Sydney. Całe życie czekałem, żeby przyjechać do Sydney.
W końcu przyleciałem, znalazłem hotel, zameldowalem sie
i tam w lobby natknąłem się na broszurę
festiwalu w Sydney. Przejrzałem ją przelotnie
i natknąłem się na show "Minto: Na żywo".
Tytuł - "Przedmieścia Minto stają się
sceną dla przedstawień
tworzonych przez międzynarodowych artystów
we współpracy z mieszkańcami Minto".
Więc co specjanego ma do siebie to Minto?
Sydney, czego dowiedziałem się w krotce, to miasto przedmieści,
a Minto leży godzinę drogi na południowy-zachód.
Musze powiedizec, ze nie tak wyobrażałem sobie
moj pierwszy dzień w Australii.
Wyobrażałem siebie zwiedzającego Sydney Harbour Bridge lub plażę Bondi,
ale Minto? Ale jestem producentem
i nie mogłem oprzeć się myśli o
teatrze plenerowym. (Śmiech)
Więc, nie zdjając sobie sprawy z potencjalnych korków, Pojechałem tam w piątkowe popołudnie...
i nigdy nie zapomnę tego, co tam zobaczyłem.
Żeby obejrzeć przedstawienia
publiczność chodziła od domu do domu,
a mieszkańcy, którzy występowali jako aktorzy
wychodzili z domów i wykonywali
autobiograficzne tańce na trawnikach
przed swoimi domami. (Śmiech)
Te występy to wynik współpracy z grupą teatralną
z Wielkiej Brytanii, o nazwie Lone Twin.
Lone Twin przyjechał do Minto i pracował
z mieszkańcami i wspólnie stworzyli te tańce.
Jeden incident, australijsko-hinduska dziewczynka, wyszla i
zaczęła tańczyć na swoim trawniku.
Jej ojciec wyjżał przez okno źeby sprawdzić
co powodowalo ten halas i zamieszanie
i wkrotce dołączył do niej.
Chwilę później dołączyła do nich jej młodsza siostra.
I wkrotce cała trójka radośnie
i energicznie tańczyła na trawniku. (Śmiech)
Przechodząc tym przedmieściem
byłem zaskoczony i poruszony przez
niesamowite poczucie własności
jakie ta społeczność czuła wobec tych występów.
"Minto: Na żywo" dało mieszkańcom tych przedmieści Sydney
szansę na dialog z międzynarodowymi artystami i umożliwiło świętowanie
różnorodności Sydney na swój wlasny sposob.
Sydney Festival, który stworzył "Minto:Na żywo"
reprezentuje nowy rodzaj festiwalu sztuki XXI wieku.
Te festiwale są radykalnie otwarte.
Mogą zmieniać miasta i społeczności.
Zrozumienie tego wymaga spojrzenia
na nasze początki. I zrozumieć skąd pochodzimy
Nowoczesne festiwale powstały
podczas II Wojny Światowej.
Liderzy cywilni organizowali takie coroczne wydarzenia
w celu świętowania kultury jako
najbardziej podniosłego sposobu wyrażenia ludzkiego ducha.
W 1947 powstał festiwal w Edynburgu
i w Avignon, i setki innych.
podążyły ich śladem
Prace, które tam się pojawiały to była prawdziwa sztuka.
która przyciągnela tam takie gwiazdy jak Laurie Anderson
i Merce Cunningham i Robert Lepage,
którzy pracowali dla tego "nowego ruchu teatralnego"
I to właśnie wtedy powstawały takie ważne przedstawienia jak "The Mahabaharata"
i niezwykły "Einstein on the Beach".
Ale z upływem czasu
te festiwale stały się czymś zwyczajnym,
a kiedy kultura i kapitał nabrały tempa
kiedy Internet zbliżył nas do siebie
to zatarło granicę między sztuką wyższą i niższą,
narodził się nowy rodzaj festiwalu.
Stare festiwale nadal żyły swoim życiem, ale
od Brighton przez Rio do Perth coś nowego zaczęło się pojawiać.
I te festiwale były naprawdę inne.
To są festiwale otwarte, bo tak jak w Minto
ich organizatorzy rozumieją, że dialog
między tym co lokalne i tym co globalne jest niezbędny.
Oni nie boja sie otworzyć sceny i zaprosić publiczność do wzięcia udziału,
do bycia bohaterem, partnerem, a nie biernym widzem.
I są otwarte, bo wiedzą, że wyobraźni
nie da się zamknąć w budynkach.
większość pracy, którą wykonują
jest ściśle związana z konkretnym miejscem.
W tym nowym festiwalu to publiczność
ma grać ważną rolę w tworzeniu przedstawienia.
