اول از همه می خواهم از همۀ شما تشکر کنم. دوم می خواهم همکارم در نگارش و تدریس و دوست عزیزم را معرفی کنم.
" کِن" و من تقریبا 40 سال است که با هم کار می کنیم. ایشان " کِن شارپ " هستند آنجا.
(تشویق)
در بین تعداد زیادی از مردم -- بی شک در من و بیشتر مردمی که با آنان صحبت می کنم --
یک نوع نارضایتی جمعی از نحوۀ کارکرد چیزها، و نحوۀ اداره سازمان ها وجود دارد.
به نظر می رسد معلمانِ بچه هایمان در حق آنان کوتاهی می کنند. دکترهایمان اصلا نمی دانند ما کی هستیم،
دکترهایمان اصلا نمی دانند ما کی هستیم، و وقت کافی برای ما نمی گذارند.
ما مسلما به بانکی ها و دلال ها نمی توانیم اعتماد کنیم، آنها تقریباً کل سیستم مالی را به سقوط کشاندند.
و حتی وقتی کار خودمان را انجام می دهیم، اکثر مواقع، خودمان را در موقعیت انتخاب می بینیم،
بين انجام کاری که فکر می کنیم درست است و يا از ما انتظار می رود، یا کاری که لازم است و یا سودآور است.
پس هر طرف نگاه می کنیم، کمابیش در همۀ زمینه ها نگران هستیم افرادی که به آنان وابسته هستیم قلبا به منافع ما اهمیت ندهند.
یا اگر واقعا اهمیت می دهند، نگرانیم آنان ما را به اندازۀ کافی نشناسند تا تشخیص دهند چه کاری لازم است انجام دهند
تا به ما اجازۀ تامین آن منافع را دهند. آنان ما را درک نمی کنند. آنان وقت آشنایی با ما را ندارند.
ما به این گونه نارضایتی عمومی دو نوع واکنش نشان می دهیم.اگر کارها درست پیش نروند،اولین واکنش این است:
بیایید قوانین بیشتری بسازیم بیایید یک سری رویه های مشروح تعیین کنیم تا مطمئن شویم مردم کار درست را انجام خواهند داد.
به معلمان متن هایی بدهید تا در کلاس درس طبق آن تدریس کنند، تا حتی اگر آنان ندانند چه می کنند
و اهمیتی به رفاه بچه های ما ندهند، تا هنگامی که طبق متن ها تدریس می کنند، بچه های ما تحصیل لازم را کسب خواهند کرد.
به قاضی ها یک لیست از احکام لازم الاجرا برای اعمال مجازات بدهید،
در این صورت لازم نیست بر روی قضاوتِ قاضی ها متکی باشید.
در عوض، تمام کاری که باید بکنند این است که به لیست مراجعه کنند که چه حکمی برای چه نوع جرمی است.
اعمال محدودیت بر روی نرخ بهره ای که شرکتهای کارت اعتباری محاسبه می کنند و کارمزدهایی که می گیرند.
قوانین بیشتر و بیشتر برای حمایت از ما در برابر یک سری سازمان های بی تفاوت و بی توجه که باید با آنها معامله کنیم.
یا -- یا شاید و -- علاوه بر قوانین، بیایيد ببینیم آیا می توانیم چند مشوق زیرکانه مطرح کنیم
تا حتی اگر مردمی که با آنان سر و کار داریم نخواهند مشخصاً منافع ما را تامین کنند،
تا حتی اگر مردمی که با آنان سر و کار داریم نخواهند مشخصاً منافع ما را تامین کنند، به نفع آنان باشد که منافع ما را تامین کنند.
این مشوق های جادویی که باعث خواهند شد مردم، حتی از روی خودخواهی محض، کار درست را انجام دهند.
پس ما به معلمان در صورتی پاداش می دهیم که بچه هایی که زیرِ نظرشان هستند نمرۀ قبولی این امتحانات بزرگ را بگیرند.
امتحاناتی که برای ارزیابی کیفیت سیستم مدارس استفاده می شوند. قوانین و مشوق ها -- چماق و هویج.
