Przedstawię paru znajomych i kilka opowieści,
o których dotąd nie mówiłem publicznie,
aby zobrazować ideę,
potrzebę i nadzieję
na zreformowanie opieki zdrowotnej na świecie.
24 lata temu, na drugim roku college'u,
doświadczyłem serii omdleń. Bez alkoholu.
Wylądowałem w ośrodku zdrowia dla studentów.
Zrobili kilka badań i stwierdzili:
"Problemy z nerkami".
Zanim się obejrzałem, wpadłem w 6-miesięczny wir
badań, utrapień i zmartwień,
przy udziale 6 lekarzy z 2 szpitali
w starciu medycznych tytanów,
próbujących ustalić, który lepiej wie,
co jest ze mną nie tak.
Jakiś czas później, w poczekalni USG
zjawia się cała szóstka lekarzy naraz
i myślę sobie: "Oj, niedobrze".
Ich diagnoza była taka:
"Ma pan dwie rzadkie choroby nerek,
które je ostatecznie zniszczą.
W układzie odpornościowym znajdują się komórki rakopodobne
i musimy natychmiast rozpocząć leczenie.
Nie nadaje się pan do przeszczepu nerek
i pewnie nie pożyje dłużej niż dwa czy trzy lata".
Ze względu na powagę tej ostatecznej diagnozy
natychmiast mnie to wszystko pochłonęło,
wszedłem w rolę umierającego pacjenta
zgodnie z otrzymanym harmonogramem.
Wtedy poznałem w poczekalni pacjentkę o imieniu Verna,
która stała się moją bliską przyjaciółką.
Zabrała mnie raz do biblioteki medycznej,
przestudiowała te diagnozy i choroby
i powiedziała: "Ludzie, którzy na to chorują,
mają zazwyczaj po 70, 80 lat.
Oni nic o tobie nie wiedzą. Otrząśnij się.
Przejmij kontrolę nad zdrowiem i wróć do normalnego życia".
Tak zrobiłem.
Ci, którzy mnie tak diagnozowali,
nie byli złymi ludźmi.
W rzeczywistości to cudotwórcy,
ale pracują w wadliwym, drogim, źle zorganizowanym systemie.
Nasze zdrowie zależy od szpitali i klinik,
specjaliści patrzą tylko na poszczególne części ciała,
ich diagnozy są domysłami. Dostajemy mieszanki leków.
Jeśli coś się nie sprawdza, to umierasz.
System wspierają też bierni pacjenci,
którzy go akceptują i nie zadają pytań.
Problem z tym modelem polega na tym,
że jest globalnie niezrównoważony
i finansowo nieprzystępny.
Musimy stworzyć system indywidualnej opieki zdrowotnej.
Jak on wygląda
i jakie nowe technologie i role narzuci?
Najpierw przedstawię wam
moją nową przyjaciółkę, Libby,
do której się przywiązałem przez ostatnie pół roku.
To Libby, a raczej zdjęcie USG przedstawiające Libby.
Przeszczepiona nerka, której miałem nigdy nie otrzymać.
To zdjęcie zrobiliśmy parę tygodni temu.
Na krawędzi zdjęcia widać
niepokojące ciemne plamki.
Teraz przeprowadzimy badanie na żywo,
aby zobaczyć, jak się ma Libby.
To nie defekt odzieżowy. Muszę zdjąć pasek.
Pierwszy rząd może być spokojny.
(Śmiech)
Użyję urządzenia firmy Mobisante.
Jest to przenośne USG.
Można je podłączyć do smartfona albo do tabletu.
Mobisante znajduje się w Redmond, w stanie Waszyngton.
Nauczyli mnie, jak samemu wykonywać badanie.
Nie wolno im tego robić. Pacjentom nie wolno tego robić.
To tylko wersja demo, żeby było jasne.
Muszę nałożyć żel.
Teraz pierwszy rząd naprawdę zaczyna się denerwować. (Śmiech)
Chcę przedstawić wam dr. Batiuka,
który też jest moim przyjacielem.
Jest teraz w szpitalu Legacy Good Samaritan w Portland, w stanie Oregon.
Doktorze Batiuk, dobrze mnie pan słyszy?
I czy widzi pan Libby?
Thomas Batiuk: Witaj, Eric.
Wyglądasz na zajętego. Co u ciebie?
Eric Dishman: W porządku. Właśnie się rozbieram
przed kilkuset ludźmi. To cudowne.
