Jullie weten iets over mij,
iets heel persoonlijks.
Ik weet ook iets
over ieder van jullie.
Iets dat in jullie leven zeer centraal staat.
We weten iets over iedereen,
die we waar ook ter wereld op straat tegenkomen.
Het is de drijfveer
voor alles wat we doen
en alles wat we ondergaan.
We willen namelijk allemaal gelukkig zijn.
Dat is een gezamenlijke wens.
We hebben verschillende ideeën over geluk,
maar we willen allemaal gelukkig zijn
en daarin hebben we al veel gemeen.
Mijn onderwerp is dankbaarheid.
Wat is het verband tussen
geluk en dankbaarheid?
Veel mensen zouden zeggen: 'Heel eenvoudig.
Als je gelukkig bent, ben je ook dankbaar.'
Maar denk nog eens na.
Zijn gelukkige mensen ook werkelijk dankbaar?
We kennen allemaal veel mensen,
die alles bezitten om gelukkig te kunnen zijn
en het toch niet zijn.
Ze willen namelijk iets anders,
of ze willen meer van hetzelfde.
We kennen ook allemaal mensen
die veel tegenslag hebben.
Tegenslag die we zelf niet zouden willen hebben.
Toch zijn ze intens gelukkig.
Ze verbazen je met het geluk dat ze uitstralen.
Waarom? Omdat ze dankbaar zijn.
We worden dus niet dankbaar door geluk.
We worden gelukkig door dankbaarheid.
Als je denkt dankbaar te worden door gelukkig te zijn,
denk dan nog maar eens na.
Dankbaarheid maakt je gelukkig.
We kunnen onszelf afvragen
wat we eigenlijk bedoelen met dankbaarheid.
Hoe gaat het in zijn werk?
Denk maar eens aan je eigen ervaring.
We weten allemaal uit ervaring hoe het gaat.
We hebben een waardevolle ervaring.
Er wordt ons iets gegeven en het is iets echt waardevols.
Die twee dingen moeten samengaan.
Het moet waardevol zijn
en het moet ons werkelijk gegeven worden.
Je hebt het niet gekocht of verdiend.
Je hebt het niet ingeruild of ervoor gewerkt.
Het is je gewoon gegeven.
Als deze twee dingen samenkomen...
als iets echt waardevol voor me is
en ik besef dat ik het zomaar heb gekregen,
dan vult mijn hart zich spontaan
met dankbaarheid en geluk.
Zo ontstaat dankbaarheid.
Hiermee opent zich een deur,
want we hoeven dit niet slechts af en toe te beleven.
Het hoeft niet te blijven bij belevingen van dankbaarheid.
We kunnen mensen zijn die dankbaar leven.
Leven in dankbaarheid, daar gaat het om.
Hoe kunnen we dat doen?
Door het te voelen, door je ervan bewust te worden
dat ieder moment ons gegeven is.
Het is een geschenk. Je hebt er geen recht op.
Je hebt er niets voor gedaan.
Je hebt geen enkele verzekering dat je
nog eens zo'n moment zal krijgen.
Toch is dat het meest waardevolle
dat we ooit kunnen krijgen.
Dit moment, met alle kansen die het in zich heeft.
Als dit huidige moment er niet zou zijn,
zouden we geen enkele kans hebben
om wat dan ook te doen of te ervaren.
Dit moment is een geschenk.
We noemen het een moment dat ons gegeven is.
Besloten in dat geschenk ligt het eigenlijke geschenk... de kans.
Je bent eigenlijk dankbaar voor de kans,
niet voor het ding dat je kreeg.
Als dat ding namelijk ergens anders was
en je zou niet de kans hebben om ervan te genieten,
er iets mee te doen,
dan zou je er niet dankbaar voor zijn.
De kans is het geschenk in ieder geschenk.
We kennen het gezegde:
een kans doet zich maar eenmaal voor.
Denk daar nog maar eens over na.
Ieder moment is telkens weer een geschenk.
Als je de kans van dit moment voorbij laat gaan,
krijg je weer een ander moment, en dan weer een.
We kunnen deze kans gebruiken,
of we kunnen hem voorbij laten gaan.
Maar als we de kans gebruiken,
is het de sleutel tot geluk.
We hebben de belangrijkste sleutel tot geluk
in onze eigen handen.
Moment na moment
kunnen we dankbaar zijn voor dit geschenk.
Betekent dit dat we overal dankbaar voor kunnen zijn?
Beslist niet.
We kunnen niet dankbaar zijn voor geweld, oorlog,
onderdrukking en uitbuiting.
Op het persoonlijke vlak kunnen we niet dankbaar zijn
voor het verlies van een vriend, voor ontrouw,
voor rouw.
Maar ik zei ook niet dat we voor alles dankbaar kunnen zijn.
Ik zei dat we in elk gegeven moment dankbaar
kunnen zijn voor de kans.
Zelfs als we geconfronteerd worden
met iets verschrikkelijk moeilijks,
kunnen we er bovenuit stijgen
en de kans die ons gegeven is, benutten.
Het lijkt meestal erger dan het is.
Als je afgaat op wat je ziet en ervaart,
zul je ontdekken dat we meestal de kans krijgen
om te genieten.
We laten die kans alleen maar voorbij gaan,
omdat we teveel haast hebben.
We stoppen niet om de kans te zien.
Maar af en toe
krijgen we met iets heel moeilijks te maken.
Als die moeilijkheid zich voordoet, is het een uitdaging
om de kans te grijpen daar bovenuit te stijgen.
Dat kunnen we doen door er iets uit te leren
dat soms pijnlijk is.
Bijvoorbeeld geduld oefenen.
Er is ons verteld dat de weg naar vrede
geen sprint is,
maar meer een marathon.