ما یک دسته قوانین تصویب کردیم تا در واکنش به نابسامانی اخیر، صنعت مالی را کنترل کنیم.
مصوبۀ "داد-فرانک" را داریم. ( جهت اصلاح مالی) هیئت جدید "حمایت مالی مصرف کننده" را داریم.
که موقتاً توسط "الیزابت وارن" به طور پنهانی هدایت می شود.
شاید این قوانین واقعا نحوۀ عمل این شرکتهای خدمات مالی را ارتقا دهد. خواهیم دید.
به علاوه، ما در تلاش هستیم برای ایجاد مشوق هایی برای افرادی که در صنعت خدمات مالی مشغول هستند، راه هایی پیدا کنیم
مشوق هایی که آنان را به مراتب، بیشتر به منفعت رسانی بلند مدت حتی به شرکتهای خودشان، مشتاق کند.
به جای اینکه سود کوتاه مدت را تضمین کنند.
پس اگر ما مشوق مناسب را پیدا کنیم
آنان کار درست را انجام خواهند داد -- همانطور که گفتم-- از روی خودخواهی.
و اگر مقررات و قوانین مناسب را مطرح کنیم آنان ما را به پرتگاه نخواهند کشید.
و من و "کِن" ( شارپ) با اطمینان می دانیم که شما لازم است بر بانکی ها حکمفرما باشید.
اگر یک درس بشود از این نابسامانی مالی گرفت، همین نکته است.
ولی ما باور داریم، و چیزی که در این کتاب بحث کردیم، این است که هیچ سری قوانینی وجود ندارند
مهم نیست که چقدر ریز باشند مهم نیست که چقدر دقیق و مفصل باشند مهم نیست که چقدر با دقت کنترل شوند
و به اجرا در آیند، هیچ سری قوانینی نیستند که آنچه احتیاج داریم تامین کنند.
چرا؟ چون بانکی ها افراد باهوشی هستند. و مثل آب شکاف ها را در هر سری قوانینی پیدا خواهند کرد
شما یک سری قوانین طراحی می کنید تا مطمئن شوید، آنچه سبب فروپاشی تقریبی سیستم مالی شد دیگر نمی تواند اتفاق بیافتد.
این ساده لوحی، وصف ناپذیر است که تصور شود با مسدود کردن
منشاء این نابسامانی مالی، تمام منشاءهای ممکن برای فروپاشی مالی مسدود شده اند.
این یعنی صرفا صبر برای نابسامانی بعدی و سپس حیرت از میزان حماقت مان که چطور از خودمان در برابر آن محافظت نکرده ایم.
آنچه ما به شدت نیاز داریم بیشتر و یا همراه با قوانین بهتر و مشوق های زیرکانۀ معقولانه، فضیلت است.
ما به صفات برجسته نیاز داریم، ما به مردمی نیاز داریم که می خواهند کار درست را انجام دهند.
و به ویژه فضیلتی که ما بیش از همه نیاز داریم فضیلتی است که "ارسطو" "خرد عملی" نامیده است.
خرد عملی ارادۀ اخلاقی است برای انجام کار درست و توانایی اخلاقی است برای درک اینکه چه چیزی درست است.
"ارسطو" بسیار به تماشای نحوۀ عملِ صنعتگران در اطرافش، علاقه مند بود.
و او از اینکه چطور آنان راه حلهای بکر برای مشکلات جدید پیدا می کنند تحت تاثیر قرار گرفته بود .--
مشکلاتی که پیش بینی نکرده بودند. برای نمونه، او سنگ تراش هایی را می دید
که بر روی " جزیرۀ لزبوس" کار می کردند، و آنان باید ستون های گرد را اندازه می گرفتند.
خب اگر درباره اش فکر کنید، واقعا اندازه گرفتن ستون های گرد با یک خط کش سخت است.
پس چکار کردند؟ آنان یک راه حل بکر برای مشکل، شکل دادند. آنان خط کشی ساختند که خم می شد،
چیزی که اگر در این دوره بود یک متر-- یک خط کش قابل انعطاف، یک خط کش که خم می شود، نامیده می شد.
