Öncelikle hepinize teşekkür etmek istiyorum.
İkinci olarak da birlikte yazdığım ve birlikte ders verdiğim
sevgili arkadaşımı tanıştırmak istiyorum.
Ken ve ben neredeyse 40 yıldır
birlikte çalışıyoruz.
Şurada oturan Ken Sharpe.
(Alkışlar)
Pek çok insan arasında --
kesinlikle ben ve konuştuğum çoğu insan gibi --
işlerin nasıl yürüdüğüne dair,
kurumlarımızın işleyişine dair
müşterek bir memnuniyetsizlik var.
Çocuklarımızın öğretmenleri yetersiz görünüyor.
Doktorlarımızın kim olduğumuza dair bir fikri yok,
ve bize ayıracak yeterli zamanları yok.
Bankacılara güvenemeyeceğimiz kesin,
ve borsa komisyoncularına da kesinlikle güvenemeyiz.
Tüm finansal sistemi neredeyse yerle bir ettiler.
Ve hatta biz işimizi yaparken,
Sıklıkla kendimizi
doğru olduğunu düşündüğümüz şeyi
yapmakla bizden bekleneni yapmak ya da
gerekeni yapmak ya da
kazançlı şeyi yapmak konusunda
seçim yapmak zorunda buluyoruz.
Yani nereye baksak,
neredeyse bulunduğumuz her yerde,
güvendiğimiz insanların bizim yararımızı
o kadar da kalpten duymadığından endişeleniyoruz.
Ya da eğer bizim çıkarımızı derinden hissediyorlarsa da,
bizi yeterince tanımadıklarından çıkarlarımızı
korumamıza izin vermek için
ne yapmaları gerektiğini
yeterince bilmediklerinden endişeleniyoruz.
Bizi anlamıyorlar.
Bizi anlamak için yeterince zamanları yok.
Bu tarz bir tatminsizliğe
verebileceğimiz
iki türden tepki var.
Eğer işler yolunda gitmiyorsa,
ilk tepki şu:
daha fazla kural koyalım,
insanların doğru şeyi
yaptığından emin olmak için
bir takım detaylı yöntemler düzenleyelim.
Öğretmenlere
sınıfta uygulayacakları yazılı
metinler verelim ki ne yaptıklarını bilmeseler
ve çocukların iyiliğini düşünmeseler dahi
yazılı metni takip ettikleri sürece
çocuklarımız eğitilsinler.
Hakimlere suçlar için uygulayacakları
bir zorunlu hükümler listesi
verelim ki böylece kendi hükümlerine
güvenmek zorunda kalmasınlar.
Bunun yerine tek yapmaları gereken
listeye bakarak
hangi suç türüne hangi hüküm türünün uygulandığını bulmak.
Kredi kartı veren
şirketlerin kartlardan çekecekleri faiz oranlarına ve
aidatlardan ne kadar çekeceklerine limit koyun.
Uğraşmak zorunda
olduğumuz
ilgisiz, kayıtsız bir takım kurumlara karşı
kendimizi korumak için daha ve daha fazla kural.
Ya da -- ya da belki --
kurallara ek olarak,
gerçekten zekice bazı teşvikler
bulabilir miyiz bakalım, böylece
karşı karşıya kaldığımız kişiler
bizim çıkarlarımızı korumayı özellikle istemeseler dahi
bizim çıkarımızı korumak
kendi çıkarına olsun --
insanların saf bencillikten
olsa da doğru şeyi yapmalarını sağlayacak
büyülü teşvikler.
Yani öğretmenlere eğer eğittikleri
çocuklar okul sisteminin
kalitesini değerlendirdikleri şu büyük
testlerden geçer not
alırlarsa ödüller vaat ediyoruz.
Kurallar ve teşvikler --
sopalar ve havuçlar.
Son dönemdeki çöküşe cevap olarak
finansal endüstriyi düzenlemek için
bir takım kurallar koyduk.
Dodd-Frank Yasası var,
geçici olarak arka kapıdan Elizabeth Warren tarafından
başkanlık edilen yeni Tüketici Finansal
Koruma Ajansı var.
Belki bu kurallar
finansal hizmet şirketlerinin
davranış şeklini aslında iyileştirecek.
Göreceğiz.
Ek olarak, finansal hizmet sektöründeki
çalışan insanların daha çok uzun dönemli
yararlara, hatta kendi şirketlerinin bile,
yararına hizmet vermelerini
sağlayacak teşvikleri
yaratmak için bir takım yollar
bulmaya çabalıyoruz.
