Het eerste wat ik wil doen is jullie allemaal bedanken.
Het tweede dat ik wil doen is mijn mede-auteur,
goede vriend en mede-leraar introduceren.
Ken en ik hebben de afgelopen
40 jaar samengewerkt.
Daar zit hij. Ken Sharpe.
(Applaus)
Veel mensen,
zeker ikzelf en de meeste mensen met wie ik spreek
hebben een soort algemene onvrede
over hoe het allemaal werkt,
met hoe onze instituten in elkaar zitten.
De docenten van onze kinderen stellen ons teleur.
Onze dokters hebben geen idee van wie we zijn
en ze hebben niet eens genoeg tijd voor ons.
We kunnen de bankiers zeker niet geloven,
en de makelaars al helemaal niet.
Ze hebben bijna het hele financiële systeem laten instorten.
Zelfs als we ons eigen werk doen,
moeten we veel te vaak
een bepaalde keuze maken
tussen wat we denken dat het goede is,
en dat wat van ons verwacht wordt,
of dat wat nodig is,
of dat wat winstgevend is.
Overal waar we kijken
echt overal,
maken we ons zorgen dat de mensen waar we afhankelijk van zijn
niet echt onze belangen nastreven.
en dat als ze onze belangen nastreven
dan maken we ons zorgen dat ze ons niet goed genoeg kennen
om uit te maken wat ze dan moeten doen
om ons die belangen
te laten verzekeren.
Ze begrijpen ons niet
Ze hebben de tijd niet om ons te leren kennen.
Er zijn twee soorten reacties
die we gebruiken
bij dit soort algemene onvrede.
Als alles niet goed gaat,
is onze eerste reactie:
laten we meer regels maken,
laten we een set
gedetailleerde procedures maken
om er zo zeker van te zijn dat de mensen het goede zullen doen.
Geef docenten scripts
die ze kunnen volgen in het klaslokaal,
zodat zelfs als ze niet weten wat ze doen
en het welzijn van onze kinderen ze niks kan schelen,
zolang ze de scripts volgen,
zullen onze kinderen opgeleid worden.
Geef de rechters een lijst met verplichte straffen,
op te leggen bij bepaalde misdaden
zodat je niet hoeft te vertrouwen
op het eigen oordeel van de rechters.
In plaats daarvan hoeven ze alleen maar
naar de lijst te kijken
en te bepalen welke straf bij welke misdaad hoort.
Stel limieten vast
op wat de credit card bedrijven in rente kunnen heffen
en wat voor kosten ze kunnen heffen.
Steeds meer regels
om ons te beschermen
tegen een onverschillige, onzorgzame
groep bedrijven waar we mee moeten omgaan.
Of - of misschien en -
in aanvulling van de regels,
laten we eens kijken of we
enorm slimme stimulansen kunnen bedenken
die, als we met mensen omgaan die
niet specifiek onze belangen willen behartigen,
dat het in hun voordeel is
om toch onze belangen te behartigen --
de magische stimulansen
die mensen juist laten handelen
zelfs uit pure zelfzucht.
We bieden leraren bonussen aan
als de kinderen die ze doceren
goede scores halen bij grote tests
die ze gebruiken om
de kwaliteit van de scholen te evalueren.
Regels en stimulansen --
straf en beloning.
We hebben een hoop regels
om de financiële industrie te reguleren
als antwoord op de recente ineenstorting.
De 'Dodd-Frank Act' is er een van,
en bijvoorbeeld het nieuwe 'Consumer Financial Protection Agency'
die tijdelijk binnengesmokkeld worden
door Elizabeth Warren.
Misschien zullen deze regels
echt helpen bij een verbetering
van de manier waarop deze bedrijven zich gedragen.
We zullen zien.
Daarnaast zijn we aan het worstelen met
een manier om stimulansen te bedenken
voor mensen in de financiële diensten-industrie
om het nastreven van lange-termijndoelen
interessanter te maken
ook van de eigen bedrijven,
in plaats van het nastreven van snelle winst.
