Ας μιλήσουμε βρώμικα.
Ξέρετε, έπρεπε να μας διδάξουν
να απαρνηθούμε το πανίσχυρο πρόσταγμα της διατήρησης
που αναπτύξαμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, χρειάστηκε να κατευθύνουμε την τεραστια παραγωγική μας ικανότητα
προς τη δημιουργία προϊόντων για καιρούς ειρήνης.
Το Περιοδικό Life συνέβαλε σε αυτή την προσπάθεια
με το να ανακοινώσει την εισαγωγή των αντικειμένων μίας χρήσης
που θα απελευθέρωναν την νοικοκυρά από το βάσανο του πλυσίματος των πιάτων.
Μια υπενθύμιση προς τους απελευθερωτές:
τα πλαστικά μιας χρήσεως καταλαμβάνουν πολύ χώρο και δεν βιοδιασπώνται.
Μόνο εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε σκουπίδια που η φύση δεν μπορεί να αφομοιώσει.
Τα πλαστικά είναι επίσης δύσκολο να ανακυκλωθούν.
Ένας δάσκαλος μου είπε με ποιο τρόπο να εκφράσουμε το κάτω από το 5%
των πλαστικών που περισυλλέγουμε στη διαδικασία αποκομμιδής σκουπιδιών.
Είναι ένα απολύτως τίποτα.
Αυτό είναι το ποσοστό που ανακυκλώνουμε.
Και αυτό έχει να κάνει με το σημείο τήξης του πλαστικού.
Το πλαστικό δεν καθαρίζεται από το επαναλιώσιμο όπως το γυαλί και το μέταλλο.
Αρχίζει να λιώνει κάτω από το σημείο βρασμού του νερού
και δεν απορρίπτει τα ελαιώδη μολυσματικά υλικά
για τα οποία λειτουργεί σαν σφουγγάρι.
Κάθε χρόνο, τα μισά από τα 100 δισεκατομμύρια θερμικών πλαστικών σβόλων
θα καταλήξουν ταχύτατα στα σκουπίδια.
Ένα ανεξέλεγκτα μεγάλο μέρος των σκουπιδιών μας
θα καταλήξει στη θάλασσα μέσα από τα ποτάμια.
Εδώ είναι η συγκέντρωση στο ρυάκι Biona δίπλα στο αεροδρόμιο.
Και εδώ είναι οι επιπλέοντες μάζες στο Λονγκ Μπητς κοντά στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια
και το εργοστάσιο αφαλάτωσης που πήγαμε χθες.
Παρά την αμοιβή επιστροφής,
πολλά από αυτά τα σκουπίδια που καταλήγουν στη θάλασσα είναι πλαστικά μπουκάλια αναψυκτικών.
Χρησιμοποιούμε 2 εκατομμύρια από δαύτα στις ΗΠΑ κάθε 5 λεπτά,
οπτικοποιημένο εδώ από έναν παρουσιαστή στο TED, τον Κρις Τζόρνταν
που καταγράφει επιδέξια τη μαζική κατανάλωση και εστιάζει για μεγαλύτερες λεπτομέρειες.
Αυτό είναι ένα απομονωμένο νησί όπου καταλήγουν μπουκάλια
κοντά στις ακτές της Νότιας Καλιφόρνιας.
Το νησί Σαν Ροκ είναι μια ακατοίκητη αποικία πτηνών
κοντά στην πυκνοκατοικημένη κεντρική ακτή της Νότιας Καλιφόρνιας.
Προσέξτε ότι τα μπουκάλια εδώ έχουν καπάκια.
Τα μπουκάλια που είναι κατασκευασμένα από PET, πολυαιθιλινική τερεφθαλάτη,
βυθίζονται στη θάλασσα και δεν θα φτάσουν τόσο μακρυά από τον πολιτισμό.
Επίσης, τα καπάκια κατασκευάζονται σε διαφορετικά εργοστάσια
από ένα διαφορετικό πλαστικό, το πολυπροπυλένιο.
Αυτά επιπλέουν στη θάλασσα,
αλλά δυστυχώς οι νόμοι για τα μπουκάλια δεν υποχρεώνουν στην ανακυκλωσή τους.