Dat vraagt geduld. Dat is moeilijk.
Het kan ook zijn:
opkomen voor je mening of je overtuiging
Dat is een kans die ons gegeven is.
Te leren, te lijden, je laten horen,
al die kansen zijn ons gegeven.
Maar het zijn kansen
en degenen die gebruik maken
van die kansen,
zijn degenen die we bewonderen.
Zij maken iets van het leven.
Degenen die falen, krijgen een volgende kans.
We krijgen altijd weer een volgende kans.
Dat is de prachtige rijkdom van het leven.
Hoe kunnen we nu een methode bedenken
om dit te benutten?
Welke methode kan ieder van ons bedenken
om dankbaar te leven?
Niet af en toe eens dankbaar zijn,
maar dankbaar zijn van moment tot moment.
Hoe kunnen we dat doen?
De methode is heel simpel.
Hij is net zo simpel als wat ons als kinderen
geleerd werd bij het oversteken van de straat:
stoppen - kijken - ga maar.
Dat is alles.
Maar hoe vaak stoppen we?
We haasten ons door het leven. We stoppen niet.
We missen de kans, omdat we niet stoppen.
We moeten stoppen. We moeten rustig worden.
En we moeten stoplichten neerzetten
in ons leven.
Een paar jaar geleden was ik in Afrika
en toen ik terugkwam,
werd ik me bewust van water.
In Afrika was het kraanwater niet te drinken.
Thuis stond ik telkens weer perplex
van het water uit de kraan.
Telkens als ik het licht aandeed,
was ik zo dankbaar, het maakte me zo blij.
Maar na een poosje verdwijnt dat.
Dus plakte ik stickers op de lichtknop
en op de kraan.
Telkens als ik die opendraaide...water!
Bedenk er zelf maar iets op.
Je ziet vanzelf wat voor jou het beste werkt,
als je maar stoplichten hebt in je leven.
Eerst moet je stoppen
en dan kijken.
Je kijkt... je opent je ogen...
je opent je oren... je opent je neus.
Je opent al je zintuigen
voor de prachtige rijkdom die ons is gegeven.
Er komt geen eind aan.
Het gaat erom van het leven te genieten.
Om te genieten van wat ons is gegeven.
We kunnen ook ons hart openen.
Voor de kansen die we krijgen
om ook anderen te helpen.
Om anderen gelukkig te maken, want we zijn het gelukkigst
als iedereen gelukkig is.
Als we ons hart openen voor de kansen,
geven de kansen ons de mogelijkheid iets te doen.
Dat is het derde punt.
Stoppen...kijken...en dan gáán en echt iets doen.
Je kunt alles doen
wat het leven je op dat moment biedt.
Meestal is dat de kans om te genieten,
maar soms is het iets moeilijker.
Wat het ook is, als we de kans pakken
en ervoor gaan, dan zijn we creatieve mensen.
Het simpele 'stoppen...kijken...ga maar'
heeft zoveel potentie,
dat het een revolutie in onze wereld kan veroorzaken.
We zitten namelijk momenteel middenin
een periode van veranderend bewustzijn.
Ik ben altijd verrast als ik hoor hoe vaak
de woorden dankbaarheid en waardering opduiken.
Je vindt ze overal.
Een luchtvaartmaatschappij die dankbaar is,
een restaurant of café dat zo heet, wijn die zo wordt omschreven.
Ik ben zelfs toiletpapier tegengekomen
van het merk 'Thank you' (bedankt). (Gelach)
Er is een golfbeweging van dankbaarheid,
want men begint te merken hoe belangrijk dit is
en hoe het onze wereld kan veranderen.
Het kan onze wereld levensgroot veranderen.
want als je dankbaar bent, ben je niet bang.
En als je niet bang bent, ben je niet gewelddadig.
Wie dankbaar is, heeft het gevoel genoeg te hebben.
Je voelt je niet tekortgedaan
en je bent bereid om te delen.
Wie dankbaar is, geniet van
de verschillen tussen mensen.
Je hebt voor iedereen respect
en dat verandert de pyramide van macht
waaronder we leven.
Het bevordert misschien geen gelijkheid,
maar wel gelijkwaardigheid.
Dat is het belangrijkste.
In de toekomst zal de wereld een netwerk zijn,
geen pyramide die op zijn kop staat.
De revolutie die ik bedoel,
is een geweldloze revolutie,
die zo revolutionair is
dat zelfs het hele begrip revolutie
een revolutie ondergaat.
Een normale revolutie bestaat namelijk
uit een omkering van de pyramide van macht.
Degenen die onderaan waren, komen aan de top
en gedragen zich precies hetzelfde
als hun voorgangers.
Er moet een netwerk komen van alsmaar
kleiner wordende groepen, die elkaar kennen
en op elkaar inwerken.
Dat is een dankbare wereld.
Een dankbare wereld is een wereld van blije mensen.
Dankbare mensen zijn blije mensen
en hoe meer blije mensen er komen,
hoe blijer de wereld daar van wordt.
We hebben een netwerk voor dankbaar leven
en het breidt zich snel uit.
We snapten niet hoe dat kwam.
Mensen kunnen bij ons een kaars aansteken,
wanneer ze ergens dankbaar voor zijn.
In 10 jaar tijd zijn er 15 miljoen kaarsen aangestoken.
Mensen beginnen te merken,
dat een dankbare wereld een gelukkige wereld is.
We hebben allemaal de mogelijkheid
om met het simpele 'stoppen...kijken...ga maar',
van de wereld
een plaats van geluk te maken.
Dat is mijn hoop voor ons.
Misschien heb ik hiermee iets bijgedragen
om jullie ook zin te doen krijgen in
stoppen...kijken...en gaan.
Bedankt.
(Applaus)