Będę dziś mówić na temat bezpieczeństwa otwartych źródeł,
bo musimy trochę usprawnić tę kwestię
w XXI wieku.
Zacznijmy od spojrzenia na XX wiek,
i przeanalizowania jak wtedy funkcjonował system zabezpieczeń.
To Verdun, francuskie pole bitwy,
na północ od siedziby NATO w Belgii.
W 1916 roku pod Verdun,
przez 300 dni zginęło 700 tys. ludzi,
to około 2 tys. dziennie.
Przypatrzmy się XX-wiecznemu systemowi zabezpieczeń,
podczas II wojny światowej.
Bitwa stalingradzka -
300 dni, 2 miliony zabitych.
Dalej, zimna wojna i ciągle próbujemy budować mury.
Od wojny w okopach podczas I wojny światowej,
przez linię Maginota podczas drugiej,
aż do zimnej wojny,
żelaznej kurtyny i muru berlińskiego.
Mury nie działają.
Mam teorię, że zamiast budować mury,
powinniśmy dla bezpieczeństwa budować mosty.
To znany europejski most.
Jest w Bośni i Hercegowinie. Most nad rzeką Driną.
Most nad rzeką Driną.
Tytuł powieści Ivo Andricia,
która opowiada o tym,
jak w tej wzburzonej części Europy i Bałkanów,
przez wiele lat budowano mury.
Niedawno, w ostatniej dekadzie, zauważamy
jak te społeczności
niepewnie zaczynają się jednoczyć.
Powtórzę raz jeszcze, otwarte źródła bezpieczeństwa
polegają na łączeniu areny międzynarodowej,
międzyrządowej, prywatnej i publicznej;
połączeniu ich za pomocą strategicznej komunikacji,
sieci społecznościowych.
Dlaczego należy się tym zająć?
Ponieważ nasze światowe dobra wspólne
są zagrożone, na wiele sposobów,
ale żadna z przyczyn tych zagrożeń,
nie zostanie rozwiązana budowaniem murów.
Jestem marynarzem.
To liniowiec pływający po Oceanie Indyjskim.
Co jest nie tak na tym zdjęciu?
Wzdłuż burt ma drut kolczasty Concertina.
By zapobiec atakom piratów.
Piractwo to obecnie realne zagrożenie
na całym świecie. To Ocean Indyjski.
Ale piraci działają też czynnie w Cieśninie Malakka.
W Zatoce Gwinejskiej.
Na Karaibach.
Powodują 10 miliardów dolarów strat
w światowym systemie transportu.
W tym czasie w zeszłym roku 500 marynarzy,
z 20 okrętów, przetrzymano jako zakładników.
To atak na światowe dobra wspólne.
Należy się zastanowić jak się tym zająć.
Spójrzmy na inne morze, "morze cyfrowe".
Spójrzmy na inne morze - "morze cyfrowe".
Oto zdjęcia dwóch młodych ludzi.
Obecnie są w więzieniu.
Defraudacja kart kredytowych, którą przeprowadzili przyniosła im
ponad 10 miliardów dolarów zysku.
Ten rodzaj oszustwa przynosi światowej gospodarce
2 biliony dolarów strat rocznie.
Dwa biliony rocznie.
To prawie PKB Wielkiej Brytanii.
To "cyfrowe morze", które znamy
jako podstawowy przykład całkowitej otwartości,
jest także w dużym stopniu zagrożone.
Co jeszcze mnie martwi?
To zagrożenia związane z przemytem,
przepływem narkotyków,
opium z Afganistanu przez Europę aż tutaj,
do Stanów Zjednoczonych.
Kokaina płynąca zza Andów na północy.
Nielegalny przepływ oraz handel bronią.
A przede wszystkim,
niepokoi handel ludźmi i jego straszliwy koszt.
Przemyt odbywa się głównie droga morską,
ale też w innych częściach światowych dóbr wspólnych.
Oto zdjęcie. Chciałbym powiedzieć,
że to bardzo zaawansowany rodzaj wyposażenia marynarki USA,
używany by walczyć z przemytem.
Niestety,
to półzanurzalna łódź kartelu narkotykowego.
Zbudowana w dżungli Ameryki Południowej.
Przechwyciliśmy ją z pomocą tratwy. (Śmiech)
Na pokładzie było 6 ton kokainy.
Czteroosobowa załoga. Zaawansowany system łączności.
Taki handel, narkotykami, ludźmi, bronią
czy bronią masowego rażenia,
to część zagrożenia dla światowych dóbr wspólnych.
Podsumujmy to sytuacją Afganistanu.
To pole maków w Afganistanie.
80 do 90 procent maku, opium i heroiny
na świecie, pochodzi z Afganistanu.
Wliczając w to oczywiście terroryzm.
To stąd kieruje się Al-Kaidą.