Ας ακολουθήσουμε το ταξίδι των εκατομμυρίων καπακιών
που φτάνουν μόνα τους στη θάλασσα.
Μετά από ένα χρόνο τα καπάκια από την Ιαπωνία διασχίζουν τον Ειρηνικό,
ενώ τα δικά μας παγιδεύονται από το ρεύμα της Καλιφόρνιας
και πρώτα κατευθύνονται προς το ύψος του κάβου του Σαν Λούκας.
Μετά από 10 χρόνια, πολλά από τα Ιαπωνικά καπάκια
φτάνουν σε αυτό που ονομάζουμε την Ανατολικό Σκουπιδοπεριοχή,
ενώ τα δικά μας ρυπαίνουν τις Φιλιππίνες.
Μετά από 20 χρόνια, παρατηρούμε τη δημιουργία μια ζώνη συγκέντρωσης απορριμάτων
στο κυκλικό ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού.
Τυχαίνει ότι εκατομμύρια άλμπατρος
που φωλιάζουν στις ατόλες Κούρε και Μίντγουεη
στο Εθνικό Μνημείο στα βορειοδυτικά νησιά της Χαβάης
έρχονται εδώ για να βρουν ότι μπορούν
για να ταϊσουν τα μικρά τους.
Ένα μικρό Άλμπατρος Laysan τεσσάρων μηνών
πέθανε με αυτά στο στομάχι του.
Εκαντοντάδες χιλιάδες από τα μικρά Άλμπατρος που έχουν μέγεθος χήνας πεθαίνουν
με τα στομάχια τους γεμάτα από πλαστικά καπάκια και άλλα σκουπίδια
όπως αναπτήρες ...
αλλά, κυρίως πλαστικά καπάκια.
Είναι λυπηρό που οι γονείς τους τα μπερδέουν με φαγητό
που βρίσκεται στην επιφάνεια του ωκεανού.
Τα πλαστικά δακτυλίδια των κουτιών
έχουν επίσης συνέπειες για τα θαλάσσια ζώα.
Αυτή είναι η Μάε Γουέστ,
ακόμα ζωντανή στο σπίτι ενός εργαζόμενου σε ζωοολογικό κήπο στη Νέα Ορλεάνη.
Θέλησα να δω με ποιο τρόπο η πόλη μου στο Λονγκ Μπητς συνέβαλε στο πρόβλημα,
έτσι στην Ημέρα Καθαρισμού Ακτής το 2005
πήγα στο πιο ανατολικό σημείο του ακρωτηρίου του Λονγκ Μπητς.
Καθαρίσαμε τις περιοχές της παραλίας που δείχνω.
Προσέφερα 5 σεντ για κάθε καπάκι μπουκαλιού.
Αρκετοί δέχτηκαν.
Εδώ είναι τα 1100 καπάκια μπουκαλιών που μάζεψαν.
Νόμιζα ότι θα ξόδευα 20 δολλάρια.
Εκείνη τη μέρα κατέληξα να ξοδεύω περίπου 60.
Τα ξεχώρισα ανά χρώμα
και τα εξέθεσα στην επόμενη Ημέρα της Γης
στο Θαλάσσιο Πάρκο Cabrillo στο Σαν Πίδρο.
Ο κυβερνήτης Σβατσενέγκερ και η γυναίκα του Μαρία σταμάτησαν για να κουβεντιάσουν για το έκθεμα.
Παρά το "γυναικωτό" καπέλο μου, πλεγμένο από πλαστικές σακούλες,
έσφιξαν το χέρι μου.
Τους έδειξα ένα δίχτυ συλλογής πλαγκτόν
από το κυκλικό θαλάσσιο ρεύμα στη βόρεια Χαβάη
που είχε περισσότερο πλαστικό από πλαγκτόν.
Εδώ είναι τα δείγματα που μάζεψε το δίχτυ από την πλαστική σούπα που έχει γίνει ο ωκεανός μας.
Τραβώντας το δίχτυ στην επιφάνεια για ένα μίλι
παράγει δείγματα σαν αυτό.
