Αυτό που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή
είναι ότι όλοι οι άλλοι ομιλητές
είπαν αυτό ακριβώς που ήθελα να πω.
(Γέλια)
Και απ' ότι φαίνεται το μόνο που μένει για μένα να πω είναι
ένα ευχαριστώ για την καλοσύνη σας.
Αλλά ίσως στο πνεύμα της
εκτίμησης της καλοσύνης όλων σας
θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας
μια σύντομη προσωπική ιστορία.
Από τότε που ήμουν πολύ μικρός και μετά,
μου ανατέθηκαν
πολλά και διαφορετικά καθήκοντα,
και πάντοτε όταν ήμουν μικρός μου φαινόταν
ότι όλα ήταν προδιαγεγραμμένα για μένα.
Όλα τα σχέδια για μένα είχαν ήδη γίνει.
Μου έδιναν τα ρούχα που χρειαζόμουν να φορέσω
και μου έλεγαν που έπρεπε να παρευρίσκομαι,
δίνοντάς μου αυτά τα ανεκτίμητα
και ιεροφανή ράσα,
έχοντας στο μυαλό μου ότι
επρόκειτο για κάτι ιερό ή σημαντικό.
Αλλά πριν αρχίσω τον εθιμοτυπικό τρόπο ζωής αυτού του είδους,
ζούσα στο ανατολικό Θιβέτ με την οικογένειά μου.
Και όταν ήμουν 7 ετών,
ξαφνικά,
έφτασε στο σπίτι μου μια ερευνητική επιτροπή.
Έψαχναν τον επόμενο Κάρμαπα
και παρατήρησα ότι μιλούσαν με τη μαμά και το μπαμπά μου,
και έμαθα τα νέα, ότι δηλαδή μου έλεγαν
ότι είμαι ο Κάρμαπα.
Και αυτές τις μέρες ο κόσμος με ρωτά συνέχεια
πως αισθάνθηκα για το γεγονός αυτό.
Πως ένοιωσες όταν ήρθαν και σε πήραν και σε άρπαξαν
και άλλαξε τελείως ο τρόπος ζωής σου;
Και αυτό που απαντώ συνήθως είναι ότι
εκείνη την εποχή
ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα για μένα.
Σκεφτόμουν ότι θα είχε πλάκα
και ότι θα είχα περισσότερα πράγματα για να παίζω.
(Γέλια)
Αλλά δεν εξελίχθηκε σε κάτι τόσο κεφάτο και διασκεδαστικό,
όπως φανταζόμουν ότι θα ήταν.
Τοποθετήθηκα
σε ένα αυστηρότατα ελεγχόμενο περιβάλλον.
Και αμέσως,
επιφορτίστηκα με πολλά και διαφορετικά καθήκοντα,
μόρφωση και άλλα.
Αποκόπηκα σε μεγάλο βαθμό από την οικογένειά μου,
συμπεριλαμβανομένης της μητέρας και του πατέρα μου.
Δεν είχα πολλούς προσωπικούς φίλους
για να περάσω χρόνο μαζί τους
αλλά περίμεναν από εμένα
να εκτελώ τα υπαγορευμένα καθήκοντα.
Έτσι αποδείχτηκε ότι η φαντασίωσή μου
για μια διασκεδαστική ζωή όντας ο Κάρμαπα
δεν θα πραγματοποιούνταν.
Εγώ αισθανόμουν ότι
μου φέρονταν σαν να ήμουν ένα άγαλμα
και ότι έπρεπε να κάθομαι σε ένα σημείο
όπως ακριβώς τα αγάλματα.
Κι όμως, είχα αυτή την αίσθηση,
και ας είχα αποχωριστεί από τα αγαπημένα μου πρόσωπα
και φυσικά τώρα είμαι ακόμα πιο μακριά.
Όταν ήμουν 14 ετών, δραπέτευσα από το Θιβέτ
και απομακρύνθηκα ακόμη περισσότερο
από τη μητέρα και τον πατέρα μου,
τους συγγενείς, τους φίλους
και την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Όμως, παρ'όλα αυτά,
μέσα στην καρδιά μου δεν έχω την αίσθηση του αποχωρισμού,
όσον αφορά την αγάπη που νιώθω
για τους ανθρώπους αυτούς.
