فکر کردم که با یک تاریخچه مختصر از شهرها شروع کنم.
اغلب جمع شدن دور چاه‌ها بود که سکونتگاه‌ها را شکل داد
و بزرگی این محل‌ها حدوداً به فاصله‌ای برمی‌گشت که شما می‌توانستید
با یک ظرف آب بر سر، پیاده طی کنید.
برای مثال، اگر بر فراز آلمان پرواز کنید،
و به پایین نگاه کنید، صدها روستای کوچک می‌بینید که
همگی حدود یک کیلومتر باهم فاصله دارند.
شما به دسترسی آسان به مزارع نیاز داشتید.
و برای صدها، و بلکه هزاران سال،
خانه مرکز واقعی زندگی بود.
برای خیلی از مردم زندگی خیلی کوچک بود.
خانه مرکز تفریح، تولید انرژی، کار
و یک مرکز درمانی به‌حساب می‌آمد.
جایی که بچه‌ها متولد شده و افرادی از دنیا می‌روند.
و بعد از آن، با فرآیند صنعتی شدن، همه‌چیز شروع به مرکزیت پیدا کردن نمود.
کارخانه‌های آلاینده و کثیف وجود داشتند که به حومه شهرها منتقل شده بودند.
تولید در کارخانه‌های مونتاژ مرکزیت پیدا کرد.
تولید انرژی هم به‌طور متمرکز انجام می‌شد.
جای درس خواندن در مدرسه بود
و جای درمان در بیمارستان.
و بعد شبکه‌های ارتباطی شروع به گسترش کردند.
شبکه‌های آب و فاضلاب را داشتیم
که اجازه دادند چنین گسترش کنترل نشده‌ای داشته باشیم.
کارها، به‌طور در حال افزایشی، از هم جداشده بودند.
شبکه حمل‌ونقل ریلی را داشتیم
که مراکز مسکونی، صنعتی، و تجاری را به هم وصل می‌کرد.
شبکه راه‌هایی برای اتومبیل‌ داشتیم.
در حقیقت مدل به این شکل بود: به هر شخص یک ماشین بدهید،
به سمت هر چیزی جاده‌ای بکشید،
و وقتی آنجا رسیدند به آن‌ها جای پارک بدهید.
این مدل، کارکرد چندان خوبی نداشت.
و ما هنوز در چنین دنیایی زندگی می‌کنیم،
و این چیزی است که به آن رسیدیم.
پراکندگی شهری لس‌آنجلس،
پراکندگی شهری مکزیکوسیتی.
و این شهرهای جدید باورنکردنی در چین را داریم،
که شاید بتوانید آن‌ها را پراکندگی برجی بنامید.
همه مشغول ساختن شهرهایی هستند
طبق مدلی که ما در دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ میلادی ابداع کردیم،
که به نظر من واقعاً منسوخ شده‌اند،
و صدها شهر جدید هستند
که در تمام جهان برای آن‌ها برنامه‌ریزی می‌شود.
تنها در چین ۳۰۰ میلیون نفر، و به گفته برخی ۴۰۰ میلیون نفر،
در ۱۵ سال آینده به شهرها نقل‌مکان خواهند کرد.
که این به معنای ساخت و سازی برابر با
کل زیرساخت‌های آمریکا در ۱۵ سال گذشته است.
فکرش را کنید.
و این باید دغدغه همه ما باشد، چه در شهر باشیم چه نباشیم.
شهرها مسبب ۹۰ درصد رشد جمعیت در آینده خواهند بود،
و همین‌طور ۸۰ درصد تولید جهانی مونو اکسید کربن، و ۷۵ درصد مصرف انرژی،
درعین‌حال، شهرها مکان‌هایی هستند که مردم می‌خواهند در آنجا باشند،
به‌طور فزاینده‌ای.
بیش از نیمی از جمعیت جهان هم‌اکنون در شهرها ساکن هستند،
و این رَوند رو به افزایش ادامه خواهد داشت.
شهرها محل جشن گرفتن وابراز وجود هستند.
دور هم جمع شدن برای دعواهای بالشی را داریم که --
در دو تا از آن‌ها بودم، خیلی بامزه هستند.
شما --
(خنده حضار)
شهرها جایی هستند که بیشتر ثروت در آنجا خلق می‌شود،
به‌ویژه در کشورهای درحال‌توسعه، جایی است که زنان هم از فرصت‌ها بهره‌مند می‌شوند.