و "ارسطو" گفت، آها، آنان آگاه هستند که بعضی مواقع برای طراحی ستون های گرد، لازم است خط کش را خم کرد.
و "ارسطو" گفت اغلب در برخورد با دیگران، ما نیاز به خم کردن و دور زدن قوانین داریم
برخورد با دیگران یک نوع انعطاف پذیری را می طلبد که هیچ سری قوانینی نمی تواند در خود بگنجاند.
مردم خردمند می دانند که کی و چطور قوانین را دور بزنند. مردم خردمند می دانند که چطور راه جدیدی ابداع کنند.
من و "کِن"،همکارم در نگارش، اینطور می گوییم که آنان شبیه به موزیسن های جاز هستند،
قوانین مانند نت های روی صفحه هستند، و برای شروع به کار شما می آیند، ولی بعد شما با نت ها بازی می کنید و
مناسبترین ترکیب را برای این لحظۀ خاص با این گروه از نوازندگان، ارائه می کنید.
پس برای "ارسطو" آن نوع دور زدن قانون و عادت، تشخیص استثنا در قانون وعرف و ابداع کردن
که شما در صنعتگران ماهر می بینید دقیقا همان است که شما برای ماهر شدن در اخلاقیات، نیاز دارید.
و در تقابل با مردم، تقریبا همیشه، این نوع انعطاف پذیری لازم است.
و در تقابل با مردم، تقریبا همیشه، این نوع انعطاف پذیری لازم است. یک فرد خردمند می داند که کی قوانین را دور بزند.
یک فرد خردمند می داند که کی قوانین را دور بزند. یک فرد خردمند می داند که کی راه جدیدی ابداع کند.
و از همه مهم تر، یک فرد خردمند این ابداع و قانون شکنی را در خدمتِ هدف درست، انجام می دهد.
اگر شما یک قانون شکن و بدعت گذار باشید بیشتر برای منفعت خودتان، آنچه بدست می آید فریبِ بی رحمانۀ مردم است.
پس مهم این است که شما عمل خردمندانه را برای خدمت به دیگران و نه برای خدمت به خودتان، انجام دهید.
و بنابراین نیتِ انجام کار درست به اندازۀ مهارت اخلاقی در ابداع راه های جدید و تشخیص استثنا، مهم است.
هر دو با هم خرد عملی را تشکیل می دهند، چیزی که از نظر "ارسطو" فضیلت برتر بود.
من یک مثال می زنم از عمل خردمندانه در عمل. مثال دربارۀ "مایکل" است. "مایکل" یک مرد جوان است.
او یک کار واقعا کم درآمد داشت. او زن و یک فرزندش را تامین می کرد.
و بچه اش به مدرسه محلی می رفت بعد او کارش را از دست داد.
او از اینکه نتواند خانواده اش را تامین کند، وحشت کرد.
یک شب، او کمی زیادی مشروب نوشید، و به یک راننده تاکسی دستبرد زد. او 50 دلار دزدید.
او به طرف راننده اسلحه کشید. اسلحه اسباب بازی بود.دستگیر شد، محاکمه شد، محکوم شد.
بر اساس مقررات "پنسیلوانیا" حداقل محکومیت برای این نوع جرم 2 سال، 24 ماه حبس است.
از نظر قاضی پرونده، "قاضی لوئیس فرر" این بی معنی بود. " مایکل" قبلا هرگز مرتکب جرمی نشده بود.
او یک پدر و شوهر مسئول بود. او با شرایط بحرانی روبرو شده بود. این مجازات تنها سبب از هم پاشیدگی یک خانواده می شود.
و بنابراین قاضی حکم را به میل خود به 11 ماه حبس تغییر داد.
و نه فقط این، بلکه آزادی روزانه برای رفتن به سر کار، داد.
شب را در زندان و روز را برای حفظ یک شغل سپری کن. او این کار را کرد. دوران محکومیت اش را سپری کرد.
او جبران خسارت کرد و یک شغل جدید پیدا کرد. و خانواده اش یکپارچه بود.
و به نظر می رسید برای یک زندگی شرافتمندانه، رو به راه است. یک داستان با پایان خوش.
