Pode a información xeográfica
facer que estean sans?
No 2001 atropeloume un tren.
O meu tren foi un ataque ao corazón.
Atopeime nun hospital,
na unidade de coidados intensivos,
para reporme dunha cirurxía de urxencia.
De súpeto decateime de algo:
estaba completamente ás escuras.
Comezaron as preguntas, "Ben, por que a min?"
"Por que agora?" "Por que aquí?"
"Puido o meu médico terme advertido?"
Ben, o que quero facer aquí con vostedes
é falar da fórmula da vida e da boa saúde:
Xenética, estilo de vida e medio ambiente.
Iso vai refrear algo os nosos riscos,
e se controlamos eses riscos,
imos vivir unha vida boa e saudable.
Ben, entendo a parte da xenética e do estilo de vida.
E saben por que o entendo?
Porque os meus médicos están seguido
preguntándome sobre isto.
Nunca tiveron que cubrir eses longos
impresos oficiais na consulta do médico?
Tiveron a sorte de facelo máis dunha vez?
(Risas)
De facelo unha e outra vez? E pregúntanlles
polo estilo de vida e o historial familiar,
historial de medicación, historial de cirurxías,
historial de alerxias... esquecín algún?
Pero esta parte da ecuación non a entendín realmente
e tampouco creo que os meus médicos
a entendan realmente.
Que significa iso, o meu medio ambiente?
Ben, pode significar moitas cousas.
Esta é a miña vida, estes os meus sitios.
Todos temos os lugares da nosa vida.
Mentres falo, gustaríame que pensasen tamén:
En cantos lugares viviron?
Pénseno, percorran a súa vida,
pensen nisto.
Verán que estiveron en moitos lugares distintos,
tanto para descansar como para traballar.
E se son coma min, botan unha boa parte da vida nun avión
viaxando a algures.
Entón, non é tan simple cando lles preguntan
"Onde vive, onde traballa
e onde pasa o tempo?
E onde se expón a riscos
que quizais nin vexa?”
Ben, cando me fago esa pregunta,
sempre chego á conclusión
de que paso ao redor do 75% do tempo
máis ben nun número pequeno de sitios,
e non deambulo moi lonxe deles
a maior parte do tempo,
aínda que son un viaxeiro empedernido.
Agora, imos facer aquí unha pequena viaxe.
Comecei en Scranton, Pensilvania.
Non sei se hai alguén aquí do nordeste de Pensilvania.
Aquí pasei os meus primeiros 19 anos
cos meus pulmonciños novos.
Xa saben, respirando altas concentracións
de dióxido de xofre, dióxido de carbono
e metano,
en cantidades diversas... así 19 anos!
E se estiveron nesta parte do país,
este é o aspecto desas moreas de queima latente de residuos de carbón.
Despois decidín abandonar esa parte do mundo
e fun cara ao medio oeste.
E acabei en Louisville, Kentucky.
Ben, decidín residir en Rubbertown.
Alí fabrican plástico. Empregan grandes cantidades de cloropreno
e benceno.
Pasei alí 25 anos cuns pulmóns de mediana idade,
respirando distintas concentracións diso.
E nun día claro sempre era así, nunca chegabas a velo.
Era traizoeiro, pero era un feito que estaba a ocorrer.
Entón decidín actuar intelixentemente,
aceptaría este traballo na costa oeste.
E mudeime para Redlands, en California.
Moi bonito, e alí
enchín os meus pulmóns máis vellos, séniors, como me gusta chamarlles,
de partículas diminutas, dióxido de carbono e altas doses de ozono.
Vale? Case como as máis altas do país.
Ben, esta é a pinta nun bo día.
Se teñen estado alí, saben do que falo.
Entón, cal é o problema desta imaxe?
Ben, a imaxe é, hai un oco grande aquí.
O único que non ocorre nunca na consulta do médico:
Xamais me preguntan polo meu historial de lugares.
Non lembro que ningún médico me preguntase nunca,
"Onde viviu?"
Nunca me preguntaron pola calidade
da auga que levaba á boca
ou da comida que metía no estómago.
