Het is eigenlijk veel makkelijker als je aan veerkracht en technologie denkt
Enkele van de andere sprekers vandaag, dat weet ik,
gaan het hebben over levensgevaarlijke toestanden
en dat is bij technologie nooit het geval.
Dus is het relatief gemakkelijk om veerkrachtig te zijn.
Als we kijken wat er gebeurde met het internet,
in die ongelofelijke laatste zes jaar,
dan is het zelfs moeilijk om er de juiste analogie voor te vinden.
Veel van onze beslissingen, hoe we horen te reageren op dingen
en verwachtingen voor de toekomst
hangen af van waar we dingen onderbrengen
en hoe we ze categoriseren.
Een verleidelijke analogie voor de internet-zeepbel is een goudkoorts.
Het is makkelijk om deze analogie als iets heel anders te zien
dan andere dingen die je wellicht kon kiezen.
Om te beginnen waren ze beide zeer concreet.
In de goudkoorts van 1849 haalden ze 700 miljoen dollar
aan goud uit Californië. Dat is zeer concreet.
Internet was ook heel concreet. Het laat mensen met elkaar communiceren.
Erg belangrijk.
Hoge piek – Hoge piek. Diep dal – Diep dal.
Verder zie je bij beide zaken veel hype.
Ik hoef je niet te herinneren aan alle hype
rondom internet -- zoals GetRich.com.
Maar hetzelfde zag je bij de goudkoorts. "Goud. Goud. Goud.
68 rijke mannen op de stoomboot 'Portland'. Bergen geel metaal.
Sommigen hebben 5.000. Velen hebben meer.
Enkelen slepen er elk 100.000 dollar uit."
Mensen werden erg opgewonden van deze artikelen.
"Het Eldorado van de Verenigde Staten van Amerika:
de ontdekking van de onuitputtelijke goudmijnen in Californië"
De overeenkomsten tussen de goudkoorts en de internetkoorts blijven erg sterk.
Zoveel mensen lieten alles achter.
Dat bleef tijdens de goudkoorts jarenlang zo.
Toen mensen aan de oostkust in 1849 voor het eerst het nieuws hoorden,
dachten ze: 'Ach, dat is niet waar.'
In 1850 horen ze nog steeds dat mensen rijk worden,
maar ze denken dat het niet waar is.
Tegen 1852 denken ze: "Ben ik de stomste persoon op aarde
dat ik me niet naar Californië haast?" En daar raken ze steeds meer van overtuigd.
Dit zijn trouwens sociale aangelegenheden.
Plaatselijke gemeenschappen aan de oostkust trokken in groepen van 10, 20 mensen door de VS
en vormden gezelschappen.
Dit waren meestal geen solo-ondernemingen.
Maar of je nou advocaat of bankier was, mensen lieten alles vallen --
ongeacht hun capaciteiten -- om naar goud te gaan graven.
Deze man links, Dr. Richard Beverly Cole,
woonde in Philadelphia en ging via de Panama-route.
Ze namen een schip omlaag naar Panama, staken de landengte over
en namen een ander schip naar het noorden.
Deze kerel, Dr. Toland, ging per huifkar naar Californië.
Dit heeft ook zijn gevaren. Doktoren die hun praktijken verlaten.
Deze zijn beide erg succesvol -- de een is huisarts,
de ander is chirurg.
Hetzelfde gebeurde op internet. Daar krijg je DrKoop.com.
(Gelach)
Mensen deserteerden tijdens de goudkoorts hun schepen.
De haven van San Francisco lag vol met 600 schepen
omdat de bemanning na aankomst ervandoor ging
op zoek naar goud.
Dus lagen er 600 schepen met 600 kapiteins.
Ze maakten er hotels van, want wegzeilen kon niet.
Je had dotcom-koorts. En je had goudkoorts.
Sommige excessen van de dotcom-koorts
lijken sprekend op wat er eerder gebeurde.
Het fort in San Francisco had destijds zo'n 1300 soldaten.
De helft daarvan deserteerde om goud te gaan zoeken.
Ze stuurden de andere helft er niet achteraan om ze te zoeken
omdat ze vreesden dat ze niet terug zouden komen.
(Gelach)
Eén van de soldaten schreef in een brief naar huis het volgende:
"De worsteling tussen het juiste en zes dollar per maand
en het verkeerde en 75 dollar per dag is nogal een heftige."