O zaman eğer sadece doğru teşvikleri bulabilirsek,
doğru şeyi - dediğim gibi- bencilce yapacaklar,
ve eğer biz doğru kurallar ve düzenlemelerle gelirsek,
bizi bir uçuruma sürüklemeyecekler.
Ve Ken (Sharpe) ve ben kesinlikle biliyoruz ki
bankacılara hükmetmeniz gerekir.
Finansal çöküşten öğrenilmesi gereken bir şey varsa
o da budur.
Ama inanıyoruz ki,
ve kitapta bunu tartıştık,
bir kurallar seti yok,
ne kadar detaylı olursa olsun,
ne kadar kendine özgü olursa olsun,
ne kadar dikkatli takip ediliyor
ve uygulanıyor olsun,
ihtiyacımız olanı almamızı
sağlayacak bir kurallar seti yok.
Neden? Çünkü bankacılar akıllı insanlar.
Ve, su gibi,
herhangi bir kuralda
çatlaklar bulacaklar.
Finansal sistemin neden çöktüğüne dair
kesin bir neden gösterecek
bir kurallar seti tasarlamanız
bir daha mümkün olmayacak.
Finansal çöküşün bu nedenini
önlemekle finansal çöküşün
tüm olası kaynaklarını
engelleyebileceğinizi düşünmek anlatılamayacak kadar naif bir düşünce.
Yani bu sadece bir sonrakini bekleme meselesi
ve sonra buna karşı kendimizi korumayarak ne kadar
aptalca davrandığımıza şaşmak.
Umutsuzca ihtiyacımız olan,
daha iyi kuralların ve mantıklı akılcı
teşviklerin ötesinde, ya da
onlarla birlikte, erdeme,
karaktere ihtiyacımız var,
doğru olanı yapmak isteyen insanlara ihtiyacımız var.
Ve özellikle,
her şeyden çok ihtiyacımız olan erdem,
Aristo'nun sağduyu olarak
tanımladığı.
Sağduyu
doğru şeyi yapmak
için gerekli ahlaki irade
ve doğru olanın ne olduğunu
anlamaya yarayan ahlaki yetenektir.
Aristo etrafındaki ustaların nasıl
çalıştıklarını izlemeye meraklıydı.
Ve yeni sorunlara
- tahmin etmedikleri sorunlara -
doğaçlama yeni çözümler
üretebilmelerinden etkilenmişti.
Bir örnek şu, Lesbos'taki taş ustalarının
çalışırken yuvarlak kolonları
ölçmeleri gerektiğini
görüyor.
Eğer düşünecek olursanız,
cetvel kullanarak yuvarlak kolonları ölçmek gerçekten zordur.
O zaman ne yaptılar?
Soruna yeni bir çözüm ürettiler.
Eğilebilen bir cetvel yarattılar,
günümüzde bizim şerit metre dediğimiz --
esnek bir cetvel,
eğilebilen bir cetvel.
Ve Aristo dedi ki,
hah, bazen yuvarlak kolonlar tasarlamak için
kuralları eğmeye ihtiyaç
duyacaklarını değerlendirdiler.
Ve Aristo dedi ki,
sıklıkla diğer insanlarla uğraşırken,
kuralları eğmemiz gerekir.
Diğer insanlarla uğraşmak
hiçbir kurallar setinin içeremeyeceği
bir tür esneklik gerektirir.
Bilge insanlar kuralları ne zaman
ve nasıl eğeceklerini bilir.
Bilge insanlar nasıl doğaçlayacaklarını bilir.
Yazar arkadaşım Ken ve ben bu konuda konuştuk,
bu insanlar caz müzisyenleri gibiler;
kurallar da sayfa üzerindeki notalar gibi,
ve bu başlamanızı sağlar,
ama sonra sayfa üzerindeki notalar etrafında,
o belirli müzisyen arkadaşlarınızla
belirli o anda tam da doğru kombinasyonla
bir araya gelerek dans edersiniz.
Yani Aristo için,
yetenekli
ustalarda
gördüğünüz türde, kural-eğme,
kural dışını-bulma ve doğaçlama
tam da yetenekli bir ahlak ustası
olmak için ihtiyacınız olan şeydir.
Ve insanlarla etkileşimlerde,
neredeyse her zaman,
ihtiyaç duyulan esneklik bu türde bir esnekliktir.
Bilge bir kişi kuralları ne zaman esneteceğini bilir.