Als we dus de goede stimulansen vinden
zullen ze -- zoals ik al zei -- uit eigenbelang juist handelen,
en als we de goede regels en voorschriften bedenken,
zullen ze ons niet allemaal het ravijn inrijden.
Ken [Sharpe] en ik weten zeker
dat je de bankiers kort moet houden.
Als er een les te leren valt van de financiële ineenstorting
is het dat wel.
Maar wat wij geloven,
en wat we stellen in het boek,
is dat er geen enkele set regels is,
maakt niet uit hoe gedetailleerd,
of hoe specifiek,
of hoe zorgvuldig nageleefd
en afgedwongen,
er is geen set regels
die ons zal geven wat we nodig hebben.
Waarom? Omdat bankiers slimme mensen zijn.
En, net als water,
zullen ze kieren vinden
in elke set regels.
Je ontwerpt een set regels om ervoor te zorgen dat
de specifieke reden
waarom het financiele systeem bijna ineenstortte
niet opnieuw kan gebeuren.
Het is onbeschrijfelijk naief
te denken dat het blokkeren
van de oorzaakvan de financiële ineenstorting,
alle mogelijke oorzaken van financiële ineenstorting geblokkeerd zou hebben.
Dus het is gewoon een kwestie van wachten op de volgende
en ons dan afvragen hoe we zo dom hebben kunnen zijn
dat we ons daar niet tegen beschermd hadden.
Wat we echt heel erg nodig hebben,
nog meer dan, of samen met, betere regels
en behoorlijk slimme stimulansen,
is dat we deugd nodig hebben,
we hebben karakter nodig,
we hebben mensen nodig die het goede wíllen doen.
En, specifiek,
de deugd die we het meest nodig hebben
is de deugd die Aristoteles noemde;
praktische wijsheid.
Praktische wijsheid
is de morele wil
om het goede te doen
en de morele vaardigheid
om uit te vinden wat het goede is.
Aristoteles was daarom erg geïnteresseerd in
hoe de ambachtslieden werkten.
En hij was onder de indruk van
hoe ze nieuwe oplossingen voor nieuwe
problemen improviseerden --
problemen die ze niet hadden voorzien.
Hij bekeek bijvoorbeeld de steenhouwers
die aan het werken zijn op het eiland Lesbos,
en hoe ze
ronde pilaren opmaten.
Als je er goed over nadenkt,
is het bijzonder moeilijk om ronde pilaren op te meten met een lineaal.
Dus wat deden ze?
Ze vonden een nieuwe oplossing voor het probleem.
Ze hebben een buigbare lineaal bedacht,
wat we vandaag de dag een meetlint zouden noemen --
een flexibele regel,
een buigbare regel.
En Aristoteles zei,
ha, zij waardeerden tenminste dat soms,
als je ronde pilaren moet ontwerpen,
je de regels moet buigen.
En Aristoteles zei dat
vaak, als we met andere mensen moeten omgaan,
we de regels moeten aanpassen.
Met andere mensen omgaan
vraagt een bepaalde flexibiliteit
die geen enkele set regels kan omvatten.
Wijze mensen weten waar en hoe
ze de regels moeten buigen.
Slimme mensen weten hoe ze moeten improviseren.
De manier waarop mijn mede-auteur, Ken en Ik het erover hebben
is dat ze een beetje als jazzmuzikanten zijn
de regels zijn als de muzieknoten op de pagina,
en dat is waar je begint,
maar dan dans je om de noten op de pagina heen,
net de goede combinatie bedenkend
voor dit specifieke moment
met deze specifieke groep medespelers.
Dus voor Aristoteles,
het soort
regelbuigen,
het uitzonderingen vinden op regels, en de improvisatie,
dat je ziet bij vaardige ambachtslieden
is precies wat je nodig hebt
om een vaardig moreel ambachtsman te zijn.
En in de interactie met mensen,
bijna de hele tijd,
is het deze flexibiliteit die je nodig hebt.
Een slim mens weet wanneer hij de regels moet buigen.
Een slim persoon weet wanneer hij moet improviseren.