که در آن ابداع خردمندانۀ راه جدید توسط یک قاضی خردمند، نقش داشت.
ولی معلوم شد دادستان از این راضی نبود که "قاضی فرر" به احکام قضایی توجه نکرده،
و به نوعی از خودش حکم صادر کرده بود و بنابراین او فرجام خواست.
و تقاضای حداقل زمان حبس قانونی برای دزدی مسلحانه را کرد.
" مایکل" در هر حال یک تفنگ اسباب بازی داشت.
حداقل زمان حبس در قانون برای دزدی مسلحانه پنج سال است، او برنده شد. " مایکل" به پنج سال حبس محکوم شد.
قاضی " فرر" باید از قانون پیروی می کرد.
و در ضمن، این فرجام خواهی بعد از اینکه او محکومیت اش را سپری کرده بود، انجام شد،
پس او در آن زمان آزاد بود و کار می کرد و از خانواده اش را نگهداری می کرد. و حالا باید به زندان بر می گشت.
قاضی " فرر" کاری را که باید می کرد، انجام داد و بعد قضاوت را رها کرد. و " مایکل" نابود شد.
این یک نمونه است هم برای خرد عملی هم برای سرپیچی از خرد در قوانینی که، البته، برای بهتر کردن چیزها ساخته شده اند.
حالا خانم " دویی" را در نظر بگیرید خانم "دویی" معلم دبستان مدرسه ای در "تگزاس" است.
او یک روز داشت به صحبت های یک مشاور گوش می داد که سعی می کرد به معلم ها برای
بالابردن نمره های آزمون بچه ها، کمک کند، تا مدرسه به خاطر درصد قبولی بچه ها در آزمون بزرگ بتواند به دستۀ ممتاز برسد.
تمام مدارس در "تگزاس" برای دستیابی به این امر مهم با هم رقابت می کنند.
و پاداش و مزایای گوناگونی در صورت شکست دادن سایر مدارس به شما تعلق می گیرد.
و اما توصیه مشاور این بود: اول، وقت تان را روی بچه هایی که در هر صورت در آزمون قبول می شوند، تلف نکنید.
دوم، وقت تان را روی بچه هایی که هر کاری کنید در آزمون قبول نمی شوند، تلف نکنید.
سوم، وقت تان را روی بچه هایی که وقت کافی برای رساندن آنان به نمرۀ لازم نیست، تلف نکنید.
تمام توجه و وقت تان را روی بچه هایی که در این دایره و حباب هستند، به اصطلاح "بچه های حباب"، متمرکز کنید
بچه هایی که مداخلۀ شما شاید بتواند باعث شود آنها نمرۀ قبولی بگیرند و رد نشوند.
خب خانم "دویی" این را شنید و سرش را با ناامیدی تکان داد
در حالی که معلمان همکارش به همدیگر امید می دادند و سرشان را در تایید تکان می دادند.
انگار می خواستند فوتبال بازی کنند. خانم "دویی" با این هدف معلم نشده بود.
حالا من و " کن" ساده نیستیم و ما می فهمیم که شما به قوانین نیاز دارید. شما به مشوق ها نیاز دارید.
مردم باید خرج زندگی را در بیاورند. اما مشکل در تکیه بر روی قوانین و مشوق ها این است که آنها فعالیت حرفه ای را تو خالی می کنند.
و آنها فعالیت حرفه ای را به دو دلیل تضعيف می کنند. یک، آنها افرادی که در فعالیت درگیر هستند، دلسرد می کنند.
قاضی " فرر" استعفا داد، و خانم "دویی" به کلی دلسرد شد. و دوم، آنها خود فعالیت را تضعيف می کنند.
خود عمل تضعيف می شود، و افراد متخصص دلسرد می شوند.
این مردمی را می سازد -- وقتی شما با مشوق ها برای اینکه افراد کار درست را بکنند، بازی می کنید. --
این مردمی را می سازد که به مشوق ها معتاد هستند. یعنی، مردمی را می سازد که فقط به خاطر تشویق کار انجام می دهند.
حالا نکته قابل توجه در این باره این است که روانشناس ها 30 سال است که این را می دانند.
