میخوام کمی از داستان ها و مطالب شخصی خودم را براتون بگم
که تا بحال در موردشون در جمع صحبتی نکردم
تا بتونم ایده، نیاز، و امید به
بازسازی سیستم‌های مراقبت‌های پزشکی
را در دنیا برایتان بگویم
۲۴ سال پیش، وقتی که سال دوم کالج بودم،
چندبار از حال رفتم در حالیکه هیچ الکلی استفاده نکرده بودم
و عاقبت کارم به درمانگاه دانشکده رسید،
اونها یک سری کار آزمایشگاهی انجام دادند و بلافاصله برگشتند و
گفتند ، "مشکل کلیه" است.
و من قبلا این رو میدونستم
قبلا شش ماه تحت تست و آزمایش و دردسر
با ۶ دکتر توی ۲ تا بیمارستان بودم
با کلی تناقض در یافته های پزشکی
تا متوجه شوند که کدوم یکی از کلیه‌هایم سالم هست
و مشکل من چیست.
و توی اتاق انتظار نشسته بودم منتظر نتیجه آزمایش سونوگرافی بودم
که دیدم این شش تا دکتر با هم اومدن توی اتاق
با خودم گفتم " اوه اوه، این دیگه خبر بدی‌ست"
و تشخص اونها این بود:
اونها گفتند، " تو دو نوع بیماری کلیوی داری که خیلی نادر هستند
و عاقبت کلیه های تو رو نابود می‌کنند،
یک سری سلول های شبیه سرطان در سیستم دفاعی بدنت داری
که باید همین الان شروع به درمانش کنیم،
و تو هیچ وقت نمیتونی پیوند کلیه بزنی
و فکر نکنیم که تو بتونی ۲ تا ۳ سال دیگه زنده بمونی
خُب، با این حال بدی که از این تشخیص به من دست داد
این مرض تمام بدنم رو در بر گرفت،
و تلقین کردم که دیگه من یک بیمارم که
طبق برنامه ای که بهم دادن بزودی می‌میرم
تا اینکه روزی بیماری بنام "ورنا" رو در اتاق انتظار دیدم،
که دوست بسیار صمیمی من شد و یک روز من رو
با خودش به آزمایشگاه تشخیص برد
و یک سری تحقیقاتی رو این تشخصی مریضی من داد
و گفت، "اریک" این دکترایی که این تشخیص رو دادن
حدودا ۷۰ تا ۸۰ سال سن دارند
و از تو هیچ چیزی نمیدونند. از خواب بیدار شو
درمان و سلامتت رو خودت بعهده بگیر و به زندگی عادی ادامه بده
و من اینکار رو کردم.
اما، افرادی که این تشخصی های عجیب رو دادند
واقعا آدمهای بدی نبودند.
در واقع، اونها متخصصینی بودند در کارشون معجزه می‌کردند،
اما اونها با سیستم پر اشکال و بسیار گران قیمتی کار می‌کردند که کاملا اشتباه تنظیم شده بود
اون سیستم کاملا برای هر نوع مراقبت پزشکی نیاز به بیمارستان و کلینیک داره
اون سیستم کاملا به متخصص هایی وابسته هست که ققط بخشی از بدن ما رو بررسی میکنند
اون سیستم کاملا رو تشخیص‌های شانسی و ترکیبات دارویی کار میکنه،
و نتیچه اینکه یا خوب میشی و یا می‌میری.
این سیستم به بیماران غیرفعال وابسته است
که فقط هر چی بشنوند رو قبول می‌کنند و هیچ سوال نمی‌کنند.
حالا مشکل این سیستم
اینه که دیگه این سیستم در دنیا قابل قبول نیست.
دیگه کسی نمی‌تونه به این سیستم اعتماد کنه.
ما نیاز به نوآفرینی سیستمی داریم که من بهش میگم "سیستم پزشکی انفرادی/شخصی"
اما یک سیستم پزشکی شخصی چه چطوری‌ست،
و چه تکنولوژی ها و کارهای جدیدی داره؟
خوب، الان بهتون میگم
یکی از دوستان جدیدم بنام "لیبی"،
کسی که توی ۶ ماهه گذشته خیلی بهش وابسته شدم.
