Kiedy myślicie o elastyczności i wytrzymałości w kontekście technologii jest dużo łatwiej.
Wiem, że zobaczycie dziś osoby,
które będą mówić o przełomowych rzeczach,
ale w technologii zawsze będą kolejne przełomowe rzeczy.
Zatem porównując, bardzo łatwo jest być elastycznym.
Kiedy spojrzymy na to co stało się w Internecie --
w ciągu ostatnich niesamowitych sześciu lat
trudno w ogóle znaleźć dla tego właściwą analogię.
Wiele naszych decyzji, sposób reagowania na różne rzeczy
oraz to czego oczekujemy od przyszłości
zależy od tego jak poszufladkujemy rzeczy
i jak je skategoryzujemy.
Myślę więc, że kuszącą analogią dla boomu i upadku dot-com'ów,
przez który właśnie przeszliśmy jest gorączka złota.
Łatwo myśleć o tej analogii jako całkowicie odmiennej
od innych rzeczy, które moglibyście wybrać.
Po pierwsze, oba wydarzenia są bardzo realne.
W 1849, w czasach Gorączki Złota, wywieziono z Kalifornii
ponad 700 mln $ w złocie. To było bardzo realne.
Internet był również bardzo realny. To realny sposób komunikacji
między ludźmi. Wielka sprawa.
Tam wielki boom. I tu wielki boom. Tam upadek. Tu upadek.
W obu przypadkach było dużo hype'u.
Nie muszę Wam przypominać o hypie
wokół Internetu - np. GetRich.com.
Ale to samo był z Gorączką Złota. "Złoto, złoto, złoto."
68 bogaczy na parowcu Portland. Mnóstwo żółtego metalu.
Niektórzy mają 5 tysięcy. Inni więcej.
Kilku wywozi po 100.000 $
Ludzie bardzo się ekscytowali kiedy o tym czytali.
Eldorado Stanów Zjednoczonych.
Odkrycie niewyczerpalnych złóż złota w Kalifornii.
Widać kolejne wyraźne podobieństwa pomiędzy Gorączka Złota i Gorączką Internetu.
Wielu ludzi porzuciło swoje dotychczasowe zajęcia.
Oto co się wydarzyło -- a Gorączka Złota trwała latami.
Kiedy w 1849 roku ludzie na wschodnim wybrzeżu po raz pierwszy o tym usłyszeli
myśleli, "Eee, to nie jest prawda."
Ale wciąż słyszeli o tych, którzy się bogacili.
W 1850 nadal o tym słyszeli. I nadal myśleli, że to nieprawda.
Ale około 1852 zaczęli myśleć, "Czy ja jestem największym głupkiem na Ziemi,
że nie pędzę do Kalifornii?" No i zaczęli tam pędzić.
Tak przy okazji to działo się na skalę całych społeczności.
Lokalne społeczności na Wschodnim Wybrzeżu zbierały się i całe grupy
10 lub 20 ludzi przeprawiało się karawanami przez Stany Zjednoczone,
aby zakładać firmy.
To zazwyczaj nie były samotne inicjatywy. Jednak bez względu na to
czy byli prawnikami czy bankierami, porzucali to czym się zajmowali i
bez względu na swoje umiejętności, zajmowali się wypłukiwaniem złota.
Ten gość po lewej stronie, Dr. Richard Beverley Cole,
mieszkał w Filadelfii i wybrał się w trasę do Panamy.
Wsiadali na statek do Panamy, przez cieśninę,
a potem na następny statek na północ.
Ten gość, Dr Toland, wyruszył krytym wozem do Kalifornii.
Tu też są podobieństwa. Lekarze porzucający swoje praktyki.
Obaj byli ludźmi sukcesu - jeden internista,
a drugi chirurg.
To samo w Internecie. Mieliście DrKoop.com
(śmiech)
W czasach Gorączki Złota, ludzie dosłownie wyskakiwali ze statków.