روانشناس ها 30 سال است کهاز عواقب منفی تشویقی کردن همه چیز خبر دارند.
ما می دانیم که اگر به بچه ها بابت کشیدن نقاشی پاداش بدهید، آنها دیگر به نقاشی کشیدن اهمیت نمی دهند
و فقط به پاداش اهمیت می دهند.
اگر به بچه ها بابت کتاب خوانی پاداش بدهید، آنها دیگر به آنچه در درون کتاب است، اهمیت نمی دهند
و فقط به میزان طولانی بودن آنها اهمیت می دهند.
اگر به معلمان بابت نمرۀ بچه ها پاداش بدهید، آنها دیگر به آموزش اهمیت نمی دهند و فقط به آماده سازی برای آزمون اهمیت می دهند.
اگر به دکترها بابت بیشتر بودن پرونده های درمانی پاداش بدهید -- که سیستم فعلی به این صورت است-- آنان بیشتر انجام می دهند.
اگر برعکس به دکتر ها بابت پرونده های کمتر، پاداش بدهید آنان کمتر انجام می دهند.
آنچه ما می خواهیم، البته، دکترهایی هستند که به تعداد مناسب پرونده تحت نظر داشته باشند.
و این تعداد مناسب را به خاطر دلیل درست انجام دهند.-- یعنی، رفاه حال بیمارانشان را تامین کنند.
روانشناس ها چندین دهه است که این را می دانند و وقت این رسیده که سیاستگذاران
کمی شروع به توجه و گوش کردن به روانشناس ها کنند. به جای اقتصاددانان. و اجباری به حفظ وضع موجود نیست.
ما فکر می کنیم، من و " کن"، که دلایل واقعی برای امید وجود دارد.
ما یک گروه از مردم را در تمام این فعالیت ها، شناسایی می کنیم که آنان را "یاغی های هوشمند" صدا می کنیم.
آنان افرادی هستند که در حالی که مجبور شده اند در سیستمی عمل کنند که از آنان پیروی از قوانین را می طلبد،
و مشوق تهیه می کند، با این حال راهی در پیرامون قوانین پیدا می کنند راهی برای بر هم زدن قوانین پیدا می کنند.
معلمانی که باید طبق متن هایی تدریس کنند و می دانند که اگر این متن ها ‌را تدریس کنند،بچه ها یاد نخواهند گرفت.
پس طبق متن ها تدریس می کنند ولی متن ها را با دوبرابر سرعت تدریس می کنند و زمان اضافه را ذخیره می کنند
و در طی آن به روشی که می دانند موثر است، تدریس می کنند. بنابراین آنان قهرمانهای عادی و روزمره هستند،
و بسیار قابل تحسین، ولی امکان ندارد در مواجه با یک سیستم به این کار ادامه دهند
سیستمی که یا آنان را ریشه کن می کند یا آنان را خُرد می کند. پس "یاغی های هوشمند" بهتر از هیچی هستند،
اما تصورش سخت است که هر یاغی هوشمندی برای مدت زمان نامعلومی این کار را ادامه دهد.
امیدوارکننده تر افرادی هستند که ما " تغییردهندۀ سیستم" می نامیم.
افرادی هستند که نه تنها می خواهند به قوانین و مقررات سیستم تن در ندهند، بلکه می خواهند سیستم را دگرگون کنند.
و ما دربارۀ چندتا از آنان صحبت می کنیم. یک نمونۀ مشخص قاضی ای به نام " رابرت راسل" است.
و یک روز او با پروندۀ " گری پتنگیل" روبرو بود.
" پتنگیل" یک عضو سابق ارتش 23 ساله بود که قبلا برنامه داشت تمام زندگی شغلی اش ارتشی باشد،
ولی بعد او در "عراق" از ناحیۀ کمر به شدت آسیب دید، و این مجبورش کرد تا معافیت پزشکی بگیرد.
او ازدواج کرده بود و بچۀ سوم اش در راه بود.
او علاوه بر ناراحتی کمر از "پی تی اس دی" (اختلال استرس پس از ضربه عاطفی) و کابوس های مکرر هم رنج می برد.