Ze benutten tijdens de goudkoorts hun middelen vreselijk inefficiënt.
Hier zie je de Klondike goudkoorts. Dit is de White Pass Trail.
Ze bepakten hun muilezels en paarden zonder goed te plannen.
Ze wisten niet hoe ver ze werkelijk moesten
en belastten de paarden met honderden kilo's aan spullen.
Het was zo erg dat de meeste paarden stierven
voordat ze er waren.
De route werd omgedoopt tot het 'dode-paarden-pad'
De Canadese minister van Binnenlandse Zaken schreef in die tijd:
"Duizenden pakpaarden liggen dood langs de route,
soms opgehoopt onder de rotsen,
met zadels en bepakking waar ze van de rotsen vielen,
soms dooreen verstrengeld in moddergaten,
dienend als enige voetsteun voor onze pakdieren.
Vaak, helaas, uitgeput maar nog in leven,
wat we pas merkten als deze zielige wezens
bewogen onder de hoeven van onze ruiterstoet.
De lege oogkassen van de pakdieren overal
verraadden de massa's raven langs de weg.
De onmenselijkheid die op deze route verduurd wordt,
de pijn en ontbering waaronder zovelen leden,
zijn onvoorstelbaar. Onbeschrijfelijk zijn ze zeker."
Weet je, afgezien van de stank die daar gehangen moet hebben,
kampten we met hetzelfde met internet: zeer inefficiënt benutte middelen.
Ik speel deze even om je geheugen op te frissen.
Dit is een reclame tijdens de Super Bowl in het jaar 2000.
(Video): Bruid1: je zei dat jullie een ruim aanbod aan uitnodigingen hadden. Winkelhulp: Maar dat hebben we ook.
Bruid#2: Waarom heeft zij dan mijn uitnodiging?
Commentator: Wat voor sommigen een detail is... Bruid#3: Ik heb je, kleine man.
Commentator: ..zou voor u wel eens belangrijk kunnen zijn. Echtgenoot#1: Is dat jouw vrouw?
Echtgenoot#2: Over een kwartier pas. Commentator: Het is tenslotte uw bijzondere dag.
OurBeginning.com. Het leven is een gebeurtenis. Vertel het de wereld.
Jeff Bezos: Het is moeilijk te achterhalen waarvoor deze reclame is.
(Gelach)
Maar ze gaven 3,5 miljoen dollar uit
om deze reclame tijdens de Super Bowl 2000 te vertonen,
ook al draaiden ze jaarlijks slechts een miljoen aan omzet.
Hier gaat onze analogie met de goudkoorts opeens helemaal de mist in.
In een goudkoorts is het voorbij als het op is.
Deze kerel hier: "Er zijn vele mannen in Dawson
die momenteel zwaar teleurgesteld zijn.
Op een duizenden kilometers lange reis hebben ze lijf en leden, gezondheid en eigendommen geriskeerd,
maandenlang de zwaarst mogelijke arbeid verricht
en uiteindelijk, met hooggespannen verwachtingen
het felbegeerde doel bereikt, enkel om te ontdekken
dat er niets is voor hen."
Dit was uiteraard overwegend het geval.
Want zodra dat laatste stuk goud gewonnen is --
en dat gebeurde ongelofelijk snel. Tijdens de goudkoorts van 1849
was in twee jaar tijd elke steen in het hele rivierengebied omgekeerd.
Daarna konden alleen grote bedrijven
met behulp van meer geraffineerde wintechnieken
nog goud bemachtigen.
Er is een veel betere analogie die buitengewoon optimistisch stemt,
en dat is de analogie met de elektrische industrie.
Er zijn veel overeenkomsten tussen internet en de elektrische industrie.
Beide zijn dunne, horizontale, faciliterende lagen
die veel verschillende bedrijfstakken bestrijken.
Het is geen specifiek ding.
Maar elektriciteit is ook zeer, zeer breed. Daarom moet je eigenlijk wat inzoomen.
Het is een geweldige methode om kracht over te brengen.
Het is een geweldige manier om, op een heel fijnmazige wijze,
informatiestromen mee te coördineren.
Er zitten een hoop interessante kanten aan elektriciteit.
Het deel van de elektrische revolutie waarop ik me wil richten,
is de 'glorietijd van de apparaten'.
De 'killer app' die de wereld klaarstoomde voor apparaten was de gloeilamp.
De gloeilamp bedraadde de wereld.