Bilge bir kişi ne zaman doğaçlama yapacağını bilir.
Ve en önemlisi,
bilge bir kişi bu doğaçlama ve kural eğmeyi
doğru amaçlara hizmet için yapar.
Eğer kural eğen ve doğaçlayan biriyseniz,
çoğunlukla kendinize hizmet için,
karşılığında alacağınız insanların insafsız manipülasyonlarıdır.
Yani bilgeliği diğerlerinin hizmetinde
ve kendi hizmetinizde değil,
kullanmanız önemlidir.
Ve bu nedenle doğru şeyi yapma iradesi
en az doğaçlama ve istisna bulma
ahlaki yeteneği kadar
önemlidir.
Birlikte Aristo'nun ana erdem olduğunu
düşündüğü
sağduyuyu kapsar.
Size bilgeliğin faaliyette
olduğu bir örnek vereceğim.
Michael örneği.
Michael genç bir adam.
Bayağı düşük maaşlı bir işi var.
Karısına ve çocuğuna bakıyor
ve çocuğu okula gidecek.
Sonra işini kaybediyor.
Ailesini
geçindiremeyeceğine dair paniğe kapılıyor.
Bir gece, biraz fazla içiyor ve
bir taksi şoförünü soyuyor -
50 dolar çalıyor.
Silah doğrultarak soyuyor.
Oyuncak bir silahla.
Yakalanıyor, yargılanıyor,
hüküm giyiyor.
Pennsylvania cezalandırma kılavuzları
bu tarz bir suç için minimum ceza süresini
2 yıl, 24 ay olarak veriyordu.
Davanın yargıcı Yargıç Lois Forer
bunun çok saçma olduğunu düşündü.
Daha önce suç işlememişti.
Sorumlu bir eş ve babaydı.
Talihsiz koşullarla karşı karşıya kalmıştı.
Bunun sonucu bir aileyi yok edecekti.
Ve böylece bir ceza doğaçladı - 11 ay.
Ve sadece bu değil,
işe gitmek için her gün salıveriliyordu.
Geceyi cezaevinde geçir, gündüz ise işine git.
Yaptı. Cezasını çekti.
Cezasını tazmin etti
ve kendisine yeni bir iş buldu.
Ve aile bir araya geldi.
Ve düzgün bir hayata giden
yol gibi görünüyordu -
bilge bir yargıcın
bilge doğaçlamasıyla
sonu iyi biten bir hikaye.
Ama anlaşıldı ki
savcı, Yargıç Forer'in
cezalandırma kılavuzunu görmezden gelerek
bir nevi kendisininkini icat etmesinden
rahatsız oldu ve itiraz etti.
Ve silahlı soygundan dolayı mecburi en az cezayı
talep etti.
Tek yaptığı oyuncak bir silaha sahip olmaktı.
Silahlı soygun için mecburi en az ceza
beş yıldır.
Savcı temyizi kazandı.
Michael hapishanede beş yıl cezaya çarptırıldı.
Yargıç Forer kanunu uygulamak zorundaydı.
Ve bu arada, bu temyiz o cezasını çektikten
sonra kabul edildi bu yüzden dışarıdaydı,
bir işte çalışıyordu ve ailesine
bakıyordu ve cezaevine
geri dönmek zorundaydı.
Yargıç Forer kendisinde isteneni yaptı
ve sonra yargıçlığı bıraktı.
Ve Michael yok oldu.
Yani bu bir örnek,
hem bilgeliğin pratikteki
hem de bilgeliğin tahrip edildiği,
elbette, işleri daha iyi yapması gereken kurallar tarafından.
Şimdi Bn. Dewey'i düşünün.
Bn. Dewey Texas ilkokulunda bir öğretmen.
Bir gün kendisini çocukların test sonuçlarını
yükseltmek için öğretmenlere
yardım eden bir danışmanı dinlerken buldu,
böylece okul
çocukların büyük testleri geçtiği
elit kategori yüzdeye erişecekti.
Texas'taki bu okullar bu kilometre taşlarına erişmek için
bir diğeriyle yarışıyorlar,
ve eğer diğer okulları yenerseniz
ödüller ve diğer ikramiyeler var.
Yani danışmanın tavsiyesi şuydu;
ilk olarak, ne yaparsan testi geçecek
çocuklarla zamanını harcama.
İkincisi, her ne yaparsan yap
testi geçemeyecek olan
çocuklarla zaman kaybetme.