Port w San Francisco był w szczycie gorączki zapchany ponad 600 statkami
ponieważ załogi porzucały statki po przybyciu do portu,
aby zająć się poszukiwaniem złota.
Więc dosłownie było tam 600 kapitanów i 600 okrętów.
Przerobili okręty na hotele, bo nie mogli nimi żeglować.
Była gorączka dotcom'ów i była gorączka złota.
Widzieliście też ekscesy
związane z gorączką dotcom'ów i to samo działo się ze złotem.
W owych czasach w forcie San Francisco stacjonowało 1300 żołnierzy.
Połowa z nich zdezerterowała, aby wyruszyć na poszukiwanie złota.
A drugiej połowie nie pozwolono szukać pierwszej połowy
bo obawiano się, że nie wrócą.
(śmiech)
Jeden z żołnierzy tak napisał w liście do domu:
"Walka pomiędzy Dobrem i 6$ miesięcznie
a Złem i 75$ dziennie jest bardzo trudna."
Ponosili też bardzo wysokie koszty w czasie Gorączki Złota.
To pochodzi z Gorączki Złota w Klondike. To Szlak Białe Przejście.
Załadowali muły i konie.
Nie zaplanowali dobrze.
Nie wiedzieli jak daleko będą musieli iść
więc przeładowali konie setkami funtów rzeczy.
Było tak źle, że większość koni zdechła
zanim dotarły do miejsca przeznaczenia.
Zmieniono nazwę szlaku na Szlak Zdechłych Koni.
Kanadyjski Minister Spraw Wewnętrznych napisał wówczas:
"Tysiące jucznych koni leży wzdłuż drogi,
czasami na gałęziach pod urwiskami,
z jukami i torbami tam gdzie spadły,
czasami w splecionych masach wypełniających błotne dziury
stając się jedynym oparciem dla kopyt naszych maszerujących koni,
często, żal powiedzieć, wycieńczonych, ale wciąż żywych,
fakt, którego nie byliśmy świadomi dopóki żałosne szczątki
nie zostały odkryte przez kopyta naszej kawalkady.
Puste oczodoły jucznych zwierząt
przyciągały miriady kruków wzdłuż drogi.
Okrucieństwo jakiego świadkiem był ten szlak,
ból i cierpienie, przez które tak wielu przeszło
są niewyobrażalne. I z pewnością nie do opisania."
Wiecie, co prawda bez smrodu, który temu towarzyszył,
mieliśmy to samo w Internecie: bardzo złe kalkulacje kosztów.
Odtworzę jedną rzecz i zaraz sobie przypomnicie.
Oto reklama, którą puszczano podczas rozgrywek Super Bowl w roku 2000.
(Video):Panna młoda # 1: Mówiliście, że macie duży wybór zaproszeń. Sprzedawca: I mamy.
Panna młoda #2: To dlaczego ona ma moje zaproszenie?
Głos: Co jest małą rzeczą dla jednych... Panna młoda #3: Jesteś mój, malutki.
Głos: może być wielką sprawą dla CIebie. Mąż #1: To twoja żona?
Mąż #2: Nie przez najbliższe 15 minut. Głos: To przecież Twój wyjątkowy dzień.
OurBeginning.com. Życie to wydarzenie, ogłoś to światu.
Jeff Bezos: Trudno domyślić się czego to reklama.
(śmiech)
Ale wydali 3 i pół miliona dolarów
podczas finałów Super Bowl w 2000 r. na emisję tej reklamy.
Mimo tego, że mieli wówczas milion dolarów rocznego przychodu.
A teraz punkt, w którym analogia z Gorączką Złota zaczyna się oddalać,
i to jak sądzę dość drastycznie.
A rzecz w tym, że w przypadku złota, kiedy przyszedł koniec, to przyszedł koniec.
