Περνάμε τώρα μια καταπληκτική και πρωτοφανή στιγμή
όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ ανδρών και γυναικών
αλλάζουν άρδην
Και σε πολλούς και πολύ σημαντικούς τομείς
οι γυναίκες, είναι αλήθεια, κατακτούν τα πάντα
Στην εποχή της η μητέρα μου δεν πήγε σε κολλέγιο.
Δέν πήγαιναν πολλές γυναίκες.
Και τώρα, για κάθε δύο άνδρες που παίρνουν ενα πτυχίο κολλεγίου,
τρείς γυναίκες κάνουν το ίδιο.
Οι γυναίκες, για πρώτη φόρα αυτό το χρόνο
έγιναν η πλειονότητα του Αμερικανικού εργατικού δυναμικού
Και αρχίζουν να κυριαρχούν σε πολλά επαγγέλματα --
ως γιατροί, δικηγόροι,
τραπεζικοί, λογιστές.
Πάνω απο το 50 τις εκατό των διευθυντών είναι γυναίκες σήμερα
και στα 15 επαγγέλματα
που αναμένεται να αυξηθούν περισσότερο στην επόμενη δεκαετία
όλα εκτός απο δύο κατακλύζονται απο γυναίκες.
Λοιπόν, η παγκόσμια οικονομία γίνεται ένα μέρος
όπου οι γυναίκες είναι πιο επιτυχημένες απο τους άνδρες,
είτε το πιστεύετε είτε όχι,
και αυτές οι οικονομικές αλλαγές
αρχίζουν να επηρεάζουν ταχύτατα την κουλτούρα μας --
στο πώς δείχνουν οι ρομαντικές κωμωδίες μας
στο πώς δείχνουν οι γάμοι μας,
στο πώς δείχνουν τα ραντεβού μας,
και οι νέοι σούπερ-ήρωες μας.
Για πολύ καιρό, αυτή ήταν η εικόνα του Αμερικανικού ανδρισμού που επικρατούσε --
σκληρός, τραχύς,
με πλήρη έλεγχο του περιβάλλοντός του.
Λίγα χρόνια πρίν, ο Ανδρας του Μάλμπουρο αποσύρθηκε
και αντικαταστάθηκε απο αυτό το
πολύ λιγότερο εντυπωσιακό είδος,
που είναι μια παρωδία του Αμερικανικού ανδρισμού.
Και αυτό είναι που έχουμε στα διαφημιστικά μας σήμερα.
Η φράση πρωτότοκος γιός
είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο υποσυνείδητο μας
που τα στατιστικά μόνο με έχουν σοκάρει.
Στις Αμερικανικές κλινικές γονιμότητας,
το 75 τις εκατό των ζευγαριών
ζητάνε κορίτσι και όχι αγόρια.
Και σε μέρη όπου δεν θα σκεφτόσουν,
όπως η Νότια Κορέα, η Ίνδια και η Κίνα,
οι πολύ αυστηρές πατριαρχικές κοινωνίες
αρχίζουν να καταρρίπτονται σιγά σιγά,
και οι οικογένειες πλέον δεν
προτιμούν φανατικά πρωτότοκους γιούς.
Αν το σκεφτείτε αυτό, άν απλά ανοίξετε τα μάτια σ'αυτή την δυνατότητα
και ξεκινήσετε να ενώνετε τις γραμμές,
μπορείτε να δείτε τις ενδείξεις παντού.
Μπορείτε να τις δείτε σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα αποφοίτησης απο κολλέγια,
σε εργασιακά δεδομένα
στα στατιστικά τών γάμων μας,
μπορείτε να τις δείτε στις Ισλανδικές εκλογές, για τις οποιές θα ακούσετε αργότερα,
και μπορείτε να τις δείτε σε Νοτιο-Κορεάτικες έρευνες για την επιλογή γιού,
ότι κάτι καταπληκτικό και ανεπανάληπτο
συμβαίνει με τις γυναίκες.
