Մի բան կա,
որ դուք գիտեք իմ մասին, շատ անձնական բան,
և մի բան կա, որ ես գիտեմ
ձեզանից յուրաքանչյուրի մասին
և այն ձեզ մտահոգող հարցերում շատ կենտրոնական դեր ունի:
Մի բան կա, որ մենք գիտենք
աշխարհի ցանկացած մասում, փողոցում գտնվող յուրաքանչյուր
մարդու մասին,
դա շարշիչ ուժն է այն բանի,
ինչ նրանք անում
կամ հանդուրժում են:
Եվ դա այն է,
որ մենք ուզում ենք լինել երջանիկ:
Սրա շուրջ մենք բոլորս համաձայն ենք:
Թե ինչպես ենք պատկերացնում մեր երջանկությունը,
տարբերվում է միմյուսների պատկերացումներից,
բայց այն փաստը, որ բոլորս ցանկանում ենք երջանիկ լինել,
արդեն մեզ բոլորիս կապում է իրար:
Իմ թեման երախտագիտությունն է:
Ի՞նչ առնչություն ունի
երջանկությունը երախտագիտության հետ:
Շատ մարդիկ կասեին, որ շատ հեշտ է:
Երբ երջանիկ ես, շնորհակալ ես:
Բայց նորի՛ց մտածեք:
Արդյո՞ք երջանիկ մարդիկ են երախտապարտ:
Մենք բոլորս բավականին շատ մարդկանց գիտենք,
որոնք երջանիկ լինելու համար ամեն ինչ ունեն,
բայց նրանք երջանիկ չեն,
որովհետև ինչ-որ այլ բան
կամ նույնիս ավելիին են ձկտում:
Եվ մենք բոլորս գիտենք մարդկանց,
որոնք շատ դժբախտություններ ունեն,
դժբախտություններ, որ մենք ինքներս չէինք ցանկանա ունենալ,
բայց նրանք խորապես երջանիկ են:
Նրանք երջանկություն են ճառագայթում: Դուք զարմացած եք:
Ինչու՞: Որովհետև նրանք շնորհակալ են:
Ուրեմն, երջանկությունը չէ, որ մեզ երախտապարտ է դարձնում:
Գոհունակությունն է մեզ երջանիկ դարձնում:
Եթե կարծում եք, որ երջանկությունն է ձեզ երախտապարտ դարձնում,
կրկի՛ն մտածեք:
Գոհունակությունն է մեզ երջանկացնում:
Հիմա կարող ենք հարցնել
ի՞նչ նկատի ունենք՝ ասելով գոհունակություն:
Ինչպե՞ս է այն գործում:
Ես դիմում եմ ձեր իսկ փորձին:
Բոլորս մեր փորձից գիտենք, թե դա ինչպես է կատարվում:
Մենք ինչ-որ բան ենք ճաշակում,
որ թանկ է մեզ համար:
Մի բան է տրված մեզ, որ թանկ է բոլորիս համար:
Եվ այն իրոք տրված է մեզ:
Այս երկուսը պետք է զուգորդվեն:
Պետք է ինչ-որ արժեքավոր բան լինի,
որն իսկական նվեր է:
Դուք այն չեք գնել: Դուք այն չեք վաստակել:
Դուք այն չեք ներդրել: Դուք դրա համար չեք աշխատել:
Այն պարզապես տրված է ձեզ:
Եվ երբ այս երկուսը միանում են,
մի բան, որ շատ կարևոր է ինձ համար
և ես գիտակցում եմ, որ այն անվճար տրված է ինձ,
գոհունակությունը ինքնաբուխ կերպով
մեծանում է իմ սրտում,
երջանկությունը ինքնաբուխ մեծանում է իմ սրտում,
Ահա այդպես է գոհունակությունն առաջանում:
Այս ամենի բանալին այն է,
որ մենք, պարզապես, ժամանակ առ ժամանակ չենք ապրում սա:
Մենք չենք կարող միայն գոհունակություն ապրել:
Մենք կարող ենք լինել մարդիկ, որոնք ապրում են երախտագիտությամբ:
Գոհունակությա՛մբ ապրել: Ահա թե ինչն է կարևոր:
Իսկ ինչպե՞ս կարող ենք երախտագիտությամբ ապրել:
Ճաշակելով, իրազեկ լինելով,
որ ամեն վայրկյանը տրված է, ինչպես մենք ենք ասում:
Այն նվեր է: Դուք այն չեք վաստակել:
Դուք ոչ մի կերպ այն չեք ստեղծել:
