Bir soru ile başlamak istiyorum:
En son ne zaman "çocuksu" olarak nitelendirildiniz?
Benim gibi çocuklar için,
çocuksu olarak nitelenmek normal bir durumdur.
Her gerçek dışı isteğimizde,
sorumsuz davranışımızda
ya da normal bir Amerikan
vatandaşının hareketini sergilediğimizde,
çocuksu olarak adlandırılıyoruz,
bu gerçekten de canımı sıkıyor.
Şu olaylara bir bakın:
Emperyalizm ve sömürgeleştirme,
dünya savaşları, George W. Bush.
Kendinize sorun: Kim sorumlu? Yetişkinler.
Peki çocuklar ne yaptılar?
Anne Frank Yahudi Soykırımı hakkındaki
yazıları ile milyonları etkiledi,
Ruby Bridges ABD'de ırk ayrımının bitmesine yardım etti,
ve, son zamanlarda,
Charlie Simpson küçük bisikleti ile
Haiti için 120,000 pound
toplanmasına yardım etti.
Bu örneklerle de anlayabileceğiniz gibi,
yaşın bu durumla hiçbir ilgisi yok.
Çocuksu diye hitap etmek
yetişkinlerde sıkça görülen bir durum,
bu yüzden sorumsuz ve gerçek
dışı düşünceleri eleştirirken yapılan
bu yaş ayrımı yapan kelimeyi yasaklamalıyız.
(Alkışlar)
Teşekkürler.
Ve tekrar soruyorum, kimi
gerçek dışı düşüncelerin gerçekten
dünyanın ihtiyacı olan şey olmadığını kim söylüyor?
Belki önceden muazzam şeyler planladınız,
ama şöyle düşünerek kendinizi durdurdunuz:
Bu imkansız ya da bunun için çok para gerekli
ya da bunun bana faydası olmaz.
Ne olursa olsun, biz çocuklar, sıra "neden yapmamalıyım"ı
düşünmeye geldiğinde durdurulamayız.
Çocuklar birçok ilham veren düşe ve
ümitli düşüncelere sahip olabilirler,
kimse aç kalmasın isteğim gibi
ya da her şey bedava olsun ütopyam.
Kaçınız hala bu tür hayaller kuruyorsunuz
ve gerçekleşebileceklerine inanıyorsunuz?
Bazen tarih bilgisi
ve ütopik fikirlerin geçmiş başarısızlıkları
bir yük olabilir
çünkü biliyorsunuz ki eğer her şey
bedava olsaydı, yemek stokları tükenirdi,
kıtlık ve kaos oluşurdu.
Diğer yandan,
biz çocuklar hala mükemmeliği düşleyebiliriz.
Ve bu iyi bir şey, çünkü eğer bir şeyi
gerçekleştirmek istiyorsanız,
öncelikle onu düşlemeniz gerekir.
Bir çok açıdan, düş kurma cürretimiz
imkan sınırlarını zorlamamıza yardım ediyor.
Örneğin, Washington Tacoma'daki Cam Müzesi,
memleketim -- yaşasın Washington--
(Alkışlar)
"Çocuklar Cam Dizayn Ediyor" programı ile
çocuklara cam sanatı ile ilgili fikirlerini çizme fırsatı sunuyor.
Şimdi asıl cam sanatçıları, program sayesinde
çok iyi fikirler bulduklarını söylediler,
çünkü çocuklar camın belli şekilleri
almasının zorluğunu hiç düşünmüyorlar.
Onlar sadece iyi fikirleri düşünüyorlar.
Şimdi siz camı düşündüğünüzde,
renkli Chihuly dizaynlarını
veya İtalyan vazoları düşünüyorsunuzdur,
ama çocuklar cam sanatçılarını bunun ötesine gitmeye zorluyor,
kırık kalpli yılanların bölgesine
ve gördüğünüz gibi et vizyonu olan
domuz pastırması çocukları.-- (Gülüşmeler)
Doğuştan sahip olduğumuz aklımızın
aslında her tür bilgiye sahip olmaz gerekmez.
Çocuklar halihazırda yetişkinlerden birçok şey öğrendiler,
ve paylaşacak da birçok şeyimiz var.
Bence yetişkinler de çocuklardan ders almaya başlamalılar.
Konuşmalarımın çoğunu eğitimli kalabalıklar önünde yapıyorum,
öğretmenler ve öğrenciler, bu benzerliği seviyorum.
Sınıfta sadece çocuklara şunu yap,
bunu yap diyen bir öğretmen olmamalı.
Öğrenciler öğretmenlerine ders vermeliler.
