ကျွန်တော်က တစ်သက်တာ ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ။
ကလေးလေးတုန်းကတောင်မှ ကယ်လီဖိုးနီယားက
ကျွန်တော့မိဘတွေရဲ့အိမ် အောက်ဘက် လမ်းက အကောင်းဆုံးကျောင်းထက်
အင်္ဂလန်က ဘော်ဒါကျောင်းမှာ သွားတက်ရင်
ပိုသက်သာမလားလို့ တကယ့်ကို တွက်ချက် နေခဲ့သူပါ။
ဒီတော့ ကျွန်တော် အသက်၉နှစ်သားအရွယ်ကစပြီး
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို တစ်ယောက်တည်း တစ်နှစ်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ
လေယာဉ်စီးနေခဲ့တာပေါ့၊ကျောင်းသွားဖို့ချည်းပါပဲ။
ဒီလိုနဲ့ လေယာဉ်နဲ့သွားလေ လေယာဉ် စီးရတာကို ကြိုက်လာလေဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
ဒါနဲ့ အထက်တန်းပြီးတဲ့ သီတင်းပတ်မှာပဲ
စားပွဲသုတ်တဲ့အလုပ်ကိုရခဲ့လေတော့
ကျွန်တော့ရဲ့ ၁၈နှစ်မြောက်ရဲ့ ရာသီတိုင်း တိုက်အသစ်တစ်ခုမှာ
ကုန်ဆုံးနိူင်ခဲ့တာပေါ့။
ဒီနောက်မှာတော မလွဲဧကန်ပဲ ခရီးသွားစာရေးဆရာဖြစ်လာတော့
ကျွန်တော့အလုပ်နဲ့ ပျော်ရွင်မှုဟာ တစ်ခုတည်းဖြစ်သွားတော့တာပေါ့။
နောက် ကျွန်တော် တကယ့်ကို စပြီးခံစားမိလာတာက
တိဗက်က ဖယောင်းတိုင်အလင်းနဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေ
တစ်ဝိုက်မှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ရရင်၊
ဒါမှမဟုတ် ဟာဗားက ဆိပ်ကမ်း တွေတစ်လျှောက်
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဂီတဖြတ်သန်းရင်း
လှည့်လည်သွားလို့ရလောက်အောင် ကံများကောင်းလိမ့်မလားလို့ပေါ့။
ဒီအသံတွေ၊ အပြာရောင်မိုးသားမြင့်မြင့်တွေနဲ့
သမုဒ္ဒရာပြာပြာရဲ့ လင်းလက်မှုတွေကို အိမ်မှာရှိကြတဲ့
မိတ်ဆွေတွေဆီ ပြန်ယူသွားလို့ရနိူင်ရင်ပေါ့။
ဒါတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်ဘဝဆီကို မှော်ဆန်မှုနဲ့
လင်းပမှုတွေကို တကယ်ဆောင်ကြဉ်း ပေးတာပေါ့။
တစ်ခုတော့ရှိတာပေါ့။ အားလုံးသိတဲ့အတိုင်းပဲလေ
ခင်ဗျားခရီးထွက်တဲ့အခါ ပထမဆုံး ခင်ဗျားသင်ယူစရာတွေထဲက တစ်ခုက
ခင်ဗျားမှာ မှန်ကန်တဲ့အမြင်အာရုံပါမလာရင်
ဘယ်မှာမှ ကြည်နူးဖွယ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာပါ။
စိတ်တိုတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဟိမဝန္တာကိုခေါ်သွားရင်
သူဟာ အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ညည်းညူးတော့တာပေါ့။
ကျွန်တော်တွေ့ရှိထားတဲ့ အမြင်အားကို
ပိုပြီးအာရုံစိုက်အောင်၊ပိုပြီး နှစ်လို ဖွယ်ဖြစ်အောင်
ဖွံ့ဖြိုးနိူင်တဲ့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့
ဆန်းတော့ဆန်းတယ်ဗျ၊
ဘယ်မှမသွားပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေခြင်းပါပဲ။
တကယ်က ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်တာဟာ အရှိန်မြင့်တဲ့ဘဝမှာ
ကျွန်တော်တို့ အမက်မောဆုံး၊ အလိုအပ်ဆုံးအရာကို
ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နှစ်ယောက်က
ရရှိကြသလဲဆိုတာပါ။ အားလပ်ချိန်တစ်ခုပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့ဘဝအတွေ့အကြုံကို ဓာတ်ပုံဆလိုက်ကနေ
ဆန်းစစ်ဖို့နဲ့ အနာဂတ်နဲ့ အတိတ်ကို အခိပ္ပါယ်ရှိစေဖို့
ကျွန်တော်တွေ့နိူင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလည်းပဲဖြစ်ပါတယ်။
ဒါနဲပဲ ကျွန်တော် အရမ်းအံ့ဩသွားမိတာက