Üçüncüsü, yakın zamanda
bölgeye taşınmış ve test sonuçları
sayılmayacak çocuklarla zamanını harcama.
Tüm zamanını ve dikkatini
kaynayan çocuklara ver,
kaynayan çocuklar deniyor --
bu çocuklar müdahaleyle
testten kalma ve geçme sınırı
çizgisinin üzerine çekilebilecekler.
Bn. Dewey bunu duydu,
ve kafasını umutsuzca salladı
diğer yandan iş arkadaşları birbirini destekledi
ve onaylarcasına kafa salladı.
Sanki bir futbol maçı yapmak üzereydiler.
Bn. Dewey
bunun için öğretmen olmamıştı.
Şimdi Ken ve ben naif değiliz,
ve kurallara ihtiyaç duyulduğunu biliyoruz.
Teşviklere ihtiyacınız var.
İnsanlar yaşamını sürdürmek zorunda.
Ama sorun
kurallara ve teşviklere güvenerek
profesyonel etkinliğin
maneviyatını kırmaları.
Ve profesyonel etkinliğin maneviyatını
iki anlamda kırıyorlar.
İlk olarak, etkinlik içindeki
insanları demoralize ediyorlar.
Yargıç Forer ayrıldı,
ve Bn. Dewey’ın cesareti tamamıyla kırıldı.
Ve ikinci olarak,
etkinliğin kendisini demoralize ediyorlar.
Etkinliğin kendisi demoralize ediliyor
ve etkinliği yapanlar demoralize ediliyor.
Öyle insanlar yaratıyor ki -
teşvikleri insanları doğru şeyi yapmak için manipüle ettiğinizde -
teşviklere bağımlı
insanlar yaratıyor.
Diğer bir deyişle, bu sadece teşvikler için
bazı şeyleri yapan insanlar yaratıyor.
Şimdi bununla ilgili vurucu olan şey
psikologların bunu 30 yıldır biliyor
olması.
Psikologlar her şeyi teşvikle
yaptırmanın olumsuz sonuçlarını 30 yıldır
biliyorlar.
Biliyoruz ki eğer çocukları resim çizdikleri için ödüllendirirseniz,
resim yapmakla ilgilenmeyi bırakır
ve sadece ödülle ilgilenirler.
Eğer çocukları kitap okudukları için ödüllendirirseniz,
kitabın içinde ne olduğuyla ilgilenmeyi bırakır
ve sadece ne kadar uzun olduğuyla ilgilenir.
Eğer çocukları test sonuçları için ödüllendirirseniz
eğitimle ilgilenmeyi bırakırlar
ve sadece teste hazırlanmakla ilgilenirler.
Eğer doktorları daha fazla işlem
yaptıkları için ödüllendirirseniz -
en son sistemde olduğu gibi - daha fazla işlem yapacaklardır.
Eğer bunun yerine doktorları daha az işlem yaptıkları için ödüllendirirseniz,
daha azını yapacaklardır.
İstediğimiz, elbette,
tam da doğru olan oranda işlem yapan doktorlar
ve doğru neden için doğru miktarda işlem yapanlar --
yani, hastalarının iyiliğine hizmet edenler.
Psikologlar bunu onlarca yıldır biliyorlar,
ve kanun yapanların dikkatlerini
verip ekonomistler yerine
biraz psikologları dinlemelerinin
zamanı geldi.
Ve böyle olmak zorunda değil.
Ken ve ben düşündük ki, gerçek umut kaynakları var.
Tüm bu iş kollarından
temkinli kanundışı dediğimiz
bir grup kişiyi tespit ettik.
Bu kişiler, kural-izlemeyi
gerektiren ve teşvik yaratan
bir sistemde işlem yapmak zorunda olan,
kuralların etrafında dolaşan,
kuralları bir şekilde
tersyüz etme yolunu bulan kişiler.
Yani bu senaryoları takip zorunda kalan öğretmenler var
ve eğer bu senaryoları izlerlerse çocukların hiçbir şey öğrenemeyeceklerini biliyorlar.
Ve bu durumda yaptıkları, senaryoları izlemek,
ama senaryoları fazla mesai yaparak izlemek
ve biraz fazladan zaman tırtıklayıp
bu zamanda aslında etkili olduğunu
bildikleri şekilde öğretmek.
Yani bunlar küçük basit, her gün karşılaşabileceğiniz
kahramanlar ve inanılmaz derecede hayranlık uyandırıcılar,
ama bu tarz bir aktiviteyi onları ya ezen ya da zulmeden
bir sistemin karşısında
devam ettirmelerinin
bir yolu yok.