Σίγουρα αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε τόσο μεγάλη εξέλιξη με τις γυναίκες.
Οι δεκαετίες του '20 και του '60 έρχονται επίσης στο μυαλό.
Άλλα η διαφορά είναι οτι, εκείνο τον καιρό,
υποκινούνταν απο ένα πολύ παθιασμένο φεμινιστικό κίνημα
που προσπαθούσε να αντικατοπτρίσει τις δικές του επιθυμίες,
ενώ τώρα, δέν έχει να κάνει με πάθος,
και δέν έχει να κάνει με κάποιου είδους κίνημα.
Αυτό έχει να κάνει στην πραγματικότητα μόνο με τα γεγονότα
αυτής της οικονομικής στιγμής στην οποία ζούμε.
η περίοδος 200,000 χρόνων
στην οποία οι άνδρες υπήρξαν πρώτοι
φτάνει πραγματικά στο τέλος της, είτε το πιστεύετε είτε όχι,
και γι'αυτό μιλάω για το τέλος των ανδρών.
Τωρα εσείς όλοι οι άνδρες εκεί έξω,
αυτή δεν είναι η στιγμή που αδιαφορείτε ή ρίχνετε ντομάτες.
γιατί το θέμα είναι οτι αυτό
συμβαίνει σε όλους εμάς.
Εγώ προσωπικά έχω έναν σύζυγο και έναν πατέρα
και δύο γιούς τους οποίους λατρεύω.
Και γι'αυτό μου αρέσει να μιλάω γι'αυτό,
γιατί αν δεν το αναγνωρίσουμε,
τότε η μετάβαση θα είναι αρκετά επίπονη.
Αλλά αν το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας,
τότε νομίζω θα προχωρήσει πολύ πιο ομαλά.
Ξεκίνησα να το σκέφτομαι περίπου ενάμιση χρόνο πρίν.
Διάβαζα τα πρωτοσέλιδα για την ύφεση όπως όλοι,
και άρχισα να παρατηρώ ένα συγκεκριμένο επαναλαμβανόμενο μοτίβο--
οτι η ύφεση επηρέαζε τους άνδρες
πολύ πιο βαθιά απ'ότι επηρέαζε τις γυναίκες.
Και θυμήθηκα περίπου 10 χρόνια πριν
όταν διάβασα ένα βιβλίο της Σούζαν Φαλούντι
με το όνομα "Αλύγιστος: Η Προδοσία του Αμερικανού Άνδρα"
στο οποίο περιέγραφε πόσο σκληρά είχε χτυπήσει τους άνδρες η κρίση
και ξεκίνησα να σκέφτομαι
κατά πόσο είχε χειροτερέψει αυτή τη φορά σε αυτή την ύφεση.
Και κατάλαβα οτι δύο πράγματα ήταν διαφορετικά αυτή τη φορά.
Το πρώτο ήταν οτι
αυτά δεν ήταν πλέον απλά προσωρινά πλήγματα
που η ύφεση έδινε στους άνδρες --
οτι αυτά αντικατόπτριζαν μια βαθύτερη
υποκρύπτουσα αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία μας.
Και δεύτερον, οτι η ιστορία δεν ήταν πλέον
απλά για την κρίση των ανδρών,
αλλά ήταν επίσης για το τι συνέβαινε στις γυναίκες.
Και τώρα κοιτάξτε αυτή τη δεύτερη σειρά διαφάνειες.
Αυτά είναι τίτλοι για το τι συμβαίνει με τις γυναίκες στα επόμενα χρόνια.
Αυτά είναι πράγματα που ποτέ δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε λίγα χρόνια πρίν.
Οι γυναίκες, σαν πλειοψηφία στους χώρους εργασίας.
Και εργασιακά στατιστικά: οι γυναίκες αναλαμβάνουν τις περισσότερες διευθυντικές δουλειές.
Σε αυτή τη δεύτερη σειρά τίτλων:
μπορείτε να δείτε πως οικογένειες και γάμοι έχουν αρχίσει να αλλάζουν.
