Ik ben eigenlijk hier
om mensen een uitdaging voor te leggen.
Ik weet dat mensen veel uitdagingen zijn voorgelegd.
Degene die ik ga maken
is dat het voor ons tijd wordt om
de echte betekenis van vrede te heroveren.
Vrede is niet "Kumbaya, mijn Heer."
Vrede is niet de duif en de regenboog -
hoe mooi ze ook zijn.
De symbolen
van de regenboog en de duif
doen me denken aan persoonlijke sereniteit.
Ik denk aan meditatie.
Ik denk niet
aan wat ik beschouw als vrede,
een duurzame vrede
met rechtvaardigheid en gelijkheid.
Het is een duurzame vrede
waarin de meerderheid van de mensen
op deze planeet
toegang hebben tot voldoende middelen
een waardig leven,
waar deze mensen voldoende toegang hebben
tot onderwijs
en gezondheidszorg,
zodat zij kunnen leven zonder gebrek
en vrees.
Dit is de zogenaamde menselijke veiligheid.
En ik ben geen complete pacifist
zoals sommige van mijn echte, door de wol geverfde,
niet-gewelddadige vrienden,
als Mairead McGuire.
Ik begrijp dat mensen
zo opgefokt zijn -
om een mooi woord te gebruiken,
omdat ik mijn moeder beloofde
dat ik zou stoppen met het gebruik van de F-bom in het openbaar.
En ik probeer dat ook.
Mam, ik probeer het echt.
We hebben een beetje politie nodig,
en ook wat militairen,
maar dan voor de verdediging.
We moeten herdefiniëren
wat ons veilig maakt
in deze wereld.
En dat is niet het tot de tanden
bewapenen van ons land.
En ook niet andere landen ertoe brengen
om zich tot de tanden te bewapenen
met de wapens die wij voor hen produceren
en verkopen.
Het is dat geld meer rationeel gebruiken
om de landen van de wereld veiliger te maken,
om de mensen van de wereld veilig te stellen.
Ik zat te denken over
de recente agenda
in het Congres,
waar de president
8,4 miljard dollar aanbiedt
om de START-stemming erdoor te krijgen.
Ik steun zeker de START-stemming.
Maar hij beschikt over 84 miljard dollar
voor de modernisering
van nucleaire wapens.
Weet je dat het getal waar de U.N. over praat
voor het nakomen van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling
80 miljard dollar is?
Net dat beetje geld,
wat voor mij, ik wou dat het op mijn bankrekening stond -
zo is het niet, maar ...
In globale termen is het een beetje geld.
Maar het gaat dienen om wapens te moderniseren
die we niet nodig hebben
en waar we in ons leven niet meer van af raken,
tenzij we opstaan van onze ...
en maatregelen nemen om het te laten gebeuren -
tenzij we beginnen te geloven
dat alle dingen waar we
in deze laatste twee dagen over hebben gehoord
elementen zijn die samen kunnen instaan
voor de menselijke veiligheid.
Het is het redden van de tijgers.
Het is het stoppen van de ontginning van de teerzanden.
Het is toegang hebben
tot medische apparatuur
die daadwerkelijk kan vertellen wie kanker heeft.
Het zijn allemaal van die dingen.
Het is ons geld gebruiken voor die dingen.
Het gaat over actie.
Ik was in Hiroshima
een paar weken geleden,
en Zijne Heiligheid --
zitten we daar voor duizenden mensen in de stad,
en er waren ongeveer acht van ons Nobelprijswinnaars.
En hij is een stoute kerel, hij is als een stout kind in de kerk.
We zitten naar iedereen te staren, wachten onze beurt af om te spreken,
hij leunt naar me toe, en zegt:
"Jody, ik ben een boeddhistische monnik."
Ik zei: "Ja, Uwe Heiligheid.
Je outfit verraadt je. "
(Gelach)
Hij zei: "Je weet
dat ik van meditatie hou, en bidden doe ik ook."
Ik zei: "Dat is goed. Dat is goed.
We hebben dat nodig in deze wereld.
Ik volg je niet, maar het is cool. "
En hij zegt: "Maar ik ben sceptisch geworden.
Ik geloof niet
dat meditatie en gebed
iets zullen veranderen in deze wereld.
Ik denk dat wat we nodig hebben,
actie is."
Zijne Heiligheid, in zijn gewaden,
is mijn nieuwe Action Hero.
Ik sprak met Aung Sun Suu Kyi
een paar dagen geleden.
Zoals de meesten van jullie weten,
is ze een held voor de democratie in haar land, Birma.
Je weet waarschijnlijk ook
dat ze 15 van de laatste 20 jaar
gevangen is gezet voor haar inspanningen
om de democratie in te voeren.
Ze was net een paar weken geleden vrijgelaten,
en we zijn zeer bezorgd om te zien hoe lang ze vrij zal zijn,
want ze is al bezig met in de straten van Rangoon
actie te voeren voor verandering.
Ze is al bezig in de straten met het werken om de partij
te proberen terug op te bouwen.
Maar ik had het met haar over een hele rist van onderwerpen.
Maar er is een ding dat ik wil zeggen,
want het is vergelijkbaar met wat Zijne Heiligheid heeft gezegd.