To także duży ośrodek rebeliantów.
Terroryzm to także część troski o światowe dobra wspólne.
Mamy XXI wiek.
Wiemy, że metody z XX wieku nie były skuteczne.
Co robić?
Nie da się zapewnić bezpieczeństwa
z pomocą lufy pistoletu.
Tak nie zapewnimy sobie bezpieczeństwa.
Potrzeba angażowania sił zbrojnych.
Jednak należy zrobić umiejętnie.
Wracając do mojej teorii, otwarte źródła bezpieczeństwa polegają
na połączeniu areny międzynarodowej, międzyrządowej, prywatnej i publicznej,
z pomocą komunikacji strategicznej w Internecie.
Podam kilka przykładów jak pozytywnie może to działać.
Afganistan. To afgańscy żołnierze.
Każdy z nich trzyma książkę.
Powiecie: "To dziwne. Zdawało mi się,
że czytałem, że większość afgańskiej populacji
w wieku 20-40 lat jest analfabetami."
I to prawda.
85 procent nie potrafi czytać,
kiedy przyjmuje się ich do służb bezpieczeństwa.
Dlaczego? Bo Talibowie zabronili edukacji
w czasie, kiedy ci młodzi ludzie powinni byli się uczyć.
W takim razie pytanie:
dlaczego wszyscy trzymają książki?
Odpowiedź: uczymy ich czytać i pisać,
podczas kursów organizowanych przez NATO
z pomocą sektora prywatnego,
oraz z pomocą agencji rozwoju.
Już ponad 200 tys. członków afgańskich służb bezpieczeństwa
umie dzięki nam czytać i pisać.
W Afganistanie, kiedy potrafisz czytać i pisać,
nosisz w kieszeni długopis.
Kiedy ci młodzi ludzie, otrzymują długopisy
na uroczystości zakończenia kursu,
z dumą wkładają go do kieszeni.
To jest właśnie połączenie wysiłków międzynarodowych -
pracują nad tym ludzie z 50 krajów,
międzyrządowych agencji rozwoju,
publicznych i prywatnych, by stworzyć taki rodzaj bezpieczeństwa.
Oczywiście, uczymy ich też jak walczyć,
ale uważam, że otwarte źródła bezpieczeństwa,
to współpraca w sposób,
który zapewnia efekty na dłużej.
Inny przykład.
To okręt wojenny marynarki USA.
Nazywa się "Pocieszenie" (Comfort).
Jego bliźniaczy okręt to "Miłosierdzie" (Mercy).
To okręty szpitalne.
"Pocieszenie", operuje na Karaibach
i wybrzeżu Ameryki Południowej,
lecząc pacjentów.
Podczas rejsu pomaga 400 tys. osób.
Załoga to nie tylko wojskowi,
ale też organizacje humanitarne:
Operation Hope, Project Smile.
Inne organizacje przysyłają wolontariuszy.
Angażują się lekarze między-agencyjni.
Wszyscy są częścią załogi.
Oto przykład ilustrujący jaki może to mieć wpływ.
Ten ośmioletni chłopiec,
szedł z matką dwa dni
by dotrzeć do kliniki na statku "Pocieszenie".
Kiedy dopasowano okulary do jego ogromnej wady wzroku,
nagle spojrzał w górę i powiedział:
"Mama, veo el mundo."
"Mamo, widzę świat."
Pomnóżcie to przez 400 tys. To wszystko współpraca sektorów
prywatnych i publicznych z siłami bezpieczeństwa.
Zobaczcie jaki potencjał drzemie
w tym nowym rodzaju bezpieczeństwa.
Tu mamy graczy w baseball.
Potraficie wskazać dwóch amerykańskich żołnierzy na tym zdjęciu?
To ta dwójka, po obu stronach grupy chłopców.
To cześć cyklu "kliniki baseballa",
wspólnego projektu Departamentem Stanu,
z Ligą Baseballa.
Gracze baseballowi, którzy są jednocześnie prawdziwymi żołnierzami
po militarnym treningu, biorą udział w tej misji,
i organizują "kliniki"
w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach,
w Hondurasie, Nikaragui,
we wszystkich krajach Ameryki Centralnej i Karaibów,
gdzie baseball jest popularny,
i to tworzy bezpieczeństwo.
Pokazuje młodym wzorce
dotyczące kondycji i życia,
które pomogą nam zbudować bezpieczeństwo.
Kolejny aspekt tej współpracy,
leży w pomocy ofiarom katastrof.
To helikopter sił powietrznych USA
podczas tsunami, które zabiło 250 tys. osób.
W każdej z tych katastrof - tsunami w 2004, 250 tys. ofiar,
trzęsienie ziemi w Kaszmirze w 2005 roku, 85 tys. ofiar,
85 tys. ofiar,
na Haiti, około 300 tys. ofiar,
i ostatnio ta straszliwa kombinacja trzęsienia ziemi i tsunami,
która dotknęła Japonii i jej przemysłu nuklearnego.