Het meest belangrijk is nog wel dat,
een slim mens dit improviseren en regelbuigen
doet met de beste bedoelingen.
Als je een regelbuiger en improvisator bent
met het doel jezelf te helpen
word je een meedogenloze manipulator van anderen.
Dus het maakt uit dat je deze wijze kunst
uitoefent in het belang van anderen
en niet in je eigen belang.
En dus is de wil om het goede te doen
net zo belangrijk als de morele vaardigheid
om te improviseren
en uitzonderingen te vinden.
Samen omvatten ze de praktische wijsheid
waarvan Aristoteles dacht
dat het de grootste deugd was.
Laat ik jullie een voorbeeld geven
van praktische wijsheid in actie.
Het geval van Michael.
Michael is een jonge vent.
Hij had een behoorlijk laag betaalde baan.
Hij werkte voor vrouw en kind,
en het kind ging naar een parochiale school.
Toen raakte hij zijn baan kwijt.
Hij raakte in paniek
over of hij zijn familie nog wel zou kunnen onderhouden.
Op een nacht had hij teveel gedronken,
en beroofde een taxichauffeur --
stal $50.
Hij beroofde hem terwijl hij hem onder schot hield.
Met een speelgoedgeweer.
Hij werd gepakt, berecht,
en veroordeeld.
De richtlijnen in Pennsylvania omtrent straffen
vereisten een minimumstraf voor dit soort misdaad
van twee jaar, dus 24 maanden.
De rechter in de zaak, rechter Lois Forer
vond dat dit nergens op sloeg.
Hij had nog nooit een misdaad begaan.
Hij was een verantwoordelijke man en vader.
Maar werd geconfronteerd met wanhopige omstandigheden.
Dit alles zou een familie ontwricht hebben.
Ze bedacht daarom een straf -- 11 maanden.
Niet alleen dat,
maar elke dag werd hij vrijgelaten om te gaan werken.
Breng je nacht door in de gevangenis, breng de dag door terwijl je een baan hebt.
Dat deed hij. Hij diende zijn straf uit.
Hij betaalde zijn schuld aan de maatschappij
en vond een nieuwe baan.
De familie was herenigd.
En ze leken goed op weg
om een soort fatsoenlijk leven te leiden --
een vrolijk einde van een verhaal
dat wijze improvisatie bevat
van een slimme rechter.
Maar het bleek
dat de openbare aanklager niet blij was
dat Rechter Forer de strafrichtlijn had genegeerd
en een beetje haar eigen ding had uitgevonden,
dus ging hij in hoger beroep.
En vroeg om de verplichte minimumstraf
voor een gewapende overval.
Hij had tenslotte een speelgoedgeweer.
De verplichte minimumstraf voor een gewapende overval
is vijf jaar.
Hij won het beroep.
Michael werd veroordeeld tot vijf jaar in de gevangenis.
Rechter Forer moest de wet volgen.
En, tussen haakjes, het beroep werd toegekend
nadat hij zijn straf had uitgezeten,
hij was er dus uit en had een baan
terwijl hij voor zijn familie zorgde
en moest terug de gevangenis in.
Rechter Forer deed wat ze moest doen,
en toen verliet ze haar werk.
Michael verdween.
Dat is een voorbeeld van
zowel praktische wijsheid
als wel de omverwerping van wijsheid
door de regels die, uiteraard, bedoeld zijn om de dingen beter te maken.
Beschouw nu Mevrouw Dewey eens.
Mevrouw Dewey is een lerares op een Texaanse basisschool.
Ze luisterde op een dag naar een constultant
die de leraren aan het helpen was
om de toetsscores van de kinderen hoger te maken,
zodat de school
de 'elite' categorie zou bereiken
qua percentage kinderen die de grote tests haalden.
Alle scholen in Texas concurreren met elkaar
om deze mijlpalen te bereiken,
en er zijn bonussen en nog meer andere cadeautjes
die je krijgt als je de andere scholen verslaat.
Dit was het advies van de consultant:
allereerst: verdoe je tijd niet met kinderen
die de test sowieso wel zullen halen.