ဘယ်ကိုမှမသွားခြင်းဟာ အနည်းဆုံးတော့
တိဗက်တို့၊ ကျူးဗားတို့သွားတာတို့လိုပဲ
စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သိရှိလိုက်ရပါတယ်။
ပြီး ဘယ်မှမသွားခြင်းဆိုတာက နေ့စဉ်အချိန်ထဲက
မိနစ်အနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် ရာသီတိုင်းကနေ ရက်အနည်းငယ်ယူခြင်းထက်
ဘာမှမပိုတဲ့ ကြောက်စရာမရှိပါဘူး။
ဒါမှမဟုတ်တောင်မှ တစ်ချို့လူတွေ လုပ်သလိုပဲလေ၊
ငြိမ်ငြိမ်လေး အချိန်ကြာကြာ ထိုင်နိုင်ဖို့ ဘဝထဲက
နှစ်အနည်းငယ်ယူလိုက်တာတို့ပေါ့။
သင့်ကိုစေ့ဆော်မှုအဖြစ်ဆုံးကိုတွေ့ဖို့၊
သင့်ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုတည်ရာကိုအမှတ်ရဖို့၊
ပြီးတော့ တစ်ခါတစ်လေမှာ
အသက်မွေးမှုပြုခြင်းနဲ့ ဘဝတစ်ခုဖန်တီးခြင်းတို့ဟာ
ဆန့်ကျင်ဘက်လားရာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အမှတ်ရကြဖို့ပါ။
တကယ်တမ်းက ဒါဟာ ရာစုနှစ်တွေ တစ်လျှောက် အစဉ်အလာတိုင်းက
ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်တွေ ကျွန်တော် တို့ကိုပြောပြနေခဲ့ကြတာပါ။
ရှေးဟောင်းအတွေးအခေါ်တစ်ခုပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ကျော်က ခန္တီပါရမီရှင်တွေ
ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးနေတာက
ကျွန်တော်တို့ အတွေ့အကြုံက ဘဝတွေကိုဖန်တီးနေတာမဟုတ်ပဲ၊
ဒါနဲ့ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သလဲဆိုတာကသာပါတဲ့။
သင်တို့မြို့ကို ဟာရီကိန်းက ရုတ်တရက် တိုက်ချသွားပြီး
နောက်ဆုံးကျန်တဲ့အရာတိုင်းကို အုတ်ကျိုး
အုပ်ပဲ့ အဖြစ်အခြေဆိုက်သွားတယ်ဆိုပါစို့။
လူတစ်ယောက်က ဘဝအတွက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပေမယ့်
နောက်တစ်ယောက်က သူ့အစ်ကိုတောင်ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ လွတ်မြောက်သွားသလိုမျိုးခံစားမိပြီး၊
ဘဝကို အသစ်စတင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကြီး တစ်ခုပေပဲလို့ ဆုံးဖြတ်မိတယ်ပေါ့။
ဒါဟာ ထပ်တူကျတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါ၊
ဒါပေမယ့် တုံ့ပြန်မှုတွေကတော့ လုံးဝကို တစ်ခြားစီပဲလေ။
ကောင်းတာ၊ ဆိုးတာဆိုတာမရှိပါဘူး၊ အတွေးကြောင့်သာဖြစ်ရတာပါလို့
Hamlet ပြဇာတ်မှာ ရှိတ်စပီးယား ပြောခဲ့သလိုပဲလေ။
ဒါဟာ ခရီးသွားတစ်ယောက်အနေနဲ့
ကျွန်တော့အတွေ့အကြုံဖြစ်ခဲ့ဖူးတာတော့ အသေအချာပါပဲဗျာ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၄နှစ်က မြောက်ကိုရီးယားကို ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့ရဲ့
စိတ်ကိုအပြောင်းအလဲဖြစ်စေတဲ့ ခရီးတစ်ခု ထွက်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ခရီးက ရက်အနည်းငယ်ပဲကြာခဲ့တာပါ။
ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာက ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်၊ ခေါင်းထဲမှာ အဲဒီကိုပြန်သွား၊
ဒါကိုနားလည်အောင်ကြိုးစားရင်း အတွေးထဲမှာ ဒါအတွက် နေရာတစ်ခုရှာလိုက်ခြင်းပါ။
ဒါက ၂၄နှဝ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး
တစ်သက်လုံး ရှိနေကောင်းရှိနေပါလိမ့်မယ်။
တစ်နည်းပြောရင် ခရီးက ကျွန်တော့ကို