Chciałem tylko sprawdzić, czy to dobre zdjęcie?
Wiem, że chce pan sprawdzić, czy te plamki nadal tam są.
TB: Popatrzmy przez chwilę,
jak się prezentuje sytuacja.
ED: Dobrze. TB: Przesuń trochę do wewnątrz,
bliżej środka.
Tak jest dobrze. Teraz trochę w górę.
Dobra, zatrzymaj obraz. Ten jest dobry.
ED: W porządku. W zeszłym tygodniu
kazał mi pan zmierzyć tę plamkę po prawej.
Mam to znowu zrobić?
TB: Tak, zróbmy to.
ED: W porządku. Trochę trudno mierzyć,
z jedną ręką na brzuchu,
ale chyba mi się udało.
Zapiszę obraz i prześlę go panu.
Co oznacza ta ciemna plamka?
Trochę mnie niepokoi.
TB: U wielu ludzi po przeszczepie nerki
powstaje małe nagromadzenie płynu koło nerki.
Zazwyczaj nie powoduje problemów,
ale należy to kontrolować,
więc cieszę się, że dziś mogliśmy na to spojrzeć
i upewnić się, że nie rośnie i nie stwarza problemów.
Bazując na innych zdjęciach,
jestem zadowolony z tego, jak to dzisiaj wygląda.
ED: Sprawdzimy to ponownie, gdy przyjadę.
Za parę tygodni mam copółroczną biopsję
i dam ją panu wykonać w klinice,
bo sam raczej nie dam rady.
TB: Dobry wybór. ED: Dziękuję, dr Batiuk.
To, co tutaj widzicie,
to przykład przełomowych technologii,
mobilnych, społecznych i analitycznych technologii.
To na nich oprze się indywidualna opieka zdrowotna.
Istnieją trzy filary
indywidualnej opieki zdrowotnej:
łatwy dostęp, sieć opieki i personalizacja.
Widzieliście próbkę pierwszych dwóch filarów
w mojej rozmowie z dr Batiukiem.
Zacznijmy od łatwego dostępu do opieki.
Ludzie wymyślili szpitale i kliniki
około roku 1780. Czas zaktualizować sposób myślenia.
Trzeba uwolnić klinicystów i pacjentów
od wymogu podróży do wyznaczonej
fizycznej placówki dla uzyskania opieki,
bo te miejsca są często niewłaściwym,
a także najdroższym sposobem leczenia.
Czasem to wręcz niebezpieczne miejsce dla najbardziej chorych,
zwłaszcza w czasach bakterii odpornych na antybiotyki
i zakażeń nabywanych w szpitalach.
Wiele państw od razu pominie ośrodki,
bo nigdy nie będzie ich stać
na wielkie, nowoczesne ośrodki medyczne.
Z doświadczenia wiem, że szpitale
mogą być bardzo niebezpieczne dla młodych.
To ja w trzeciej klasie.
Poważnie złamałem sobie łokieć, musiałem mieć operację
i bałem się, że ostatecznie stracę rękę.
Podczas rekonwalescencji w szpitalu dostałem odleżyn.
Doszło do zakażenia odleżyn
i dostałem antybiotyk, który wywołał uczulenie.
Całe ciało nie wytrzymało
i zakażenie dostało się wszędzie.
Im dłużej byłem w szpitalu, tym bardziej byłem chory
i koszty rosły.
Każdego roku przytrafia się to milionom ludzi na świecie.
W indywidualnej opiece zdrowotnej, o której mówię,
modelem standardowym powinna być opieka w domu,
a nie w szpitalu lub w klinice.
Żeby zasłużyć sobie na miejsce w tych ośrodkach
trzeba być odpowiednio ciężko chorym.
Do smartfonów, które już posiadamy,
można podłączyć urządzenia diagnostyczne, np. USG
i wiele innych.
Mają już wbudowane czujniki,
które pozwolą monitorować parametry życiowe
i prowadzić kontrolę behawioralną, wcześniej niespotykaną.
Wielu z nas będzie miało implanty,
kontrolujące stan krwi
i poziom białka w czasie rzeczywistym.
Oprogramowanie także staje się coraz mądrzejsze.
Pomyślcie o trenerze, internetowym agencie,
który pomoże mi bezpiecznie sprawować nad sobą opiekę.
Podobna interakcja, jak widzieliśmy z USG,
będzie przetwarzać obraz w czasie rzeczywistym
i urządzenie będzie mówić: "Góra, dół, lewo, prawo,
to idealne położenie, prześlij obraz
do lekarza".