Ten tweede, verdoe je tijd niet
met kinderen die de test toch niet halen
en het niet uitmaakt wat je doet.
Ten derde, verdoe je tijd niet
met kinderen die te laat naar hier verhuisd zijn
om hun scores nog mee te laten tellen.
Focus al je tijd en aandacht
op de kinderen die op de luchtbel zitten,
de zogenaamde 'luchtbel'-kinderen --
kinderen waar jouw tussenkomst
ze misschien net over de lijn kan trekken
van zakken tot overgaan.
Mevrouw Dewey hoorde dit,
en schudde haar hoofd uit wanhoop
terwijl andere leraren elkaar juist een beetje opjutten,
en goedkeurend knikten.
Het was net alsof ze een 'football'-wedstrijd gingen spelen.
Voor Mevrouw Dewey
was dit niet waarom ze leraar geworden was.
Nu zijn Ken en ik niet naïef,
en we begrijpen dat je regels moet hebben.
Je moet stimulansen hebben.
Mensen moeten geld verdienen.
Het probleem
met het vertrouwen op regels en stimulansen
is dat ze
professionele activiteit demoraliseren.
En ze demoraliseren professionele activiteit
op twee manieren.
Allereerst demoraliseren ze de mensen
die de professionele activiteit uitvoeren.
Rechter Forer stopt met haar werk,
en mevrouw Dewey is compleet ontmoedigd.
Daarbij,
wordt de activiteit zelf ontmoedigd.
De hele beoefening wordt ontmoedigd
en de uitvoerenden worden ontmoedigd.
Als je speelt met de stimulansen
om mensen het goede te laten doen,
krijg je mensen
die verslaafd zijn aan stimulansen.
Dat wil zeggen, het maakt mensen
die alleen dingen doen voor de stimulans.
Het interessante hiervan is dat
de psychologen dit al zo'n
30 jaar weten.
Psychologen kennen al dertig jaar
de negatieve gevolgen
van het alles stimuleren.
We weten dat als je kinderen beloont voor tekenen
ze het tekenen niet meer belangrijk vinden
en alleen nog geven om de beloning.
Als je kinderen beloont voor het lezen van boeken
geven ze niet meer om wat er in de boeken staat
maar alleen nog om hoe lang ze zijn.
Als je leraren beloont voor de scores van de kinderen,
geven ze niet meer om educatie
maar alleen nog om toetsvoorbereiding.
Als je dokters beloont
voor het uitvoeren van meer procedures --
wat nu het geval is -- dan doen ze er ook meer.
Als we in plaats daarvan dokters gaan belonen voor het uitvoeren
van minder procedures, dan zullen ze er minder doen.
Wat we natuurlijk willen
zijn dokters die precies de juiste hoeveelheid procedures uitvoeren
en de juiste hoeveelheid uitvoeren om de juiste redenen --
met name om het welzijn van hun patiënten te dienen.
Psychologen weten dit al decennia,
en het wordt tijd voor de beleidsmakers
om aandachtiger op te letten
en te luisteren naar de psychologen,
in plaats van naar economen.
Het hoeft zo niet te zijn.
Ken en Ik denken dat er echte bronnen van hoop zijn.
We hebben een groep mensen geïndentificeerd
in al deze beroepen
die we 'slimme schurken' noemen.
Dit zijn mensen
die gedwongen worden te werken
in een systeem dat het volgen van regels vereist
en stimulansen creëert,
maar een manier vinden om de regels te buigen,
om de regels te omzeilen.
Er zijn dus leraren die bepaalde scripts hebben om te volgen,
en ze weten dat als ze deze scripts volgen, de kinderen niks zullen leren.
Wat ze doen is de scripts wel volgen,
maar ze volgen ze op dubbele snelheid
en pikken steeds kleine beetjes extra tijd
en in die tijd onderwijzen ze de kinderen
op de manier waarvan zij weten dat die effectief is.