Εξακολουθώ να αισθάνομαι δυνατό δεσμό αγάπης
για όλους αυτούς τους ανθρώπους
και τον τόπο μου.
Και εξακολουθώ να
κρατώ την επαφή με τη μητέρα και τον πατέρα μου,
αν και αυτό συμβαίνει σπάνια.
Μιλώ με τη μητέρα μου
στο τηλέφωνο μια φορά στο τόσο.
Και αυτό που βιώνω, είναι
ότι όταν της μιλώ
κάθε δευτερόλεπτο
της συζήτησής μας
το συναίσθημα της αγάπης που μας δένει
μας φέρνει όλο και πιο κοντά τον έναν στον άλλον.
Τα παραπάνω αποτελούν μόνο μερικές παρατηρήσεις
από το προσωπικό μου παρελθόν.
Και σε σχέση με άλλα πράγματα που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας
σχετικά με τις ιδέες,
νομίζω ότι είναι υπέροχο να βιώνουμε μια τέτοια κατάσταση,
όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι με διαφορετικό παρελθόν και καταγωγή
συγκεντρώνονται,
ανταλλάσουν ιδέες
και χτίζουν σχέσεις φιλίας μεταξύ τους.
Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα δείγμα
του τι βλέπουμε γενικότερα στον κόσμο
ότι ο κόσμος ολοένα και μικραίνει
και ότι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο
απολαμβάνουν περισσότερες ευκαιρίες σύνδεσης.
Αυτό είναι υπέροχο,
όμως θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε
ότι θα πρέπει να συντελείται και μια παρόμοια διαδικασία μέσα μας.
Μαζί με την εξελιξή μας σε σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον
και την αύξηση των ευκαιριών,
θα πρέπει να υπάρχει εσωτερική εξέλιξη
και να εμβαθύνουμε τόσο στους δεσμούς της καρδιάς μας
όσο και στις εξωτερικές μας επαφές.
Μιλήσαμε και ακούσαμε
για το ντιζάιν αυτή την εβδομάδα.
Θεωρώ ότι είναι σημαντικό για εμάς να θυμόμαστε
ότι έχουμε ανάγκη
να συνεχίσουμε να προχωράμε δυναμικά προς τα εμπρός
στην προσπάθεια
να κατανοήσουμε το ντιζάιν της καρδιάς.
Αυτή την εβδομάδα ακούσαμε πολλά για την τεχνολογία
και είναι σημαντικό να ενθυμούμαστε
να επενδύουμε μεγάλο μέρος της ενέργειάς μας
στη βελτίωση της τεχνολογίας της καρδιάς.
Αν και είμαι, κατά κάποιον τρόπο, χαρούμενος
για όλα αυτά τα θαυμαστά επιτεύγματα που συμβαίνουν στον κόσμο,
εξακολουθώ να αισθάνομαι κάτι να με τραβά πίσω
όταν τίθεται το ζήτημα
της ικανότητας που έχουμε
να συνδεόμαστε μεταξύ μας σε επίπεδο καρδιάς ή μυαλού.
Αισθάνομαι ότι υπάρχουν κάποια πράγματα
που εμποδίζουν.
Η σχέση μου
με αυτή την ιδέα της επαφής της μιας καρδιάς με την άλλη ή του ενός μυαλού με το άλλο
είναι ενδιαφέρουσα
καθώς, ως πνευματικός ηγέτης, επιχειρώ πάντα
να ανοίξω την καρδιά μου στους άλλους
και να προσφέρω τον εαυτό μου
για να συνδεθώ με μοναδικό τρόπο με την καρδιά
και το μυαλό των συνανθρώπων μου,
αλλά ταυτόχρονα,
με συμβούλευαν πάντοτε
ότι πρέπει να δίνω έμφαση περισσότερο στη διάνοια
και λιγότερο στους δεσμούς καρδιάς,
γιατί όντας κανείς σε μια θέση σαν τη δική μου,
εάν δεν επαφίεμαι κυρίως στη διάνοια μου,
θα μου συμβεί κάτι κακό.
Παρουσιάζεται λοιπόν εδώ ένα ενδιαφέρον παράδοξο.