و شروع به مصرف "ماریجوانا" کرده بود. برای تسکین بعضی از نشانۀهای بیماری.
او به خاطر کمرش تنها قادر به کارِ پاره وقت بود،
و بنابراین قادر نبود به اندازۀ کافی پول در بیاورد تا غذا سر میز بگذارد و از خانواده اش نگهداری کند.
پس شروع به فروش ماریجوانا کرده بود. او در یک عملیات پاکسازی مواد، دستگیر شده بود.
خانواده اش از آپارتمان بیرون انداخته شدند و سیستم رفاهی تهدید به گرفتن بچه هایش می کرد.
در روال عادی احکام قضایی قاضی " راسل" چاره ای نداشت
جز اینکه " پتنگیل" را به عنوان یک مواد فروش به حبس طولانی مدت محکوم کند.
ولی قاضی "راسل" گزینۀ دیگری هم داشت به این دلیل که او در دادگاه ویژه بود.
او در دادگاه ویژۀ اعضای سابق ارتش بود --که اولین از نوع خودش در " ایالات متحده" بود.
و خودِ قاضی "راسل" دادگاه ویژه را درست کرده بود. این دادگاه، ویژۀ آن دسته از اعضای سابق ارتش بود که قانون شکنی کرده بودند.
و علت اصلی تشکیل آن، این بود که قانون احکام قضایی
و علت اصلی تشکیل آن، این بود که.. قانون احکام قضایی داوری را از قضاوت قاضی ها حذف کرده بود.
هیچ کس نمی خواهد مجرم های نرم خو-- و به خصوص مجرم های نرم خویی که قبلا چکمه پوش بوده اند-- به زندان انداخته شوند.
آنان می خواستند برای مشکل تکرار جرم در سیستم عدالت کیفری، کاری انجام دهند.
و کاری که دادگاه ویژه می کرد این بود که با هر مجرم به عنوان یک فرد خاص برخورد می کرد،
سعی می کرد که مشکلات آنان را ببیند و مجازات ها را با جرم آنان متناسب کند
به نحوی که به آنان در بازسازی خودشان کمک می کرد، و آنان را بعد از صدور حکم به حال خود رها نمی کرد.
با آنان می ماند، حال آنان را پیگیری می کرد، و مطمئن می شد که آنان برنامه ای را که به طور مشترک سازمان یافته، دقیقا دنبال می کنند.
تا آنان را از سختی ها عبور دهد. الان 22 شهر مثل این دادگاه های ویژه را دارند. چرا این راه حل رایج شد؟
خب، یک دلیل این است كه قاضی "راسل" تا فوریه امسال 108 ارتشی بازنشسته در دادگاه ویژه اش داشته است
و حدس بزنید چند نفر از 108 مورد دوباره مرتکب جرم شدند. هیچکدام. هچکدام.
هر کسی مجذوب چنین سیستم عدالت کیفری با چنین دستاوردی می شود.
پس یک "تغییردهندۀ سیستم" هست و به نظر می رسد کارش همه گیر باشد.
یک فرد بانکی یک بانک انتفاعی را احداث کرد که بانکی ها را تشویق می کرد -- می دانم باورش سخت است --
بانکی هایی را که آنجا کار می کردند تشویق می کرد به کمک کردن به مشتری های کم درآمد.
این بانک به تامین بودجه برای بازسازی جامعه ای کمک کرد که در غیر این صورت درحال مرگ بود.
اگر چه بر اساس استانداردها، وام دادن به آن متقاضیان وام، پر خطر بود.
اما نرخ دیرکرد در پرداخت بی نهایت پایین بود. بانک سود آور بود. بانکی ها در کنار وام گیرنده ها می ماندند.
آنان مستقیما وام نمی دادند یا وام جای دیگر را نمی فروختند. آنان بهرۀ وام ها را پرداخت می کردند.
مطمئن می شدند که وام گیرنده ها در پرداخت قسط ها تاخیر نمی کنند.
بانکداری همیشه به این صورت که ما الان در روزنامه ها می خوانیم نبوده است.