Men dacht niet aan apparaten toen men de wereld bedraadde.
Men bracht geen elektriciteit naar de huizen,
men bracht licht naar de huizen.
Het duurde ongelofelijk lang.
Hier was gigantisch veel kapitaal mee gemoeid.
Alle straten moesten worden opengebroken.
Hier werkt men in zuidelijk Manhattan,
waar ze enkele van de eerste energiecentrales bouwden.
En alle straten liggen open.
De Edison Electric Company, die Edison General Electric werd,
die General Electric werd,
betaalde voor al dit openbreken van de straten. Het was ongelofelijk duur.
Maar dat is niet wat het sterkst lijkt op internet.
Want, je weet, het internet kwam te staan
bovenop alle zware infrastructuur
van het bestaande langeafstands-telefoonnetwerk.
Dus alle bekabeling en alle zware infrastructuur --
Ik ga nu terug naar de 'explosieve fase' van internet in 1994,
toen het jaarlijks 2.300 % groeide.
Hoe kon het in 1994 met 2.300 % groeien,
toen mensen nog niet echt investeerden in internet?
Dat kwam dus doordat die zware infrastructuur er al lag.
De gloeilamp legde de zware infrastructuur
en toen kwamen de huishoudelijke apparaten.
Dit was enorm. Als eerste had je de elektrische ventilator --
de elektrische ventilator uit 1890.
De glorietijd van de huishoudelijke apparaten duurde --
afhankelijk van hoe je het meet --
maar het duurde tussen de 40 en 60 jaar. Een lange tijd.
Het begint rond 1890. De elektrische ventilator was een groot succes.
Het strijkijzer, ook een knaller.
Trouwens, dit is het begin van de asbest-rechtszaken.
(Gelach)
Er zit asbest onder dat handvat.
Dit is de eerste stofzuiger, de Skinner Vacuum uit 1905,
van de Hoover Company. Die woog 42 kilogram.
Er waren twee mensen nodig om hem te bedienen en hij kostte een kwart auto.
Hij liep dus niet zo hard.
Dit was echt een 'early adopter'-product --
(Gelach)
de Skinner Vacuum uit 1905.
Drie jaar later woog hij nog 18 kilo.
Niet al deze dingen waren even succesvol.
(Gelach)
Dit is de elektrische stropdas-pers, die nooit echt aansloeg.
De mensen besloten denk ik dat ze hun stropdas gewoon niet zouden kreuken.
Deze sloegen ook nooit aan:
de elektrische schoenwarmer en -droger. Geen groot succes.
Die had je in 6 kleuren of zo. (Gelach)
Waarom weet ik niet. Maar ik dacht,
soms is het gewoon niet de juiste tijd voor een uitvinding.
Misschien moeten we deze nog een kans geven.
Dus ik dacht aan een Super Bowl-advertentie.
Dan hebben we de juiste partner nodig en ik dacht dat dit nou echt...
(Gelach)
Ik dacht dat dit wel zou werken. Gewoon nog een kans geven.
De toaster was een succes
omdat men gewend was toast te maken bij een open vuur.
Dat vergde veel tijd en aandacht.
Ik wil je even iets laten zien. Je weet wat dit is.
Ze hadden het stopcontact nog niet uitgevonden.
Je weet dat ze huizen niet bedraadden voor elektriciteit, maar voor licht.
Dus je elektrische apparaten sloot je aan
op de schroeffitting die aan je plafond zat.
Het 'Carousel of Progress' in Disneyworld laat dit zien.
Hier lopen de kabels naar die lichtarmatuur daar boven.
Alle apparaten worden daar aangesloten. Je haalt gewoon een lamp eruit
als je een apparaat wil aansluiten.
Het volgende wat een enorme invloed had, was de wasmachine.
Dit was waarlijk een felbegeerd object.
Iedereen wilde wel zo'n elektrische wasmachine.
Links zat het zeepwater.
Daar zit een rotor, die door de motor wordt aangedreven.
Het maakte je kleren schoon.
Dit is het spoelwater. Je nam dus je kleren daaruit,
stopte ze hier in, om ze vervolgens door deze elektrische mangel te halen.
Dat was geen kattenpis.
Je zette hem op je veranda. Het was nogal een knoeiboel en best lastig.
Je had een lang snoer het huis in lopen,
waar je het in je lichtfitting schroefde.