Patrzcie na tego gościa: "W Dawson jest obecnie wielu ludzi,
którzy czują się szczerze rozczarowani.
Przeszli tysiące mil niebezpiecznej drogi, ryzykowali życie, zdrowie i majątek,
spędzili miesiące na najbardziej mozolnej pracy jaką człowiek może wykonywać
i mając potężne oczekiwania
dotarli do celu po to, by odkryć,
że nic tu dla nich nie ma."
Tak to zazwyczaj bywało.
Bo kiedy wyciągniesz ostatni kawałek złota --
a stało się to niewiarygodnie szybko; patrząc na Gorączkę z 1849 --
cały region amerykańskich rzek w ciągu dwóch lat --
przewrócono każdy kamień. A później już tylko wielkie firmy
używające bardziej zaawansowanych technologii wydobywczych
zaczęły wydobywać złoto.
Zatem istnieje dużo lepsza analogia, która pozwala być bardzo optymistycznym
a jest nią porównanie do przemysłu elektrycznego.
Jest wiele podobieństw pomiędzy Internetem a przemysłem elektrycznym.
Trudno żeby ich nie było gdy mowa o przemyśle elektrycznym --
jednym z nich jest fakt, że oba zjawiska przenikają
i dodają potencjału wielu innym dziedzinom.
To nie jest wąska, specjalistyczna dziedzina.
Ale elektryczność to bardzo szeroka dziedzina więc musimy ją zawęzić.
Możemy o niej mówić jako o niewiarygodnym środku transmisji energii.
Jest niewiarygodnym sposobem koordynowania,
w bardzo precyzyjny sposób, przepływu informacji.
Jest wiele interesujących rzeczy w odniesieniu do elektryczności.
Część rewolucji elektrycznej, na której chcę się skupić
to w pewnym sensie złoty wiek urządzeń.
Hitem, który przygotował Świat na urządzenia była żarówka.
Zatem żarówka jest tym co zelektryfikowało świat.
Wcale nie myślano o urządzeniach kiedy kładziono kable.
Myślano o --
wcale nie myślano o umieszczaniu elektryczności w domach.
Umieszczano oświetlenie w domach.
A w rzeczywistości dostarczono elektryczność. Zabrało to sporo czasu.
Zaangażowany był w to potężny kapitał - nic dziwnego.
Rozpruto wszystkie ulice.
To prace w dolnym Manhattanie
gdzie zbudowano jedne z pierwszych elektrowni.
Rozkopują wszystkie ulice.
The Edison Electric Company, która stała się później Edison General Electric,
a później General Electric,
zapłaciła za to rozkopywanie ulic. To było niewiarygodnie drogie.
Ale nie w tym tkwi prawdziwe podobieństwo do Sieci.
Bo, pamiętajmy, Sieć stanęła
na szczycie tej całej ciężkiej infrastruktury
zbudowanej na potrzeby rozległej sieci telefonii.
Stąd okablowanie i ciężka infrastruktura --
wracam teraz do eksplozji Sieci w roku 1994,
kiedy przyrost roczny wynosił 2.300 % rocznie.
Jak Sieć mogła wzrastać o 2300% rocznie w 1994
kiedy ludzie jeszcze tak naprawdę nie inwestowali w Sieć.
No właśnie dlatego, że ciężka infrastruktura już tam była.
Żarówki stworzyły ciężką infrastrukturę,
a później pojawiły się inne urządzenia.
A było ich mnóstwo. Pierwszym był wentylator elektryczny -
oto przykład z 1890 roku.
Złoty Wiek urządzeń trwał --
w zależności od tego jak chcecie go mierzyć --
ale ok 40 - 60 lat. To sporo czasu.
Zaczęło się ok. 1890. Wentylator elektryczny był wielkim sukcesem.
Żelazko elektryczne - kolejna wielka sprawa.
Przy okazji, to były początki pozwów azbestowych.
(śmiech)
Pod rączką jest warstwa azbestu.
