Hoeveel van jullie zijn ooit
achter het stuur van een auto gekropen
terwijl je dat beter niet had gedaan?
Misschien was je al lang onderweg
en gehaast om thuis te komen.
Je was moe, maar je dacht dat je toch nog wat aankon.
'Ik heb minder gedronken dan de anderen,
dus rij ik best naar huis.'
Of misschien was je er niet helemaal bij.
Komt je dat bekend voor?
Zou het dan niet geweldig zijn
als je een knop op je dashboard had
waardoor de auto je veilig thuis zou brengen?
Dat zou kunnen door de zelf-rijdende auto,
het autonome voertuig, en die droom
bestaat al sinds 1939, toen General Motors het toonde
op hun Futurama-stand op de Wereldtentoonstelling.
Het is een van die dromen
die altijd zo'n 20 jaar in de toekomst leken te liggen.
Twee weken geleden kwam die droom dichterbij
toen de staat Nevada aan Googles zelfrijdende auto
de allereerste licentie verleende voor een autonoom voertuig.
Ze kregen de wettelijke toelating
om het te testen op de weg in Nevada.
California's overweegt een soortgelijke wetgeving.
Dit zou maken dat de autonome auto
niet een van die dingen is die alleen maar in Vegas thuishoren.
(Gelach)
In mijn lab in Stanford werken we ook
aan autonome auto's, maar met een iets andere inslag.
Wij hebben robotische raceauto's ontwikkeld
die tot op de grenzen
van het fysisch haalbare kunnen gaan.
Waarom doen we zoiets?
Er zijn twee goede redenen voor.
Ten eerste denken wij dat mensen de controle pas overlaten
aan een autonome auto als die
minstens even goed is als de beste menselijke chauffeurs.
Als je net als ik behoort tot de 70 procent
die beter is dan de gemiddelde chauffeur,
dan begrijpen jullie dat de lat erg hoog ligt.
Maar er is nog een reden.
Net als autocoureurs gebruik maken van alle wrijving
tussen de band en de weg,
om de auto zo snel mogelijk te laten gaan,
willen wij alle functionaliteiten gebruiken
om zoveel mogelijk ongevallen te voorkomen.
Als de auto over zijn limiet gaat,
niet omdat jij te snel rijdt,
maar omdat er een ijsplek is op de weg,
dan zijn de voorwaarden veranderd.
In deze situaties willen we een auto
die elk ongeval vermijdt
dat fysiek vermijdbaar is.
Maar er is nog een derde motivatie.
Ik heb een passie voor racen.
Ik had ooit een raceauto,
was crew chief en rij-instructeur,
hoewel misschien niet op het niveau dat je hier verwacht.
In het lab ontwikkelden we
verschillende voertuigen,
en ook 's werelds eerste
autonoom slippende auto.
Een categorie
zonder al te veel concurrentie.
(Gelach)
Dit is P1. Een volledig door studenten gebouwd elektrisch voertuig
dat met achterwielaandrijving
en steer-by-wire voorwiel
om bochten kan slippen.
Het kan zijwaarts slippen zoals een rallybestuurder,
altijd de strakste curve volgen
zelfs op veranderlijke, gladde oppervlakken
altijd onder controle.
We hebben ook met Volkswagen Oracle gewerkt
aan Shelley, een autonome raceauto.
Die reed aan 240 km per uur door de Bonneville Salt Flats,
reed in Thunderhill Raceway Park in zon,
wind en regen.
Hij navigeerde door de 153 bochten en de 20,0 km
van de Pikes Peak Hill Climb route in Colorado
met niemand achter het stuur.
(Gelach)
(Applaus)
Het spreekt vanzelf dat we er een heleboel plezier
aan hebben beleefd.
In feite hebben we
bij het ontwikkelen van deze autonome auto's
ook een enorme waardering ontwikkeld
voor de vaardigheden van menselijke autocoureurs.
We wilden de mogelijkheden van deze auto's
vergelijken met onze menselijke tegenhangers.
Wij ontdekten dat hun menselijke tegenhangers geweldig zijn.
We kunnen een kaart van een racecircuit maken
en een wiskundig model van een auto.
Met wat iteratie kunnen we
de snelste manier vinden voor dat circuit.
Als we die gegevens vergelijken met die
van een professionele chauffeur
is de gelijkenis absoluut opmerkelijk.
Er zijn wat subtiele verschillen,
maar de menselijke autocoureur kan
een ongelooflijk snelle lijn rijden
zonder het voordeel van een algoritme dat
het compromis zoekt tussen in deze bocht zo snel mogelijk gaan
en een beetje tijd winnen
ten opzichte van de rechte lijn.
En ze kunnen dat
ronde na ronde na ronde.
Ze kunnen dat consequent volhouden en
de auto telkens tot aan zijn limiet drijven.
Het is buitengewoon om naar te kijken.
Je zet ze in een nieuwe auto,
en na een paar ronden hebben ze de snelste lijn voor die auto gevonden
en gaan ze ermee racen.