ကြည့်မောဖွယ်ရာ ရှုခင်းတွေကိုပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ခြင်းကသာ ဒါတွေကို တာရှည်ခံတဲ့
ထိုးထွင်းအမြင်တွေအဖြစ်ပြောင်းလဲ ခွင့်ပေးခဲ့တာပါ။
နောက်ပြီး တစ်ခါတစ်လေ တွေးမိတာက
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတော်တော်များများက
ခေါင်းထဲတွေထဲမှာ၊ မှတ်ဉာဏ် (ဝါ) စိတ်ကူး(ဝါ)
အဓိပ္ပါယ်ကောက်ယူမှု (ဝါ) ထင်မြင်ချက်တွေထဲမှာပါရယ်၊
တကယ်လို့ ကိုယ့်ဘဝကို တကယ်ကိုပဲ ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင်၊
ကိုယ့်စိတ်ကိုပြောင်းလဲခြင်းနဲ့စတင်ဖို့ဟာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်ဆိုတာပေါ့။
ထပ်ပြောရရင် ဒါထဲက တစ်ခုမှအသစ်မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ရှိုတ်စပီးယားနဲ့ ခန္တီပါရမီရှင်တွေ
လွန်ခဲ့တဲ့ရာစုနှစ်တွေက ပြောနေခဲ့ကြတာပေါ့
ဒါပေမဲ့ ရှိုတ်စပီးယားဟာ တစ်နေ့ကို အီးမေးလ်
အစောင်၂၀၀ ဘယ်တုန်းကမှမရခဲ့ဘူးလေ။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်တော်သိရသလောက် ခန္တီပါရမီရှင်တွေဟာ facebook ပေါ်မှာမရှိကြပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့အားလုံးသိတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့
အမြဲတောင်းဆိုနေတဲ့ ဘဝတွေမှာ
တောင်းဆိုချက်များဆုံးထဲက တစ်ခုကတော့
ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
ဘယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကွန်တော်တို့ အထက်လူကြီးတွေ၊
မလိုတဲ့ကြော်ငြာပေးမဲ့သူတွေ၊မိဘတွေဟာ
နေ့၊ညအချိန်မရွေး ကျွန်တော်တို့ ဆီရောက်လာနိူင်တယ်လေ။
လူမှုရေးပညာရှင်တွေ တကယ်တမ်းတွေ့ရှိထားတာက
အမေရိကန်တွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀နဲ့စာရင်
အလုပ်လုပ်ချိန် လျော့နည်းနည်းလာတယ်တဲ့။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်ပိုလုပ်လာသလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ခံစားရပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်ကုန်သက်သာစေတဲ့
ကိရိယာတွေ ပိုများများလာပေမဲ့
တစ်ခါတစ်လေကျတော့ အချိန်က ပိုပိုပြီး နည်းနည်းလာနေပုံပါ။
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အဝေးဆုံအရပ်တွေက လူတွေကို ပိုပြီးလွယ်လွယ်ကူကူ
ဆက်သွယ်လို့ရနိူင်ပေမယ့်လည်း
တစ်ခါတစ်လေကျတော့ ဒီဖြစ်စဉ်က
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကျတော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတော့တာပေါ့။
ပြီးတော့ ခရီးသွားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် အအံ့ဩဆုံးဖြစ်မိတာက
ကျွန်တော်တို့ကို တစ်နေရာရာကိုရောက်ရှိစေဖို့ ထောက်ကူပေးတဲ့သူတွေဟာ
ဘယ်ကိုမှမသွားဘူးလို့ ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ထားသူတွေ အတိအကျပဲ
ဆိုတာကို မကြာခဏတွေ့ရှိလိုက်ရပါတယ်။
တစ်နည်းပြောရရင် များပြားလှတဲ့ အဟောင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ပယ်ချလိုက်တဲ့
နည်းပညာတွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ပုဂ္ဂီုလ်တွေဟာ
အကန့်အသတ်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက် အကြောင်းကို
ကောင်းကောင်းကြီးသိသူတွေဆိုတာ အတိအကျပါ၊
