اگر من را وقتی که از کالج فارغ التحصیل شدم،
در ورودی کاخ "وِرمونت استِیت هُوس" ،
جایی‌که کارآموز تیم مذاکره بودم، می‌دیدید،
و از من می‌پرسیدید که قرار است با زندگیم چه کنم،
حتماً به شما می‌گفتم که
من همین الآن درس "هانیو شوپینگ کاووشی"،
-امتحان معادل‌سازی زبان چینی- را قبول شده‌ام،
و می‌خواهم برای تحصیل در رشته‌ی حقوق به پکن بروم،
و از طریق تغییرات سیاست‌ از بالا به پایین
و اصلاحات سیستم قضایی
روابط آمریکا و چین را بهبود ببخشم.
(خنده‌ی حضار)
(تشویق)
من برنامه‌ای داشتم،
و هرگز فکر نمی‌کردم
که سر و کارم با بانجو بیفتد.
حتی فکرش را هم نمی‌کردم
که آهنگی که آن شب در آن مهمانی
از سیستم پخش موسیقی گوشه‌ی اتاق پخش می‌شد
می‌توانست چه تأثیر عظیمی
بر روی من داشته باشد.
آن موسیقی با صدای داک "واتسون" بود
که آهنگ "بیشه‌زار سایه‌گستر" را می‌خواند و اجرا می‌کرد.
♫بیشه‌زار سایه‌گستر، عشق کوچکم♫
♫بیشه‌زار سایه‌گستر، محبوب من♫
♫بیشه‌زار سایه‌گستر، عشق کوچکم♫
♫به هارلِن برگرد♫
آن صدا، صدای "داک"،
و نوای بانجو که دل را می‌لرزاند
واقعاً زیبا بود.
بعد از اشباع شدن تمام
با فرهنگ غنی
و تاریخ تمدّن چین،
شنیدن چیزی که آمریکایی اصیل
و این چنین باشکوه،
برایم آرامش‌بخش بود.
می‌دانستم باید یک بانجو با خودم به چین ببرم.
بنابراین قبل از رفتن به مدرسه‌ی حقوق در چین
یک بانجو خریدم، آن را در وانت کوچک قرمزم انداختم،
و از ابتدا تا انتهای آپاچیا سفر کردم
و یک سری آهنگ قدیمی آمریکایی یاد گرفتم،
و سفرم را در کنتاکی، در همایش بین المللی موسیقی بلوگراس
به پایان رساندم.
یک شب که در ورودی تالار نشسته بودم
چند دختر به سمتم آمدند.
و گفتند: "هی، با هم آهنگ بزنیم؟"
و من گفتم:‌"البته".
سپس بانجویم را در دست گرفتم
و با دستپاچگی 4 آهنگی که همگی بلد بودیم، با آن‌ها اجرا کردم.
و یک تهیه کننده‌ی موسیقی پیش من آمد
و مرا برای پر کردن آلبوم به نَشویل، در "تِنِسی" دعوت کرد.
(خنده‌ی حضار)
هشت سال از آن زمان می‌گذرد،
و می‌توانم به شما بگویم که من برای وکیل شدن به چین نرفتم.
در واقع، به "نَشویل" رفتم.
و بعد از چند ماه شروع به ترانه نویسی کردم.
اولین ترانه‌ای که نوشتم به زبان انگلیسی بود،
و دومی به زبان چینی.
(موسیقی)
( به زبان چینی)
بیرون در‌هایتان جهان در انتظار است.
درون قلبتان صدایی شما را فرا می خوانَد.
چهار گوشه‌ی جهان به نظاره ایستاده‌اند،
پس سفر کن دختر، سفر کن.
برو و به دستش بیاور دختر.
(تشویق)
هشت سال از آن شب سرنوشت‌ساز در کنتاکی گذشته است.
و من هزاران برنامه اجرا کرده ام.
و با موسیقی‌دان‌های شگفت‌انگیز و الهام بخش زیادی
از سرتاسر جهان همکاری کرده‌ام.
و قدرت موسیقی را دیدم.
من قدرت موسیقی را در ایجاد هم‌بستگی
میان تمدن‌ها دیده‌ام.
آن را زمانی دیدم
که روی صحنه‌ای در جشنواره‌ی "بلوگراس" در شرق "ویرجینیا" ایستادم
و به دریای جمعیت نگریستم
و ترانه‌ای به زبان چینی اجرا کردم.
(به زبان چینی)
ناگهان چشمان همه طوری باز شد
که انگار داشت از حدقه بیرون می‌زد.
انگار می‌گفتند: "این دختره چه‌کار می کنه؟"
و بعد از برنامه آن‌ها پیش من آمدند
و همه‌ی آن‌ها برای خودشان داستانی داشتند.
آن‌ها می‌آمدند و چیز‌هایی مثل این می‌گفتند:
" می‌دونی، یکی از فامیل‌های دوست آشنای فلان بهمانم به چین رفته
و دختری به فرزندی گرفته است."
و همه داستانی برای خودشان دارند.
باورنکردنی است.
سپس به چین رفتم
و در یک دانشگاه به روی صحنه رفتم،
و ترانه ای به زبان چینی اجرا کردم
و همه با من آهنگ می‌خواندند،
و با اشتیاق این دختر
با آن موها و سازش،
شادی می‌کردند و فریاد می‌زدند،
و او ترانه‌ی آن‌ها را می‌خواند.
و مهم‌تر از این،
من توانایی موسیقی را در هم‌بستگی قلب ها هم دیدم.
مثل زمانی که در استان "سیچوان" (استانی در جنوب چین) بودم
و در مدارس صحرایی، که در ناحیه‌ی زلزله زده ساخته شده بود،
برای بچه‌ها آواز می‌خواندم.
و یک دختر کوچولو پیش من آمد.
(به زبان چینی)
"خواهر بزرگه، وانگ"،
واشبورن، وانگ، زیاد تفاوتی ندارند.
"خواهر بزرگم وانگ،
می‌توانم برایت ترانه‌ای را
که مادرم قبل از این که زمین او را ببلعد برایم می‌خواند، بخوانم؟"
من نشستم،
و او روی پاهایم نشست.
او شروع به خواندن ترانه‌اش کرد.
و گرمای بدنش
و اشک‌هایش از گونه‌های سرخش به پایین می‌غلتیدند،
و من شروع به گریستن کردم.
و برقی که از چشمانش می تابید
جایی بود که می‌توانستم تا ابد در آن بمانم.
و در آن لحظه، ما در ملیت آمریکایی خودمان نبودیم،
ما در ملیت چینی خودمان نبودیم،
ما تنها انسان‌هایی معمولی بودیم
که با هم در آن نوری که ما را آن‌جا نگه می‌داشت نشسته بودیم.
من می‌خواهم با شما و هر کس دیگری،
در آن نور زندگی کنم.
و می‌دانم روابط آمریکا و چین
به وکیل دیگری نیاز ندارد.
متشکرم.
(تشویق)