این ایبی هست، یا در واقع، این یک عکس سونوگرافی از لیبی هست.
این همون پیوند کلیه ای هست که من هیچ وقت نباید انجام میدادم.
این عکسی هست که من چند هفته پیش گرفتم برای امروز،
و اگه نگاه کنید می بینید که روی لبه های این عکس،
نقطه‌های تاریکی رو می بینید که خیلی نگرانم کرده بودند.
حالا، ما می‌خواهیم یک تست واقعی و زنده رو انجام بدیم
که ببینیم لیبی چطور کار میکنه.
باید کمر بندم رو دربیارم، نگران نباشید چیزی نیست.
شمایی که ردیف اول نشستین نگران نباشید چیزی نیست.
(خنده حاضرین)
میخواهم از یک دستگاه ساخت شرکت موباسنت استفاده کنم.
که یک سونوگرافی سیار هست.
میتوان این را به گوشی موبایلتون یا به تبلت وصل کرد.
موباسنت در شهر ردموند در واشنگتن هست،
و اونها به من یاد دادن که چطور از این دستگاه استفاده کنم.
اونها مجوز استفاده از این دستگاه رو ندارن و بیماران هم نباید از این دستگاه استفاده کنند.
این فقط یک مدل نمایشی هست. لطفا در جربان باشید
بسیار خوب، اجازه بدین کمی ژل بزنم
حضاری که ردیف جلو نشستند خیلی نگران هستند( خنده حاضرین)
و من میخواهم شما رو به دکتر بتیک که یکی از دوستان
دیگه من هست معرفی کنم.
اون در بیمارستان شامارتین در در پرتلند ایالت اُرگان کار میکنه.
صبر کنید یک آزمایش کنیم، سلام دکتر بییک صدای من رو درست داری؟
و اینکه آیا میتونی لیبی رو ببینی؟
آقای بتیک : سلام اریک
به نظر سرت شلوعه، چطوری؟
اریک: خوبم، فقط دارم لباسام رو
در حضور چندصد نفر آدم در میارم، خیلی عالیه
خوب، من فقط می خواستم ببینم این همون عکسی هست که تو می خواهی؟
و می‌خواهم که تو نگاه کنی و ببنی که اون لکه های تاریک هنوز اونجا هستند یا نه.
دکتر: بسیار خوب، بًگذار اون اطراف کمی اسکن شود،
یک تصویری از اونجا به من بده.
اریک: خیلی خوب، دکتر: یکم ببرش داخل،
یکم به سمت داخل
بسیار خوب، آره خوبه، یکم ببرش بالاتر؟
بسیار خوب ،همونجا تصویر رو ثابت کن، برای من خوبه.
اریک: خیلی خوب، هفته قبل که اینکار رو کردم،
شما از من خواستی که اون نقطه های تاریک رو اندازه بگیرم.
میخوای دوباره اینکار رو بکنم؟
دکتر: آره، بد نیست، اینکار رو بکن.
اریک: بسیار خوب، این کار سختی هست
با یک دست روی شکمت و یک دست برای اندازه گیری،
اما فکر کنم تونستم انجامش بدم،
و حالا عکس رو ذخیره میکنم و برات میفرستم.
حالا کمی برام توضیح بده که این لکه های سیاه چی هستند؟
اینها چیزایی نیستند که من دوستشون داشته باشم.
دکتر: خیلی از کسانی که پیوند کلیه انجام میدن
و یکم مایع اطراف کلیشون جمع میشه.
در بیشتر مواقع اتفاق خطرناکی نمی افته،
اما خوبه که یک بررسی کنیم،
الان خوشحالم که موقعیتی پیش اومد که بهش یک نگاه بندازیم،
تا مطمئن شوم که اینها بزرگ نشدن و مشکلی برات ایجاد نمیکنند.
طبق عکس های دیگه ای که ما داریم،
من از تصاویر امروز خوشحالم.
اریک: عالیه فکر کنم وقتی که بیام اونجا میشه دوباره بررسی کنیم.
تا چند هفته دیگه باید نمونه برداری شش ماهه رو انجام بدم،
و میام که توی کلینیک برام اون رو انجام بدی،
چون فکر نکنم که خودم بتونم اون رو انجام بدم.