နည်းပညာနဲ့ ပြဿနာဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာတောင်မှာပေါ့ဗျာ။
တစ်ခါက ကျွန်တော် Google ဌာနချုပ်ကိုသွားတော့
ခင်ဗျားတို့ကြားဖူးထားခဲ့ အရာတွေ အားလုံးကို မြင်ခဲ့တယ်။
ရုံးတွင်း သစ်ပင်စိုက်တဲ့ရုံတွေ၊ ကျွမ်းထိုးတဲ့ ပတ္တုဖျဉ်ချပ်တွေ၊
သူတို့ရဲ့ အာရုံကို လွင့်ချင်ရာလွင့်လို့ရအောင် သူတို့ရဲ့ အခပေးအလုပ်ချိန်ရဲ့
၂၀ရာခိုင်နှုန်းကို အားလပ်ပျော်ရွင်နေတဲ့ လုပ်သားတွေကိုပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့ကို ပိုပြီးတောင်မှ သဘောကျသွားမိစေတာကတော့
ကျွန်တော့ ဒီဂျစ်တယ် အသိအမှတ်ပြုကဒ် စောင့်နေတုန်း
Google ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က များပြားလှတဲ့ ယောဂ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့
Google ဝန်ထမ်းတွေကို ဒီမှာ ဆရာတွေ ဖြစ်လာဖို့ သင်ကြားပေးတဲ့
သူစလုပ်တော့မယ့် ပရိုဂရမ်အကြောင်း ပြောနေတာပါ။
အခြား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကတော့
သူရေးသားမယ့် အတွင်းစိတ် ရှာဖွေမှုအင်ဂျင်နဲ့
ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ် အကြောင်းပြောပြနေတာပေါ့။
ပြီးတော့ သိပ္ပံပညာက လက်တွေ့ကျကျပြဆိုတဲ့
ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေခြင်း ဒါမှမဟုတ် တရားရှုမှတ်ခြင်းဟာ
ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းလာရုံ(ဝါ) အတွေးအခေါ် ပိုရှင်းလင်းလာရုံမဟုတ်ပဲ
စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်ကိုပါဖြစ်စေတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုရောပေါ့။
ဆီလီကွန် ဘေလီမှာကျွန်တော့ သူငယ်ချင်း နောက်တစ်ယောက်ရှိပါတယ်၊
သူဟာ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာတွေအတွက်
အာဝဇ္ဇန်း အကောင်းဆုံးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး
တကယ်တော့ Wired မဂ္ဂဇင်း ကို၏တည်ထောင်သူတွေထဲက
တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ Kevin Kelly ပါ။
နောက်ပြီး နောက်ဆုံးစာအုပ်မှာရေးခဲ့တာက
သူ့အိမ်မှာရှိတဲ့ စမတ်ဖုန်း၊လက်(ပ်)တော့
၊ တီဗွီတစ်လုံးမှမပါပဲ လတ်ဆတ်တဲ့ နည်းပညာတွေအကြောင်းပါ။
နောက်ပြီး ဆီလီကွန် ဘေလီက လူအများလိုပဲ
သူဟာ သူတို့အခေါ် အင်တာနက် ဥပုသ်နေ့ ဆိုတာကို
ကြိုးကြိုးစားစား စောင့်ထိန်းခဲ့သူပါ။
ဒီအဆိုအရ သူတို့ အွန်လိုင်း ပေါ်တစ်ခါပြန်တက်တဲ့အခါ
လိုအပ်မယ့် စီမံမှုနဲ့ အချိုးအစား သဘောကို စုစည်းဖို့
တစ်ပတ်ကို ၂၄နာရီ ဒါမှမဟုတ် ၄၈နာရီ
လိုင်းပေါ်ကနေ လုံးလုံးထွက်လိုက်ကြပါတယ်။
နည်းပညာက ကျွန်တော်တော်တို့ကို
အမြဲတမ်းပေးမထားဘူးလို့ဆို လောက်တာတစ်ခုက နည်းပညာကို
ဘယ်လို ဉာဏ်ရှိရှိသုံးရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားတစ်ခုပါ။
နောက်ပြီး ဥပုသ်ဆိုတာကို ပြောကြတဲ့အခါ
ပညတ်တော် ၁၀ပါးကိုကြည့်လိုက်ပါ။
အဲဒီမှာ "မြင့်မြတ်သော" ဆိုတဲ့ နာမဝိသေသန တစ်လုံးတည်းပဲ သုံးထားတာဖြစ်ပြီး
ဒါက ဥပုသ်ပဲလေဗျာ။
ဂျူးလူမျိုးတွေရဲ့ Torah ကျမ်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်တယ်
၎င်းရဲ့ အရှည်ဆုံးအခန်းဟာ ဥပုသ်အကြောင်းပါ။
နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး စည်းစိမ်တွေထဲက
တကယ့်တစ်ခုကို အားလုံးသိကြပါတယ်၊
ဟင်းလင်းပြင်လေ။