Και κοιτάξτε αυτόν τον τελευταίο τίτλο:
οι νέες γυναίκες κερδίζουν περισσότερα απο τους νέους άνδρες.
Αυτός ο συγκεκριμένος τίτλος μου ήρθε απο μία εταιρία που κάνει έρευνες αγοράς.
Κλήθηκαν βασικά από έναν από τους πελάτες τους
ο οποίος σκόπευε να αγοράσει σπίτια σε εκείνη την γειτονιά στο μέλλον.
Και περίμεναν οτι θα υπήρχαν νέες οικογένειες,
ή νέοι άνδρες, όπως ακριβώς ήταν πάντα.
Αλλά στην πραγματικότητα, βρήκαν κάτι πολύ αναπάντεχο.
Ήταν νέες, ανύπανδρες γυναίκες
που ήταν οι κύριοι αγοραστές σπιτιών στη γειτονιά.
Και έτσι αποφάσισαν, επειδή παραξενεύτηκαν απο αυτά τα ευρήματα,
να κάνουν μια πανεθνική έρευνα.
Έτσι λοιπόν παρέθεσαν όλα τα δεδομένα της απογραφής,
και αυτό που ανακάλυψαν, ο τύπος μου το περιέγραψε σαν σόκ,
το οποίο είναι πως σε 1.997
απο τις 2.000 κοινότητες
οι γυναίκες, νέες γυναίκες,
βγάζανε περισσότερα χρήματα απο τους νέους άνδρες.
Εδώ λοιπόν, έχεις μια γενειά νέων γυναικών
που μεγαλώνουν σκεπτόμενες τους εαυτούς τους
ως πιο δυνατούς εργαζόμενους
από τους νέους άνδρες γύρω τους.
Τώρα, εγώ σας έχω δώσει απλά ένα πλάνο,
αλλά ακόμα δεν σας έχω εξηγήσει γιατί συμβαίνει αυτό.
Και πολύ σύντομα, θα σας δείξω ένα γράφημα,
και αυτό που θα δείτε σε αυτό το γράφημα --
ξεκινάει το 1973,
πριν ακριβώς οι γυναίκες αρχίσουν να κατακλύζουν το εργατικό δυναμικό,
και φτάνει έως σήμερα.
Και βασικά αυτό που θα δείτε
είναι αυτό το οποίο οι οικονομολόγοι αναφέρουν
ως την πόλωση της οικονομίας.
Τώρα τι σημαίνει αυτο?
Σημαίνει οτι η οικονομία χωρίζεται σε υψηλών ικανοτήτων, υψηλόμισθες δουλειές
και χαμηλών ικανοτήτων, χαμηλόμισθες δουλειές --
και πως οι μεσαίες,οι μεσαίων ικανοτήτων δουλειές
και οι μεσαίων απολαβών δουλειές αρχίζουν να αποσύρονται απο την οικονομία.
Αυτό συμβαίνει τα τελευταία 40 χρόνια.
Αλλά αυτή η διαδικασία επηρεάζει τους άνδρες
πολύ διαφορετικά απ' ότι επηρεάζει τις γυναίκες.
Θα δείτε τις γυναίκες στα κόκκινα, και θα δείτε τους άνδρες στα μπλε.
Θα παρακολουθήσετε και τους δύο να εγκαταλείπουν τη μεσαία τάξη
αλλά δείτε τι συμβαίνει στις γυναίκες και τι συμβαίνει στους άνδρες.
Εδώ είμαστε.
Λοιπόν παρακολουθείστε αυτό. Βλέπετε και τους δύο να εγκαταλείπουν την μεσαία τάξη.
Παρακολουθείστε τι συμβαίνει στις γυναίκες. Παρακολουθείστε τι συμβαίνει στους άνδρες.
Οι άνδρες είναι σαν να κολλάνε εκεί,
ενώ οι γυναίκες ανέρχονται στις δουλειές υψηλών ικανοτήτων.