دکتر: آره پیشنهاد خوبی هست اریک : بسیار خوب سپاسگزارم دکت بتیک.
بسیار خوب، چیزی که الان دیدین
نمونه یکی تکنولوژی جدید
موبایل و تکنولوژی های آنالیزی و اجتماعی هست.
اینها اصول و مبانی هستند که قراره سیستم های پزشکی شخصی رو ممکن بکنه.
حالا، سه رکن اساسی در
این سیستم پزشکی شخصی وجود داره که می خواهم براتون توضیح بدم،
و اونها عبارتند از، مراقبت درهمه جا، مراقبت شبکه ای، و شخصی سازی مراقبت.
الان شما کمی از دو گزینه اولی را در
تعاملی که با دکتر بتیک داشتم دید.
حالا اجازه بدین در مورد مراقبت در همه جا صحبت کنیم.
انسان ها نظریه ساخت بیمارستان و کلینیک رو در
حدودا سالهای ۱۷۸۰ ابداع کردند. الان وقته این هست فکرمان کمی جدیدتر کنیم.
ما باید بیمار رو از بیمارستان و کلینیک جدا کنیم
از ایده رفتن به یک
ساختمانی که کارهای پزشکی رو انجام بدن،
چون معمولا این طور جاها اصلا ابزارمناسبی نیستند،
گران‌ترین وسیله برای انجام دادن.
و حتی این جاها مراکز نا امنی هستند که بیماران مریضمون رو بفرستیم،
بویژه در زمانه پر از بیماری
و عفونت هایی که همه بیمارستان ها رو فرا گرفتند.
و خیلی از کشورها که دارند از این عفونت ها ضربه پذیر می‌شوند
چون اونها هیچ وقت نمی‌تونند هزینه های ساخت
ساختمانهای پزشکی غول آسایی را که کشورهای زیادی در جهان آنها را ساختند را بپردازند.
حالا من شخصا فهمیدم که بیمارستان
میتونه یک محل بسیار خطرناک در سنین جوانی باشه.
این من هستم در سال سوم
آرنجم رو خیلی وحشتناک شکستم و مجبور بودم که عمل جراحی انجام بدم،
نگران بودم که عاقبت ممکنه بازوی خودم رو از دست بدم.
زمانیکه داشتم توی بیمارستان بهبود پیدا میکردم مریضی زخم‌ بستر گرفتم.
و اون ضخم بسترها عفونی شدند،
و پزشکان به من آنتی بیوتیک هایی دادند که بدن من بهشون حساسیت نشون میداد،
و حالا تمام بدن من آلوده شده،
وخیلی از انها عفونی شدند.
هر چی بیشتر توی بیمارستان میموندم، بیشتر مریض میشدم،
و هزینه اون بیشتر میشد،
و این اتفاق سالانه برای میلیون ها بیمار در سراسر دنیا اتفاق میفته.
آینده سلامت شخصی که من در موردش حرف میزنم
میگه که مراقبت باید در منزل بیمار انجام بشه،
و نه در بیمارستان و کلینیک.
شما باید بتونید راهتون رو در این مسیر باز کنید
و در صورتی که به سختی مریض شدید از کلینیک یا بیمارستان استفاده کنید.
این موبایلهای هوشمندی که داریم استفاده میکنیم
امروزه براحتی میتونند به ابزارهای تشخیص طبی مثل سونوگرافی،
و خیلی چیزای دیگه مجهز بشند،
و همینطور که حسگرها در این دستگاه ها اضافه می‌شدند،
ما میتونیم علایم حیاتی
و علایم رفتاری رو مانیتور کنیم به شکلی که تا کنون میسر نبود.
خیلی از ما دستگاه هایی در بدنمون خواهیم داشت که بتونند
بطور آنی ترکیبات شیمیایی خونمون رو و
پروتئین های ما رو کنترل کنند.
و تازه نرم افزارها دارن هوشمندتر میشند، درسته؟
یک مربی و یا یک واسطه آنلاین رو تصور کنید،
که داره به من آموزش میده که چطور ازخودم مراقبت کنم.