ဂီတလက်ရာ တော်တော်များများမှာ တန့်ခြင်း (ဝါ) ရပ်ခြင်းက
၎င်းလက်ရာရဲ့ အလှအပနဲ့ အသွင်သဏ္ဍာန်ကိုပေးတာပါ။
နောက်ပြီး စာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်သိတာက
မကြာခဏဆိုသလို စာမျက်နှာမှာ နေရာလွတ်တွေ
ထည့်ပေးဖို့ကြိုးစားမှာပါ။
စာဖတ်သူအနေနဲ့ ကျွန်တော့အတွေးတွေ၊ ဝါကျတွေကို ဖြည့်နိုင်အောင်လို့၊
သူမရဲ့ စိတ်ကူး အသက်ရှူဖို့ နေရာလွက်ရှိအောင်လို့ပါ။
ကဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနယ်ပယ်မှာ တကယ်ပဲဗျာ လူတော်တော်များများဟာ
သူတို့မှာ ငွေအင်အားရှိလို့ကတော့
နယ်ဖက်မှာ နေရာတစ်ခုရဖို့ကြိုးလိမ့်မယ်ဗျ၊ အရန်အိမ်တစ်လုံးပေါ့။
ကျွန်တော်တော့ အဲဒီအရင်းအနှီးတွေ
ဘယ်တော့မှစရှိလာမှာမဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်လေ သတိရမိတာက
ကျွန်တော်လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း
အရံအိမ်ကို အချိန်မီ ရနိူင်ပါတယ်၊ နေရာအနေနဲ့မဟုတ်တောင်
အားလပ်ရက် တစ်ရက်လောက်ယူပြီးတော့ပေါ့။
ဒါက ဘယ်တော့မှမလွယ်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့
တကယ်တမ်းက ကျွန်တော်လုပ်တိုင်း၊ နောက်တစ်နေ့မှာ
ကျွန်တော့အပေါ်ပြိုကျလာမယ့် အပိုကိစ္စတွေအားလုံးအကြောင်းကို
တွေးပူနေတာနဲ့ပဲ အဲဒီအချိန် တော်တော်များများ ကုန်ဆုံးလို့ပါ။
တစ်ခါတစ်လေစဉ်းစားမိတာက
ကျွန်တော့ အီးမေးလ်တွေ စစ်ဖို့အခွင့်အလမ်းထက်၊
အသား (ဝါ) လိင်ကိစ္စ (ဝါ) ဝိုင် စတာတွေကို စွန့်လွတ်ဖို့လိုလားတယ်ပေါ့။
(ရယိသံများ)
ပြီးတော့ ရာသီတိုင်း ဆိတ်ငြိမ်ရာမှာ ၃ရက်တာ
အနားယူဖို့ကြိုးစားပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ တစ်စိတ် တစ်ပိုင်းကတော့ လိပ်ပြာမသန့်ဖြစ်တာက
သနားစရာ ကျွန်တော့ဇနှီးကို နောက်မှာချန်ထားခဲ့ရမှာရယ်၊
ကျွန်တော့ရဲ့ အကြီးအကဲဆီက အရေးကြီးပုံရတဲ့ အီးမေးလ်တွေကို
လျစ်လျူရှုခဲ့ရမှာရယ်နဲ့
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို
လွတ်ကောင်းလွတ်သွားမယ်တို့ပေါ့ဗျာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်ကိုဆိတ်ငြိမ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို
ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ
သဘောပေါက်လိုက်မိတာက အဲဒီကိုသွားခြင်းကသာ
ကျွန်တော့မှာ ကျွန်တော့ဇနီး၊
အကြီးအကဲတွေ၊မိတ်ဆွေတွေနဲ့
မျှဝေဖို့ လတ်ဆတ်တဲ့(ဝါ) ဆန်းသစ်တဲ့ (ဝါ) ပျော်ရွှင်စရာ
တစ်ခုခုရှိလာလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုပါ။
ဒီလိုမဟုတ်ရင်တော့ တကယ်ပဲဗျာ၊
ကျွန်တော့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ အာရုံပျက်ပြားမှုတွေနဲ့
သူတို့ကို မှိုင်းသွင်းနေမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။၊
ဒါက ဘုရားမကြိုက်တဲ့အလုပ်လေဗျာ။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော့အသက် ၂၉နှစ်မှာ
ကျွန်တော့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဘယ်မှမသွားဘူးဆိုတဲ့အတိုင်း
ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
တစ်ည ကျွန်တော်ရုံးကအပြန်မှာပေါ့၊
သန်းခေါင်ကျော်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်က taxi
ထဲမှာTimes Square ကိုဖြတ်မောင်းနေတုန်း