Grupy jak De la Guarda, której ja jestem producentem, i Punchdrunk
tworzą te niesamowicie interaktywne przedstawienia,
w których publiczność jest w centrum akcji.
Ale niemiecka grupa teatralna Rimini Protokoll
bierze to jeszcze na zupełnie inny poziom.
W cyklu przedstawień, które zawierają "100% Vancouver",
"100% Berlina," Rimini Protokoll tworzy przedstawienia,
które odzwierciedlają społeczeństwo.
Rimini Protokoll wybiera 100 ludzi, którzy reprezentują miasto w którym przedstawienie ma się odbyć
obecnie "aktorzy" dobierani są pod kątem rasy, płci i klasy
w trakcie starannego i bardzo dopracowanego procesu, który rozpoczyna się 3 miesiące wcześniej.
Ta 100 ludzi opowiada sobie historie o sobie
i swoim życiu. I całe to przedsięwzięcie
staje się pocztówką danego miasta w danym momencie.
LIFT zawszy było pionierem jeśli chodzi o użycie lokalizacji.
Oni rozumieją, że teatr i przedstawienie
mogą odbywać się gdziekolwiek:
w szkole,
na lotnisku, (Smiech)
na wystawie sklepowej.
Artyści są odkrywcami. Kto lepiej pokaże nam miasto na nowo?
Artyści mogą nas zabrać do odległego zakątka miasta,
którego sami nie odkryliśmy, albo mogą nas zabrać
do tego budynku, który codziennie mijamy, ale nigdy nie weszliśmy do środka.
Artysta może nam pokazać ludzi,
których byśmy sami nie zauważyli.
Back to Back to australijska grupa składająca się
z ludzi z upośledzeniem umysłowym. Widziałem ich niesamowity pokaz
w Nowym Jorku na terminalu promowym na State Island.
w godzinach szczytu.
Publiczność dostała słuchawki
i została posadzona po jednej stronie terminala.
Aktorzy byli przed nami
pośród podróżujących.
słyszeliśm ich,
w przeciwnym razie moglismy ich nie zauwazyc.
Back to Back tworzy wkomponowany w otoczenie teatr i w ten sposob
delikatnie przypomina nam, że to my wybieramy kogo i co
wycinamy z naszego codziennego życia.
Wiec dialog na poziomie lokalnym i globalnym,
publiczność jako uczestnik, aktor i bohater przedstawienia,
nowatorskie wykorzystanie miejsca - to wszystko
jest istotne dla wspaniałej pracy
fantastycznej francuskiej grupy Royal de Luxe.
ogromne kukły Royal de Luxe'a przyjezdzaja do miasta
i zamieszkuja tam przez kilka dni.
Na przedstawienie "Sultan's Elephant", Royal de Luxe'a
przybył do Londynu czym spowodowal zastoj,opowiadajac
historie o olbrzymiej, małej dziewczynce i jej przyjacielu -
słoniu, podróżującym w czasie.
Na kilka dni zamienili to wielkie miasto
w społeczność, gdzie królowała nieograniczona ilość możliwości.
Gazeta Guardian napisała: "Jeśli w sztuce chodzi o przemiane,
to nie ma bardziej zmieniającego doświadczenia niź ta sztuka
"The Sultan's Elephant" reprezentuje nic innego
jak artystyczną okupację miasta
i oddanie ulic ludziom".
Możemy mówić o ekonomicznym wpływie tych festiwali
na miasta, ale mnie bardziej interesuje coś wiecej.
Jak to, w jaki sposob festiwal pomaga miastu wyrazić się,
jak pozwala mu stać się sobą.
Festiwale promują różnorodność,
angażują sąsiadów w dialog,
pobudzają kreatywność,
oferują możliwości do dumy cywilnej
i poprawiają nasze samopoczucie.
W skrócie - czynią z miast lepsze miejsca to zycia.
Dla przykładu:
Kiedy "The Sultan's Elephant" przyjechał do Londynu
tylko 9 miesięcy po zamachach 7/7, pewien londyńczyk napisał:
"Po raz 1-wszy od zamachu w Londynie
kiedy córka zadzwoniła do mnie usłyszałem radość w jej głosie.
Razem z innymi poszła obejrzeć
"The Sultan's Elephant" i
sprawiło tą wielka przemianę.
Lyn Gardner z Guardian'a napisał,
że świetny festiwal może nam pokazać mapę świata,
mapę miasta i mapę nas samych.
Ale nie istnieje jeden, standardowy modelu festiwalu.
Myślę, że to co jest cudowne w festiwalach,
nowych festivalach, to to, ze naprawdę w pelni uchwycaja
złożoność i ekscytację
tego, w jaki sposob dzisiaj żyjemy.
Dziękuję bardzo. (Brawa)