
en we een heel interessant gesprek hadden.
TD: Het gesprek kwam op de Bamiyan Boeddhas,
die, zoals bekend,
enkele jaren geleden werden verwoest in Afghanistan.
Maar de basis van ons gesprek
was de verschillende benadering van spiritualiteit
binnen de Moslim-
en Boeddhistische tradities.
In de Moslimtraditie zijn uiteraard,
vanwege de leer rond het concept van afgoderij,
niet zoveel fysieke
representaties van het Goddelijke
of van spirituele bevrijding te vinden
als in de Boeddhistische traditie,
waar uiteraard vele beelden van de Boeddha bestaan,
die vereerd worden.
Dus we spraken over de verschillen
tussen de verschillende tradities
en wat veel mensen zagen als
de tragedie van de verwoesting van de Bamiyan Boeddha's,
maar ik suggereerde dat we
hier wellicht op een positieve wijze naar konden kijken.
Wat we in de destructie van de Bamiyan Boeddha's zagen
was de deformatie van materie,
een solide substantie
die neerviel en desintegreerde.
Misschien konden we er net zo naar kijken
als naar de val van de Berlijnse muur,
waar een afscheiding
die twee soorten mensen gescheiden hield
bezweken was en een deur had geopend
voor verdere communicatie.
Ik denk dat op deze manier
het voor ons altijd mogelijk is
om iets positief te belichten
zodat het kan helpen elkaar beter te begriijpen.
TD: Wat betreft de ontwikkelingen
waarover we hebben gepraat
op deze conferentie.
Ik vind echt
dat de ontwikkeling die we teweegbrengen
geen extra last zou moeten creëren
voor ons als mensen,
maar gebruikt zou moeten worden
ter verbetering
van onze fundamentele levensstijl:
van hoe we in de wereld leven.
TD: Natuurlijk juich ik de
ontwikkeling en de groei en opkomst toe
van het grote land, de nobele natie India,
maar ik denk dat tegelijkertijd
zoals sommigen van ons erkend hebben
we ons moeten realiseren
dat sommige aspecten van deze opkomst
ten koste gaan
van de grond
waarop we staan.
Dus, terwijl we de boom beklimmen,
ondermijnen sommige dingen die we doen
om hogerop te komen
in feite de wortels
van diezelfde boom.
En dus,
waar het op neerkomt,
niet enkel een kwestie is van te zijn geïnformeerd over wat er speelt,
maar hieraan ook aandacht te besteden
en dit ons te laten motiveren
om nog meer oprecht
en waarlijk positief te worden.
We hebben deze week gehoord
van het vreselijke lijden, bijvoorbeeld,
dat zo veel vrouwen wereldwijd
dagelijk moeten ondergaan.
We hebben die informatie,
maar wat ons vaak overkomt
is dat we er niet echt voor kiezen er aandacht aan te schenken.
We staan niet echt toe om dit
iets te doen omschakelen in onze harten.
Ik denk dus dat de weg voorwaarts voor de wereld --
eentje die de weg van alle uiterlijke ontwikkelingen
in harmonie brengt
met de werkelijke wortel van geluk --
is dat we toestaan
dat de informatie die we hebben
ook een verandering teweegbrengt in ons hart.
TD: Ik denk dat oprechte motivatie
zeer belangrijk is voor ons toekomstige welbevinden,
of dieper gevoel van welbevinden als mensen.
Dit betekent het volledig opgaan
in wat het ook is dat je nu doet.
Welk werk je nu ook doet om de wereld te verrijken:
ga erin op,
ervaar het volledig.
TD: Tijdens ons verblijf hier, deze week,
hebben we tezamen miljoenen malen adem gehaald,
en hoewel we misschien geen
koersveranderingen hebben
gezien in ons leven,
missen we vaak de subtielere veranderingen.
En ik denk
dat we soms grote ideeën
ontwikkelen over
hoe geluk er voor ons
uit zou kunnen zien,
maar dat we, als we opletten,
kleine tekenen van geluk kunnen bespeuren
in iedere ademtoch.
TD: Ieder van jullie die hier zit
is zo getalenteerd
en heeft zoveel bij te dragen aan de wereld.
Ik denk dat het een goede noot ter afsluiting zou zijn
om even een moment te nemen
en ons te realiseren hoe bevoorrecht we zijn
om zo bijeen te kunnen komen en ideeën uit te wisselen,
en een sterke aspiratie te vormen,
en energie in onszelf,
dat we het goede meenemen
van wat deze conferentie bracht,
de stuwkracht, de positiviteit,
en deze te verspreiden en te planten
tot in de uithoeken van de wereld.
Zijne Heiligheid de Karmapa: Morgen is mijn lezing.
TD: Lakshmi heeft enorm hard gewerkt,
alleen al om mij uit te nodigen,
laat staan al het andere dat ze gedaan heeft
om dit te bewerkstelligen.
Ik was soms wat weerbarstig,
en tevens was ik erg nerveus deze week.
Ik voelde me ziek en duizelig enzovoort,
en als mensen me vroegen waarom
zei ik, "Omdat ik morgen mijn lezing geef".
Dus Lakshmi heeft dit alles met mij moeten verduren,
maar ik waardeer het zeer
dat ze me de gelegenheid gaf
hier te zijn.
En u allemaal, hartelijk dank.
(Applaus)
ZH: Dank u wel.
(Applaus)