Het zet je echt aan het denken.
Wij zouden graag willen weten wat er gaande is in hun hersenen.
Als onderzoekers wilden we dat achterhalen.
We voorzagen zowel de auto van instrumenten
als de autocoureur
om een glimp op te vangen van wat er omging
in hun hoofd terwijl ze dit deden.
Dit is Dr. Lene Harbott die elektroden plaatst
op het hoofd van John Morton.
John Morton, een voormalige Can-Am en IMSA-coureur,
was ook kampioen in Le Mans.
Fantastische chauffeur, graag bereid om met studenten
samen te werken voor dit soort onderzoek.
Ze zet elektroden op zijn hoofd
om de elektrische activiteit in John's hersenen
te registreren terwijl hij het parcours aflegt.
Met een paar van elektroden op zijn hoofd
kunnen we niet precies weten wat hij denkt.
Maar neurowetenschappers kunnen uit de patronen
enkele zeer belangrijke aspecten afleiden.
Zo produceert een brein in rust
vooral alphagolven.
Thetagolven zijn gekoppeld
aan cognitieve activiteit zoals visuele verwerking
waar de bestuurder nogal mee bezig is.
We meten dit
en kijken naar de relatieve intensiteit
tussen thetagolven en alphagolven.
Dit is een maat voor geestelijke belasting,
hoe hard de chauffeur moet denken
op elk punt langs het parcours.
We wilden nagaan of we dit konden opnemen op de weg.
Daarom zuidwaarts naar Laguna Seca.
Laguna Seca is een legendarisch parcours
halverwege Salinas en Monterey.
Er zit een bocht in, de 'Kurkentrekker',
een chicane, gevolgd door een snelle
rechtse bocht in een sterke afdaling.
Ze legden het me zo uit:
je richt je op een struik in de verte
en als de weg gaat dalen, besef je dat het een boomtop was.
Dankzij het Revs Programma in Stanford
konden we John daar mee naartoe nemen
en hem achter het stuur zetten
van een 1960 Porsche Abarth Carrera.
Het leven is veel te kort voor saaie auto's.
Hier zie je John op het parcours.
Hij gaat bergop -- oh, iemand vond dat leuk --
en je kan zijn geestelijke belasting
hier aan deze rode balk afmeten
terwijl hij dichterbij komt.
Nu moet hij terugschakelen
en vervolgens linksaf slaan.
Uitkijken naar de boom en dan naar beneden.
Zoals verwacht een behoorlijk uitdagende taak.
Je ziet zijn geestelijke belasting pieken
zoals je kan verwachten met iets
van dit niveau van complexiteit.
Maar echt interessant zijn stukken van het parcours
waar zijn geestelijke belasting niet verhoogt.
Ik neem jullie nu mee
naar de andere kant van het parcours.
Derde bocht. John komt in die bocht
en de achterkant van de auto begint te slippen.
Dat moet hij corrigeren door bij te sturen.
Let op terwijl John dit hier doet.
Let op de geestelijke belasting en het sturen.
De auto begint te slippen, een dramatisch corrigerend manoeuvre,
en geen enkele wijziging in de geestelijke belasting.
Geen uitdagende taak.
In feite volledig reflexief.
Onze dataverwerking zit nog in het beginstadium,
maar het lijkt erop
dat deze fenomenale prestaties
instinctief zijn.
Het zijn dingen die ze simpelweg geleerd hebben.
Het vereist zeer weinig geestelijke belasting
om deze geweldige prestaties uit te voeren.
En hun acties zijn fantastisch.
Dit is precies wat je moet doen
om de auto in deze situatie de baas te blijven.
Dit heeft ons een enorm inzicht gegeven
en inspiratie voor onze eigen autonome voertuigen.
We stellen de vraag:
kunnen we ze een beetje minder algoritmisch
en een beetje meer intuïtief maken?
Kunnen we deze reflexen ontwikkelen
die eigen zijn aan de allerbeste autocoureurs,
ze overbrengen naar eigen onze auto's,
en misschien in de toekomst zelfs
in je eigen wagen?
Dat zou een grote stap zijn
op weg naar autonome voertuigen
die de beste chauffeurs evenaren.
Maar het heeft ons nog wat dieper laten nadenken.
Willen we iets meer van onze auto
dan gewoon een chauffeur zijn?
Willen wij een auto die misschien ook een partner, een coach is,
iemand die zijn inzicht in de situatie kan gebruiken
om onze eigen mogelijkheden te ontwikkelen?
Kan de technologie niet alleen de mens vervangen,
maar ons het niveau van reflexen en intuïtie doen bereiken
dat we allemaal zouden aankunnen?
Als we in deze technologische toekomst vooruitgaan,
zouden jullie daar even moeten over nadenken.
Wat is de ideale balans tussen mens en machine?
Terwijl we daarover nadenken,
kunnen we inspiratie halen
uit de absoluut fantastische mogelijkheden
van het menselijk lichaam en de menselijke geest.
Bedankt.
(Applaus)