Դուք ոչ մի կերպ չեք կարող հավաստիացել,
որ ձեզ մեկ ուրիշ պահ կտրվի,
այսուհանդերձ այն ամենաթանկ բանն է,
որ երբևէ կարող է տրվել մեզ,
այս պահն իր բոլոր հնարավորություններով:
Եթե չունենայինք ներկայիս պահը,
մենք ոչ մի հնարավորություն չէինք ունենա որևէ բան անելու
կամ փորձելու,
և այս պահը նվեր է:
Այն տրված պահ է:
Մենք ասում ենք, նվերի մեջ նվերը
հենց հնարավորությունն է:
Հնարավորությունն այն է, ինչի համար դուք երախտապարտ եք,
ոչ թե այն, ինչ ձեզ տրված է,
որովհետև, եթե դա մեկ ուրիշ տեղ լիներ,
և դուք չունենայիք այն վայելելու,
դրա հետ ինչ-որ բան անելու հնարավորությունը,
դուք երախտապարտ չէիք լինի:
Հնարավորությունը ցանկացած նվերի մեջ գտնվող նվերն է,
մենք ասացվածք ունենք, ըստ որի
հնարավորությունը միայն մեկ անգամ է թակում:
Նորի՛ց մտածեք:
Ցանկացած պահը նոր նվեր է, և այդպես շարունակ,
և եթե բաց թողնեք այս պահի հնարավորությունը,
մեկ այլ պահ կտրվի մեզ:
Մենք կարող ենք օգտվել այս հնարավորությունից,
կամ կարող ենք բաց թողնել այն,
և եթե օգտվենք դրանից,
դա կլինի երջանկության բանալին:
Մեր երջանկության բանալին
մեր իսկ ձեռքերում է:
Ամեն պահ
մենք կարող ենք լինել երախտապարտ այս նվերի համար:
Արդյո՞ք դա նշանակում է,
որ մենք ամեն ինչի համար կարող ենք երախտապարտ լինել:
Իհարկե ոչ:
Մենք չենք կարող երախտապարտ լինել բռնության, պատերազմի,
ճնշման և շահագործման համար:
Անձնական հարթակում, մենք չենք կարող երախտապարտ լինել
ընկերոջ կորստի, անհավատարմության,
ծանր կորստի համար:
Ես չասացի, որ կարող ենք ամեն ինչի համար երջանիկ լինել:
Ասացի, որ կարող ենք ամեն պահ տրված հնարավորության համար
երախտապարտ լինել,
և նույնիսկ, եթե մենք դիմագրավում ենք
ինչ-որ ահավոր դժվարությանը,
մենք կարող ենք այս հանգամանքից վեր բարձրանալ
և արձագանքել մեզ տրված հնարավորությանը:
Այն այնքան էլ վատ չէ, ինչքան կարող է թվալ:
Իրականում եթե նայեք և ապրեք այն,
կհասկանաք, որ շատ ժամանակ մեզ տրված է
հնարավորություն, որպեսզի վայելենք
և մենք այն բաց ենք թողնում, որովհետև
կյանքում մենք շտապում ենք
և կանգ չենք առնում՝ տեսնելու հնարավորությունը:
Բայց ժամանակ առ ժամանակ
մի շատ բարդ բան է տրվում մեզ,
և երբ այս դժվարությունը պատահում է մեզ հետ,
այն նշան է, որպեսզի բարձրանանք դեպի այդ հնարավորությունը
և դրան հասնում ենք՝ ինչ-որ բան սովորելով,
որ երբեմն կարող է ցավոտ լինել:
Օրինակ՝ համբերություն ձեռք բերել:
Մեզ ասվել է, որ խաղաղության տանող ճանապարհը
ոչ թե կարճատև մրցավազք է,
այլ նման է մարաթոնյան վազքի:
Այն համբերություն է պահանջում: Սա դժվար է:
Այն կարող է լինել քո տեսակետը,
քո համոզմունքը պաշտպանելը:
Այն մեզ տրված հնարավորություն է:
Սովորել, տառապել, կանգնել,
Բոլոր այս հնարավորությունները տրված են մեզ,
բայց սրանք հնարավորություններ են
և նրան, որոնք օգտվում են
այս հնարավորություններից,
այն մարդիկ են, որոնցով մենք հիանում ենք:
Նրանք կյանքից ինչ-որ բան են ստեղծում:
Եվ կան մարդիկ, որոնք չեն կարողանում մեկ այլ հնարավորություն ձեռք բերել:
Մենք միշտ մեկ այլ հնարավորություն ենք ստանում:
Սա կյանքի հիանալի հարստությունն է:
Իսկ ինչպե՞ս կարող ենք
սա օգտագործելու եղանակ գտնել:
Ինչպես կարող է մեզանից յուրաքանչյուրը գտնել
երախտագիտորեն ապրելու եղանակ,
ոչ թե ժամանակ առ ժամանակ,
այլ ամեն պահ երախտապարտ լինելու:
Ինչպե՞ս կարող ենք անել դա:
Սա շատ պարզ եղանակ է:
Այն այնքան պարզ է, որ երբ երեխա էինք,
մեզ փողոցն անցնել սովորելու ժամանակ հենց սա են ասել:
Կանգնի՛ր: Նայի՛ր: Գնա՛:
Ահա այսքանը:
Բայց որքա՞ն հաճախ ենք մենք կանգնում:
Կյանքում մենք շտապում ենք: Չենք կանգնում:
Մենք հնարավորությունը բաց ենք թողնում, որովհետև չենք կանգնում:
Մենք պետք է կանգնենք: Պետք է դադար առնենք:
Եվ մենք պետք է կանգնելու նշաններ ստեղծենք
մեր կյանքում:
Մի քանի տարի առաջ՝ երբ Աֆրիկայում էի,
և հետո եկա հետ,
ես ջուր նկատեցի:
Աֆրիկայում՝ այնտեղ, որտեղ ես էի ապրում, խմելու ջուր չկար:
Ամեն անգամ, երբ ծորակը բաց էի անում,
ես ապշում էի:
Ամեն անգամ, երբ լույսը միացնում էի,
ես այնքան երախտաարտ էի: Դա այնքան էր ինձ երջանկացնում:
Բայց որոշ ժամանակ անց սա անհետանում է:
Ես փոքրիկ կպչուն թղթեր փակցրի լույսի անջատիչի
և ծորակի վրա,
և ամեն անգամ, երբ այն բացում էի՝ ջու՜ր:
Թողեք այն ձեր իսկ երևակայությանը:
Կարող եք գտնել այն, ինչն ամենալավն է գործում ձեզ համար:,
բայց կյանքում ձեզ կանգնելու նշաններ են հարկավոր:
Եվ երբ կանգնեք,
անպայման նայեք հաջորդ քայլին:
Դուք նայում եք: Բացում եք ձեր աչքերը:
Բացում եք ձեր ականջները: Բացում եք ձեր քիթը:
Բացում եք բոլոր զգայական օրգանները
այս հիանալի հարստության համար, որ տրված է մեզ:
Դրան վերջ չկա
և սա է կյանքի իմաստը,
վայելել, վայելել այն, ինչ տրված է մեզ:
Այնուհետև, մենք նաև կարող ենք բացել մեր սրտերը,
մեր սրտերը այս հնարավորության համար,
ուրիշներին օգնելու հնարավորության համար,
ուրիշներին երջանկացնելու համար, որովհետև ոչինչ մեզ ավելի չի երջանկացնում,
քան այն, որ բոլորս երջանիկ ենք:
Եվ երբ մենք բացում ենք մեր սրտերը այս հնարավորությունների առաջ,
հնարավորությունները կանչում են մեզ ինչ-որ բան անելու:
Սա էլ երրորդ կետը:
Կանգնի՛ր, նայի՛ր, հետո գնա՛, և իրոք արա՛ ինչ-որ բան:
Այն ամենը, ինչ մենք կարող ենք անել դա այն է,
ինչ կյանքն այդ հաճելի պահին առաջարկում է մեզ:
Հիմնականում դա վայելելու հնարավորությունն է,
բայց հաճախ այն ինչ-որ ավելի բարդ բանւի է վերածվում:
Բայց ինչ էլ որ լինի, եթե մենք օգտվենք այս հնարավորությունից,
օգտագործենք այն, մենք ստեղծագործենք,
սրանք ստեղծագործ մարդիկ են,
և այդ փոքր "կանգնել, նայել, և գնալ"-ը
այնքան բեղմնավոր սերմ է,
որ այն կարող է հեղափոխել մեր աշխարհը:
Քանի որ մենք դրա կարիքն ունենք, մենք ներկա պահին
մեր գիտակցության փոփոխման ընթացքում ենք
և դուք միշտ կզարմանաք, եթե...
