We leven op een verbazend en baanbrekend moment
waarin de machtsdynamiek tussen mannen en vrouwen
snel aan het verschuiven is.
Op veel plekken waar het het meest telt
nemen vrouwen in feite de macht helemaal over.
In de tijd van mijn moeder ging ze niet studeren.
De meeste vrouwen niet.
Maar nu vinden we voor elke twee mannen die afstuderen
drie vrouwen die dat ook doen.
Vrouwen vormen dit jaar voor het eerst
de meerderheid van de Amerikaanse beroepsbevolking.
Langzaam maar zeker gaan ze een hoop beroepen domineren --
dokters, advocaten,
bankiers, accountants.
Meer dan 50% van de managers zijn nu vrouwen.
En van de 15 beroepen
die naar verwachting de komende 10 jaar het meest zullen groeien
worden er slechts twee niet door vrouwen beheerst.
De wereldeconomie wordt een plaats
waar vrouwen meer succes hebben dan mannen,
of je het nu gelooft of niet,
en deze economische veranderingen
beginnen snel effect te hebben op onze cultuur --
hoe onze romcoms eruit zien,
hoe onze huwelijken eruit zien,
hoe we daten,
en wie onze nieuwe superhelden zijn.
Lange tijd voerde dit beeld van Amerikaanse mannelijkheid de boventoon --
stoer, ruig,
meester over zijn omgeving.
Een paar jaar geleden ging de Marlboro Man met pensioen
om vervangen te worden door dit
veel minder indrukwekkende model,
een parodie op Amerikaanse mannelijkheid.
Dat beheerst tegenwoordig onze reclames.
De term 'eerste zoon'
is zo geworteld in ons bewustzijn
dat ik geschokt was door deze gegevens op zichzelf.
In Amerikaanse vruchtbaarheidklinieken
vraagt 75% van de stellen
om een meisje en niet om een jongen.
En op plaatsen waar je het niet zou verwachten
zoals Zuid-Korea, India en China,
zeer streng-patriarchale samenlevingen,
daar begint het af te brokkelen,
families hebben niet langer
zo'n sterke voorkeur voor een eerste zoon.
Als je dit bedenkt, je ogen opent voor deze mogelijkheid
en de optelsom maakt
zie je overal bewijzen.
Je ziet het in afstudeerpatronen,
in werkprognoses,
in onze huwelijksstatistieken,
je ziet het in de verkiezingen op IJsland, daarover later meer,
en je ziet het in Zuid-Koreaanse onderzoeken naar de voorkeur voor zoons
dat er iets verbazends en baanbrekends
aan de hand is met vrouwen.
Zeker, dit is niet de eerste keer dat vrouwen grote vooruitgang boekten.
De jaren '20 en '60 waren ook belangrijk.
Maar het verschil is dat op dat moment
de beweging werd aangedreven door vurige feministen
die probeerden hun eigen verlangens te projecteren,
terwijl het nu niet gaat om passie
en niet om een of andere beweging.
Nu gaat het slechts om de feiten
van het economische punt waarop we zijn.
De periode van 200.000 jaar
waarin de mannen echt het mannetje waren
komt nu echt tot een einde, geloof het of niet,
en daarom heb ik het over het einde van de man.
Alle mannen hier in de zaal,
dit is niet het moment om je af te sluiten of met tomaten te gaan gooien,
want het punt is dat deze ontwikkelingen
ons allemaal aangaan.
Ik heb zelf een echtgenoot en een vader
en twee zoons van wie ik enorm hou.
Daarom wil ik het erover hebben,
want als we het niet erkennen
zal de overgang behoorlijk pijnlijk worden.
Maar als we er rekening mee houden
denk ik dat het een stuk soepeler zal gaan.
Ik begon hier ongeveer anderhalf jaar geleden over na te denken.
Ik las de koppen over de recessie, net als iedereen
en ik begon een duidelijk patroon te zien --
de recessie had een effect op mannen
dat veel groter was dan het effect op vrouwen.