مثل همین کاری که من الان با دستگاه سونوگرافی کردم
یعنی همان موقع پردازش تصویررا خواهیم داشت،
و دستگاه به من خوهد گفت بالا، پایین، چپ، راست
آه. اریک اینجا جای خوبی هست که عکس رو بگیری
و برای دکترت بفرستی.
حالا اگر شما همه این دستگاه های متصل رو داشته باشید
که بتونند همه جا به ما کمک کنند،
این میتونه یک دلیل باشه که به یک گروه داشته باشیم
که بتونه با این چیزها محاوره کنه،
این همون رکن دومی هست که می خواهم در موردش صحبت کنم،
مراقبت شبکه ای.
ما باید کمی فراتر از این پدیده بریم
و بجای اینکه متخصصین مجزا از قسمت های خاص بدنمون مراقبت کنند
تیمهای همه کاره ای باشند که بتونند از کل بدن مراقبت کنند.
مراقبت بدون هماهنگی و بدون همکاری در بهترین شرایط خیلی گرون تمام میشه،
و در بدترین شرایط هم کشنده هست.
۸۰ درصد از خطاهای پزشکی ناشی از
خطاهای ارتباطی و هماهنگی
بین اعضای تیم های پزشکی هستند.
من خودم تجربه ترسناک قلب خودم رو سالهای پیش وقتی در دانشگاه بودم و
برای کلیه ام تحت درمان بودم را داشتم.
و ناگهان به من گفتند "اوه، فکر می‌کنیم که تو مشکل قلبی داری"
و برای همین هست که تپش قلب داری.
اونها من رو ۵ هفته تحت مراقبت و تست--
بسیار گران و خیلی ترسناک گذاشتند--، تا اینکه پرستار در نهایت متوجه یک چیزی
روی این برگه کاغذ - لیست دارو هام
که دارم برای هر جلسه ویزیت پزشکام باخودم میارم شد
و یک دفعه گقت، " وای خدای من."
سه تا متخصص مختلف سه مدل مختلف از یک دارو
رو تجویز کردن.
من مشکل قلبی نداشتم، بلکه مشکل مصرف بیش از حد یک نوع دارو را داشتم.
من مشکل عدم همکاری بین مراقبینم رو داشتم.
و این مسئله برای میلیون ها نفردر سال اتفاق میفته.
من می خواهم از تکنولوژی که همه داریم ازش بهره می بریم استفاده کنم تا بتونم
مراقبت پزشکی رو یه یک همکاری تیمی تبدیل کنم.
حالا این ترسناک ترین چیز برای من شده.
بین همه مراقبت هایی که تا بحال در بیمارستان ها و کلینیک های دنیا داشتم،
اولین باری که یک تجربه پزشکی تیمی درست و حسابی داشتم
همین شش ماه پیش در بیمارستان "لگاسی گود سَم" بود
که این را دریافت کنم.
و این عکس تیم فارغ التحصیل من در بیمارستان" لگاسی" هستند.
گروهی ازشخصیت های جالب را دراینجا می بینید. دکتر بتیک را میتونید تشخیص دهید.
که ما همین الان باهاش صحبت کردیم، این "جینی" هست یکی از پرستاران
" آلیسون" که کمک کرد تا لیست پیوند رو بگیریم،
و کلی آدمی دیگه که توی عکس نیستند،
یک داروساز، یک روانشناسی، یک متخصص تغذیه،
و حتی یک مشاور امور مالی، لیسا؛
که کمک کرد بتونیم با مسائل بیمه کنار بیایم.
روزی که فارغ التحصیل شدم اشک توی چشم هایم جمع شد.
باید خوشحال بودم چون کاملا حالم خوب بود
که میتونم برگردم پیش دکترهای معمولی،
اما گریه کردم چون خیلی به این تیم وابسته شده بود.
که این مهمترین بخش داستان هست.
بقه آدمها توی این عکس من و همسرم " اشلی" هستند.
در بیمارستان لگاسی به ما آموزش داد تا چطوری از خودمون در خونه مراقبت کنیم
تا اونها بتونند بار رو از دوش بیمارستان و کلینیک بردارند.
این تنها راهی هست که این مدل کارساز خواهد شد.
در واقع تیم من در چین روی یکی از این مدلهای
که بیمار از خودش مراقب کنه مشغول به کار هستند
در پروژه ای که ما بهش میگیم شهرهایی که دوستار عمر طولانی هستند.