ရုတ်တရက် သလောပေါက်သွားမိတာက ဘယ်တော့မှ မမီနိုင်တဲ့
ကျွန်တော့ဘဝကို လှည့်ပတ် လိုက်နေသူပါလားဆိုတာပါ။
အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့ဘဝဟာ အမှန်တော့
ချာတိတ်လေးတစ်ယောက်အနေနဲ့
စိတ်ကူးကောင်း ကူးမိခဲ့မယ့် ဘဝတစ်ခု နီးပါပါပဲ။
ကျွန်တော့မှာ အရမ်းစိတ်ဝင် စားစရာ ကောင်းတဲ့
မိတ်ဆွေတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရှိတယ်။
Park Avenue နဲ့ လမ်း၂၀မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရှိတယ်။
ကျွန်တော့အတွက်တော့ ကမ္ဘာ့ရေးရာတွေ အကြောင်းရေးသားရတဲ့
အလွန်စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါတွေကနေ
နည်းနည်းလေးတောင်မှကို မခွဲနိူင်ဘူးဖြစ်နေတယ်၊
ကျွန်တော်စဉ်းစားတာကို ကိုယ်တိုင်ကြားနိူင်ဖို့၊၊
ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပါပဲ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ
ပျော်နေပါသလားဆိုတာကိုနားလည်ဖို့ကိုပေါ့ဗျာ။
ဒီလိုနဲ့ ဂျပန်ကကျိုတိုမြို့ရဲ့
လမ်းကြားလေးတွေပေါ်က တစ်ယောက်ခန်းလေးဆိုတဲ့
ကျွန်တော့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဘဝကို စွန့်လွတ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါက ကျွန်တော့အပေါ်မှာအချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်းထန်တဲ့ တကယ်ကို
လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်တဲ့ ဆွဲငင်အား
သက်ရောက်မှုရှိခဲ့တဲ့ ရှိတဲ့နေရာပါ။
ကလေးလေးတုန်းကတောင်မှ
ကျိုတိုရဲ့ ပန်းချီကားတစ်ခုကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊
ဒါကို မှတ်မိခဲ့တယ်လို့ ခံစားနေမိတာပါ။
မျက်စိနဲ့ မတွေ့ရခင်ကတည်းက ဒါကို သိခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အားလုံးသိတဲ့အတိုင်းပဲဗျာ
ဒါဟာ တောင်ကုန်းတွေဝန်းရံထားပြီး၊ ၂၀၀၀ကျော်ရှိတဲ့
ဘုရားကျောင်းတွေ၊ဗိမာန်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့
လှပတဲ့မြို့တစ်မြို့ လည်းဖြစ်တယ်လေ။
အဲဒီမှာ လူတွေက နှစ် ၈၀၀ ဒါမှမဟုတ်
ဒီထက်မက ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့ကြတာလေ။
မကြာခင်၏မှာပဲ အဲဒီကို ကျွန်တော်ပြောင်းခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော့ဇနီးနဲ့
အရင်က ကလေးတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားပါတော့တယ်။
ဘယ်မှန်းမသိတဲ့နေရာတစ်ခုက
အခန်း၂ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းမှာပေါ့၊
အဲဒီမှာ စက်ဘီးမရှိဘူး၊ကားမရှိဘူး၊
ကျွန်တော်နားလည်တဲ့ တီဗွီမရှိဘူး။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့ အချစ်ဆုံးလေးတွေကို ခရီးသွားစာရေးဆရာ၊
သတင်းစာတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ ထောက်ပံ့ပေးနေရတုန်းပါ။
ဒီတော့ ဒါဟာ အလုပ်အကိုင်တိုးတက်မှု (ဝါ) ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ
စိတ်လှုပ်ရှားမှု (ဝါ) လူမှုရေးဖျော်ဖြေမှုတို့အတွက်တော့
စံနမူနာမဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ အရှင်းကြီးပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော် တန်ဖိုးအထားဆုံး အရာတွေ
ကျွန်တော့ကို ပေးတယ်ဆိုတာတော့ သဘောပေါက်လိုက်မိပါတယ်၊
