Մենք կորցնում ենք լսելու ունակությունը:
Հաղորդակցվելու ժամանակի մոտ 60 տոկոսը ծախսում ենք լսելու վրա:
Սակայն այնքան էլ լավ չենք լսելուց:
Մեր լսածի միայն 25 տոկոսն ենք մտապահում:
Նկատի չունեմ ձեզ կամ այս ելույթը,
բայց հիմնականում դա այդպես է:
Եկեք սահմանենք լսելը
որպես հնչյունների իմաստավորում:
Դա մտավոր աշխատանք է,
իմաստի տարանջատման աշխատանք:
Մենք այդ անելու համար հիանալի մեթոդներ ենք կիրառում:
Դրանցից մեկը հնչյունների համախումբը ճանաչելն է:
(Ամբոխի աղմուկ): Եթե նման երեկույթի ժամանակ
ասեմ` «Դեյվիդ, Սառա, լսեք»
ձեզնից ոմանք ուշադրություն կդարձնեն:
Մենք ճանաչում ենք ձայնային համադրությունները
և տարբերակում աղմուկն ազդակից,
հատկապես մեր անունը:
Տարբերակումը ևս մի միջոց է, որ կիրառում ենք:
Եթե այս կատարյալ աղմուկը մի քանի րոպեից ավելի թողնեմ,
դուք պարզապես կդադարեք այն լսել:
Մենք լսում ենք տարբերությունները
և անտեսում չփոփոխվող հնչյունները:
Բացի այդ գոյություն ունեն բազմատեսակ ֆիլտրեր:
Ֆիլտրերի միջոցով մենք բոլոր ձայներից տարորոշում ենք,
թե որոնց ուշադրություն դարձնենք:
Մարդկանց մեծ մասը նույնիսկ չի գիտակցում
այդ ֆիլտրերի գոյության մասին:
Բայց հենց դրանք են ստեղծում մեր իրականությունը
և պայմանավորում` ինչին այդ պահին ուշադրություն դարձնել:
Մի օրինակ բերեմ.
նպատակադրվածությունը շատ կարևոր է հնչյունների տարորշման և լսելու համար:
Երբ ամուսնացա,
կնոջս խոստացա, որ նրան կլսեմ ամեն օր այնպես,
ասես առաջին անգամ:
Դե իհարկե, դա ինձ մոտ չի ստացվում գրեթե ամեն օր
(Ծիծաղ)
Բայց մեր հարաբերություններում սա շատ կարևոր մտադրություն է:
Բայց սա դեռ ամենը չէ:
Հնչյունը մեզ նաև տարածական և ժամանակային պատկերացում է տալիս:
Եթե փակեք ձեր աչքերը հենց հիմա այս սենյակում,
միևնույն է, պատկերացում եք կազմում սրահի չափսի մասին`
դրա մակերեսներից եկող
ձայնային ալիքների տատանումների շնորհիվ:
Գիտակցում եք նաև` քանի մարդ կա ձեր շուրջը,
քանի որ ձեզ են հասնում միկրոձայնային ալիքները:
Ձայնը մեզ նաև ժամանակի զգացողություն է տալիս,
քանի որ ժամանակը միշտ
պարփակված է նրանում:
Ի դեպ, կարող եմ հավաստիացնել նաև, որ
լսելու միջոցով ենք ընկալում ժամանակի ընթացքը`
անցյալից մինչ ապագա:
«Հնչյունությունը ժամանակ և իմաստ է», հիանալի է ասված:
Սկզբում նշեցի, որ մենք կորցնում ենք լսելու ունակությունը:
Իսկ ինչու՞ նշեցի:
Դրա պատճառները շատ են:
Առաջինը, ստեղծել ենք տեղեկատվությունը փաստագրելու միջոցներ`
սկզբում գրելը, հետո ձայնագրումը,
իսկ հիմա նաև տեսագրումը:
Ուշադիր և ճշգրիտ լսելու արժեքը