Yani temkinli kanundışılar hiç yoktan iyi,
ama herhangi bir temkinli kanundışının
bunu sonsuza kadar devam ettireceğini düşünmek zor.
Sistem-değiştirenler
dediğimiz insanlar daha umut verici.
Bu insanlar sistemin kurallarından
ve düzenlemelerinden kaçıp kurtulmak isteyenler değil
ama sistemi değiştirmek isteyenler,
ve birçoğunu konuştuk.
Özellikle bir tanesi
Robert Russell adında bir yargıç.
Ve bir gün Gary Pettengill
vakasıyla karşı karşıya kaldı.
Pettengill 23 yaşında orduda kariyer
yapmayı planlayan bir askerdi,
ama sonra Irak'ta ciddi bir sırt yaralanması yaşadı,
ve bu onu tıbbi olarak görevden ayrılmaya zorladı.
Evliydi, üçüncü çocuk yoldaydı,
sırtındaki ağrıya ek olarak, PTSD'dan mustaripti,
ve tekrar eden kabusları,
ve bazı semptomları azaltmak için
marihuana kullanmaya başlamıştı.
Sırt ağrısı nedeniyle sadece yarı zamanlı iş bulabiliyordu,
ve bu yüzden masaya yemek koyacak ve ailesine bakacak
kadar yeterince para kazanamıyordu.
Bu yüzden marihuana satmaya başladı.
Bir uyuşturucu baskını sırasında yakalandı.
Ailesi evlerinden atıldı,
ve sosyal sistem çocuklarını
ellerinden almakla tehdit ediyordu.
Normal cezalandırma süreçleri altında,
Yargıç Russell'in Pettengill'e uyuşturucu suçlusu
olarak ciddi bir hapis cezası vermekten başka
bir çaresi yoktu.
Ama Yargıç Russell'ın bir alternatifi vardı.
Ve bu da onun özel mahkemede olmasından dolayıydı.
Gazi Mahkemesi adı verilen bir mahkemedeydi.
Gazi Mahkemesinde -
ABD'de bu tarzda ilk mahkemeydi.
Yargıç Russell Gazi Mahkemesini yarattı.
Sadece kanunlara karşı gelen
gaziler için bir mahkemeydi.
Ve bu mahkemeyi tam olarak o yarattı
çünkü zorunlu ceza kanunları
yargıyı yargı olmaktan çıkarıyordu.
Kimse şiddet göstermeyen suçluların --
ve özellikle kapı dışarı edilecek gaziler olan şiddet göstermeyen suçluların --
hapse atılmasını istemez.
Hepimizin hep bildiği şey hakkında bir şey yapmak istediler,
yani cezai adalet sisteminin kapısını tersine çevirmek.
Ve Gazi Mahkemesinin yaptığı
her bir suçluya bir kişiymiş gibi davranmak,
sorunlarına derinden yaklaşmak,
suçlarına özel cevaplar yaratmaya çalışmak
böylece kendilerini iyileştirmelerine yardımcı olmak
ve bir kez yargı yerine getirildiğinde onları unutmamaktı.
Onlarla kaldılar, onların takibini yaptılar,
zorluğu aşmalarını yardım etmek için birlikte geliştirilen plan
her ne ise ona bağlı
kaldıklarından emin oldular.
Şu anda bunun gibi
Gazi Mahkemelerinin olduğu 22 şehir var.
Bu fikir nasıl yayıldı?
Peki, bir nedeni
Yargıç Russell'in
bu yılın Şubat ayından beri
Gazi Mahkemesinde
108 gaziyi görmüş olması,
ve 108 kişiden,
kaçının adaletin dönen kapısından
hapse geri döndüğünü
tahmin edin.
Hiçbiri. Hiçbiri.
Herkes bu şekilde bir
sicili olan bir adalet sistemine
ilgi duyacaktır.
Böylece işte bir sistem-değiştiren ve bu çekici görünüyor.
Kazanç getiren
bir halk bankası yaratan bir bankacı var,
bankacıları - biliyorum inanması zor -
bankacıları kendi düşük gelirli müşterileri için
iyi işler yaparak iyi çalışmaları için teşvik ediyor.
Banka yok olmakta olan bir topluluğun
yeniden yapılanmasının finansa edilmesine yardım etti.