(Gelach)
Dat is eigenlijk een belangrijk punt in mijn presentatie,
want ze hadden de uitknop nog niet uitgevonden.
Die uitknop kwam veel later pas,
want die was nu overbodig.
Je wilde tenslotte niet constant dit ding in je lichtfitting hebben.
Dus schroefde je hem los wanneer je klaar was.
Losschroeven in plaats van uitzetten, dus.
Zoals ik al zei, had men het stopcontact ook nog niet uitgevonden.
dus de wasmachine was een bijzonder gevaarlijk apparaat.
Als je dit onderzoekt, kom je gruwelijke beschrijvingen tegen
van mensen wier haren en kleren in die mangel komen.
Het snoer eruit rukken konden ze niet,
want dat zat in een lichtfitting geschroefd binnenin het huis. (Gelach)
Geen uitknop... gevaarlijke boel dus.
Misschien vind je het ongelofelijk stom van onze voorouders
dat ze dingen zo aansloten op een lichtfitting.
Maar voordat ik te ver ga in het veroordelen van mijn voorouders
zal ik je even dit laten zien: mijn vergaderzaal.
Een volledige janboel, als je het mij vraagt.
Ten eerste is dit stopcontact ondersteboven geïnstalleerd.
(Gelach)
Dus blijven de kabels eruit vallen, vandaar dat die met plakband vast zit.
(Gelach)
Breek me de bek niet open. Dit is nog niet eens de ergste.
Zo ziet het er onder mijn bureau uit.
Deze foto nam ik twee dagen geleden.
We zijn dus sinds 1908 nog niet veel opgeschoten.
(Gelach)
Het is een complete ramp.
En dan denken we dat het beter wordt,
maar heb je 802.11 al geprobeerd te installeren? (Gelach)
Probeer dat maar eens. Erg moeilijk.
Ik ken gepromoveerde computerwetenschappers
die uiteindelijk huilend opgaven. (Gelach)
En dat is ervan uitgaand dat je al DSL hebt.
Probeer maar eens om dat thuis aangesloten te krijgen.
Dat lukt zelfs de monteurs die dat dagelijks doen niet.
Die moeten meestal drie keer langskomen.
Een vriend van me vertelde me een verhaal.
Ze moesten na aankomst niet alleen wachten.
Toen de monteurs er eindelijk voor de derde keer waren,
moesten ze iemand bellen.
En ze waren heel blij dat hij een luidspreker had,
want ze stonden een uur in de wacht
voordat ze iemand kregen die hen een toegangscode moest geven.
Dus we zijn zelf niet veel beter.
Trouwens, DSL is ook een noodoplossing.
Een gedraaide koperdraad die nooit ontworpen is
voor wat hij tegenwoordig moet doen.
In alles zijn we nog behoorlijk primitief.
En dat is zo'n beetje mijn punt.
Want, veerkracht -- als je denkt in termen van de goudkoorts,
dan zou je depressief worden
want het laatste goudklompje was al verdwenen.
Maar het mooie is: met innovatie is er geen laatste goudklompje.
Elk nieuwe ding roept twee nieuwe vragen op en schept twee nieuwe kansen.
Als je dat gelooft, dan geloof je dat waar we zijn --
daar ben ik van overtuigd: we klungelen maar wat aan
en ik heb het nog niet eens over user interfaces gehad --
maar er is zoveel geklungel en vreselijks --
we zitten met internet op het niveau van de Hurley wasmachine uit 1908.
Onze haren komen er niet in vast te zitten
maar dat is ons primitieve niveau.
We zitten in 1908.
En als je dat gelooft, kunnen dit soort dingen je niet schelen.
Dit is 1996: "Alle minpunten bij elkaar maken internet gewoon niet de moeite waard."
1998: "Amazon.toast" In 1999: "Amazon.bom"
Mijn moeder haat deze foto.
(Gelach)
Maar als je werkelijk gelooft dat we pas aan het begin staan,
als je gelooft dat we pas bij de Hurley wasmachine uit 1908 zijn beland,
dan ben je ongelofelijk optimistisch. En ik denk dat we daar echt zijn.
Ik geloof dat er meer innovatie voor ons ligt dan achter ons.
In 1917 -- ik wil dit even helemaal goed doen --
had Sears deze advertentie:
"Gebruik je elektriciteit voor meer dan licht."
Ik denk dat we daar zijn aanbeland.
Het is nog heel, heel vroeg.
Dank je wel.