Non fan iso. E deberían.
Reparen no tipo de datos dispoñibles.
Estes datos son de todo o mundo
–os países invisten miles de millóns de dólares neste tipo de investigación.
Aquí están marcados os sitios nos que estiven.
A propósito, se eu quixese ter un ataque ao corazón
estiven nos lugares correctos, non si?
Cantos de vostedes están no branco?
Cantos desta sala viviron a maior parte da súa vida
no espazo branco?
Alguén? Rapaz, que sorte tes!
Cantos viviron nos sitios en vermello?
Oh, non son tan afortunados!
Hai milleiros de mapas coma estes
expostos en atlas
por todo o mundo.
Dannos idea do que vai ser
o noso desastre.
Pero nada disto aparece no meu historial médico.
E no seu tampouco.
Este é o meu amigo Paul.
É un colega. Permitiu que rastrexaran o seu móbil
cada dúas horas, día e noite,
os 365 días do ano
nos 2 últimos anos, onde queira que fose.
E pódese ver que estivo en poucos sitios dos Estados Unidos.
Estivo aquí a maior parte do tempo.
Se realmente estudan iso, poderán ter algunhas pistas
do que lle gusta facer a Paul.
Alguén ten idea? Esquiar. Correcto.
Podemos ampliar aquí e de súpeto vemos
onde pasou Paul a maior parte do tempo.
E todos eses puntos negros
son os inventarios de emisións tóxicas
monitorizados pola EPA.
Sabían que existía esa información?
Para cada comunidade dos Estados Unidos,
poderían ter o seu mapa personalizado.
Agora os nosos móbiles poden construír un historial de lugares.
Iso é o que fixo Paul. Fíxoo co seu iPhone.
Este podería ser o resultado acadado.
Isto é o que o/a médico/a tería diante
cando entrásemos na súa consulta
en vez de só o xustificante rosa de que xa pagamos no mostrador.
Esta podería ser a miña breve valoración.
E el mira para ela e di,
“Oe Bill,
aconsélloche que talvez non deberías,
aínda que andas por esta bela California
e vai calor todos os días,
saír correr ás 6 da tarde.
Eu diría que é unha mala idea, Bill,
debido a este informe".
Gustaríame deixarlles dúas receitas.
A primeira é que debemos ensinar aos médicos
o valor da información xeográfica.
Chámase xeomedicina. Hai ao redor de media ducia de programas
no mundo que se centran nela.
E están nas primeiras etapas de desenvolvemento.
Estes programas precisan patrocinio,
e necesitamos ensinarlles aos futuros
doutores do mundo
a importancia de parte da información
que hoxe compartín aquí con vostedes.
O segundo que hai que facer
é, mentres se gastan miles de millóns
de dólares en todo o mundo
construíndo unha historia clínica electrónica,
asegurarnos de poñer un historial de lugares
dentro dese historial médico.
Non será importante só para os médicos;
serao tamén para os investigadores
que terán moitas mostras en que se basear.
Pero tamén será útil para nós.
Se tivese esta información, eu podería decidir
non mudarme á capital do ozono
dos Estados Unidos, non si? Puiden tomar esa decisión.
Ou podería negociar co meu empregador
tomar esa decisión
no meu interese e no da miña empresa.
Con iso, gustaríame dicir só que Jack Lord
dixo isto hai case 10 anos.
[A xeografía é o destino da medicina]
Soamente miren iso un minuto.
Esa foi a conclusión
do Atlas do Sistema Sanitario de Dartmouth
cando dicía que se poden explicar as variacións xeográficas
existentes nas doenzas, nas enfermidades, no benestar,
e como se xestiona realmente o noso sistema sanitario.
Diso era do que falaba
nesa cita.
E eu diría que acertou hai case unha década.
Así que me encantaría ver que comezamos
a ver isto como unha oportunidade de ter esa información nos historiais médicos.
Así pois, gustaríame deixarlles
a miña opinión particular sobre a saúde:
A xeografía sempre importa.
E penso que a información xeográfica
pode facer que vostedes e mais eu esteamos máis sans. Grazas
(Aplausos)