To pierwszy odkurzacz - model Skinner z 1905 r.
firmy Hoover. Ważył ok. 40 kg,
wymagał współpracy dwóch osób i kosztował ćwierć auta.
Więc nie sprzedawał się zbyt dobrze.
To była wersja beta--
śmiech
ten odkurzacz Skinnera model 1905 r.
Ale trzy lata później, ok. 1908, ważył 18 kg.
Nie wszystkie te produkty były wielkim sukcesem.
(śmiech)
To elektryczne żelazko do krawatów, które nigdy się nie przyjęło.
Ludzie, jak sądzę, postanowili nie gnieść krawatów.
To też się nie przyjęło:
elektryczny podgrzewacz i suszarka do butów. Kiepska sprzedaż.
Był dostępny w sześciu kolorach.
(śmiech)
Nie wiem czemu. Wydaje mi się,
że czasami jest po prostu niewłaściwy czas na dany wynalazek;
może trzeba dać temu jeszcze jedną szansę.
Moglibyśmy puścić reklamę tego produktu podczas Super Bowl.
Trzeba by znaleźć właściwego partnera. I myślę, że naprawdę --
(śmiech)
naprawdę mogłoby się udać.
Toster to była wielka rzecz
ponieważ wcześniej robiono tosty na otwartym ogniu
i wymagało to dużo czasu i uwagi.
Chcę zwrócić uwagę na jedną rzecz. To jest -- wiecie co to jest.
Wtedy nie było jeszcze gniazdek elektrycznych.
Pamiętacie -- nie umieszczali kabli w domu z powodu elektryczności.
Umieszczali je tam z powodu żarówek. Więc tak podłączano urządzenia.
W każdym pokoju zazwyczaj było gniazdo żarówki pod sufitem.
I tam podłączano urządzenia.
Pewnie widzieliście Karuzelę Rozwoju w Disneylandzie.
Tu widzicie kable wychodzące z gniazda żarówki.
Wszystkie urządzenia tam podłączano.Trzeba było wykręcić żarówkę
jeśli chciało się podłączyć inne urządzenie.
Następną wielką sprawą była pralka.
No to był obiekt zawiści i pożądania.
Każdy chciał mieć elektryczną pralkę.
Po lewej stronie, mydliny.
W środku wirnik poruszany przez ten silnik.
To urządzenie prało ubrania.
Tu jest woda do płukania. Stąd wyciągało się ubrania,
tutaj się je wkładało i przepuszczało przez elektryczną wyrzymaczkę.
To było coś wielkiego.
Trzymało się to na ganku. Trochę bałaganiło i było uciążliwe.
Do domu ciągnął się długi kabel
wkręcany w gniazdo żarówki.
(śmiech)
I to jest dość ważny punkt mojej prezentacji
ponieważ nie wymyślili jeszcze wtedy wyłącznika.
Ten pojawił się dużo później - wyłącznik urządzeń --
ponieważ wcześniej nie miało to sensu.
Przecież nikt nie chciał, żeby ten kabel zwisał z gniazda żarówki.
Więc po zakończonym praniu kabel był wykręcany z gniazda.
Tak to się robiło. Nie było wyłącznika.
Jak wcześniej powiedziałem, nie wymyślono jeszcze gniazda elektrycznego
więc pralka była szczególnie niebezpiecznym urządzeniem.
Tutaj są --
kiedy trochę się poszpera, okrutne opisy
ludzi, których włosy lub ubrania zostały złapane przez te urządzenia.
Nie mogli szarpnąć za kabel i go odłączyć,
bo był wkręcony w gniazdo żarówki.
(śmiech)
Nie było też wyłącznika, więc nie było za dobrze.
I możecie sobie pomyśleć, że to było głupie ze strony naszych przodków
aby wkręcać przewody w gniazdo żarówki.