Κάποια στιγμή όμως είχα μια εντυπωσιακή εμπειρία
όταν μια ομάδα ανθρώπων από το Αφγανιστάν
με επισκέφθηκε
και είχαμε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Έτσι, καταλήξαμε να συζητάμε για τους Βούδες του Μπαμιγιάν,
οι οποίοι, όπως γνωρίζετε,
καταστράφηκαν πριν από μερικά χρόνια στο Αφγανιστάν.
Η βάση της συζήτησής μας όμως
ήταν η διαφορετική πρόσεγγιση της πνευματικότητας
από πλευράς Μουσουλμανισμού
και Βουδιστικών παραδόσεων.
Βέβαια, στο Μουσουλμανισμό,
λόγω των διδασκαλιών σχετικά με την ιδέα της ειδωλολατρείας,
δεν βρίσκει κανείς τόσες πολλές
φυσικές εκπροσωπήσεις του θείου
ή της πνευματικής απελευθέρωσης
όσες στη Βουδιστική παράδοση,
όπου, φυσικά, συναντάμε πολλά αγάλματα του Βούδα
τα οποία τιμώνται πολύ.
Συζητούσαμε λοιπόν για τις διαφορές
μεταξύ των παραδόσεων
και αυτό το γεγονός της καταστροφής των Βουδών του Μπαμιγιάν
που πολλοί άνθρωποι ερμήνευσαν ως τραγωδία
εγώ πρότεινα
ότι ίσως θα μπορούσαμε να το δούμε από μια θετική πλευρά.
Αυτό που είδαμε στην καταστροφή των Βουδών του Μπαμιγιάν
ήταν η αποδόμηση της ύλης
ένα συμπαγές υλικό
που καταρρέει και αποσυντίθεται.
Ίσως θα μπορούσαμε να το δούμε σαν κάτι παρόμοιο
με την πτώση του τείχους του Βερολίνου
όπου ένας διαχωρισμός
που κρατούσε σε απόσταση δύο τύπους ανθρώπων
κατέρρευσε και άνοιξε μια πόρτα
για περαιτέρω επικοινωνία.
Θεωρώ, λοιπόν, σκεπτόμενος με τον τρόπο αυτό,
ότι είναι πάντοτε εφικτό για εμάς
να αποκομίσουμε κάτι θετικό
που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε αλλήλους καλύτερα.
Λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη
για την οποία μιλούσαμε
σε αυτό το συνέδριο,
αισθάνομαι πραγματικά
ότι τα επιτεύγματα που καταφέρνουμε
δεν θα πρέπει να δημιουργούν ένα ακόμη βάρος
σε εμάς τους ανθρώπους
αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται
για να βελτιώσουν
το στοιχειώδη τρόπο ζωής μας
τον τρόπο με τον οποίο διάγουμε το βίο μας στον κόσμο.
Φυσικά και χαίρομαι
για την εξέλιξη, την ανάπτυξη και την άνοδο
της μεγαλοπρεπούς χώρας της Ινδίας, της μεγάλης χώρας της Ινδίας,
αλλά ταυτόχρονα σκέφτομαι,
όπως γνωρίζουν κάποιοι από εμάς,
ότι πρέπει να έχουμε επίγνωση
ότι μερικές πτυχές της ανόδου αυτής
έρχονται μαζί με το κόστος
του ίδου του εδάφους
στο οποίο πατάμε.
Καθώς σκαρφαλώνουμε στο δέντρο
κάποια πράγματα από αυτά που κάνουμε
για να ανέβουμε στο δέντρο
ουσιαστικά υποσκάπτουν
αυτές καθαυτές τις ρίζες του δέντρου.
Και, έτσι
αυτό που θεωρώ ότι τίθεται επί τάπητος
δεν είναι μόνο η πληροφόρηση περί τίνος πρόκειται
αλλά και το να δίνουμε την προσοχή μας σε αυτό
και να αφήνουμε ένα μόνο πράγμα να είναι κίνητρο
των πράξεων μάς, το να γίνουμε πιο ειληκρινείς
και αληθινά θετικοί.
Αυτή την εβδομάδα, ακούσαμε
για τα φρικτά δεινά, π.χ.
ότι πολλές γυναίκες στον κόσμο
προσπαθούν να ανταπεξέλθουν μέρα με τη μέρα.