Podłączenie tych urządzeń do sieci,
da nam łatwy dostęp do opieki,
potrzebujemy teraz zespołu,
który pomoże nam tego wszystkiego używać.
To prowadzi nas do drugiego filaru:
sieci opieki.
Musimy wyjść poza paradygmat
odizolowanych specjalistów, skupionych na częściach pacjenta,
do multidyscyplinarnych zespołów, dbających o całość.
Dzisiejszy brak koordynacji opieki jest w najlepszym wypadku drogi,
a w najgorszym - śmiercionośny.
80% błędów medycznych wynika
ze złej komunikacji i koordynacji
między członkami zespołów medycznych.
Sam, lata temu, na studiach magisterskich,
kiedy leczyłem nerkę,
nagle usłyszałem: "Chyba ma pan problem z sercem".
Miałem palpitacje.
Badali mnie przez 5 tygodni,
co było kosztowne i przerażające, aż wreszcie pielęgniarka zauważyła
moją listę leków,
którą przynosiłem na każdą wizytę,
i mówi: "O rany".
Trzej różni specjaliści przepisali mi
trzy różne wersje tego samego leku.
Nie miałem problemu z sercem tylko z przedawkowaniem.
Miałem problem z koordynacją opieki zdrowotnej.
Każdego roku przytrafia się to milionom ludzi.
Chcę zastosować dostępną technologię i sprawić,
by opieka zdrowotna stała się skoordynowanym sportem zespołowym.
Teraz coś, co mnie najbardziej przeraża.
W opiece zdrowotnej otrzymanej w szpitalach i klinikach na całym świecie
pierwszy raz doświadczyłem prawdziwie zespołowej opieki
dopiero w Legacy Good Samaritan
przez ostatnie pół roku.
To zdjęcie zespołu z Legacy, gdy kończyłem studia.
Jest tu kilku znajomych. Widać dr Batiuka.
Właśnie z nim rozmawialiśmy. Tu jest Jenny, pielęgniarka,
Allison, która pomogła w kierowaniu listą do przeszczepu.
Wielu innych ludzi nie ma na zdjęciu:
farmaceuta, psycholog, dietetyk,
nawet doradczyni finansowa, Lisa,
która pomogła nam z ubezpieczeniem.
Płakałem w dniu ukończenia studiów.
Powinienem być szczęśliwy, bo czułem się na tyle dobrze,
że mogłem wrócić do zwykłych lekarzy,
ale płakałem, bo czułem więź z tym zespołem.
Teraz najważniejsze.
Pozostali ludzie na tym zdjęciu to ja i moja żona, Ashley.
Legacy nauczyło nas, jak opiekować się mną w domu,
aby odciążyć szpitale i kliniki.
Tylko w taki sposób działa ten model.
Mój zespół pracuje w Chinach
nad jednym z takich modeli samoopieki
w ramach projektu, który nazwaliśmy Miasta Przyjazne Seniorom.
Próbujemy pomóc w stworzeniu sieci społecznej,
która pomoże namierzać i uczyć seniorów samo-opieki
i uczyć też członków ich rodzin
lub społecznych wolontariuszy medycznych.
Chcemy też stworzyć internetową sieć wymiany,
gdzie na przykład mogę ofiarować 3 godziny opieki dziennie twojej mamie,
jeżeli ktoś inny pomoże mi z rozwożeniem posiłków.
I to wszystko przez internet.
Chcę wam dzisiaj powiedzieć,
że święta i poniekąd wyidealizowana
relacja lekarz-pacjent, czyli jeden na jednego,
to relikt przeszłości.
Przyszłością opieki zdrowotnej są mądre zespoły
i lepiej, żebyście zostali częścią takiego zespołu.
Ostatni filar to personalizacja opieki.
Łatwy dostęp do opieki i sieć opieki
znacząco przyczynią się do usprawnienia opieki zdrowotnej,
ale wciąż opieramy się na zbyt wielu domysłach.
W 1948 r. opracowano losowe badania kliniczne,
aby wynaleźć leki na gruźlicę.
Nie zrozumcie mnie źle, są one ważne.
Przeprowadzone badania ludności stworzyły
masę cudownych leków, które ocaliły miliony osób.
Ale rzecz w tym, że opieka zdrowotna
traktuje nas jako przeciętne, a nie wyjątkowe jednostki.
Koniec końców
pacjent to nie to samo, co badana populacja.