این‌ها دلیل زیادی هستند که چرا شهرها در حال چنین رشد سریعی هستند.
رویه‌هایی وجود دارند که روی شهرها تأثیر خواهند داشت.
اول‌ از همه، شغل‌ها در حال پخش و غیر ساکن شدن هستند.
ساختمان دفتری اساساً منسوخ شده و جای خود را به کار شخصی داده است.
خانه، یک‌بار دیگر، به دلیل گسترش علوم کامپیوتر
و ارتباطات، در حال تبدیل به مرکز زندگی است،
پس مرکزی است برای تولید و یادگیری و خرید و بهداشت و درمان
و همه‌ چیزهایی که قبلاً فکر می‌کردیم
بیرون از خانه انجام می‌شوند.
و به‌ طور فزاینده‌ای، هر چیزی که مردم می‌خرند،
هر محصولی،
به نحوی قابل شخصی‌سازی شدن است.
و این روند مهمی است که باید به آن فکر کرد.
بنابراین، این تصویری است که من از شهر آینده دارم.
(خنده حضار)
می‌دانید، به دلیل اینکه جایی برای مردم است.
البته شاید نه این‌طور که اینجا لباس پوشیدند، اما --
می‌دانید، سؤال این است که
چطور می‌توانیم تمام چیزهای خوبی را که شهرها را با آن تعریف می‌کنیم داشته باشیم
بدون تمامی چیزهای بد؟
این بنگلور است
سال قبل، ۲ ساعت از وقتم را گرفت که چند کیلومتر مسیر را در بنگلور طی کنم.
پس در شهرها، ازدحام و آلودگی را هم دارید
و همین‌طور بیماری و همه‌ی این‌طور چیزهای بد.
چطور می‌توانیم خوبی‌ها را بدون بدی‌ها حفظ کنیم؟
پس به عقب برگشتیم و نگاهی انداختیم به شهرهای فوق‌العاده‌ای
که قبل از اتومبیل تکامل پیدا کرده بودند.
پاریس یک مجموعه از این روستاهای کوچک بود که باهم یکی شدند،
و امروزه هم این ساختار را می‌بینید.
۲۰ بخش تشکیل‌دهنده پاریس همین محله‌های کوچک هستند.
بیشتر آنچه مردم در زندگی نیاز دارند در فاصله ۵ تا۱۰ دقیقه‌ای با پای پیاده هستند.
و اگر آمار و ارقام را ببینیم، وقتی چنین ساختاری داشته باشید،
پراکنش منظمی به دست می‌آورید
از مغازه‌ها و پزشکان و داروخانه‌ها
و کافه‌ها در پاریس.
و بعد به شهرهایی نگاه می‌کنیم که بعد از اتومبیل تکامل یافتند،
و دیگر شبیه آن طرح قبلی نیستند.
چیزهای خیلی کمی هستند که در یک فاصله ۵ دقیقه‌ای پیاده‌روی
در بیشتر نواحی شهری مثل پیتسبورگ پیدا شوند.
فقط پیتسبورگ اینطور نیست،
اما بیشتر شهرهای آمریکا این‌طور تکامل پیدا کرده‌اند.
پس ما گفتیم خب، نگاهی به شهرهای جدید بیندازیم،
و ما درگیر ۲ پروژه جدید شهری در چین هستیم.
پس گفتیم با محدوده محله شروع کنیم.
آن را مثل یک محدوده شهری فشرده تصور می‌کنیم.
پس اکثر چیزهایی که مردم لازم دارند در فاصله پیاده بیست‌دقیقه‌ای تأمین می‌شود.
که می‌تواند یک شبکه کوچک و قوی برق‌رسانی،
نیروی تأمین گرمایش محلی، شبکه‌های ارتباطی و غیره هم باشد.
همه می‌توانند در آنجا متمرکز شوند.
«استوارت برند» حتی می‌توانست یک مینی راکتور اتمی آنجا قرار دهد
شاید دقیقاً وسط آنجا.
و شاید نظر او درست باشد.
و بعد، در عمل می‌توانیم یک شبکه توری شکل بدهیم.
که یک نوع الگوی نوع شناسی اینترنتی است،
پس می‌توانیم مجموعه‌ای از این محله‌ها را داشته باشیم.