Λοιπόν τι γίνεται?
Φαίνεται σαν οι γυναίκες να απόκτησαν κάποια ενίσχυση δυνάμεων σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι,
ή σαν να έχουν ρίξει στα κρυφά κάποιο μυστικό ορό στα αντισυλληπτικά χάπια τους
που τους επιτρέπει να ανέρχονται ψηλά.
Αλλά φυσικά, δεν έχει να κάνει με αυτό.
Αυτό με το οποίο έχει να κάνει είναι πως η οικονομία έχει αλλάξει πολύ.
Συνηθίζαμε να έχουμε μια βιομηχανική οικονομία,
η οποία είχε να κάνει με την κατασκευή αγαθών και προϊόντων,
και τώρα έχουμε μια οικονομία υπηρεσιών
και μια οικονομία πληροφορίας και δημιουργίας.
Αυτές οι δύο οικονομίες απαιτούν πολύ διαφορετικές ικανότητες.
Και όπως συμβαίνει, οι γυναικές έχουν υπάρξει πολύ καλύτερες
στο να αποκτούν μια νέα σειρά ικανοτήτων απ' ότι οι άνδρες.
Συνηθιζόταν να είσαι
ένας τύπος που πήγαινε στο γυμνάσιο
ο οποίος δεν είχε πτυχίο κολλεγίου,
αλλα είχες συγκεκριμένες ικανότητες,
και με τη βοήθεια ενός σωματίου,
μπορούσες να φτιάξεις για τον εαυτό σου μια πολύ καλη μεσοαστική ζωή.
Αλλά αυτό δεν είναι δυνατό πλέον.
Αυτή η νέα οικονομία είναι κάπως αδιάφορη
στο μέγεθος και την δύναμη,
τα οποία είναι αυτά που βοηθούσαν τους άνδρες όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτό που η οικονομία χρειάζεται τώρα
είναι μία τελείως διαφορετική σειρά ικανοτήτων.
Βασικά χρειάζεσαι ευφυία
χρειάζεσαι την ικανότητα να καθήσεις ήρεμος και συγκεντρωμένος,
να επικοινωνείς ανοιχτά
να μπορείς να ακούς τους ανθρώπους
και να λειτουργείς σε ένα εργασιακό περιβάλλον που είναι πολύ πιο ρευστό απ'ότι ήταν.
Και αυτά είναι πράγματα που οι γυναίκες τα κάνουν πάρα πολύ καλά,
όπως βλέπουμε,
Αν κοιτάξετε στη θεωρία του μάνατζμεντ αυτές τις μέρες,
συνηθιζόταν ο ιδανικός ηγέτη
να ακούγεται κάτι σαν τον στρατηγό Πάττον, έτσι δεν είναι;
Θα εξέδιδες διαταγές απο ψηλά.
Θα ακολουθούσες την ιεραρχία.
Θα έλεγες σε όλους τους κατώτερούς σου τί να κάνουν.
Αλλά αυτό δέν μοιάζει στο πως ο ιδεατός ηγέτη είναι τώρα
Αν διαβάσεις βιβλία για μάνατζμεντ τώρα,
ο ηγέτης είναι κάποιος που μπορεί να καλλιεργήσει την δημιουργικότητα,
που μπορεί να κάνει τους δικούς του -- να κάνει τους υπαλλήλους -- βλέπετε, ακόμα λέω 'δικούς του' --
που μπορεί να κάνει τους υπαλλήλους του να μιλάνε ο ένας στον άλλο,
που βασικά μπορεί να χτίσει ομάδες και να τους κάνει δημιουργικούς.
Και αυτά είναι τα πράγματα που οι γυναίκες τα κάνουν πολύ καλά.
Και επιπλέον, αυτό έχει δημιουργήσει κλιμακωτές επιπτώσεις.
