Ёсць нешта, што вы ведаеце пра мяне,
нешта дужа асабістае,
і ёсць нешта, што мне вядома пра кожнага з вас,
і гэта нешта вельмі каштоўнае для вас.
Ёсць нешта, што мы ведаем пра ўсіх,
каго б мы ні сустракалі дзекольвек у свеце, на вуліцы,
што ёсць іхняй галоўнай кіруючай сілай, чым бы яны ні займаліся
і з чым бы ні мелі справу.
І гэта тое, што кожны з нас прагне быць шчаслівым.
Гэта нас яднае.
Уяўленні пра шчасце адрозніваюцца адно ад аднаго,
але мы ўсе маем шмат супольнага –
мы ўсе хочам быць шчаслівымі.
Цяпер я буду казаць пра ўдзячнасць.
Якая сувязь паміж шчасцем і ўдзячнасцю?
Многія б сказалі, што ўсё вельмі проста.
Калі ты шчаслівы, тады ты ўдзячны.
Аднак падумайце яшчэ раз.
Ці сапраўды шчаслівыя людзі ўдзячныя?
Мы ўсе ведаем безліч людзей,
якія маюць усё, што патрэбна для шчасця,
але яны нешчаслівыя,
таму што хочуць чагосьці іншага альбо яшчэ больш, чым маюць.
І нам усім вядомыя людзі, у якіх шмат ліха,
бедаў, якія мы самі не хацелі б мець,
але яны неверагодна шчаслівыя.
Яны прамянеюць шчасцем. Вы здзіўленыя.
Чаму? Бо яны ўдзячныя.
Так што гэта не шчасце робіць нас удзячнымі.
Гэта ўдзячнасць робіць нас шчаслівымі.
Калі вы думаеце, што шчасце робіць вас удзячнымі,
падумайце яшчэ раз.
Гэта ўдзячнасць робіць вас шчаслівымі.
Адсюль пытанне:
што сапраўды мы маем на ўвазе пад удзячнасцю?
І як гэта працуе?
Я звяртаюся да вашага асабістага досведу.
Мы ўсе ведаем з досведу, як гэта бывае.
Мы перажываем нешта каштоўнае для нас.
Нам даецца нешта каштоўнае.
І яно сапраўды даецца.
Гэтыя дзве рэчы павінны быць разам.
Яно павінна быць нечым каштоўным, і гэта сапраўдны дар.
Вы яго не набылі. Вы яго не зарабілі.
Вы яго не абмянялі. Вы не працавалі за яго.
Гэта проста вам дадзена.
І калі гэтыя дзве рэчы ідуць разам:
нешта сапраўды каштоўнае для мяне, і я ўсведамляю, што яно мне проста дадзена —
тады ўдзячнасць спантанна падымаецца ў маім сэрцы,
шчасце спантанна падымаецца ў маім сэрцы.
Менавіта так адбываецца ўдзячнасць.
Ключом да ўсяго гэтага з’яўляецца тое,
што мы не можам перажываць яе толькі час ад часу.
Мы не можам мець толькі ўдзячны досвед.
Мы можам быць людзьмі, якія жывуць з удзячнасцю.
Удзячнае жыццё – у гэтым справа.
Як нам жыць з удзячнасцю?
Адчуваючы, усведамляючы,
што кожны момант – гэта, як мы кажам, падараваны момант.
Гэта дар. Вы не зарабілі яго.
Вы ніякім чынам не спрычыніліся да яго.
Вы не можаце гарантаваць,
што вам будзе дадзены яшчэ ядзін момант,
і ўсё ж, гэта найкайштоўнейшая рэч, якая нам толькі можа быць дадзеная,
гэты момант, з усімі магчымасцямі, якія ён змяшчае.
Калі б мы не мелі гэтага дадзенага моманту,
мы не мелі б магчымасці нешта рабіць
ці перажываць,
і гэты момант – гэта дар.
Як мы кажам, гэта падараваны момант.
Мы кажам, што падарунак у гэтым дары – гэта насамрэч магчымасць.
Тое, за што вы сапраўды ўдзячныя – гэта магчымасць,
а не рэч, якая вам дадзеная,
бо калі б гэтая рэч была недзе ў іншым месцы,
і вы б не мелі магчымасці атрымаць ад яе асалоду,
што-небудзь зрабіць з ёю,
вы б не былі ўдзячнымі за яе.
Магчымасць – гэта падарунак у кожным дары,
а мы ведаем такое выслоўе, што шанец выпадае толькі раз у жыцці.