می‌توانیم تراکم را افزایش بدهیم
حدود ۲۰,۰۰۰ نفر در هر سلول، اگر آنجا کمبریج باشد.
و تا ۵۰,۰۰۰ بالاتر اگر تراکم منهتن را داشته باشد.
همه‌چیز را با حمل‌ونقل عمومی به هم وصل می‌کنید
و بیشتر چیزهایی که بیشتر مردم لازم دارند را داخل محله برایشان فراهم می‌کنید.
می‌توانید یک الگوی کلی از بافت خیابان‌ها را طرح کنید
و وسایل نقلیه‌ای که از آن‌ها عبور می‌کنند.
به همه نمی‌پردازم، فقط یکی را به شما نشان می‌دهم.
اینجا «بولدر» است، یک مثال عالی از یک نوع باغ‌راه.
یک بزرگراه برای دوچرخه‌سوارها و دونده‌ها،
که می‌توانید از یک طرف شهر به طرف دیگر شهر بروید
بدون اینکه از خیابانی بگذرید،
و همین‌طور سیستم اشتراک دوچرخه دارند، که تا یک دقیقه دیگر به آن می‌رسم.
این‌یکی حتی راه حل جالب‌تری است
در سئول در کره جنوبی
آن‌ها بزرگراه مرتفع را برداشتند، از دست آن خلاص شدند،
خیابان و همین‌طور رودخانه زیر آن را برگرداندند،
زیر خیابان،
می‌توانید از یک سمت سئول به سمت دیگر آن بروید
بدون اینکه از محل عبور ماشین‌ها بگذرید.
«های لاین» در منهتن هم مشابه این‌ها است.
خطوط مخصوص دوچرخه در همه دنیا به‌سرعت در حال پدید آمدن هستند.
من ۱۵ سال در منهتن زندگی کردم.
دو هفته پیش، آخر هفته به آنجا رفتم،
و این عکس را از خطوط جدید و عالی مخصوص دوچرخه گرفتم که در آنجا اجرا کردند.
آن‌ها هنوز به جایی که کپنهاگ به آن رسیده نرسیده‌اند،
که در حدود ۴۲ درصد سفرهای درون‌شهری
با دوچرخه است.
دلیل اصلی این است که آنجا زیرساخت فوق‌العاده‌ای دارند.
در واقع ما در بوستون دقیقاً کار اشتباه را انجام دادیم.
پروژه «بیگ دیگ»
(خنده حضار)
ما از دست بزرگراه خلاص شدیم، اما یک جزیره ترافیکی درست کردیم،
و این مسلماً چیزی جز یک راه عبور برای چیزی جز ماشین‌ها نیست.
حرکت بر اساس تقاضا چیزی است که در حال فکر درباره آن هستیم،
فکر می‌کنیم که به یک اکوسیستم وسایل نقلیه اشتراکی احتیاج داریم
که به حمل‌ونقل عمومی متصل باشند.
این‌ها برخی از وسایل نقلیه‌ای هستند که در حال کار روی آن‌ها هستیم.
اما کلید اصلی کار، اشتراکی بودن است.
اگر یک وسیله را به‌طور مشترک استفاده کنید، ۴ نفر می‌توانند از یک وسیله استفاده کنند،
بجای یک نفر.
سیستم «هابوِی» را در بوستون و «وِلیب» را در پاریس داریم.
در «مدیالب» درحال‌توسعه این ماشین کوچک شهری هستیم
که برای استفاده اشتراکی در شهرها بهینه‌سازی شده است.
همه‌چیزهای بی‌استفاده مثل موتور و انتقال قدرت را کنار گذاشتیم.
همه‌چیز را به چرخ‌ها انتقال دادیم،
پس یک موتور برقی محرک دارید،
موتور برقی برای هدایت کردن، ترمز گیری، همه در چرخ‌ها هستند.
که شاسی را سبک می‌کند و می‌توانید کارهایی مثل خم کردن را انجام بدهید،
می‌توانید این وسیله نقلیه کوچک را خم کنید که جای خیلی کمی را اشغال کند.
این ویدیو هفته پیش از تلویزیون اروپا پخش شد
که وزیر صنعت اسپانیا را نشان می‌داد که در حال راندن این وسیله کوچک است،
و وقتی خم و تا می‌شود قابلیت چرخش دارد.