Ik dacht terug aan zo'n 10 jaar geleden
toen ik een boek las van Susan Faludi
getiteld "Bekocht: Het verraad van de Amerikaanse man"
waarin ze beschrijft hoe hard de recessie mannen raakte.
Ik begon na te denken
of het effect erger was in deze recessie.
Ik raakte me bewust van twee verschillen.
Ten eerste
waren het niet langer tijdelijke tegenslagen
die de recessie voor mannen in petto had --
dit was een weerspiegeling van een diepere
onderliggende verschuiving in de wereldeconomie.
En ten tweede ging het verhaal niet meer
alleen over de mannencrisis,
maar ook over wat er gebeurde met vrouwen.
Bekijk nu deze tweede set dia's.
Dit zijn koppen over wat er de afgelopen paar jaar te doen is geweest rond vrouwen.
Dit zijn dingen die we ons een paar jaar geleden niet hadden kunnen voorstellen.
Vrouwen, een meerderheid op 't werk.
Arbeidsstatistieken: de meeste managers zijn vrouwen.
Deze tweede set koppen:
je ziet dat families en huwelijken beginnen te verschuiven.
En kijk eens naar die laatste kop:
jonge vrouwen verdienen beter dan jonge mannen.
Juist die kop heb ik gekregen van een bedrijf voor marktonderzoek.
In feite vroeg een van hun klanten ze
wie in de toekomst huizen ging kopen in die buurt.
Ze verwachtten dat het zou gaan om jonge gezinnen
of jonge mannen, precies zoals het altijd was.
Maar, zo bleek, ze vonden iets heel verrassends.
Jonge alleenstaande vrouwen
kochten de meeste huizen in de buurt.
Daarom besloten ze, geïntrigeerd door deze uitkomst,
om een landelijk onderzoek te doen.
Ze keken naar alle gegevens van de volkstelling
en ze vonden iets wat de kerel die het me vertelde, schokte:
namelijk dat in 1.997
van elke 2.000 gemeentes
vrouwen, jonge vrouwen,
meer geld verdienden dan jonge mannen.
We hebben het dus over een generatie jonge vrouwen
die zichzelf zijn gaan zien
als krachtiger verdieners
dan de jonge mannen in hun omgeving.
Goed, ik heb jullie het plaatje laten zien,
maar ik heb jullie nog steeds niet uitgelegd waarom dit gebeurt.
Zometeen ga ik jullie een grafiek tonen
en wat je op die grafiek kunt zien --
het begint in 1973,
net voordat vrouwen de arbeidsmarkt op stroomden,
en hij loopt tot vandaag.
In feite zie je
wat economen benoemen
als de polarisatie van de economie.
Wat betekent dat?
Het betekent dat de economie is verdeeld in hooggeschoolde, goed verdienende banen
en laaggeschoolde, slecht betalende banen --
en dat de gemiddeld geschoolde banen in het midden,
de gemiddeld verdienende banen beginnen te verdwijnen uit de economie.
Dit is al 40 jaar gaande.
Maar dit proces raakt mannen
op een heel andere manier dan vrouwen.
De vrouwen zijn rood, de mannen blauw.
Je ziet ze wegvallen uit de middenklasse,
maar let op wat er gebeurt met vrouwen ten opzichte van mannen.
Daar gaan we.
Kijk eens. Beiden verdwijnen uit de middenklasse.
Kijk wat er gebeurt met de vrouwen. Kijk wat er gebeurt met de mannen.
De man staan min of meer stil hier,
terwijl de vrouwen omhoog schieten in die hooggeschoolde banen.
Wat is er aan de hand?
Het lijkt of vrouwen een soort powerboost hebben gekregen in een game,
alsof ze een geheim ingrediënt hebben toegevoegd aan de pil
waardoor ze zo hoog scoren.
Maar dat is het natuurlijk niet.
Het betekent dat de economie enorm is veranderd.