Dit zijn kleine, gewone, alledaagse helden.
en ze zijn enorm te bewonderen,
maar er is geen enkele manier waarop ze dit kunnen volhouden
met een systeem dat ze
of uitroeit,
of neerhaalt.
Slimme schurken zijn dan beter dan niets,
maar het is moelijk om je een slimme schurk voor te stellen
die zoiets voor onbepaalde tijd volhoudt.
Hoopvoller
zijn mensen die we systeemveranderaars noemen.
Dit zijn mensen die niet proberen
de regels en richtlijnen te omzeilen,
maar proberen het systeem te veranderen.
En zo zijn er nogal wat.
Een typisch voorbeeld is
de rechter Robert Russell.
Op een dag werd hij geconfronteerd met
de zaak van Gary Pettengill.
Pettengill was een 23 jaar oude veteraan
die gepland had om carrière te maken in het leger,
maar een ernstige rugblessure opliep in Irak,
die hem dwong ontslag te nemen om medische redenen.
Hij was getrouwd en zijn vrouw verwachtte een derde kind
hij leed aan posttraumatische stresstoornis, naast zijn slechte rug,
en terugkerende nachtmerries,
en was begonnen met mariuhana te roken
om een paar van de symptomen af te zwakken.
Hij kon door zijn rug alleen maar parttime werk krijgen,
en daarom verdiende hij niet genoeg
om zijn familie te onderhouden.
Hij begon marihuana te verkopen.
Hij werd opgepakt bij een drugactie.
Zijn familie werd uit hun appartement gezet,
en de jeugdzorg
dreigde met het weghalen van de kinderen.
Volgens de normale procedures van bestraffing,
zou rechter Russel weinig keus hebben gehad
behalve het veroordelen van Pettengill tot lange gevangenisstraffen
als drugscrimineel.
Maar rechter Russel had een alternatief.
Dat was omdat hij in een speciale rechtbank zitting hield.
Hij sprak recht in de Veteranen-rechtbank.
In de veteranen-rechtbank --
de eerste in zijn soort in de Verenigde Staten.
Rechter Russel heeft de veteranen-rechtbank opgericht
Het was een rechtbank louter voor veteranen
die de wet hadden overtreden.
Hij had deze rechtbank opgericht precies omdat
wetten met verplichte straffen
het oordelen uit rechtspraak haalden.
Niemand wilde niet-gewelddadige overtreders-
en specifiek niet-gewelddadige overtreders die ook nog eens veteraan waren --
in de gevangenis gooien.
Ze wilden iets doen aan iets wat we allemaal kennen,
namelijk het draaideurprincipe van het strafrechtsysteem.
Wat de veteranen-rechtbank deed,
was dat het elke crimineel als individu behandelde,
probeerde hun problemen te begrijpen,
en antwoorden op maat probeerde te vinden voor hun misdaden
die ze konden helpen om te rehabiliteren,
maar vooral hen niet zouden vergeten nadat het vonnis was geveld.
Hen bleef volgen, ze goed in de gaten hield,
om er zeker van te zijn dat ze zich aan wat voor plan dan ook
dat samen ontwikkeld was zouden houden
om hen over de heuvel te krijgen.
Er zijn nu 22 steden
die dezelfde soort veteranen-rechtbanken hebben.
Waarom heeft dit idee zich verspreid?
Nu, één reden is
dat rechter Russel
tot nu toe 108 veteranen heeft gezien
in zijn rechtbank
in februari van dit jaar,
en van die 108,
mogen jullie raden hoeveel er
door de draaideur van het strafrechtsysteem
terug naar de gevangenis zijn gegaan.
Geen een. Geen een.
Iedereen zou zo'n
rechtssysteem willen
dat zo'n succes heeft.
Dit is een verandering van het systeem, en het lijkt erop dat het aanslaat.
Er is een bankier
die een gemeenschapsbank met winstoogmerk oprichtte
die bankiers aanmoedigt -- ik weet dat dit moeilijk te geloven is --
die bankiers die daar werken aanmoedigt om goed te doen
door goed werk te verrichten voor hun cliënten met lage inkomens.
