Als je me meteen na de universiteit had ontmoet,
in de hal van het Vermont State House,
waar ik lobbyist in opleiding was,
en me had gevraagd wat ik met mijn leven ging doen,
dan zou ik gezegd hebben
dat ik net het Hanyo Shuiping Kaoshi-examen had afgelegd,
het Chinese equivalentie-examen,
dat ik rechten zou gaan studeren in Beijing
en dat ik de relaties tussen de VS en China zou verbeteren
door van boven opgelegde beleidswijzigingen
en hervormingen van het rechtssysteem.
(Gelach)
(Applaus)
Ik had een plan.
Ik had nooit gedacht
dat het iets te maken zou hebben
met de banjo.
Wist ik veel
hoeveel impact dit op mij zou hebben
toen ik op een avond op een feestje was
en ik een geluid uit een platenspeler hoorde komen
in een hoek van de kamer.
Het was Doc Watson
die "Shady Grove" zong en speelde.
♫ Shady Grove, mijn liefje ♫
♫ Shady Grove, mijn schat ♫
♫ Shady Grove, mijn liefje ♫
♫ Ik ga terug naar Harlan ♫
Dat klonk gewoon zo mooi,
het geluid van de stem van Doc
en het kabbelende ritme van de banjo.
Na volledig geobsedeerd te zijn geweest
door de onmetelijke rijkdom en geschiedenis
van de Chinese cultuur,
was het een ongelooflijke opluchting
om iemand te horen die zo waarlijk Amerikaans was
en waarlijk groots.
Ik wist dat ik een banjo mee moest nemen naar China.
Dus voor ik rechten ging studeren in China
kocht ik een banjo, gooide die in mijn kleine truck
en reisde door Appalachia.
Ik leerde een paar oude Amerikaanse liedjes.
Ik kwam uit in Kentucky,
op de International Bluegrass Music Association Convention.
Ik zat op een avond in een hal.
Een paar meisjes zochten me op.
Ze zeiden: "Wil je jammen?"
Ik zei: "Tuurlijk."
Ik nam mijn banjo
en speelde met hen nerveus de vier liedjes die ik kende.
Een platenbons kwam op me af
en nodigde me uit naar Nashville, Tennessee om een plaat op te nemen.
(Gelach)
Het is acht jaar geleden,
en ik kan je zeggen dat ik niet naar China ben gegaan om advocaat te worden.
Ik ging naar Nashville.
Na een paar maanden zat ik liedjes te schrijven.
Het eerste liedje dat ik schreef, was in het Engels,
het tweede in het Chinees.
(Muziek)
[Chinees]
Voorbij je door wacht de wereld.
In je hart roept een stem.
De vier hoeken van de wereld kijken toe.
Op pad dus, kind, op pad.
Ga ervoor, meid.
(Applaus)
Het is echt al acht jaar geleden, die voorbestemde avond in Kentucky.
Ik heb duizenden shows gespeeld.
Ik heb samengewerkt
met zovele ongelooflijke, inspirerende muzikanten over de hele wereld.
Ik zie de kracht van muziek.
Ik zie het vermogen van muziek
om culturen te verbinden.
Ik zie het als ik op een podium sta
op een bluegrassfestival in Oost-Virginia.
Ik kijk uit over een zee van tuinstoelen
en barst uit in een lied in het Chinees.
[Chinees]
Alle ogen gaan wijdopen,
alsof ze uit hun kassen zullen springen.
Ze zeggen: "Wat doet die meid?"
Na de show zoeken ze me op
en ze hebben allemaal een verhaal.
Ze zoeken me op en zeggen:
"Weet je, de kip van de hond van de babysister van de zus van mijn tante ging naar China
om een meisje te adopteren."
Het lijkt alsof iedereen een verhaal heeft.
Het is ongelooflijk.
Dan trek ik naar China
en sta op het podium aan de universiteit.
Ik barst uit in een lied in het Chinees
en iedereen zingt mee.
Ze brullen van enthousiasme
voor dit meisje
met dat haar en dat instrument,
dat hun muziek zingt.
Ik zie, nog belangrijker,
het vermogen van muziek om harten te verbinden.
Zoals toen ik in de provincie Sichuan was
en zong voor kinderen in verplaatste scholen,
in het rampgebied van de aardbeving.
Een klein meisje zoekt me op.
[Chinees]
"Grote zus Wong,"
Washburn, Wong, zelfde verschil.
"Grote zus Wong, mag ik een liedje voor je zingen
dat mijn mama voor me zong
voor ze werd opgeslokt door de aardbeving?"
Ik ging zitten.
Ze zat bij mij op schoot.
Ze begon haar lied te zingen.
De warmte van haar lichaam,
de tranen langs haar roze wangen:
ik begon te huilen.
in het licht dat uit haar ogen straalde,
had ik voor eeuwig kunnen blijven.
Op dat moment waren we niet ons Amerikaanse zelf,
niet ons Chinese zelf,
we waren gewoon stervelingen
die samen zaten in het licht dat ons hier vasthoudt.
Ik wil in dat licht lopen,
met jullie en met iedereen.
Ik weet dat de Amerikaans-Chinese relaties
geen nood hebben aan nog een advocaat.
Hartelijk dank.
(Applaus)