ما داریم سعی میکنیم که یک شبکه اجتماعی بسازیم
که به اافراد مسن جامعه آموزش بدیم چطور
بتونند مراقب خودشون باشند
و اینکه چطوری بتونند از اعضای خانواده کمک بگیرند
یا داوطلبینی که می‌خواهند در گروه های سلامتی کار کنند،
و همچنین می‌خواهیم یک شبکه آنلاین تبادلی داشته باشیم.
جاییکه مثلا من بتونم سه ساعت در روز مراقب مادر شما باشم،
اگر کسی بتونه به من کمک کنه بتونم غذای خودم رو فراهم کنم،
و ما همه این کارها رو بصورت آنلاین با هم مبادله میکنیم.
مهمترین چیزی که می‌خواهم بهتون بگم اینه که
ترس و احساسات بیش از حد
در روابط یک به یک بین دکتر و بیمار
یک افسانه قدیمی شده است.
آینده سیستم های مراقب ، در کارهای تیمی هست
و کار تیمی به نقع شما خواهد بود
آخرین چیزی که می خواهم در موردش باهاتون صحبت کنم
شخصی کردن مراقبت هست،
چون اگر شما بتونید در هر جایی مراقبت لازم رو دریافت کنید و بتونید مراقبت رابطه ای داشته باشید،
اینها راه طولانی رو برای بهبود سیستم مراقبت سلامت خواند داشت،
اما هنوز کلی کارهای حدسی خواهد بود.
مراقبت های تصادفی در بیمارستان در سال ۱۹۴۸ ابداع شد
که کمک به کصف داروی بیماری سل کنه،
البته اونها خیلی مهم هست، منظورمن رو بد متوجه نشید.
این حجم زیاد مطالعاتی که تاکنون انجام شده
منجر به کشف هزاران داروی معجزه آسا شده که جان میلیون ها نفر رو،
نجات داده، اما مشکل ما این هست که مراقبت های پزشکی
ما رو به عنوان یک فر معمولی درمان میکننند و نه بعنوان یک شخص منحصربفرد،
چون آخر کار،
بیمار فقط یک نمونه از تمام جامعه آماری هست
که روی آن مطالعه شده. این همون چیزی هست که کار ما رو به احتمال و شانس میکشه.
تکنولوزی هایی که دارن ظهور میکنند،
پردازش قدرتمند، قدرت آنالیز، اطلاعات حجیم (Big Data)
که همه دارن در موردش حرف میزنند،
به ما کمک خواهد کرد تا بتونیم بعنوان یک بیمار خاص و منحصر بفرد در مورد هر کدوم
از خودمون پیش بینی هایی رو انجام بدهیم.
و نکته جادویی کار، انجام آزمایش روی نماد من
در نرم افزار است، نه روی بدن خودمن.
من دو تا مثال دارم که می‌خواهم خیلی سریع با شما درمیون بزارم
که برای خودم در زمینه شخصی سازی مراقبت پیش اومده
اولی خیلی ساده بود، در نهایت چندسال پیش
متوجه شدم که کل تیم پزشکی من دارن به افزایش عمر من کمک میکنند.
این مثل یک مدال افتخار هست که چطور اونها میتونند طول عمر یک بیمار رو زیاد کنند
من داشتم زندگی خودم رو برای کیفیت بهترزندگی بهینه میکردم
و کیفیت بهترزندگی برای من به معنی صرف زمان روی برف است.
در نتیجه روی نمودار خودم، ازشون خواستم که هداف بیمار رو بنویسند
مثلا، دز دارویی کمتر در زمان طولانی تر
بدون عوارض برای اسکی کردن.
و من فکر میکنم برای همین هست که الان احساس میکنم عمرم طولانی شده
دارم فکر میکنمم که اون برف درمانی برای درمان من
خیلی مهم و کارساز بود.
حالا مثال دوم شخصی سازی -
شما نمی تونید مراقبت رو شخصی کنید اگر اهداقتون رو ندونید
و سیستم پزشکی هم اون اهداف رو نخواهد دونست تا زمانیکه شما متوجه اون اهداف بشید
اما مثال دومی که میخواهم براتون بگم این هست که
من در ابتدای شروع بیماری خوکچه هندی مبتلا بشدم،
و خیلی خوش شانس بودم که توالی کل ژنوم من درآمد.
