Dinlememizi kaybediyoruz.
İletişim zamanımızın yaklaşık yüzde 60'ını dinlemeye harcıyoruz,
ama bunda çok da iyi değiliz.
Duyduklarımızın sadece yüzde 25'ini aklımızda tutuyoruz.
Sizi ya da bu konuşmayı kastetmiyorum,
ama bu durum genellikle doğru.
Dinlemeyi
sesten anlam çıkarma olarak tanımlayalım.
Zihinsel bir süreç
ve bu bir çıkarım süreci.
Bunu yapabilmek için çok güzel teknikler kullanıyoruz.
Bu tekniklerden biri örüntü tanıma.
(Kalabalık gürültüsü) Yani böyle bir kokteyl partisinde,
eğer "David, Sara, dikkatinizi verin" dersem,
bazılarınız doğrulur, dikkatini verir.
Gürültüyü
işaretten ve özellikle adımızdan ayırmak için
örüntüleri tanıyoruz.
Kullandığımız diğer bir teknik farklılaştırma.
Bu pembe gürültüyü iki dakikadan fazla açık bırakırsam,
siz bu gürültüyü artık duymazsınız.
Biz farklılıkları dinliyoruz,
aynı şekilde kalan sesleri önemsemiyoruz.
Ve sonra bir dizi filtreler var.
Bu filtreler bizi bütün gürültüden çıkarıp
dikkatimizi verdiğimiz noktaya odaklıyor.
Pek çok insan bu filtrelerden
tamamen habersiz.
Ama aslında onlar bir şekilde bizim gerçekliğimizi yaratıyorlar,
çünkü şu anda neye ilgimizi verdiğimizi bize yansıtıyorlar.
Size bunun bir örneğini vereyim:
Seste ve dinlemede niyet çok önemlidir.
Ben eşimle evlendiğim zaman, ona
her gün onu, sanki ilk kezmiş gibi,
dinleyeceğime söz verdim.
Şimdi bu günlük olarak yapmakta eksik kaldığım bir şey.
(Kahkahalar)
Ama bir ilişkide sahip olunacak harika bir niyet bu.
Ama hepsi bu değil.
Ses bizi yere ve zamana yerleştiriyor.
Bu odada gözlerinizi şimdi kapatırsanız,
yankılanmadan
ve yüzeydeki hareket seslerinden
odanın büyüklüğünün farkında olursunuz.
Ve algıladığınız mikro-sesler sayesinde
etrafınızda kaç kişinin olduğunun farkına varırsınız.
Ve ses bizi zamana da yerleştirir,
çünkü sesin içinde
zaman daima saklıdır.
Hatta dinlemenin bizim geçmişten geleceğe
zaman akışını tecrübe etmemizin
temel yolu olduğunu söyleyebilirim. Bu yüzden,
"Ses verme niteliği zaman ve anlamdır" -- muazzam bir alıntı!
Başlangıçta da söylediğim gibi, dinlememizi kaybediyoruz.
Peki neden bunu söyledim?
Pek çok sebebi var.
Sebeplerden biri kayıt etmenin yollarını icat etmemiz --
önce yazma, sonra ses kaydı
ve şimdi de video kaydı.
Doğru ve dikkatli dinlemenin değeri
tamamen yok oldu.
İkinci olarak, dünya artık çok gürültülü,
(Gürültü) bu ahenksiz ses karmaşası devam ederken
görsel ve işitsel olarak,
dinlemek çok zor;
dinlemek yorucu.
Çok kişi kulaklıklarına sığınıyor,
ama onlar burası gibi
ses atmosferi paylaşılan büyük kamu alanlarını
milyonlarca küçük kişisel ses kabarcıklarına dönüştürüyorlar.
Bu senaryoda hiç kimse kimseyi dinlemiyor.
Sabrımızı yitiriyoruz.
Artık hatiplik istemiyoruz,
kısa beyanlar istiyoruz.
Ve söyleşi sanatı
--bence tehlikeli bir şekilde-- kişisel yayınlara
yerini bırakıyor.
Bu tür konuşmada ne kadar dinleme yapılıyor bilmiyorum,
ve bu ne yazık ki çok yaygın,
özellikle İngiltere’de.
Duyarsızlaşıyoruz.
Medyamız ilgimizi çekebilmek için
bu tür manşetlerle bize bağırmak zorunda.
Ve bu demek oluyor ki sessiz, göze çarpmayan
ve abartısız olanlara
dikkatimizi vermemiz daha zor.
Dinlememizi kaybediyor olmamız ciddi bir problem.
Önemsiz değil.
Çünkü dinleme bizim anlamaya olan erişimimizdir.
Bilinçli dinleme her zaman anlayışı yaratır.
Ve sadece bilinçsiz dinleyerek
Bu şeyler olabilir --
Birbirimizi hiç dinlemediğimiz bir dünya
gerçekten çok korkunç bir yer.
Bu yüzden bilinçli dinlemenizi geliştirmek için,
yanınızda götürebileceğiniz beş basit egzersizi veya aracı
sizinle paylaşmak isterim.