պարզապես անհետացել է:
Երկրորդ, աշխարհն այժմ այնքան աղմկոտ է:
(Աղմուկ) Այս աններդաշնակության պայմաններում,
լսողական և տեսողական,
պարզապես դժվար է լսել:
Լսելը հոգնեցուցիչ է:
Շատերն աղմուկից փրկություն են գտնում ականջակալներ կրելով:
Սակայն նրանք այս մեծ հանրային տարածքը`
ձայնային ընդհանուր տարածքը
վերածում են միլիոնավոր աննշան ձայնային միավորների:
Այս սցենարի դեպքում ոչ ոք մյուսին չի լսում:
Մենք անհամբեր ենք դառնում:
Մենք այլևս պերճախոսություն չենք ցանկանում լսել,
այլ հնչյունների պատառիկներ:
Եվ զրույցի արվեստը,
ըստ իս, վտանգավոր ձևով փոխարինվում է
սեփական անձը ներկայացնելով:
Չգիտեմ, թե որքան է լսելու բաժինը այսպիսի զրույցում,
որը հաճախ է պատահում
հատկապես Միացյալ Թագավորությունում:
Մեր ընկալունակությունը թուլանում է:
Լրատվամիջոցները այսպիսի ճչացող գլխագրերով են ստիպված
գրավել մեր ուշադրությունը:
Դա նշանակում է` մենք դժվարանում ենք ուշադրություն դարձնել
նրբորեն, անուղղակիորեն
կամ ոչ բացահայտորեն ասվածին:
Այն, որ լսելու ունակությունը կորցնում ենք, լուրջ խնդիր է:
Սա անկարևոր մանրուք չէ,
քանի որ լսելը քայլ է դեպի հասկացողություն:
Գիտակցաբար լսելը միշտ տանում է ըմբռնման:
Եվ միայն չգիտակցված լսելու պարագայում
կարող են այսպիսի բաներ պատահել.
աշխարհը, որտեղ միմյանց բացարձակ չեն լսում,
իսկապես սարսափելի վայր է:
Այսպիսով, կցանկանայի ձեզ ներկայացնել
հինգ պարզ վարժություն, մատչելի միջոցներ`
բարելավելու ձեր գիտակցված լսողությունը:
Կցանկանա՞ք:
(Հանդիսատեսը` այո) Բարի:
Առաջինը լռությունն է:
Օրական գոնե երեք րոպե լռությունը
հիանալի վարժանք է
ականջները հանգստացնելու և վերալիցքավորվելու համար,
որպեսզի կրկին կարողանաք ունկնդիր լինել լռությանը:
Եթե չեք կարող բացարձակ լռության մեջ լինել,
ապա գոնե անաղմուկ վայր ընտրեք, որը նույնպես ընդունելի է:
Երկրորդ, սա ես ձայների խառնուրդ եմ անվանում
Նույնիսկ եթե այսպիսի աղմկոտ միջավայրում եք գտնվում,
իսկ մենք հաճախ ենք այսպիսի վայրերում լինում,
ուշադրություն դարձրեք, թե օրինակ սրճարանում
քանի աղբյուրից եք ձայն լսում:
Այս խառնուրդի մեջ քանի՞ առանձին ձայն եք լսում:
Նույնը կարելի է անել նաև մի գեղեցիկ վայրում,օրինակ լճի մոտ:
Քանի՞ թռչունի ձայն եք լսում:
Որտե՞ղ են դրանք: Որտեղի՞ց է գալիս կոհակների ձայնը:
Հիանալի վարժանք է
լսելու որակը լավացնելու համար:
Երրորդ վարժությունն անվանում եմ ըմբոշխնում.
գեղեցիկ վարժանք է:
Խոսքն առօրյա ձայներից հաճույք ստանալու մասին է:
Սա, օրինակ, իմ չորացուցիչն է
(Չորացուցիչի ձայնը) Ասես վալս է.