حالا این ۲ هفته زمان برد تا روی قوی ترین
اَبَرکامپیوترهای اینتل این مسئله رو پرداش و اون رو شبیه سازی بشه،
و ۶ ماه دیگه هم طول میکشه تا بررسی آن روی انسان امکان پذیر شود
و بتونیم معنا و مفهوم اون همه داده رو بفهمینم.
و آخرش هم اونها خواهند گفت "بله
تمام اون تشخصی هایی که در سالهای گذشته بدلیل تناقض یافته های علمی بوده
به طور کامل اشتباه بوده،
و ما مسیر بهتری رو در پیش رو داریم."
آینده ای که شرکت در سر داره این هست که بفهمه
چطور از کامپیوتر برای داروهای فردی استفاده بشه
از ماه ها و هفته ها تا حتی ساعتها،
تا بتونه چنین ابزاری رو بوجود بیاره،
نه فقط برای ساختن یک بیمارستان سطح اول در سراسر دنیا
اما برای همه ، برای هر بیمار و هر کلینیک
که میتونه به توالی ژنوم دسترسی داشته باشه
و بهتون بگم که این مدل شخصی سازی در درمان
برای همه چیز از اهدافتون گرفته تا ژنتیک شما
مهمترین تغییر قابل توجه خواهد بود
که ما در طول زندگی مون در سیستم درمانی مشاهده خواهیم کرد.
پس این سه رکن سلامتی شخصی،
یعنی درمان فراگیر، درمان شبکه ای و درمان شخصی
در حال اتفاق افتادن هستند،
اما اگر بعنوان بیمار و درمان گر نقش مون رو درست انجام ندیم
این آرزو از بین خواهد رفت.
این همون چیزی هست که دوست من ورنا گفت :
بلند شو و کنترل سلامتی خودت رو بدست بگیر
چون آخر کار این تکنولوژی ها
در مورد افرادی هستند که به سلامتی دیگران
و سلامتی خودشان از راه‌های قدرتمندی توجه می‌کنند.
و این همون روحیه ای هست که من می‌خواهم به شما معرفی کنم
خیلی سریع یکی از دوستانم رو به شما معرفی میکنم.
ترسی گیملی اومد که به من یک کلیه غیرممکن بده
که من هیچ وقت نمی باید میداشتم.
تشویق حضار
ترسی، خیلی سریع به من بگو اهدا کنندگان مثل تو چه حسی دارن.
ترسی گیملی : برای من، خیلی راحت بود
من فقط یک شب توی بیمارستان بودم
عمل جراحی بوسیله لاپراسکوپی انجام شد،
که من فقط ۵ شکاف کوچک روی شکمم داشتم،
و چهار هفته استراحت کردم
و بعد از اون به زندگی طبیعی خودم برگشتم
بدون هیچ تغییر.
بسیار عالی، فکر نکنم دیگه بدونم در حضور چنین جمعیت
زیادی ازت تشکر کنم و بگم مرسی که جون من رو نجات دادی.
حالا "متشکرم" یک کلمه قدیمی و کهنه شده،
اما از صمیم قلب متشکرم که باعث نجات جون من شدی.
تشویق حضار
این صحنه تد TED و تمامی صحنه های دیگر TED
معمولا درباره تجلیل از یک نوآوری و یا
فن اوری‌های جدید هستند،
و من تونستم اون رو امروز اینجا انجام بدم،
و شاهد چیزهای بسیار شگفت انگیزی از سخنران های TED رو می بینم،
منظورم کلیه های مصنوعی و حتی کلیه های قابل چاپ که دارن ظهور میکنند.
اما تا اون زمان که این تکنولوژی های شگفت انگیز
در دسترس ما قرار بگیره و حتی زمانیکه اونها فراهم بشه،
این به ما بستگی داره که به همدیگه اهمیت بدیم و برای هم نگران باشیم و مراقب هم باشیم.
امیدوارم که شما برید بیرون و تلاش کنید تا سیستم مراقبت فردی عملی بشه
برای خودتون و همه. خیلی متشکرم
(تشویق حضار)