Ne dersiniz?
(İzleyiciler: Evet.) İyi.
Birincisi sessizlik.
Günde sadece üç dakikalık sessizlik
kulaklarınızı adeta sıfırlamak
ve yeniden ayarlamak için harika bir egzersizdir.
Böylece tekrar sessizliği duyabilirsiniz.
Eğer mutlak sessizliği sağlayamazsanız,
dinginliği deneyin, bu da kesinlikle yeterli olur.
İkincisi, karıştırıcı adını verdiğim bir egzersiz.
(Gürültü) Yani bunun gibi çok gürültülü bir ortamda bulunsanız bile,
ve böyle yerlerde çok zaman harcasak bile --
bir kafede
ne kadar çok ses kanalı duyabilirim diye dinleyin.
Bu karışımda birbirinden ayrı kaç tane kanal dinliyorum?
İsterseniz bunu bir göl gibi, güzel bir yerde de yapabilirsiniz.
Kaç tane kuş duyuyorum?
Neredeler? Nerede o şarıltılar?
Dinlemenizin kalitesini geliştirmek için
harika bir egzersiz.
Üçüncüsü tadını çıkarma adını verdiğim bir egzersiz,
ve çok güzel bir egzersiz.
Sıradan seslerden keyif almakla ilgili.
Bu, örneğin, benim çamaşır kurutma makinem.
(Kurutma makinesi) Bir vals.
Bir, iki, üç. Bir, iki, üç. Bir iki üç.
Bayılıyorum buna.
Ya da bunu deneyin.
(Kahve makinesi)
Vay be!
Yani eğer ilginizi verirseniz sıradan sesler gerçekten çok ilginç olabilir.
Ben buna saklı koro diyorum.
Sürekli etrafımızda, bizimle.
Bir sonraki egzersiz
büyük olasılıkla aralarında öğrenebileceğiniz
en önemli egzersiz.
Dinleme pozisyonları --
Ana fikir şu; dinleme pozisyonunuzu
dinlediğiniz şeye uygun şekilde değiştirebilirsiniz.
Bu, o filtrelerle oynamaktır.
Hatırlıyor musunuz, başlangıçta size o filtrelerden bahsettim.
Bu, filtrelerden daha haberdar olmak ve farklı yerlere taşımak için
onlarla kaldıraç olarak oynamaya başlamak.
Bunlar dinleme pozisyonlarının sadece bazıları
ya da kullanabileceğiniz dinleme pozisyonları ölçekleri.
Bunlardan çok var.
Keyfini çıkarın. Çok heyecan verici.
Ve son olarak, bir kısaltma.
Bunu dinlemede, iletişimde kullanabilirisiniz.
Eğer o rollerden birindeyseniz --
ve sanırım bu konuşmayı dinleyen herkes muhtemelen öyle --
bu kısaltma ATOS,
Sanskritçe bir sözcük,
özsu ya da öz, esas anlamına geliyor.
Ve ATOS'un açılımı şöyle:
kişiye dikkat verme anlamına gelen Alma;
Hımm, öyle mi, tamam gibi ufak sesler çıkararak
Takdir etme;
Özetleme, 'yani' sözcüğü iletişimde çok önemli;
ve Sorma, ardından sorular sorun.
Ses benim tutkum, benim hayatım.
Ses üzerine koskoca bir kitap yazdım. Yani hayatım dinlemekle geçiyor.
Bu kadarını insanlardan istemek aşırı olur.
Ama inanıyorum ki her insanoğlunun
doluca yaşayabilmesi için
bilinçli dinlemesi gerekir --
yer ve zaman açısından etrafımızdaki
fiziksel dünyaya bağlı,
birbirimizi anlamaya bağlı,
ek olarak manevi şekilde bağlı olarak,
çünkü bildiğim her manevi yolun özünde
dinleme ve
derin düşünce var.
Bu nedenle
okullarımızda dinlemeyi bir beceri olarak
öğretmeliyiz.
Neden öğretilmiyor? Delilik!
Ve eğer dinlemeyi okullarımızda öğretebilirsek,
dinlememizi o bahsettiğim
tehlikeli ve korkunç dünyanın kaygan zemininden kurtarıp
herkesin her zaman bilinçli dinlediği bir yere taşıyabiliriz --
ya da en azından dinleme yeteneğine sahip olduğu.
Bu nasıl yapılır bilmiyorum,
ama bu TED,
ve sanırım TED topluluğu her şeyi yapma yeteneğine sahip.
Bu yüzden sizi benimle ve birbirinizle bağlanmaya davet ediyorum,
bunu görev edinin ve okullarda dinlemenin öğretilmesini sağlayalım,
ve dünyayı bir nesilde bilinçli dinleyen bir dünyaya dönüştürelim --
bir bağlantı dünyası,
bir anlayış dünyası ve barış dünyası.
Beni bugün dinlediğiniz için teşekkür ederim.
(Alkışlar)