နေ့ရက်တွေနဲ့
နာရီတွေပေါ့ဗျာ။
အဲဒီမှာဆဲလ်ဖုန်းကို တစ်ခါမှသုံးစရာ မလိုခဲ့ဘူး။
အချိန်ဆိုတာလည်း တစ်ခါမှကြည့်စရာ မလိုလောက်အောင်ပါပဲ။
မနက်အိပ်ရာနိူးတော့ တကယ်ပဲဗျာ နေ့ဆိုတာ
ဟင်းလင်းပွင့်နေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလို ကျွန်တော့ရှေ့မှာ
ဖြန့်ခင်းနေတယ်လေ။
ပြီးတော့ ဘဝဟာ ၎င်းရဲ့ မနှစ်မြို့ဖွယ်
အသစ်အဆန်းတွေကိုအန်ထုတ် ပစ်လိုက်တဲ့အခါ
အဲဒီအတိုင်းပဲ တစ်ကြိမ်မကကိုဖြစ်နေမှာပါ၊
ဆရာဝန်တစ်ယောက်က စိုးရိမ်နေတဲ့မျက်နှာထားနဲ့
ကျွန်တော့အခန်းထဲကိုဝင်လာတဲ့အခါ၊
ဒါမှမဟုတ် ကားတစ်စီးက အမြန်လမ်းပေါ်မှာ
ကျွန်တော့ကားရှေ့ကနေ့ ရုတ်တရက် ဝှေ့ရမ်းကွေ့လိုက်တဲ့အခါ
အရိုးတွေထဲကနေ ကျွန်တော်သိလိုက်တာက
ကျွန်တော် ဘယ်မှမသွားပဲကုန်ဆုံး ခဲ့တဲ့အချိန်ဟာ ကျွန်တော် Bhutan ဒါမှမဟုတ်
Easter Island ကို တစ်ချိန်လုံး အပြေးအလွှားသွားခဲ့တဲ့ အချိန်ထက်ကို
ကျွန်တော့ကို အများကြီးပို အားဖြည့်ပေးတော့မယ်ဆိုတာပါ။
ကျွန်တော်ဟာ ထာဝရခရီးသွား တစ်ယောက်ဖြစ်နေမှာပါ၊
ကျွန်တော့ရဲ့ အသက်မွေးမှုက ဒီအပေါ်မှာ မူတည်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ခရီးသွားခြင်းရဲ့ အလှအပတစ်ခုကတော့
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရွေ့ရှားမှုနဲ့ ပွက်လောရိုက်ခြင်းထဲမှာ
ငြိမ်သက်ခြင်းကိုယူဆောင်လာဖို့
ကျွန်တော်တို့ကို အခွင့်ပေးတာပါ။
တစ်ခါက ဂျာမဏီက ဖရန့်ဖတ်(တ်)မှာ လေယဉ်ပေါ်တက်တော့
ဂျာမန်အမျိုးသမီးငယ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး
ကျွန်တော့ဘေးမှာထိုင်ကာ
ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မိနစ် ၃၀ လောက်
စကားပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ သူမကပြန်လှည့်သွားပြီး
၁၂နာရီလုံးလုံး ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေခဲ့တယ်၊
သူမရဲ့ဗီဒီယိုမော်နီတာကို တစ်ချက်ကမှ မဖွင့်ခဲ့ဘူး။
စာအုပ်တစ်အုပ်မှ ဆွဲမထုတ်ခဲ့ဘူး။
အိပ်တောင်မှ မအိပ်ခဲ့ဘူးဗျာ၊
ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲထိုင်နေခဲ့တယ်၊
သူမရဲ့ ကြည်လင်မှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုက တစ်စုံတစ်ရာဟာ
တကယ်ပဲ ကျွန်တော့ဆီကို သူဘာသာ ဖွင့်ချပြနေပါတယ်။
သတိပြုမိတာက လူတွေဟာ တိုးတိုးပြီးသူတို့ဘဝထဲက
နေရာလွတ်တစ်ခုကို ကြိုးစားဖွင့်ဖို့
ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်
သတိရှိမှုတွေကိုဆောင်ရွက်နေကြတာကိုပါ။
တစ်ချို့တွေကတော့ တွင်းနက်ကြီးလို့ဆိုတဲ့
အပန်းဖြေနေရာတွေကိုသွားပြီး
အဲဒီမှာ သူတို့ရဲ့ ဆဲလ်ဖုန်းတွေနဲ့ လက်တော့(ပ်)တွေကို
ဧည့်ကြိုစားပွဲကိုရောက်လာတဲ့အခါ လွှဲပြောင်းဖို့အတွက်
တစ်ညကို ဒေါ်လာရာနဲ့ချီပြီး အကုန်ခံကြပါတယ်။
ကျွန်တော်သိတဲ့ တစ်ချို့ကတော့ အိပ်ရာမဝင်ခင်လေးမှာ
သူတို့ဆီကိုပို့တဲ့ စာတိုလေးတွေကို
အထက်အောက်ရွေ့ကြည့်တာတို့
ဒါမှမဟုတ် YouTube မှာကြည့်တာတို့အစား
မီးတွေပိတ်ပြီး တေးဂီတကို နားထောင်ကြပါတယ်၊
သူတို့တွေဟာ အရမ်းကို ပိုအိပ်လို့ ကောင်းပြီး နိူးတဲ့အခါ
အရမ်းကို လန်းဆန်းနေတယ်ဆိုတာ သတိပြုမိပါတယ်။
တစ်ခါမှာတော့ Los Angeles ကအလွန် မြင့်မားပြီး၊
နက်မှောင်တဲ့ တောင်တွေဆီကို