Kredi alanların alışılmış standartlara göre yüksek risk altında olmalarına rağmen
varsayılan faiz oranı fazlasıyla düşüktü.
Banka kazançlıydı.
Bankacılar kredi alanlarla birlikte kaldılar.
Sonradan satmak için kredi yapmadılar.
Krediyi bir hizmet olarak sundular.
Kredi alanların ödemelerine
sadık kaldıklarından emin oldular.
Bankacılık her zaman bizim şimdi
gazetelerde okuduğumuz gibi değildi.
Goldman Sachs bile
bir zamanlar müşterilerine hizmet ederdi,
sadece kendine hizmet eden
bir kurum haline gelmeden önce.
Bankacılık her zaman bu şekilde değildi,
ve bu şekilde olmak zorunda değil.
Bunun gibi örnekler tıpta da var -
Harvard'daki doktorlar
tıp eğitimini dönüştürmeye çalışıyorlar,
bu şekilde bir tür etik erozyon
ve sempati azlığıyla
ki tıbbi eğitim sürecinde olan
çoğu tıp öğrencisini anlatıyor, karşılaşmayacaksınız.
Ve bunu şu şekilde yapıyorlar, üçüncü yıl tıp öğrencilerine
tüm yıl boyunca takip edecekleri hastalar veriyorlar.
Yani hastalar organ sistemleri değildir,
ve hastalık değildirler;
insandırlar, yaşamları olan insanlardır.
Ve etkili bir doktor olmak için,
sadece hastalıkları değil yaşamları da olan insanları tedavi etmelisiniz.
Karşılıklı olarak, bir öğrencinin bir diğeri tarafından,
tüm öğrencilerin hekimler tarafından,
danışmanlığının yapılmasına ek olarak,
ve sonuç bir hekim jenerasyonunun - umuyoruz -
tedavi ettikleri insanlara zaman bulanlardan olması.
Göreceğiz.
Bahsettiğimize benzer birçok örnek var.
Her bir örnek, karakteri sağlam temellere
oturtabileceğinizi ve terbiye edebileceğinizi
ve bir mesleği layığıyla
sürdürebileceğinizi gösteriyor -
Aristo'nun uygun telos (amaç) olarak tanımlayacağı gibi.
Ve Ken ve ben, aslında
uygulayıcıların istediğinin bu olduğuna inanıyoruz.
İnsanlar erdemli olmak için
izinleri olsun istiyorlar.
Doğru şey yapmaları için izne sahip olmak istiyorlar.
Her gün işten evlerine
geldiklerinde ahlaki suçluluk duygusunu
üzerlerinden atmak için duş almak
zorunda hissetmemek istiyorlar.
Aristo sağduyunun mutluluk için
anahtar olduğunu düşünüyordu,
ve haklıydı.
Şimdi psikolojide insanları neyin mutlu ettiğine dair
araştırma yapılıyor,
ve ardı ardına yapılan çalışmalardan ortaya çıkan -
biliyorum bu hepinize bir şok gibi gelecek --
mutluluğa en fazla etkisi olan iki şey,
sevgi ve iş.
Sevgi: size yakın olan insanlarla
ve bir parçası olduğumuz topluluklarla ilişkilerimizi
başarılı bir şekilde yönetmek.
İş: anlamlı ve tatmin edici
çalışmaların içinde olmak.
Eğer buna sahipsiniz, diğer insanlarla iyi yakın ilişkiler içinde,
anlamlı ve tatmin edici bir işte,
daha fazlasına ihtiyaç duymazsınız.
İyi sevmek ve iyi çalışmak için,
bilgeliğe ihtiyacınız vardır.
Kurallar ve teşvikler nasıl iyi arkadaş
olunacağını, nasıl iyi ebeveyn olunacağını,
nasıl iyi bir eş olunacağını ya da
nasıl iyi bir hekim ya da iyi bir avukat ya da
iyi bir öğretmen olacağınızı söylemez.
Kurallar ve teşvikler
bilgeliğe eşdeğer değillerdir.
Aslında, ileri sürüyoruz,
bilgeliğin bir eşdeğeri yoktur.
Ve bu nedenle sağduyu
uygulayıcılar tarafında
kendini kurban eden
kahramanlık hareketleri gerektirmez.
Bize doğru şey yapmak için
azmi ve yeteneği vererek - başkaları için doğru olanı -
sağduyu aynı zamanda bize
kendimiz için de doğruyu
yapmak için azmi ve yeteneği verir.
Teşekkürler.
(Alkışlar)