Οι γυναίκες εισβάλλουν στο εργασιακό περιβάλλον στην κορυφή,
και μετά στην εργατική τάξη,
όλες οι νέες δουλειές που δημιουργούνται
είναι το είδος των εργασιών που οι σύζυγοι κάνανε τσάμπα στο σπίτι.
Λοιπόν αυτά είναι η φροντίδα των παιδιών,
η φροντίδα των ηλικιωμένων και η ετοιμασία του φαγητού.
Έτσι αυτές είναι όλες οι δουλειές που αυξάνονται,
και αυτές είναι οι δουλειές που οι γυναίκες τείνουν να κάνουν.
Τώρα μπορεί να υπάρξει μια μέρα
που οι μητέρες θα προσλάβουν έναν άνεργο,
μεσήλικα, τύπο που δούλευε πρίν σε χαλυβδουργείο
για να προσέχει τα παιδιά τους στο σπίτι,
και αυτό θα ήταν καλό για τους άνδρες, άλλα δεν έχει συμβεί ακόμα.
Για να δεις τι θα συμβεί, δεν μπορείς απλά να κοιτάς
πρέπει να δεις στο μελλοντικό εργασιακό δυναμικό.
Και εδώ η ιστορία είναι αρκετά απλή.
Οι γυναίκες παίρνουν πτυχία
με γρηγορότερους ρυθμούς από τους άνδρες.
Γιατι? Αυτό είναι ένα πραγματικό μυστήριο.
Άνθρωποι έχουν ρωτήσει άνδρες, γιατί απλά δεν γυρνάνε στα κολλέγια,
έστω στα δημόσια κολλέγια για να επανακαταρτίσουν τον εαυτό τους,
μαθαίνοντας μια νέα σειρά ικανοτήτων.
Λοιπόν απ'ότι φαίνεται νιώθουν απλά πολύ άβολα για να το κάνουν αυτό.
Έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως παροχείς
και δεν φαίνεται να μπορούν να χτίσουν τα κοινωνικά δίκτυα
που τους επιτρέπουν να βγάλουν το κολλέγιο.
Έτσι για κάποιο λόγο
οι άνδρες απλά δεν καταλήγουν πίσω στο κολλέγιο.
Και αυτό που είναι ακόμα πιο ενοχλητικό
είναι αυτό που συμβαίνει με τα μικρότερα αγόρια.
Έχει υπάρξει περίπου μια δεκαετία έρευνας
για αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν η κρίση του αγοριού.
Τώρα η κρίση του αγοριού είναι αυτή η ιδέα
πως πολύ μικρά αγόρια, για οποιονδήποτε λόγο,
τα πάνε χειρότερα στο σχολείο από τα πολύ νέα κορίτσια.
Και οι άνθρωποι έχουν θεωρίες γι'αυτό.
Να είναι γιατί έχουμε ένα υπερβολικά πολύ προφορική διδασκόμενη ύλη
και τα μικρότερα κορίτσια είναι καλύτερα σ'αυτό από τα μικρά αγόρια;
Ή μήπως απαιτούμε από τα παιδιά να δίνουν εξετάσεις πολύ ακόμα,
και έτσι τα αγόρια αρχικά νιώθουν αποτυχημένα?
Και κάποιοι άνθρωποι λένε πως αυτό συμβαίνει γιατί,
στην τρίτη Γυμνασίου, τα αγόρια αρχίζουν να αφήνουν το σχολείο.
Επειδή γράφω ένα βιβλίο για όλα αυτά, ακόμα το ψάχνω,
και έτσι δέν έχω την απάντηση.
Αλλά στο μεταξύ, θα καλέσω τον ειδικό στην παγκόσμια εκπαίδευση,
η οποία είναι η δεκάχρονη κόρη μου Νόα,
να σας μιλήσει
γιατί τα αγόρια στην τάξη της τα πάνε χειρότερα.
(Βίντεο). Νόα: Τα κορίτσια είναι προφανώς πιό έξυπνα.
Θέλω να πώ έχουν πολύ μεγαλύτερο λεξιλόγιο.