մեկ-երկու-երեք, մեկ-երկու-երեք:
Ինձ իսկապես դուր է գալիս:
Իսկ հապա մի սա փորձեք
(Սրճաղացի ձայն):
Օ՜:
Առօրյա ձայներն իսկապես հետաքրքիր են, եթե ուշադրություն դարձնեք:
Դա անվանում եմ թաքնված երգչախումբ:
Միշտ մեզ հետ է:
Հաջորդ վարժանքը
հավանաբար ամենից կարևորն է,
եթե միայն դա հիշելու լինեք:
Խոսքը լսելու շեշտադրումների մասին է`
կարող եք ինքներդ ընտրություն կատարել լսելու այն,
ինչը նպատակահարմար է կամ ինչը ցանկանում եք լսել:
Սա այն ֆիլտրերի փորձարկմանն է վերաբերում:
Հիշու՞մ եք այն ֆիլտրերը, որոնց օրինակները բերեցի սկզբում:
Սկսեք որպես լծակներ փորձարկել դրանք,
գիտակցված ընկալել և տեղափոխվել տարբեր տարածքներ:
Սրանք լսելու դիրքերից
կամ աստիճաններից մի քանիսն են միայն, որ կարող եք կիրառել:
Այդպիսիք շատ կան:
Հաճույք ստացեք դրանք օգտագործելուց: Շատ ոգևորիչ է:
Վերջում մի հապավում ներկայացնեմ:
Կարող եք կիրառել լսելիս, հաղորդակցվելիս:
Եթե այդ երկու դերերից մեկում եք,
որն այս դեպքում վերաբերում է բոլորիդ, քանի որ լսում եք այս ելույթը:
հապավումը կոչվում է RASA.
սանսկրիտերենից թարգմանաբար նշանակում է
կենսահյութ կամ էություն:
RASA նշանակում է Ընկալել,
այսինքն ուշադրություն դարձնել մարդուն,
Գնահատել` արձագանքելով արտահայտչամիջոցներով,
ինչպես` ըհը, այո, օ, բարի,
Ամփոփել, «այսպիսով» բառը շատ կարևոր է հաղորդակցության մեջ,
Հարցնել` վերջում հարցեր տվեք:
Այպիսով, հնչյունը իմ կիրքն է, իմ կյանքը:
Մի ամբողջ գիրք եմ գրել դրա մասին: Ապրում եմ լսելու համար:
Իհարկե շատերից այդչափ նվիրում ակնկալելը չափազանց է:
Սակայն հավատացած եմ, որ յուրաքանչյուր մարդ
պետք է գիտակցաբար լսի
լիարժեք ապրելու համար.
ժամանակի ու տարածության մեջ
մեզ շրջապատող ֆիզիկական աշխարհի հետ կապակցված լինելու,
փոխըմբռնման շնորհիվ միմյանց հետ կապված լինելու համար:
Էլ չեմ ասում հոգևոր կապվածության մասին,
քանի որ իմ գիտեցած ցանկացած հոգևոր ճանապարհի հիմքում
լսելն ու խորհելն
է ընկած:
Այդ իսկ պատճառով
մեր դպրոցներում լսելը պետք է դասավանդենք
որպես հմտություն:
Ինչու՞ այն չի դասավանդվում: Անհեթեթություն է:
Եվ եթե լսելու հմտություններ սովորեցնենք մեր դպրոցներում,
ապա լսելու անկման վտանգավոր միտումը
և սարսափելի աշխարհի հավանականությունը կարող ենք կանխել
և տեղափոխվել մեկ այլ իրողություն, որտեղ բոլորը միմյանց գիտակցաբար լսում են
կամ առնվազն ունակ են այդ անելու:
Չգիտեմ ինչպես դրան հասնել,
սակայն սա TEDն է,
իսկ TED-ի համայնքը ցանկացած բան անելու ներուժ ունի:
Ուրեմն, հրավիրում եմ բոլորիդ միանալու ինձ, միանալու մեկմեկու`
այս առաքելությունը ստանձնելու և դպրոցում դասավանդելու
մեկ սերնդի աշխարհը փոխելով, լսող,
փոխկապակցված, փոխըմբռնող
և խաղաղ աշխարհ ստեղծելու համար:
Շնորհակալ եմ, որ լսեցիք ինձ այսօր:
(Ծափահարություններ)