Έχουμε αυτή την πληροφορία
αλλά αυτό που συνήθως μας συμβαίνει
είναι ότι δεν επιλέγουμε πραγματικά να δώσουμε την προσοχή μας σε αυτή.
Ουσιαστικά δεν επιλέγουμε να επιτρέψουμε σε αυτήν
να προκαλέσει μια αλλαγή στις καρδιές μας.
Θεωρώ ότι η πρόοδος για τον κόσμο--
ένας κόσμος που θα μας φέρει στο μονοπάτι της εξωτερικής εξέλιξης
προς την αρμονία
με την πραγματική ρίζα ευτυχίας--
θα έρθει αν επιτρέπουμε
στην πληροφορία που έχουμε
να προκαλέσει μια αλλαγή στην καρδιά μας.
Νομίζω ότι αυτό το ειλικρινές κίνητρο
είναι πολύ σημαντικό για τη μελλοντική μας ευημερία
ή τη βαθιά αίσθηση αγαλλίασης των ανθρώπινων όντων
και νομίζω ότι αυτό σημαίνει να καταβυθιστούμε
σε οτιδήποτε πράττουμε αυτή τη στιγμή.
Όποια πράξη κι αν προσπαθείτε να κάνετε τώρα προς όφελος του κόσμου
καταβυθιστείτε σε αυτή
γευθείτε τη στην ολότητά της.
Αφού λοιπόν ήμασταν εδώ αυτήν την εβδομάδα
πήραμε εκατομμύρια αναπνοές, συλλογικά,
και ίσως δεν βιώσαμε
καμιά αλλαγή πορείας
να συμβαίνει στις ζωές μας
αλλά συνήθως χάνουμε τις λεπτοφυείς αλλαγές.
Και νομίζω
ότι μερικές φορές αναπτύσσουμε
μεγαλόπνοες ιδέες
για το τι σημαίνει
η ευτυχία για εμάς,
αλλά, εάν δώσουμε προσοχή,
μπορούμε να δούμε ότι υπάρχουν μερικά σύμβολα ευτυχίας
σε κάθε αναπνοή που παίρνουμε.
Κάθε ένας από εσας που έχει έρθει εδώ
είναι τόσο χαρισματικός
και έχετε τόσα πολλά να προσφέρετε στον κόσμο,
νομίζω θα ήταν καλό να έχουμε κατά νου όταν εργαζόμαστε
προς αυτήν την κατεύθυνση να διαθέσουμε απλά μια στιγμή
για να εκτιμήσουμε πόσο τυχεροί είμαστε
που συγκεντρωθήκαμε με αυτόν τον τρόπο και ανταλλάξαμε ιδέες
και να δημιουργήσουμε πραγματικά μια δυνατή προσδοκία
και να συγκεντρώσουμε ενέργεια εντός μας
με σκοπό να εκλάβουμε το καλό
που προέκυψε από το συνέδριο αυτό,
την ορμή, τη θετικότητα,
και να το διαδώσουμε και να το φυτέψουμε
σε όλες τις γωνιές του κόσμου.
Η Αυτού Αγιότης ο Κάρμαπα: Η ομιλία μου είναι αύριο.
Η Λάκσμι δούλεψε πολύ σκληρά
ακόμη και για να με προσκαλέσει εδώ
ας αφήσουμε στην άκρη, ό,τι άλλο έχει κάνει
για να το πραγματοποιήσει την παρουσία μου εδώ,
και ήμουν κατα κάποιο τρόπο αντιδραστικός μερικές φορές
και επίσης ήμουν πολύ αγχωμένος όλη αυτήν την εβδομάδα
Αισθανόμουν ότι με επηρέαζε ο καιρός, είχα πονοκέφαλο και τα λοιπά,
και ότι ο κόσμος θα με ρωτούσε γιατί.
Θα τους έλεγα: Είναι επειδή πρέπει να μιλήσω αύριο".
Η Λακσμι έπρεπε να με ανεχτεί σε όλο αυτό
αλλά εκτιμώ πολυ
την ευκαιρία που μου έδωσε
να είμαι εδώ.
Ευχαριστώ πάρα πολύ τον καθένα από εσάς.
(Χειροκρότημα)
Σας ευχαριστούμε πολύ
(Χειροκρότημα)