نیازی به دنده‌عقب و پارک دوبل ندارد.
می‌چرخید و مستقیم داخل می‌روید.
(خنده حضار)
در حال کار با یک شرکت هستیم که این وسیله را تجاری‌سازی کنیم.
«رایان چین» دانشجوی دکترای من این ایده‌های اولیه را ارائه کرد
در کنفرانس TEDx دو سال پیش.
نکته جالب این است که،
اگر چیزهای جدیدی به آن اضافه کنید، مثل قابلیت خودرانی،
از ماشین پیاده می‌شوید، در مقصد پارک می‌کنید،
به پشت آن ضربه می‌زنید، ماشین به‌طور خودکار رفته و خود را پارک و شارژ می‌کند،
و می‌توانید چیزی در حدود هفت برابر وسایل نقلیه بیشتری
در یک محل مشخص نسبت به ماشین‌های معمول داشته باشید،
و فکر می‌کنیم که این آینده است.
در واقع می‌توانستیم حتی امروز آن را انجام بدهیم، مشکلی وجود ندارد.
می‌توانیم استفاده اشتراکی و تا شدن و قابلیت خودرانی را ترکیب کنیم
و ۲۸ برابر بیشتر از فضای زمین استفاده کنیم
با چنین استراتژی‌ای.
یکی از دانشجوهای تحصیلات تکمیلی‌مان می‌پرسد،
خب، یک ماشین خودران چطور با عابرهای پیاده ارتباط برقرار می‌کند؟
هیچ‌کسی وجود ندارد که ارتباط چشمی برقرار کنید.
اصلاً نمی‌دانید که شاید شما را زیر بگیرد.
پس درحال‌توسعه استراتژی‌هایی است
تا وسیله نقلیه بتواند با عابران ارتباط برقرار کند، پس
(خنده حضار)
چراغ‌های جلو مثل چشم هستند، مردمک‌ها می‌توانند منبسط شوند،
صداهای هدایتگری داریم، می‌توانیم مستقیماً صداها را برای مردم پخش کنیم.
چیزی که در مورد این پروژه خیلی دوست دارم
این است که مشکلی را حل کرد که هنوز به وجود نیامده است،
(خنده حضار)
همین‌طور بر این باور هستیم که می‌توانیم دسترسی به خطوط دوچرخه را مردمی‌تر کنیم.
خب، خطوط دوچرخه بیشتر تحت استفاده جوانانی است که شلوارهای چسبان پوشیده‌اند،
(خنده حضار)
فکر می‌کنیم بتوانیم وسیله نقلیه‌ای را توسعه بدهیم که در خطوط دوچرخه فعالیت کند،
و در دسترس افراد مسن و ناتوان، خانم‌هایی که دامن به پا دارند، و تاجران باشد،
و پاسخگوی مسائل مربوط به مصرف انرژی و تحرک و حمل‌ونقل،
سن و سال، و چاقی به‌طور هم‌زمان باشد.
این چالشی است که با آن سر و کار داریم.
این یک طراحی اولیه برای این سه‌چرخه کوچک هست.
یک دوچرخه برقی.
در خط دوچرخه برای به کار انداختن آن باید پدال بزنید،
اما اگر شخص مسن‌تری باشید، قابل تغییر است.
اگر شخصی سالم و سرحال باشید، شاید مجبور شوید حسابی تلاش کنید تا به آن سرعت بدهید.
۴۰ کالری صرف کنید برای سر کار رفتن
و ۵۰۰ کالری در راه برگشت به خانه که می‌توانید دوش بگیرید.
امیدواریم تا این پاییز ساخته شود.
مسکن جای دیگری است که می‌توانیم در آن واقعاً پیشرفت کنیم.
به گفته شهردار بوستون آقای «مِنینو»
کمبود مسکن ارزان‌قیمت برای جوانان
یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی است که شهر با آن مواجه است.
سازنده‌ها هم می‌گویند بسیار خب، آپارتمان‌های کوچک می‌سازیم.
مردم می‌گویند نمی‌خواهیم در یک آپارتمان کوچک معمولی زندگی کنیم.
خب، حرف ما این است که یک شاسی استاندارد بسازیم،
خیلی شبیه ماشین ما.