De bank heeft geholpen met de wederopbouw
van een doodbloedende gemeenschap.
Hoewel de lenende mensen een hoog risico vertegenwoordigden volgens de normale standaard,
waren er bijna geen wanbetalers.
De bank werd winstgevend.
De bankiers bleven de lenende mensen volgen.
Ze maakten geen leningen om deze daarna door te verkopen.
Ze onderhielden hun leningen.
Zij zorgden ervoor dat de lenende partijen
bijbleven met hun betalingen.
Bankieren werd lang niet altijd
zo gedaan zoals we nu in de kranten lezen.
Zelfs Goldman Sachs
bediende vroeger klanten,
voordat het een instelling werd
die alleen voor zichzelf zorgde.
Bankieren was niet altijd zo,
en het hoeft ook niet zo te zijn.
Zo zijn er voorbeelden van in de geneeskunde --
dokters op Harvard
die het medisch onderwijs proberen te veranderen,
zodat je niet de soort ethische erosie,
en verlies van invoelend vermogen
krijgt die de meeste medische studenten karakteriseert
gedurende hun medische opleiding.
En de manier waarop ze het doen is de derdejaarsstudenten
patiënten geven, die ze een heel jaar volgen.
Op die manier zijn de patiënten geen systemen van organen,
en geen ziektes
maar mensen, mensen met levens.
En om een effectieve dokter te zijn,
moet je mensen met levens behandelen, en niet alleen ziektes.
Daarnaast is er ook een enorme hoeveelheid feedback,
het begeleiden van studenten onderling,
en het begeleiden van de studenten door de dokters,
het resultaat is een generatie -- hopen we -- van dokters
die tijd hebben voor de mensen die ze behandelen.
We zullen zien.
Er zijn dus een hoop voorbeelden zoals deze waar we het over hebben.
Elk voorbeeld laat zien dat het mogelijk is
om te bouwen op karakter en dat te voeden
en een beroep
zuiver te houden tot de oorspronkelijke missie --
wat Aristoteles de ware 'telos' genoemd zou hebben.
En Ken en ik geloven dat
dit is wat beoefenaars eigenlijk willen.
Mensen willen de mogelijkheid hebben
om virtuoos te zijn.
Ze willen toestemming om het juiste te doen.
Ze willen niet het gevoel krijgen
dat ze een douche moeten nemen
om het morele vuil elke dag van hun lichamen te wassen
als ze thuiskomen van hun werk.
Aristoteles dacht dat praktische wijsheid
de sleutel was tot geluk.
en hij had gelijk.
Er wordt op dit moment een hoop onderzoek gedaan in de psychologie
over wat mensen gelukkig maakt,
en de twee dingen die eruit springen, studie na studie --
ik weet dat dit een schok gaat zijn voor jullie allemaal --
de twee dingen die het allerbelangrijkst zijn voor geluk
zijn liefde en werk.
Liefde: het succesvol onderhouden
van relaties met de mensen die dichtbij je staan
en met de gemeenschap waar je deel van uitmaakt.
Werk: deelnemen aan activiteiten
die zinvol zijn en tevreden stellen.
Als je dat hebt, goede nauwe relaties met andere mensen,
werk dat zinvol en bevredigend is,
dan heb je niet veel meer nodig.
Nouja, om goed lief te hebben en te werken,
heb je wijsheid nodig.
Regels en stimuli vertellen je niks
over hoe je een goede vriend, een goede ouder moet zijn,
hoe je een goede echtgenoot moet zijn,
of hoe je een goede dokter, of goede advocaat bent
of een goede leraar.
Regels en stimuli
zijn geen vervangers van wijsheid.
We betwisten zelfs
dat er geen vervanging bestaat voor wijsheid.
Praktische wijsheid heeft daarom
niet echt
heroïsche daden van zelfopoffering nodig
van de beoefenaars.
Door ons de wil en de vaardigheid geven
om het juiste te doen -- ook voor anderen --
geeft praktische wijsheid ons ook
de wil en de vaardigheid
om onszelf recht te doen.
Dankuwel
(Applaus)