Ze zei: "Weet je, we hebben nog een lange weg te gaan
om eindelijk democratie in mijn land te krijgen.
Maar ik geloof niet in hoop
zonder inspanning.
Ik geloof niet in de hoop op verandering,
tenzij we actie ondernemen
om dit te realiseren."
Hier is een andere heldin van mij.
Ze is mijn vriendin, Dr Shirin Ebadi,
de eerste moslimvrouw
om de Nobelprijs voor de Vrede ontvangen.
Ze leeft sinds anderhalf jaar
in ballingschap.
Als je haar vraagt waar ze woont - waar woont ze in ballingschap?
dan zegt ze in de luchthavens van de wereld.
Ze is op reis omdat ze het land uit was
tijdens de verkiezingen.
En in plaats van naar huis te gaan,
overlegde ze met alle andere vrouwen waarmee ze werkt.
Die zeiden tegen haar: "Blijf weg. We hebben meer aan je als je het land uit bent.
We moeten in staat zijn om daar met je praten,
zodat je kan berichten
wat hier gaande is."
anderhalf jaar -
is ze bezig met overal op te komen
voor de andere vrouwen in haar land.
Wangari Maathai -
2004 Vredeslaureaat.
Ze noemen haar de boomdame,
maar ze is meer dan de boomdame.
Werken voor de vrede
is erg creatief.
Het is hard werken elke dag.
Toen ze die bomen plantte,
denk ik niet dat de meeste mensen doorhadden
dat ze op hetzelfde moment
die actie gebruikte
om mensen samen te brengen om die bomen te planten
en te praten over hoe
de autoritaire regering in haar land te overwinnen.
Mensen konden niet bij elkaar komen
zonder aangehouden en naar de gevangenis gebracht te worden.
Maar als ze samen bomen plantten voor het milieu,
was dat in orde -
creativiteit dus.
Maar het zijn niet alleen de in het oog springende vrouwen
als Shirin,
als Aung Suu Kyi Sun of Wangari Maathai;
Het zijn ook andere vrouwen in de wereld
die ook samen strijden
om deze wereld te veranderen.
The Women's League of Burma -
11 individuele organisaties van Birmese vrouwen
kwamen samen om hun krachten te bundelen.
Samenwerken is wat onze wereld verandert.
De Million Signatures campagne
van vrouwen in Birma
samenwerkend voor betere mensenrechten,
om de democratie naar dat land te brengen.
Wanneer iemand wordt gearresteerd en meegenomen naar de gevangenis,
komt een ander naar voren en vervoegt de beweging -
ze erkennen dat, als ze samenwerken,
zij uiteindelijk verandering zullen brengen
in hun eigen land.
Mairead McGuire in het midden,
Betty Williams op de rechterzijde -
brengen vrede in Noord-Ierland.
Ik zal het even vertellen.
Een IRA-chauffeur werd neergeschoten,
en zijn auto ploegde door de mensen
aan de kant van de straat.
Er was daar een moeder en drie kinderen.
De kinderen werden ter plekke gedood.
Het was Mairead's zus.
In plaats van toe te geven
aan verdriet, depressie en nederlaag
tegenover al dat geweld,
sloot Mairead zich aan bij Betty -
een fervent protestantse en een fervent katholieke -
en ze gingen de straat op
om te zeggen: "Geen geweld meer."
En zij waren in staat om
tienduizenden, voornamelijk vrouwen - enkele mannen -
op straat te krijgen om verandering teweeg te brengen.
En ze maken deel uit
van wat vrede bracht in Noord-Ierland,
en ze zijn er nog steeds mee bezig,
want er is nog veel meer te doen.
Dit is Rigoberta Menchu Tum.
Ze kreeg ook de Prijs voor de Vrede.
Ze gaat nu voor het presidentschap.
Ze is bezig met het opleiden van de inheemse bevolking van haar land
over wat een democratie betekent,
over hoe je democratie brengt in een land,
over hoe je gaat stemmen -
maar die democratie gaat niet alleen over stemmen,
Het gaat erom een actieve burger te zijn.
Dat is waar ik mee bezig was -
de landmijnencampagne.
Een van de dingen die deze campagne deed slagen
is dat we groeiden van twee NGO's
tot duizenden
in 90 landen over de hele wereld,
samenwerkend voor de gemeenschappelijke zaak om landmijnen te verbieden.
Sommige van de mensen die meewerkten in onze campagne
konden slechts één uur per maand werken.
Ze konden misschien slechts zoveel tijd vrijmaken.
Er waren anderen, zoals ikzelf,
die full-time werkten.
Maar het waren de acties van ons allemaal samen
die deze wijziging teweegbrachten.
Wat we volgens mij vandaag nodig hebben
is dat mensen opstaan
en actie ondernemen
om vrede zijn echte betekenis terug te geven.
Het is geen vies woord.
Het is hard werken elke dag.
En als ieder van ons
die geeft om de verschillende dingen waar we om geven,
uit zijn luie stoel komt
en als vrijwilliger
zoveel tijd als mogelijk vrijmaakt,
zouden we deze wereld veranderen,
zouden we deze wereld kunnen redden.
En we kunnen niet wachten tot de ander begint, we moeten het zelf doen.
Dank je.
(Applaus)