بیایید تکنولوژی پیشرفته را به آپارتمان وارد کنیم،
وسایلی که قدرت خود را از تکنولوژی می‌گیرند،
درون این شاسی فضای باز به مردم ابزار بدهیم
که این فرآیند تعریف را انجام بدهند
که نیازها و ارزش‌ها و فعالیت‌هایشان چی هستند،
و بعد یک الگوریتم تطبیق‌دهنده، یک ساختار منحصربه‌فرد را تعیین و تطابق می‌دهد
از اجزای پرکننده که باهم ادغام شدند،
مبلمان و کابینت، که برای آن فرد خاص شخصی‌سازی شدند،
و به آن‌ها ابزارهایی می‌دهد
که این فرآیند را طی کرده و آن را بازتعریف کنند،
چیزی شبیه کار کردن با یک معمار،
جایی که صحبت‌ها شروع می‌شود
وقتی به یک شخص یک جایگزین ارائه می‌کنید که واکنش بدهد.
جالب‌ترین قسمت اجرای آن برای ما
وقتی است که از دیوارهای رباتیک استفاده می‌کنید،
فضای شما می‌تواند از ورزشی به اداری تبدیل شود،
اگر یک شرکت مجازی را مدیریت می‌کنید.
برای شما مهمان آمده،
دو اتاق مهمان دارید که ایجاد کردید.
ترکیب یک اتاق‌خواب معمولی هم دارید
هر وقت آن را لازم داشتید.
شاید اکثر اوقات این‌طور باشد.
مهمانی شام دارید.
میز باز می‌شود که مناسب ۱۶ نفر باشد که در حالت دیگر فضای معمول یک اتاق‌خواب است،
یا شاید یک استودیوی رقص لازم دارید.
منظورم این است که معمارها مدت زیادی به این ایده‌ها فکر می‌کردند.
چیزی که الآن باید انجام دهیم این است که،
چیزهایی را توسعه دهیم که مناسب آن ۳۰۰ میلیون چینی باشند
که دوست دارند در شهر زندگی کنند و راحت باشند.
فکر می‌کنیم بتوانیم یک آپارتمان خیلی کوچک بسازیم
که با استفاده از این استراتژی‌ها کارایی‌ای داشته باشد که انگار دو برابر بزرگ‌تر است.
من به خانه‌های هوشمند اعتقادی ندارم، یک‌جور مفهوم قلابی هستند.
فکر کنم شما باید خانه‌های احمقی بسازید و چیزهای هوشمند در آن‌ها بگذارید.
(خنده حضار)
و بر طبق این، مشغول کار روی شاسی خود دیوار هستیم.
میدانید، یک پلتفرم استاندارد
با موتور و باتری وقتی کار می‌کند،
سیم‌پیچ‌های استوانه‌ای کوچک، آن را در محل خود نگه‌داشته و نیروی ولتاژ پایین می‌گیرند
همه این‌ها را می‌شود استانداردسازی کرد،
و بعد مردم می‌توانند چیزهایی را که داخل آن دیوار می‌رود شخصی‌سازی کنند،
و مثل ماشین، همه حسگرها را ادغام کنیم
که از فعالیت انسان آگاه شوند،
پس اگر یک کودک یا سگ کوچولو سر راه بود،
مشکلی برای شما نباشد.
(خنده حضار)
خب، توسعه‌دهنده‌ها می‌گویند این عالی است.
بسیار خب، پس اگر ما یک ساختمان معمولی داشته باشیم، یک فضای جداکننده ثابت داریم،
شاید بتوانیم ۱۴ واحد در آنجا بگنجانیم،
اگر آن‌ها طوری کار کنند که انگار دو برابر بزرگ‌ترند،
می‌توانیم ۲۸ واحد داشته باشیم.
که به معنی دو برابر فضای پارکینگ است.
پارکینگ واقعاً گران است.
حدود ۷۰٬۰۰۰ دلار برای هر فضای پارکینگ لازم است
که یک فضای پارکینگ معمولی داخل یک ساختمان ساخته شود.
پس اگر قابلیت تا شدن و خودرانی را داشته باشید،
می‌توانید پارک کردن را در یک هفتم آن فضا انجام دهید.
که قیمت را به ۱۰٬۰۰۰ دلار برای هر ماشین کاهش می‌دهد،
فقط برای هزینه پارکینگ.
استفاده اشتراکی را به آن اضافه کنید، و حتی می‌توانید کاهش بیشتری را تجربه کنید.