Μαθαίνουν πολύ πιο εύκολα.
Είναι πιο συγκροτημένα.
Στον πίνακα σήμερα για να χάσουν την διακοπή αύριο,μόνο αγόρια.
Χάννα Ροσίν: Και γιατί συμβαίνει αυτό?
Νόα: Γιατί? Απλά δεν παρακολουθούσανε στην τάξη.
ενώ τα κορίτσια καθόντουσαν εκεί πολύ όμορφα.
ΧΡ: Να, λοιπόν.
Αυτή η όλη άποψη μου ήρθε
όταν πήγα να επισκεφθώ ένα κολλέγιο στο Κάνσας --
ένα κολλέγιο της εργατικής τάξης.
Σίγουρα, όταν ήμουν στο κολλέγιο, είχα συγκεκριμένες απαιτήσεις για τη ζωή μου --
πως ο άνδρας μου κι εγώ θα δουλεύαμε και οι δύο,
και πως θα μεγαλώναμε ισάξια τα παιδιά.
Αλλά αυτά τα κολλεγιο-κόριτσα
είχαν μια τελείως διαφορετική εικόνα για το μέλλον τους.
Βασικά, ο τρόπος που μου το λέγανε ήταν,
πως θα δουλεύουν για 18 ώρες τη μέρα,
και ως οι άνδρες τους μπορεί να έχουν μια δουλειά,
αλλά κυρίως θα έμενε στο σπίτι να προσέχει τα παιδάκια.
Και αυτό ήταν κάπως σοκαριστικό για μένα.
Και λοιπόν εδώ έχω το αγαπημένο μου απόσπασμα από μία από τις κοπέλες:
"Οι άνδρες είναι η νέα αλυσίδα με τη μπάλα."
(Γέλιο)
Τώρα γελάτε,
αλλά αυτό το απόσπασμα έχει ένα κεντρί μέσα του.
Και νομίζω πως ο λόγος που έχει ένα κεντρί
είναι επειδή χιλιάδες χρόνια ιστορίας
δέν γυρνάνε πίσω
χωρίς πολύ πόνο.
Και γι'αυτό μιλάω για
εμάς που περνάμε αυτό μαζί.
Το βράδυ αφότου μίλησα σ'αυτά τα κορίτσια του κολλεγίου,
πήγα επίσης σε ένα γκρούπ ανδρών στο Κάνσας.
Και αυτοί ήταν ακριβώς το είδος των θυμάτων της βιομηχανικής οικονομίας,
για την οποία σας μίλησα πιο πριν.
Ήταν άνδρες που υπήρξαν εργολάβοι,
ή έφτιαχναν σπίτια
και είχαν μόλις χάσει τις δουλειές τους μετά την οικιστική φούσκα
και ήταν σε αυτό το γκρουπ γιατί αδυνατούσαν να πληρώσουν τη διατροφή για τα παιδιά τους.
Και ο καθηγητής ήταν εκεί πάνω στην τάξη
εξηγώντας τους όλους τους τρόπους
με τους οποίους είχαν χάσει την ταυτότητα τους σε αυτή τη νέα εποχή.
Τους έλεγε πως δέν είχαν πλέον καθόλου ηθική εξουσία,
πως κανένας δεν τους χρειαζόταν για συναισθηματική υποστήριξη πια,
και δεν ήταν στην πραγματικότητα οι πάροχοι.
Λοιπόν ποιοι ήταν?
Και αυτό ήταν πολύ αποκαρδιωτικό γι'αυτούς.
Και αυτό που έκανε ήταν να γράψει στον πίνακα
$85.000,
και είπε, "Αυτός είναι ο μισθός της".
Και μετά έγραψε $12.000.
"Αυτός είναι ο δικός σας μισθός.
Λοιπόν ποιος είναι ο άνδρας τώρα;" τους ρώτησε.
"Ποιος είναι ο αναθεματισμένος άνδρας;
Αυτή είναι ο άνδρας τώρα."