Και αυτό.
Τώρα, όταν τα σκουπίδια ξεβράζονται στις παραλίες της Χαβάης
μοιάζει σαν αυτό.
Και αυτή η συγκεκριμένη παραλία είναι η παραλία Καϊλούα,
η παραλία όπου ο Πρόεδρός και η οικογένεια του έκαναν διακοπές πριν πάνε στην Ουάσινγκτον.
Λοιπόν, πως αναλύουμε δείγματα σαν αυτό
που περιέχει περισσότερο πλαστικό από πλανγκτόν;
Ξεχωρίζουμε τα πλαστικά κομμάτια σε διαφορετικές κατηγορίες μεγέθους
από τα πέντε χιλιοστά ως το 1/3 ενός χιλιοστού.
Τα μικρά κομμάτια πλαστικού συγκεντρώνουν οργανικούς ρυπαντές
μέχρι και ένα εκατομμύριο φορές υψηλότερα από τα επίπεδα τους στη θάλασσα που τα περιβάλλει.
Θελήσαμε να δούμε εάν τα πιο κοινά ψάρια στην ανοιχτή θάλασσα,
που είναι η βάση της τροφικής αλυσίδας,
κατάπιναν αυτά τα δηλητηριώδη χάπια.
Κάναμε εκαντοντάδες νεκροψίες,
και πάνω από το 1/3 είχαν μολυσματικά πλαστικά κομμάτια στα στομάχια τους.
Το βραβείο παίρνει, ένα ψάρι 8 εκατοστών,
που είχε 84 κομμάτια στο μικροσκοπικό του στομάχι.
Μπορείτε να αγοράζετε πιστοποιημένα προϊόντα βιολογικής καλιέργειας.
Αλλά κανένας ψαράς στον πλανήτη
δεν μπορεί να σας πουλήσει ένα βιολογικώς πιστοποιημένο αλιευμένο ψάρι.
Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στις μελλοντικές γενιές.
Η κοινωνία των αντικειμένων μίας χρήσης δεν μπορεί να περιοριστεί,
έχει γίνει παγκόσμια.
Απλά δεν μπορούμε να αποθηκεύσουμε, να διατηρήσουμε ή να ανακυκλώσουμε όλα μας τα πράγματα.
Αναγκαζόμαστε να τα πετάξουμε.
Το σύστημα της Αγοράς μπορεί να κάνει πολλά πράγματα για εμάς,
αλλά δεν μπορεί να επιδιορθώσει το φυσικό σύστημα των ωκεανών που έχουμε καταστρέψει.
Και όλοι οι άνθρωποι και τα άλογα του Βασιλείου ...
ποτέ δεν θα μπορέσουν να μαζέψουν όλο το πλαστικό και να ξαναφτιάξουν τους ωκεανούς.
Βίντεο: Τα επίπεδα αυξάνονται,
η ποσότητα των συσκευασιών αυξάνεται,
και η αντίληψη της ζωής με αντικείμενα μιας χρήσης εξαπλώνεται,
και καταλήγει τελικά στον ωκεανό.
Εκφωνητής: Δεν προσφέρει καμία πιθανότητα κάποτε να καθαριστεί.
Ο καθαρισμός των ωκεανών από το πλαστικό
θα ήταν πέρα από τις οικονομικές δυνατότητες οποιασδήποτε χώρας
και ίσως σκοτώσει ανυπολόγιστης έκτασης θαλάσσια ζωή στην προσπάθεια.
Η λύση, λέει ο Μουρ, βρίσκεται στο να σταματήσουμε το πλαστικό στην πηγή του:
σταματήστε το στην ξηρά πριν φτάσει στους ωκεανούς.
Αλλά σε ένα κόσμο τυλιγμένο και συσκευασμένο σε πλαστικό,
δεν διατηρεί και πολλές ελπίδες..
Είμαι ο Μπράϊαν Ρούνεϋ για το το Nightline,
στο Λονγκ Μπητς, Καλιφόρνια.
Τσαρλς Μουρ: σας ευχαριστώ.