We hadden een producerende economie
die goederen en producten bouwde,
en nu hebben we een diensteneconomie
en een informatie- en creatieve economie.
Die twee economieën vragen heel andere vaardigheden.
Het blijkt dat vrouwen zich veel beter
de nieuwe vaardigheden eigen maken dan mannen.
Vroeger was je
een man met een middelbare-schooldiploma
zonder een universitaire opleiding,
maar je had bepaalde vaardigheden
en met hulp van een vakbond
kon je een prettig middenklasse-leven leiden.
Maar zo werkt het helemaal niet meer.
De nieuwe economie is niet geïnteresseerd
in formaat of kracht,
zaken die mannen al die jaren hebben geholpen.
Wat de economie nu vereist
zijn heel andere vaardigheden.
Het begint met intelligentie,
je moet stil kunnen zitten en je concentreren,
open communiceren,
naar mensen luisteren
en opereren in een werkveld dat veel meer fluctueert dan vroeger.
Dat zijn zaken waar vrouwen extreem goed in zijn,
zoals we zien.
Als je naar de huidige managementtheorieën kijkt
zie je dat onze ideale leider
vroeger klonk als Generaal Patton, toch?
Je gaf orders van bovenaf.
Het was erg hiërarchisch.
Je zei iedereen onder je precies wat te doen.
Maar dat is niet wat we nu een ideale leider vinden.
Als je actuele managementboeken leest
blijkt een leider creativiteit te kunnen stimuleren
en zijn -- de medewerkers -- zie je, ik zeg nog steeds "zijn" --
en zijn medewerkers met elkaar in gesprek te krijgen,
teams te kunnen vormen en ze creatief aan het werk te krijgen.
Allemaal zaken waar vrouwen erg goed in zijn.
Bovendien heeft dit een cascade-effect gehad.
Vrouwen betreden het werkveld aan de top
en in de onderklasse
zie je dat alle nieuwe banen
het soort werk zijn dat vrouwen vroeger thuis gratis deden.
Denk aan kinderopvang,
ouderenverzorging en koken.
Dit zijn sectoren die groeien,
dit zijn banen die vrouwen meestal doen.
Misschien zullen op een dag
moeders een werkloze man aannemen,
een oud-staalwerker van middelbare leeftijd
om thuis op de kinderen te passen,
en dat zou goed zijn voor de mannen, maar op dat punt zijn we nog niet.
Om te zien wat er gebeurt, kun je niet naar de huidige beroepsbevolking kijken,
je moet juist kijken naar wat er komt.
Daar is het een vrij simpel verhaal.
Vrouwen behalen aan de universiteit
sneller hun diploma dan mannen.
Waarom? Dat is een echt mysterie.
Mannen werd gevraagd waarom ze niet gewoon terug naar school gingen,
naar een beroepsopleiding bijvoorbeeld om om te scholen
en iets nieuws te leren.
Het blijkt dat ze zich daar gewoon enorm ongemakkelijk bij voelen.
Vroeger zagen ze zichzelf als kostwinners,
maar nu lijken ze niet in staat de sociale netwerken op te bouwen
die ze zouden helpen hun studie af te maken.
Om een of andere reden
gaan mannen simpelweg niet terug naar school.
Wat nog veel verontrustender is,
is wat er speelt onder jonge jongens.
We hebben ongeveer tien jaar aan onderzoek
over wat men wel de 'jongenscrisis' noemt.
Die jongenscrisis is het idee
dat zeer jonge jongens, om wat voor reden dan ook,
het slechter doen op school dan zeer jonge meisjes.
Mensen hebben daar theorieën over.
Komt het doordat de lessen teveel op taal zijn gericht,
en dat meisjes daar beter in zijn dan jongetjes?
Of gaan we te ver in onze eis dat kinderen stil moeten zitten,
zodat jongetjes zich vanaf het begin mislukt voelen?
Sommigen zeggen dat het komt doordat
jongens in de tweede klas schoolverlaters worden.