همچنین می‌توانیم همه انواع تکنولوژی‌های پیشرفته را باهم ادغام کنیم
از طریق این فرآیند.
برای شرکت‌های خلاق یک مسیر برای تجاری‌سازی وجود دارد
که تکنولوژی را به خانه‌ها بیاورند.
در این مورد، در حال کار با زیمنس روی یک پروژه هستیم.
روی همه مبلمان و وسایل داخل خانه حسگرهایی قرار می‌دهیم،
که می‌فهمند افراد کجا هستند و چه‌کاری می‌کنند.
نور آبی بسیار کارآمد است،
پس ما این ال‌ای‌دی‌های ثابت ۲۴ بیتی قابل تنظیم را داریم.
می‌فهمند که یک شخص کجاست و مشغول چیست،
در زمان لازم تا منتهاالیه طیف نور سفید نوردهی می‌کند،
فکر می‌کنیم که شاید ۳۰، ۴۰ درصد در مصرف انرژی صرفه‌جویی می‌کند،
حتی بیشتر از سیستم‌های نوری پیشرفته رایج.
این به شما اطلاعاتی را نشان می‌دهد که از حسگرها می‌آیند
که در وسایل خانه کار گذاشته شده‌اند.
ما اعتقاد به این نداریم که دوربین کاری را در خانه انجام بدهد.
فکر می‌کنیم که این حسگرهای کوچک بی‌سیم کارآمدتر هستند.
فکر می‌کنیم که بتوانیم نور خورشید را شخصی‌سازی کنیم.
یک‌جورهایی حد نهایی شخصی‌سازی حساب می‌شود.
متصل کردن آینه‌هایی به نمای ساختمان را بررسی کردیم
که قادرند پرتوهایی از نور خورشید را به هرجایی درون فضای ما بتابانند،
پس به شما اجازه می‌دهد که اغلب شیشه‌ها را تیره کنید
در روزی که مثل امروز آفتابی باشد.
در این حالت، این خانم تلفن خود را برمی‌دارد،
می‌تواند آماده کردن غذا را در قسمت آشپزخانه جانمایی کند
به یک موقعیت خاص برای نور خورشید که آنجا بتابد.
یک الگوریتم، نور را تا وقتی‌که این خانم مشغول آن فعالیت است آنجا نگه می‌دارد.
این کار می‌تواند با نوردهی ال‌ای‌دی هم ترکیب شود.
فکر می‌کنیم که محل‌های کار هم می‌توانند اشتراکی باشند.
منظورم این است که اینجا در واقع محل کار آینده است.
خب، اینجا فروشگاه استارباکس است.
شاید یک‌سوم --
و می‌بینید هر کسی پشتش به دیوار است
و غذا و قهوه هم موجود است
و در حباب کوچک شخصی خود هستند.
ما به فضاهای اشتراکی برای تعامل و همکاری احتیاج داریم.
کار ما در این زمینه زیاد جالب نیست.
در مرکز نوآوری کمبریج، می‌توانید میزهای اشتراکی داشته باشید.
من زمان زیادی در فنلاند در کارخانه طراحی دانشگاه آلتو گذراندم،
جایی که یک کارگاه اشتراکی، کارگاه دیجیتال اشتراکی، و فضای سکوت اشتراکی دارند،
همین‌طورفضاهای اشتراکی الکترونیک و تفریح
فکر می‌کنیم که نهایتاً همه این‌ها می‌توانند با هم تلفیق شوند،
یک مدل جدید برای حرکت، یک مدل جدید برای مسکن،
یک مدل جدید برای اینکه چطور زندگی و کار کنیم،
یک راه تجاری‌سازی تکنولوژی‌های پیشرفته.
اما درنهایت چیز اصلی‌ای که باید به آن اهمیت بدهیم مردم هستند.
معنی شهر، مردم آن هستند.
آن‌ها جایی برای مردم هستند.
دلیلی وجود ندارد که نتوانیم آن‌ها را بهبود دهیم
زیست پذیری و خلاقیت در شهرها
مثل کاری که با پیاده راه‌ها در ملبورن انجام دادند
درحالی‌که هم‌زمان مقدار دی‌اکسید کربن و مصرف انرژی را به‌طور چشمگیری کاهش دادند.
این یک کار ضروری در سطح جهانی است که باید آن را درست انجام دهیم.
متشکرم.
(تشویق حضار)