Stąd właśnie bierze się zgadywanie.
Powstające technologie,
wysokowydajne systemy obliczeniowe, analityka,
wielkie dane, o których wszyscy mówią,
umożliwią nam stworzenie modelu prognozującego dla każdego
jako indywidualnego pacjenta.
Magia polega tu na eksperymentach z awatarem
w komputerze, a nie na żywym ciele.
Oto dwa przykłady
personalizacji opieki z mojego doświadczenia.
Pierwszy był prosty. Zrozumiałem, że wszystkie zespoły medyczne
optymalizowały leczenie tak, by wydłużyć mi życie.
To kwestia honoru: jak długo utrzymają pacjenta przy życiu.
Ja optymalizowałem życie pod względem jakości życia,
a jakość życia to dla mnie czas na śniegu.
Wymogłem, by wpisali mi do karty "Cel pacjenta:
niskie dawki leków przez dłuższe okresy,
skutki uboczne sprzyjające jeżdżeniu na nartach".
Myślę, że dlatego osiągnąłem długowieczność.
Uważam, że terapia "na śniegu" była tak samo ważna,
jak leki, które przyjmowałem.
Swoją drogą nie da się personalizować opieki,
jeśli pacjent nie zna własnych celów,
opieka pozna je dopiero, gdy ty je znasz.
Drugi przykład:
byłem wczesnym królikiem doświadczalnym.
Miałem to szczęście, że zsekwencjonowano mi cały genom.
Przetwarzano go 2 tygodnie
na najlepszych serwerach firmy Intel,
a kolejne 6 miesięcy zajęło ludziom i komputerom
rozpracowanie wszystkich danych.
Pod koniec powiedzieli: "Tak,
diagnozy starcia medycznych tytanów,
postawione lata temu, były błędne
i mamy lepsze widoki na przyszłość".
Intel pracuje nad skróceniem czasu
przetwarzania danych dla zindywidualizowanej medycyny
z miesięcy i tygodni do godzin.
Ma to być dostępne nie tylko w dużych systemach komputerowych,
w czołowych szpitalach badawczych na całym świecie,
ale ogólnodostępne, aby każdy pacjent i każda klinika
mieli dostęp do całego sekwencjonowania genomu.
Taka personalizacja opieki,
od celów pacjenta aż po genetykę,
będzie najistotniejszą zmianą w opiece zdrowotnej,
której będziemy świadkami za naszego życia.
Te trzy filary indywidualnej opieki zdrowotnej:
łatwy dostęp, sieć opieki, personalizacja opieki
częściowo są już wdrażane.
Jednak ta wizja się nie sprawdzi,
jeżeli nie obejmiemy nowych ról jako opiekunowie i pacjenci.
Moja przyjaciółka Verna powiedziała:
Otrząśnij się i przejmij kontrolę nad swoim zdrowiem.
Bo główny cel tych technologii
to nowe, efektywne sposoby
opieki nad innymi oraz samym sobą.
Właśnie w takim duchu chcę przedstawić wam
moją ostatnią przyjaciółkę.
Tracey Gamley oddała mi tę niemożliwą nerkę,
której nigdy nie miałem mieć.
(Brawa)
Tracey, opowiedz jak to jest być dawcą.
Tracey Gamley: Dla mnie było to naprawdę łatwe.
Spędziłam tylko jedną noc w szpitalu.
Przeprowadzono laparoskopię,
więc mam tylko 5 niewielkich blizn na brzuchu,
dostałam 4-tygodniowe zwolnienie z pracy
i wróciłam do normalnego życia
bez żadnych zmian.
ED: Nie będę miał pewnie już więcej okazji
powiedzieć ci tego przed tak dużą publicznością.
"Dziękuję" wydaje się banalnym słowem,
ale dziękuję ci z całego serca za uratowanie mi życia.
(Brawa)
Ta oraz inne sceny TED
skupiają się częstona celebrowaniu innowacji
oraz nowych technologii
i ja to dzisiaj tutaj zrobiłem.
Prelegenci mówili o niesamowitych rzeczach:
sztucznych nerkach, nawet drukowanych, które mają się wkrótce pojawić.
Jednak póki te niesamowite technologie
nie będą dostępne dla wszystkich, a nawet gdy będą,
to do nas należy opieka nad innymi, a nawet ratowanie im życia.
Mam nadzieję, że zapewnicie indywidualną opiekę zdrowotną
sobie i wszystkim. Bardzo dziękuję.
(Brawa)