Omdat ik bezig ben met een boek over dit onderwerp, doe ik nog onderzoek,
dus ik heb geen antwoord klaar.
Maar ondertussen ga ik een beroep doen op een wereldwijde onderwijsspecialist,
namelijk mijn tienjarige dochter Noah,
om jullie te vertellen
waarom de jongens in haar klas het slechter doen.
(Video) Noah: De meisjes zijn duidelijk slimmer.
Ik bedoel, ze kennen veel meer woorden.
Ze leren veel sneller.
Ze hebben zichzelf beter in de hand.
Op de lijst van wie moest nablijven stonden vandaag alleen jongens.
Hanna Rosin: En waarom is dat?
Noah: Waarom? Ze letten gewoon niet op in de les
terwijl de meisjes keurig stilzaten.
HR: Daar heb je het.
Deze kwestie raakte me pas echt
toen ik op bezoek ging bij een school in Kansas City --
een arbeidersschool.
Zeker toen ik studeerde had ik bepaalde verwachtingen van mijn leven --
dat mijn man en ik allebei zouden werken
en dat we onze kinderen samen zouden opvoeden.
Maar deze vrouwelijke studenten
hadden een totaal andere kijk op hun toekomst.
In feite vertelden ze me
dat ze verwachtten 18 uur per dag te zullen werken,
dat hun man misschien een baan zou hebben
maar dat hij vooral thuis voor de katten zou zorgen.
Dit was nogal een schok voor mij.
Dit is mijn favoriete citaat van een van de meisjes:
"Mannen zijn de nieuwe molensteen."
(Gelach)
Jullie lachen nu wel,
maar dat citaat is eigenlijk best pittig, toch?
Ik denk dat het zo pittig is,
omdat duizenden jaren geschiedenis
niet zomaar ongedaan worden gemaakt
zonder veel pijn.
En daarom zeg ik
dat we er samen doorheen gaan.
De avond nadat ik praatte met deze studentes
ging ik ook naar een mannengroep in Kansas.
Dit waren precies de slachtoffers van de productie-economie
waar ik het eerder over had.
Deze mannen waren aannemers,
of ze bouwden huizen
en ze hadden na de huizencrisis hun baan verloren.
Ze zaten in deze groep omdat ze hun alimentatie niet langer konden betalen.
Vooraan de klas stond een instructeur
ze uit te leggen op welke manieren
ze hun identiteit hadden verloren in deze nieuwe tijd.
Hij vertelde ze dat ze niet langer moreel overwicht hadden,
dat niemand ze meer nodig had voor emotionele steun
en dat ze geen echte kostwinnaars meer waren.
Wie waren ze dan?
Dit was erg ontmoedigend voor ze.
Hij schreef op het bord
$ 85.000
en ze: "Dat is haar salaris."
En toen schreef hij $ 12.000.
"Dat is jouw salaris.
Wie is de man thuis?" vroeg hij ze.
"Wie er nou de man?
Zij is nu de man."
Daar kreeg iedereen in de zaal rillingen van.
Dat is ook deels de reden dat ik het hierover heb,
want ik denk dat het behoorlijk pijnlijk kan zijn,
maar we moeten er echt doorheen.
Een andere reden dat het nogal dringend wordt,
is dat het niet alleen in de VS gebeurt,
maar overal ter wereld.
In India leren arme vrouwen Engels
in een hoger tempo dan hun mannelijke gelijken
om werk te vinden in de nieuwe callcenters
die groeien in India.
In China zie je steeds meer particuliere ondernemers
omdat vrouwen bedrijven starten,
kleine bedrijven, sneller dan mannen.
Dit is mijn favoriete voorbeeld, uit Zuid-Korea.
In een paar decennia heeft Zuid-Korea
een van de meest patriarchale samenlevingen opgebouwd die we kennen.
De tweede-klas status van vrouwen was bijna vastgelegd
in de grondwet.