Ես միշտ զարմանում եմ, երբ լսում եմ թե քանի անգամ
են "գոհունակությունն" ու "երախագիտությունն" հանդիպում:
Ամեն տեղ դուք այն կգտնեք,
գոհունակ ավիաուղի, "Գոհունակությու" ռեստորան,
"Երախտագիտություն" սրճարան, "Երախտագիտություն" գինի:
Այո, ես նույնիսկ հանդիպել եմ զուգարանի թղթի,
որի գործարանային ապրանքանիշը "Շնորհակալություն" է: (ծիծաղ)
Երախտագիտության ալիք կա, քանի որ
մարդիկ գիտակցում են, թե որքան կարևոր է սա
և թե ինչպես այն կարող է փոխել մեր աշխարհը
Այն կարող է փոխել մեր աշխարհը
չափազանց կարևոր ձևերով,
որովհետև եթե գոհունակ ես, չես վախենում,
և եթե չես վախենում, վայրագ չես:
Եթե գոհունակ ես, գործում ես բավարարվածության զգացումից ելնելով,
ոչ թե պակասության զգացումից,
և ցանկանում ես կիսել:
Եթե երախտապարտ ես, վայելում ես
մարդկանց տարբերությունը,
բոլորի նկատմամբ հարգալից ես,
և սա փոխում է այն ուժի բուրգը,
որի ներքո մենք ապրում ենք:
Եվ սա ոչ թե հավասարություն է ստեղծում,
այլ հավասար հարգանք,
սա է կարևորը:
Աշխարհի ապագան ցանց է լինելու,
ոչ թե բուրգը, ոչ թե գլխիվայր շրջված բուրգ:
Հեղափոխությունը, որի մասին խոսում եմ,
առանց բռնության հեղափոխություն է,
և այն այնքան հեղափոխական է,
որ նույնիսկ հեղափոխում է
հեղափոխության գաղափարն ինքնին,
որովհետև նորմալ հեղափոխությունն այն է,
որտեղ ուժի բուրգը գլխիվայր շրջված է,
և նրանք, որոնք ներքևում էին, հիմա գագաթին են,
և հենց այն էին անում,
ինչ առաջ:
Այն, ինչի կարիքը ունենք, ավելի փոքր խմբերի միացումն է,
ավելի փոքր խմբեր, որոնք ճանաչում են միմյանց,
ովքեր համագործակցում են իրար հետ,
և դա գոհունակ աշխարհն է:
Գոհունակ աշխարհը ուրախ մարդկանց աշխարհ է:
Գոհունակ մարդիկ ուրախ են,
և ուրախ մարդիկ,
որքան ավելի շատ կլինեն ուրախ մարդիկ,
այնքան ավելի ուրախ աշխարհ կունենանք:
Մենք գոհունակ կենսակերպի ցանց ունենք,
և այն գնալով սնկի պես աճելու է:
Մենք չկարողացանք հասկանալ, թե այն ինչու այդես բազմացավ:
Մարդիկ հնարավորություն ունեն մոմ վառելու,
երբ երախտապարտ են ինչ-որ բանի համար:
Եվ մեկ հարյուրամյակի ընթացքում 15 միլլիոն
մոմեր են վառվել:
Մարդիկ սկսում են գիտակցել,
որ գոհունակ աշխարհը երջանիկ աշխարհն է,
մենք բոլորս հնարավորություն ունենք
ի շնորհիվ պարզունակ կանգնելու, նայել, այնուհետև շարունակել գնալ՝
աշխարհը փոխելու,
ավելի ուրախ վայր դարձնելու համար:
Ես դա եմ ակնկալում մեզ համար,
և եթե սա ստիպեց ձեզ վարվել
մի փոքր այլ կերպ, դուք
կկանգնե՛ք, կնայե՛ք, կգնա՛ք:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)