Так, падумаем яшчэ.
Кожны момант – гэта новы дар, зноў і зноў,
і калі вы страціце нагоду гэтага моманту,
вам будзе дадзены яшчэ адзін, і яшчэ.
Мы можам скарыстацца гэтай магчымасцю
альбо згубіць яе,
і калі мы выкарыстаем магчымасць,
то атрымаем ключ ад шчасця.
Вось галоўны ключ ад нашага шчасця,
у нашых руках.
Момант за момантам, мы можам быць удзячнымі за гэты падарунак.
Ці гэта значыць,
што мы можам быць удзячнымі за ўсё?
Вядома, не.
Мы не можам быць удзячнымі за гвалт, за вайну,
за прыгнёт, за эксплуатацыю.
На асабістым узроўні мы не можам быць удзячнымі
за страту сябра, за нявернасць,
за цяжкую страту.
Аднак я не сказаў, што мы можам быць удзячнымі за ўсё.
Я казаў, што мы можам быць удзячнымі ў кожны дадзены момант
за магчымасць,
і нават калі мы сутыкнемся з нечым жахліва цяжкім,
мы можам годна трымацца
і адрэагаваць на магчымасць, якая нам дадзена.
Усё не так кепска, як можа здавацца.
Фактычна, калі вы паглядзіце на гэта і перажывяце,
то зразумееце, што ў большасці выпадкаў тое,
што нам дадзена – гэта прыемная нагода,
і мы яе губляем толькі таму, што імчым па жыцці
ды не спыняемся, каб убачыць гэтую магчымасць.
Але час ад часу
нам даецца нешта надзвычайна цяжкае,
і калі гэтыя цяжкія рэчы здараюцца з намі,
гэта выклік, каб выкарыстаць гэтую магчымасць,
навучыцца нечаму,
што часам можа быць балючым.
Напрыклад, навучыцца цярплівасці.
Нам сказалі, што шлях да супакою –
гэта не спрынт, гэта нешта накшталт марафону.
Ён патрабуе цярплівасці. А гэта складана.
Гэта можа быць нагодаю адстаяць вашыя погляды, адстаяць вашыя перакананні.
Гэта дадзеная нам магчымасць.
Навучацца, цярпець, падымацца –
усе гэтыя магчымасці нам дадзеныя,
але гэта магчымасці,
і тыя, хто карыстаецца гэтымі магчымасцямі –
гэта людзі, якімі мы захапляемся.
Яны бяруць нешта ад жыцця.
А тыя, хто спазнае няўдачы, атрымліваюць яшчэ адну магчымасць.
Мы заўсёды атрымліваем другую магчымасць.
У гэтым палягае дзівоснае багацце жыцця.
Дык як нам знайсці спосаб, каб выкарыстаць гэта?
Як кожны з нас можа знайсці спосаб жыць з удзячнасцю,
не толькі час ад часу быць удзячным,
але быць удзячным момант за момантам.
Як нам гэта зрабіць? Гэта вельмі просты метад.
Ён настолькі просты, што гэта ў прынцыпе тое, што нам казалі ў дзяцінстве,
калі мы вучыліся пераходзіць вуліцу.
Спыніцца.
Паглядзець.
Ісці.
Гэта ўсё.
Але як часта мы спыняемся?
Мы імчым па жыцці. Мы не спыняемся.
Мы губляем магчымасць, бо не спыняемся.
Нам трэба спыніцца.
Нам варта суцішыцца.
І нам трэба ставіць стоп-сігналы ў нашым жыцці.
Калі я быў у Афрыцы некалькі год таму і пасля вярнуўся,
то я стаў заўважаць ваду.
У Афрыцы, там, дзе я быў, у мяне не было пітной вады.
Кожны раз, калі я адкрываў кран, я быў уражаны.
Кожны раз, калі я ўключаў святло, я быў удзячны.
Гэта рабіла мяне такім шчаслівым.
Але праз некаторы час гэтае пачуццё мінае.
Таму я прымацаваў маленькія налепкі на ўключальнік святла
і на вадаправодны кран
і кожны раз, калі я яго адкрываю – о, вада.
Таму пакладзіцеся на ўласнае ўяўленне.
Вы можаце знайсці тое, што будзе найлепей для вас працаваць,
аднак вам неабходныя стоп-сігналы ў вашым жыцці.
І калі вы спыніцеся,
тады наступны крок – паглядзець.
Вы глядзіце. Вы расплюшчваеце вочы.