Ale, wiecie, zanim za bardzo potępię naszych przodków,
pomyślałem, że pokażę Wam coś: to moja sala konferencyjna.
Totalny kocioł.
Po pierwsze, jest to podłączone do góry nogami. To gniazdo od lampki --
(śmiech)
kabel wypada więc go zamocowałem taśmą klejącą.
(śmiech)
To ma być -- nie chcę zaczynać. Ale to jeszcze nie jest najgorsze.
Tak to wygląda pod moim biurkiem.
Zrobiłem to zdjęcie dwa dni temu.
Czyli tak bardzo się nie rozwinęliśmy od 1908 roku.
(śmiech)
To kompletny bałagan.
Nam się wydaje, że jest coraz lepiej, ale
próbowaliście zainstalować sami sieć bezprzewodową?
(śmiech)
Radzę wam spróbować - to ciężka sprawa.
Znam doktorów informatyki, których
ta czynność doprowadziła dosłownie do łez.
I to zakładając, że macie już w domu DSL.
Spróbujcie podłączyć sobie DSL w domu.
Inżynierowie, którzy robią to na co dzień, nie potrafią tego.
Zazwyczaj przychodzą trzy razy.
Przyjaciel opowiedział mi historię.
Mało, że musieli dotrzeć na miejsce i czekać,
to kiedy fachowcy w końcu już tam dotarli,
za trzecim razem, musieli do kogoś zadzwonić.
Cieszyli się, że facet miał telefon głośnomówiący,
bo musieli czekać na linii przez godzinę
żeby porozmawiać z kimś kto dał im kody dostępu
po tym jak tam dotarli.
Więc my też mamy niezły kocioł.
Tak przy okazji, DSL to niezły kocioł.
Chodzi mi o to, że te poskręcane pary miedzi nie były zaprojektowane
do celów, do których są używane.
Wiecie, chodzi o całość.
Jesteśmy bardzo, bardzo prymitywni - i w tym rzecz.
Bo, wiecie, elastyczność i wytrzymałość -- kiedy myślicie o tych cechach w kontekście Gorączki Złota,
bylibyście teraz bardzo przygnębieni
ponieważ wydobyto by już ostatni kawałek złota.
Ale dobrą stroną innowacji jest to, że nie ma mowy o ostatnim kawałku.
Każda nowa rzecz tworzy dwa nowe pytania i dwie nowy możliwości.
I jeśli w to uwierzycie, uwierzycie, że to gdzie jesteśmy --
oto co myślę: myślę, że jesteśmy tu z naszym niewiarygodnym kotłem --
a nawet nie zacząłem jeszcze mówić o interfejsach użytkownika w Sieci.
A jest taki kocioł, tyle fatalnych rzeczy,
jesteśmy w Internecie na poziomie pralki Hurleya z 1908 r.
Tu właśnie jesteśmy. Nie wkręcają nam się co prawda włosy,
ale to ten właśnie poziom prymitywności.
Jesteśmy w roku 1908.
I jeśli w to wierzycie to takie coś nie wzrusza. Jest rok 1996:
"Wszystkie minusy dodane do siebie sprawiają, że bycie online nie warte jest zachodu."
1998:"Amazon.klapa." W 1999: "Amazon.bomba."
Moja mama nie znosi tego zdjęcia.
(śmiech)
No, ale wiecie, jeśli naprawdę wierzycie, że to dopiero
sam początek, jeśli wierzycie, że to etap pralki Hurleya z 1908,
jesteście wielkimi optymistami. Ja myślę, że tu właśnie jesteśmy.
I sądzę, że przed nami jeszcze więcej innowacji
niż za nami.
W 1917, Sears -- chcę Wam to dokładnie zacytować.
Tak wyglądała reklama z 1917.
Cytuję: "Używajcie prądu nie tylko do światła."
Myślę, że jesteśmy w tym punkcie.
Na bardzo, bardzo wczesnym etapie. Dziękuję bardzo.