Και αυτό έστειλε πραγματικά μία ανατριχίλα μέσα στο δωμάτιο.
Και γι'αυτό το λόγο μου αρέσει να μιλάω γι'αυτό,
γιατί νομίζω πως μπορεί να είναι αρκετά επίπονο,
και πραγματικά πρέπει να το δουλέψουμε.
Και ο άλλος λόγος που επείγει
είναι επειδή απλά δεν συμβαίνει μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.
Στην Ινδία, φτωχές γυναίκες μαθαίνουν Αγγλικά
πιο γρήγορα απο τους αρσενικούς τους ομολόγους
ώστε να στελεχώσουν τα νέα τηλεφωνικά κέντρα
που αυξάνονται στην Ινδία
Στην Κίνα, ένα μεγάλο μέρος του ανοίγματος της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας
συμβάινει επειδή οι γυναίκες ξεκινούν επιχειρήσεις,
μικρές επιχειρήσεις, γρηγορότερα απο τους άνδρες.
Και να το αγαπημένο μου παράδειγμα, που είναι η Νότια Κορέα.
Εδώ και αρκετές δεκαετίες,
η Νότια Κορέα έχτισε μία από τις πιο πατριαρχικές κοινωνίες που γνωρίζουμε.
Βασικά εγκαθίδρυσαν την θέση των γυναικών ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας
στον πολιτικό κώδικα.
Και αν οι γυναίκες αδυνατούσαν να γεννήσουν αρσενικά παιδιά,
τους φερόντουσαν σαν να ήταν οικιακοί βοηθοί.
Και μερικές φορές η οικογένεια προσευχόταν στα πνεύματα να σκοτώσουν ένα μικρό κορίτσι
ώστε να μπορούν να έχουν ένα αρσενικό αγόρι.
Αλλά κατά τις δεκαετίες 70 και 80
η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας αποφάσισε πως θέλει να βιομηχανοποιηθεί ταχύτατα,
και λοιπόν αυτό που κάνανε ήταν,
οτι ξεκίνησαν να σπρώχνουν τις γυναίκες στο εργατικό δυναμικό.
Τώρα κάνουν μια ερώτηση από το 1985:
"Πόσο πολύ προτιμάτε έναν πρωτότοκο γιό;"
Και τώρα κοιτάξτε το σχεδιάγραμμα.
Αυτό είναι από το 1985 έως το 2003.
Πόσο προτιμάτε έναν πρωτότοκο γιο?
Λοιπόν μπορείτε να δείτε πως αυτές οι οικονομικές αλλαγές
έχουν πραγματικά μια δυνατή επιρροή στην κουλοτύρα μας.
Τώρα επειδή δεν έχουμε επεξεργαστεί αυτές τις πληροφορίες πλήρως,
μας έρχεται πίσω στην ποπ κουλτούρα μας
με αυτούς τους περίεργους και υπερβάλλοντες τρόπους,
όπου μπορείτε να δείτε πως τα στερεότυπα αλλάζουν.
Και λοιπόν έχουμε στην ανδρική πλευρά,
αυτό που σε ένα συνάδελφό μου αρέσει να αποκαλεί τα 'ωμέγα αρσενικά΄ που ξεφυτρώνουν
τα οποία είναι τα αρσενικά που είναι ρομαντικά αμφισβητήσιμοι αποτυχημένοι
που δεν μπορούν να βρούνε δουλειά.
Και έχουν εμφανιστεί με πολλές διαφορετικές μορφές.
Έχουμε λοιπόν τον αιώνιο έφηβο.
Έχουμε τον άχαρο μισάνθρωπο.
Μετά έχουμε το τύπο μας που πίνει την ελαφριά μπύρα
ο οποίος είναι ένας χαρούμενος βαρεμένος του καναπέ.
Και ορίστε λοιπόν το σοκαριστικό γεγονός: ακόμα και ο πιο σέξυ ζωντανός άνδρας της Αμερικής,
ο πιο σέξυ εν ζωή άνδρας
αυτές τις μέρες σε μια ταινία θα παιχτέι με ρομαντικό τρόπο.