ကားမောင်းသွားဖို့အထိ ကံကောင်းခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီမှာ ကဗျာဆရာကြီးနဲ့ အဆိုတော်ဖြစ်တဲ့
နိူင်ငံတကာ အသည်းစွဲ Leonard Cohen နေထိုင်နေပြီး၊
အချိန်ပြည့် ရဟန်းတစ်ပါးအနေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ
Mount Baldy Zen Center မှာ လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။
သူ့အသက် ၇၇နှစ်မှာ
ဓာတ်ပြားထွက်ရှိခဲ့တာကိုတော့ အလျဉ်း အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိပါဘူး၊
သူတမင်တကာပေးခဲ့တဲ့ "Old Ideas" ဆိုတဲ့
ဆွဲဆောင်မှုမရှိတဲ့ခေါင်းစဉ်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့
နိူင်ငံပေါင်း ၁ရ နိုင်ငံမှာ နံပါတ် ၁
စာရင်းဝင်သွားခဲ့တယ်၊ အခြားနိုင်ငံ
၉ နိူင်ငံမှာ ထိပ်တန်း ၅ အဆင့်ရောက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့အထင် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တွင်းက တစ်စုံတစ်ရာဟာ
ငြိမ်ငြိမ်ကလေးထိုင်ဖို့ အချိန်ယူ
ဒုက္ခခံကြသူတွေဖြစ်တဲ့ ဒီလိုလူမျိုးတွေဆီက
ကျွန်တော်တို့ရရှိတဲ့ ရင်းနှီးမှုနဲ့
နက်ရှိုင်းမှုသဘောကို တောင်းဆိုနေပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့အထင် ကျွန်တော် တို့
တော်တော်များများဟာ ဒီခံစားချက်ရှိပါတယ်၊
ကျွန်တော်ကတော့ သေချာပါတယ်၊
ကျွန်တော်တို့ဟာ၂လက်မလောက် အကွာအဝေးမှာရှိတဲ့
ပိတ်ကားကြီးရှေ့မှာ ရပ်နေကြတာဖြစ်ပြီး၊
ဒါကြီးဟာ ဆူညံ၊ ပြည့်သိပ်နေပြီး
စက္ကန့်တိုင်းကို ပြောင်းလဲနေတာပါ၊
အဲဒီ ပိတ်ကားကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေပဲပေါ့ဗျာ။
နောက်ပြီး ဒါက နောက်ဆုတ်ရင်းနဲ့၊ ပြီး ရှေ့တိုးရင်း၊
နောက် ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ရင်းနဲ့ပဲ
ပတ္တူစက ဘာလဲဆိုတာကို မြင်လာပြီး
ပိုကြီးမားတဲ့ ရုပ်ပုံကို စပြီးဖမ်းမိလာနိူင်ပါတယ်။
လူအနည်းငယ်က ဘယ်ကိုမှမ သွားတဲ့နည်းလမ်းနဲ့
ကျွန်တော်တို့အတွက် ဒါကို လုပ်ပေးလိုက်တယ်။
ဒီတော့ဗျာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်တဲ့ခေတ်မှာ
နှေးနှေးခြင်းသွားတာလောက် ဘယ်အရာကမှ
ပိုပြီး မြူးကြွလန်းရွှင်စေတာ မရှိပါဘူးဗျာ။
ပြီးတော့ အာရုံအပြောင်းအလဲတွေရှိတဲ့ ခေတ်မှာ
သတိမူပြီးနေရခြင်းလောက် ဘယ်အရာကမှ ဇိမ်ကျတာမရှိပါဘူး။
ပြီးတော့ အတောမသတ် ရွေ့ရှားနေတဲ့ခေတ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေခြင်းလောက်
အရမ်းကို အရေးကြီးတာမရှိပါဘူး။
ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နောက်တစ်ခါ အားလပ်ရက်ခရီးကို
Paris Hawaii New Orleans ကို သွားလို့ရပါတယ်။
ခင်ဗျားတို့တွေ နှစ်သက်ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အချိန်တစ်ခု
ရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာ လုံးဝကျိန်းသေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့တွေ နိူးကြားပြီး လတ်ဆတ်တဲ့
မျှော်လင့်ချက် အပြည့်အဝနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို
ခုံမင်ပြီး အိမ်ပြန်လာချင်ရင်တော့
ဘယ်ကိုမှ မသွားခြင်းဆိုတာကို
စမ်းပြီး စဉ်းစားကြည့်ချင်စိတ်
ဖြစ်ပေါ်ကောင်းဖြစ်မိမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။
(ကျေးဇူးတင်ပါတယ်)
(လက်ခုပ်သံများ)