Als vrouwen geen mannelijke kinderen baarden
werden ze eigenlijk behandeld als huisbedienden.
Soms ging de familie zelfs de geesten bidden om een meisje te doden
zodat ze een jongetje konden krijgen.
Maar in de jaren '70 en '80
besloot de Zuid-Koreaanse overheid tot een snelle industrialisatie
en daarom begonnen ze
vrouwen naar de arbeidsmarkt te duwen.
Ze stellen sinds 1985 deze vraag:
"Hoe sterk is je voorkeur voor een eerstgeboren zoon?"
Bekijk nu deze grafiek.
Dat is van 1985 tot 2003.
Hoe sterk is je voorkeur voor een eerstgeboren zoon?
Je kunt zien dat deze economische veranderingen
echt een sterk effect hebben op onze cultuur.
Omdat we deze informatie nog niet helemaal hebben verwerkt
zien we het terugkeren in onze populaire cultuur
op allerlei vreemde en overdreven manieren,
waarop je kunt zien dat de stereotypen aan het veranderen zijn.
Zo zie je aan de mannelijke kant
wat een van mijn collega's wel "omega males" noemt verschijnen,
dat zijn de mannelijke losers met een romantisch probleem
die geen werk vinden.
Die komen in allerlei soorten en maten.
Zo heb je de eeuwige jongere.
De saaie mensenhater.
Je hebt de Bud Light-kerel
die lekker op de bank zit.
Maar dan deze: zelfs Amerika's meest sexy levende man,
de meest sexy man die we hebben
krijgt het tegenwoordig romantisch zwaar in films.
Aan de vrouwelijke kant zie je het omgekeerde,
daar zie je vrouwen als ongelooflijke superheldinnen.
Je hebt Lady Gaga.
Je hebt de nieuwe James Bond, namelijk Angelina Jolie.
En het geldt niet alleen voor jonge vrouwen.
Zelfs Helen Mirren kan een geweer vasthouden nu.
Het voelt alsof we ons minder moeten aantrekken
van al die enorm overdreven beelden
en moeten kiezen voor iets dat wat normaler voelt.
Lange tijd hebben we in de economie gesproken
over een glazen plafond.
Nu vond ik dat nooit een prettige term.
Om te beginnen plaats het mannen en vrouwen
recht tegenover elkaar in een vijandige relatie,
want mannen zijn die slechte valsspelers daarboven
die dat glazen plafond hebben geplaatst.
En wij vrouwen zitten altijd onder dat glazen plafond.
We hebben allerlei kwaliteiten en ervaring,
maar het is een val, want hoe moet je je voorbereiden
om door dat glazen plafond te breken?
Bovendien is het doorbreken van het glazen plafond een vreselijke term.
Welke idioot
steekt nu z'n hoofd door een glazen plafond?
Ik denk dus liever aan het beeld,
in plaats van een glazen plafond,
van een hoge brug.
Zeker, het is ontzettend eng aan de voet van een hoge brug,
maar tegelijk ook behoorlijk opwindend,
want het is prachtig daarboven,
je hebt er een schitterend uitzicht.
Het goede is dat er ook geen valstrik is zoals bij het glazen plafond.
In het midden staat geen man of vrouw
klaar om de kabels door te knippen.
Er zit geen gat in het midden waar je in kunt vallen.
Het goede is dat je iedereen mee kan nemen die je maar wilt.
Je kunt je man meenemen.
Je kunt je vrienden meenemen, of je collega's,
of je babysitter om met je te wandelen.
Mannen slepen hun vrouwen mee, als de vrouwen zich nog niet klaar voelen.
Maar het punt van de hoge brug
is dat je het zelfvertrouwen moet hebben
om te weten dat je het verdient om op dit brug te zijn,
dat je over al het talent en de ervaring beschikt die je nodig hebt
om over die hoge brug te lopen.
Je moet slechts de beslissing nemen
om de eerste stap te zetten en het te doen.
Dank jullie wel.
(Applaus)