حتی "گلدمن ساکس" ( موسسه بانکداری سرمایه گذاری و اوراق بهادار) زمانی به مشتریانش خدمت رسانی می کرد
زمانی به مشتریانش خدمت رسانی می کرد قبل از اینکه به موسسه ای تبدیل شود که تنها به خودش خدمت برساند.
بانکداری همیشه به این صورت نبوده، و لزومی هم ندارد که به این صورت باشد.
همچنین نمونه هایی شبیه این در پزشکی هم وجود دارد -- دکترها در " هاروارد"
در تلاش هستند نحوۀ تدریس پزشکی را دگرگون کنند تا افراد دچار نوعی زوال اخلاقی نشوند و احساس همدلی را از دست ندهند.
چیزی که در بیشتر دانشجویان پزشکی در طول مدت آموزشی، بارز است.
و آنان با اختصاص دادن بیماران برای یک سال کامل به هر دانشجویان سال سوم، به این هدف می رسند.
در نتیجه بیماران یک سری عضو نیستند، و بیماری و مرض نیستند آنان مردم هستند، مردمی که جان دارند.
و برای اینکه دکتری کارآمد باشی باید مردمی را مداوا کنی که جان دارند نه صرفاً بیماری.
علاوه بر این در راهنمایی یک دانشجو توسط دانشجوی دیگر رفت و برگشت های زیادی وجود دارد
راهنمایی تمام دانشجویان توسط دکترها و نتیجه نسلی از دکترها است که واقعا برای مردم تحت درمان وقت می گذارند.
خواهیم دید.
بنابراین نمونه های بسیاری از این دست برای صحبت وجود دارند.
هرکدام نشان می دهند که ساخت و پرورش صفات برجسته و پای بند نگه داشتنِ یک حرفه به رسالت حقیقی اش، امکان دارد --
چیزی که ارسطو غایت حقیقی می نامید. و "کن" و من باور داریم که این همان چیزی است که افراد متخصص می خواهند.
مردم می خواهند که اجازه داده شود بافضیلت باشند. آنان می خواهند که اجازه داشته باشند، کار درست را انجام دهند.
آنان دوست ندارند احساس کنند هر روز وقتی از سر کار بر می گردند، برای شستن لکه های وجدان از روی خود
نیاز به دوش گرفتن دارند.
" ارسطو" فکر می کرد خرد عملی کلید خوشبختی است، و حق با اوست.
تحقیقات زیادی در روانشناسی انجام شده در زمینۀ آنچه باعث خوشحالی مردم می شود
و دو چیز در تمام تحقیقات به وضوح مشخص است -- می دانم ممکن است باعث تعجب شما شود --
دو چیزی که بیشتر از همه در احساس خوشبختی موثر هستند عشق و کار هستند عشق: مدیریت موفق آمیز
ارتباطات با افرادی که از همه به شما نزدیکتر هستند و ارتباطات با جامعه ای که شما جزئی از آن هستید.
کار: درگیر بودن در فعالیت هایی که ارزشمند و ارضا کننده هستند.
اگر شما این را دارید، یعنی ارتباط نزدیک و خوب با دیگران کاری که ارزشمند و ارضا کننده است،
شما چندان به چیز دیگری نیاز ندارید.
خب، برای خوب عشق ورزیدن و خوب کار کردن شما نیاز به خِرد دارید.
قوانین و مشوق ها به شما نشان نمی دهند چطور دوستی خوب، چطور والدینی خوب، چطور همسری خوب،
یا چطور دکتری خوب یا وکیلی خوب یا معلمی خوب، باشید.
قوانین و مشوق ها جانشین خِرد نیستند. در واقع، ما استدلال می کنیم، هیچ جانشینی برای خِرد وجود ندارد.
و در نتیجه خرد عملی از خودگذشتگی دلاورانه از طرف افراد متخصص نیاز ندارد.
همراه با خواست و توانایی انجام کار درست -- انجام درست کار به ارادۀ دیگران -- خرد عملی به ما
خواست و توانایی انجام درست کار به ارادۀ خودمان را نیز داده است.
ممنون.
(تشویق)