Вы прыслухоўваецеся. Вы ўдыхаеце паветра.
Вы адкрываеце ўсе вашыя пачуцці
на гэтае дзівоснае багацце, якое нам дадзена.
Яму няма канца, і ў гэтым палягае сэнс жыцця –
каб атрымліваць асалоду, радавацца таму, што нам дадзена.
А тады мы можам таксама адкрыць нашыя сэрцы,
адкрыць для магчымасцяў,
для магчымасцяў таксама дапамагаць іншым,
рабіць іншых шчаслівымі,
бо нішто не робіць нас болей шчаслівымі за тое, калі мы ўсе шчаслівыя.
І калі мы адкрываем свае сэрцы на магчымасці,
то магчымасці заахвочваюць нас нешта рабіць,
і гэта трэцяе.
Спыніся, паглядзі, а тады ідзі і сапраўды штосьці рабі.
І што мы можам зрабіць –
дык гэта ўсё, што прапануе нам жыццё ў гэты дадзены момант.
Збольшага, гэта магчымасць атрымліваць асалоду,
але часам гэта нешта больш складанае.
Што б гэта ні было, калі мы выкарыстаем гэтую магчымасць,
пойдзем за ёю, мы будзем творчымі людзьмі – такімі і ёсць творчыя людзі.
І гэтае “спыніся, паглядзі, ідзі” -
гэта такое магутнае насенне,
якое можа кардынальна змяніць наш свет.
Бо ў цяперашні момант мы знаходзімся
на паўдарозе да змены свядомасці,
і вы здзівіцеся, калі вы –
я заўсёды здзіўляюся, калі чую, колькі разоў
ужываюцца гэтыя словы “ўдзячнасць” і “падзяка”.
Вы знаходзіце іх паўсюль:
удзячныя авіялініі, удзячнасць у рэстаране,
падзяка ад кавярні, віно на знак падзякі.
Так, я нават натрапіў на туалетную паперу,
марка якой называецца “Дзякуй”.
(Смех)
Існуе хваля ўдзячнасці,
бо людзі пачынаюць усведамляць, як гэта важна
і як гэта можа змяніць наш свет.
Гэта можа змяніць наш свет надзвычайным чынам,
бо калі ты ўдзячны – табе не страшна,
а без страху няма гвалту.
Калі ты ўдзячны, то дзейнічаеш з пачуцця самадастатковасці,
а не з пачуцця непаўнавартаснасці,
і ты гатовы дзяліцца.
Калі ты ўдзячны,
то цешышся з таго, што людзі розныя,
і ты зычлівы да ўсіх,
і гэта змяняе гэтую піраміду ўлады, у якой мы жывем.
І гэта не прыводзіць да аднолькавасці, але да аднолькавай павагі,
і гэта важная рэч.
У будучым свет стане сеткаю,
не пірамідаю ці перавернутаю пірамідаю.
Рэвалюцыя, пра якую я кажу, – гэта рэвалюцыя без гвалту,
і яна настолькі рэвалюцыйная, што нават рэвалюцыянізуе
саму канцэпцыю рэвалюцыі,
бо тыповая рэвалюцыя
вядзе да перавароту піраміды ўлады,
і тыя, хто былі знізу, цяпер зверху
і робяць тое самае, што іх папярэднікі.
Мы патрабуем узаемадзеяння невялікіх груп,
з кожным разам усё меншых, дзе ведаюць адзін аднаго,
узаемадзейнічаюць паміж сабою. І такім ёсць свет удзячнасці.
Удзячны свет – гэта свет радасных людзей.
Удзячныя людзі – гэта радасныя людзі,
а радасныя людзі –
чым больш людзі радасныя,
тым больш шчаслівым будзе наш свет.
У нас ёсць сетка для жыцця з удзячнасцю, і яна разраслася.
Мы не маглі зразумець, чаму яна разраслася.
Мы даем магчымасць людзям запаліць свечку,
калі яны за што-небудзь удзячныя.
15 мільёнаў свечак былі запаленыя за адно дзесяцігоддзе.
Людзі пачынаюць усведамляць, што ўдзячны свет – гэта шчаслівы свет,
і мы ўсе маем магчымасць з дапамогаю простых “спыніцца, паглядзець, ісці”
змяніць свет, каб зрабіць яго шчаслівейшым месцам.
І гэтага я для нас жадаю,
і калі я хоць трохі паспрыяў таму, каб вы захацелі таго ж, –
спыніцеся, паглядзіце, ідзіце.
Дзякуй
(Апладысменты)