Και μετά απο την γυναικεία πλευρά, έχεις το αντίθετο,
στο οποίο έχεις αυτές τις τρελές γυναίκες υπερ-ηρωίδες.
Έχεις τη Λεϊντι Γκάγκα.
Έχεις τον νέο μας Τζέιμς Μπόντ, που είναι η Αντζελίνα Τζολί.
Και δεν είναι μόνο για το κορίτσι, έτσι δεν είναι.
Ακόμα και η Έλεν Μίρεν μπορεί να κρατήσει όπλο στις μέρες μας.
Και έτσι φαίνεται πως πρέπει να φύγουμε από αυτό το μέρος
όπου έχουμε αυτές τις uber-υπερβολικές εικόνες.
σε κάτι που μοιάζει λίγο πιο κανονικό.
Γι'αυτό εδώ και πολύ καιρό στο οικονομικό πεδίο,
έχουμε ζήσει με τον όρο γυάλινη οροφή.
Τώρα ποτέ δε μου πολύ άρεσε αυτός ο όρος.
Για ένα λόγο, βάζει τους άνδρες και τις γυναίκες
σε μια πολύ ανταγωνιστική σχέση μεταξύ τους,
επειδή οι άνδρες είναι αυτά τα ύπουλα απατεωνάκια εκεί πάνω
που έχουν τοποθετήσει αυτή τη γυάλινη οροφή.
Και εμείς είμαστε πάντα κάτω απο τη γυάλινη οροφή, οι γυναίκες.
Και έχουμε πολλές ικανότητες και εμπειρία,
αλλά είναι ένα κόλπο, έτσι πως υποτίθεται προετοιμάζεσαι
για να διαπεράσεις αυτή τη γυάλινη οροφή.
Και επίσης, το σπάσιμο της γυάλινης οροφής είναι μια απαίσια φράση.
Ποιος τρελός
θα περνούσε το κεφάλι του μέσα από μια γυάλινη οροφή?
Λοιπόν η εικόνα που μου αρέσει να σκέφτομαι,
αντί για γυάλινη οροφή,
είναι η ψηλή γέφυρα.
Είναι σίγουρα τρομακτικό να στέκεσαι στην άκρη μίας ψηλής γέφυρας,
αλλα είναι επίσης αρκετά συναρπαστικό
γιατί είναι πανέμορφα εκεί πάνω,
και βλέπεις μια φανταστική θέα.
Και το καλύτερο πράγμα είναι πως δεν υπάρχει κόλπο όπως με την γυάλινη οροφή.
Δεν υπάρχει άνδρας ή γυναίκα που να στέκονται στη μέση
έτοιμοι να κόψουν τα καλώδια.
Δεν υπάρχει τρύπα στη μέση μέσα από την οποία θα πέσεις.
Και το καλύτερο είναι πως μπορείς να πάρεις οποιονδήποτε παζί σου.
Μπορείς να φέρεις τον άνδρα σου.
Μπορείς να φέρεις τους φίλους σου, ή τους συναδέλφους σου,
ή την νταντά σου να περπατήσει μαζί σου.
Και σύζυγοι μπορούν να σύρουν τις γυναίκες τους μαζί, αν οι γυναίκες τους δεν νιώθουν έτοιμες.
Αλλά το θέμα σχετικά με την ψηλή γέφυρα
είναι οτι πρέπει να έχεις την αυτοπεποίθηση
να γνωρίζεις πως αξίζεις να είσαι σε αυτή τη γέφυρα,
πως έχεις όλες τις ικανότητες και εμπειρίες που χρειάζεσαι
για να περπατήσεις στην άλλη πλευρά της γέφυρας.
αλλα πρέπει απλά να πάρεις την απόφαση
να κάνεις το πρώτο βήμα και να το κάνεις.
Σας ευχαριστώ πολυ.
(Χειροκρότημα)