W każdym z tych wypadków, widać współpracę
sił międzynarodowych z międzyrządowymi,
publicznymi i prywatnymi sektorami działającymi z siłami bezpieczeństwa,
by właściwie reagować na katastrofy.
Oto przykład, działania otwarte źródła bezpieczeństwa.
Ciągle nad tym pracujemy, działając w taki właśnie sposób.
Patrzycie na to i myślicie:
"To pewnie morskie szlaki komunikacji,
sieć kabli światłowodowych."
Nie. To grafika świata według Twittera.
Różowy to tweety. Zielony to geolokacja.
Biały to ich połączenie.
To obraz przedstawiający sondaż populacji,
6 największych państw:
Chiny, Indie, Facebook, Stany Zjednoczone,
Twitter i Indonezja. (Śmiech)
Czemu chcielibyśmy wejść do tych sieci?
Czemu chcielibyśmy się zaangażować?
Mówiliśmy wcześniej o "arabskiej wiośnie",
sile tych wszystkich zdarzeń.
Podam inny przykład,
sposób w jaki szerzy się ten przekaz.
Jakiś czas temu dałem podobny wykład w Londynie.
Powiedziałem: " jestem na Facebooku.
Dodajcie mnie do znajomych."
Publiczność się lekko zaśmiała.
Był taki program w radio amerykańskiej agencji prasowej.
Zrobił się popularny w dwóch krajach:
Finlandii i Indonezji.
Tytuł: Admirał NATO potrzebuje przyjaciół.
(Śmiech)
Dziękuję. (Brawa)
Naprawdę potrzebuję... (Śmiech)
Ten program stał się katalizatorem.
Następnego dnia setki osób
chciały mnie dodać do znajomych.
Indonezyjczycy i Finowie
Pisali: "Admirale, słyszeliśmy, że potrzebuje pan znajomych,
a tak przy okazji, co to jest NATO?" (Śmiech)
Więc... (Śmiech)
Możemy się śmiać, ale tak właśnie szerzy się przekaz,
a szerzenie go to sposób, w jaki łączymy
arenę międzynarodową, międzyrządową, prywatną, publiczną
oraz wszystkie inne sieci, by stworzyć bezpieczeństwo.
Pozwólcie mi przybrać bardziej ponury ton.
To zdjęcie odważnego, brytyjskiego żołnierza.
Należy do Gwardii szkockiej.
Stoi na straży w Helmand,
południowej prowincji Afganistanu.
Pokazuję to zdjęcie, bo nie chcę,
by ktoś wyszedł z tej sali myśląc,
że nie potrzeba nam fachowych żołnierzy,
którzy wypełnialiby zadania militarne.
To sedno naszej tożsamości i zawodu.
Robimy to by strzec wolności, wolności słowa,
wszystkich wartości naszych krajów.
Jednak, życie to nie pstryczek, który można włączyć i wyłączyć.
Nie trzeba mieć wojska,
które jest albo tylko na froncie, albo tylko w barakach.
Myślę, że życie to potencjometr.
Trzeba go regulować.
Kiedy myślę o tym jak tworzymy bezpieczeństwo
w XXI wieku, wiem, że będą chwile
kiedy użyjemy siły, podczas prawdziwej wojny i kryzysu,
ale może być wiele takich okazji,
o jakich mówiliśmy dzisiaj,
gdzie nasi żołnierze mogą wziąć udział w tworzeniu
bezpieczeństwa XXI wieku; międzynarodowego
międzyrządowego, publicznego i prywatnego,
połączonego za sprawą siecią komunikacji.
Chciałbym zakończyć nawiązując do wcześniejszego tematu Wikipedii.
Używam jej bez przerwy,
żeby czegoś się dowiedzieć. Jak wszyscy wiecie
Wikipedia nie jest dziełem 12 utalentowanych ludzi
zamkniętych gdzieś i piszących artykuły.
Wikipedia, to codzienny wysiłek tysięcy ludzi
wprowadzających informacje,
i tych którzy te informacje weryfikują.
To doskonały przykład sedna sprawy,
że żaden z nas nie jest tak mądry jak my wszyscy razem.
Żadna osoba, żaden sojusz, żaden kraj,
nikt nie jest tak mądry jak my wszyscy myślący razem.
Motto Wikipedii jest bardzo proste:
świat, w którym każdy człowiek może czerpać
z całej wspólnej wiedzy.
Moją tezą jest, że łącząc strategiczną komunikację
międzynarodową, międzyrządową, prywatną i publiczną
w XXI wieku,
możemy stworzyć sumę całego bezpieczeństwa.
Dziękuję. (Brawa)
Bardzo dziękuję. Dziękuję. (Brawa)