Büyükler ve çocuklar arasındaki eğitim
karşılıklı olmalı.
Maalesef gerçek bundan biraz farklı,
ve bu güven ve onun eksikliği ile ilgili.
Birine güvenmiyorsanız, ona bazı sınırlamalar uygularsınız değil mi.
Eğer ablamın benden aldığı son borç için
uyguladığım %10 faizi geri
ödeyebileceğinden şüphe edersem
onun benden borç alabilme hakkını
borcunu ödeyene kadar askıya alırım. (Gülüşmeler)
Bu arada yaşanmış bir hikayedir.
Yetişkinlerin genellikle çocuklarının
davranışlarına kısıtlama getirme alışkanlıkları
olduğu görülüyor; okulda
"onu,bunu yapma"dan,
internet kullanmalarına kadar.
Tarihteki örneklerine göre, rejimler kontrolü sağlamak
konusunda korkuya kapıldığında daha baskıcı hale geliyorlar.
Ve yetişkinler totaliter rejimler seviyesinde
olmasalar da, çocukların kurallar
konusunda söz hakkı ya hiç yok ya da çok az,
konumlarımız gerçekten eşit olsaydı,
yetişkinler gençlerin isteklerini
göz önüne alırlardı ve
onlardan ders alırlardı.
Kısıtlamalardan da kötü olan ise
yetişkinlerin bizim yeteneklerimizi küçümsemeleridir.
Zorlukları gerçekten severiz, ama eğer beklentiler
düşükse, inanın ki
Annem ve babamın ben ve kız kardeşim için
küçük beklentiler dışında her türlü beklentisi vardı.
Tamam, bize doktor veya avukat
veya benzeri bir meslek edinin demediler,
ama babam bize
Aristo ve öncü bakteri savaşçıları
gibi şeyler okurken
diğer çocukların çoğu şu şarkıyı dinliyordu:
"The Wheels on the Bus Go Round and Round."
Bu şarkıyı biz de dinledik ama "Öncü Bakteri Savaşçıları"
kesinlikle harika. --(Gülüşmeler)
Dört yaşından beri yazmayı çok seviyorum,
altı yaşıma geldiğimde,
annem bana içinde Microsoft Word olan laptop aldı.
Teşekkürler Bill Gates ve teşekkürler Anne.
O küçük laptop'da 300 kısa
hikaye yazdım,
ve yayımlatmak istedim.
Bir çocuğun kitabı yayımlatma düşüncesi
ile dalga geçmek yerine,
veya büyüyene kadar bekle demek yerine,
annem ve babam beni gerçekten destekledi.
Yayımcıların çoğu bu kadar cesaret verici değillerdi.
Çocuk kitapları yayımlayan büyük bir yayımcı
ironik olarak çocuklarla çalışmadıklarını söyledi.
Çocukların yayımcıları çocuklarla çalışmıyor mu?
Sanırım büyük bir müşteri kitlesini
kendinize yabancılaştırıyorsunuz. --(Gülüşmeler)
Sonunda Action Yayımcılık
buna gönüllü oldu ve bana güvendi,
ve de diyeceklerimi dinlemeye hazırdı.
İlk kitabım "Uçan Parmakları" yayımladılar --burada görüyorsunuz--
ve o andan itibaren, yüzlerce okulda konuşma,
binlerce eğitmene önemli konuşmalar,
ve sonunda bugün sizlerin önündeyim.
Bugün ki ilginize minnettarım,
çünkü gerçekten değer verdiğinizi
göstermek için dinliyorsunuz.
Yine de çocukların yetişkinlerden daha iyi
olduğu bu umut verici durumda bir sorun var.
Çocuklar büyüyor ve sizler gibi yetişkin oluyorlar.
(Gülüşmeler)
Gerçekten sizler gibi mi?
Amaç, çocukları sizler gibi yetişkinler haline getirmek değil,
sizin olduğunuzdan da daha iyi yetişkinler yapmak,
sizlerin ne kadar iyi olduğunu da göz önüne
alırsak bunun biraz zorlayıcı olduğunu anlayabiliyoruz,
ama yeni nesiller ve dönemler bir öncekine
oranla gelişip daha iyi hale geldiği için
ilerleme meydana geliyor.
Bu yüzden hala karanlık çağlarda değiliz.
Hayattaki pozisyonunuz ne olursa olsun,
bizlerin büyüyüp sizleri ortadan kaldırmamız için
sizler çocuklara fırsatlar sunmak zorundasınız.
(Gülüşmeler)
Yetişkinler ve TEDsters üyeleri,
çocukları dinlemeli ve onlardan öğrenmelisiniz
ve bize güvenmeli bizden daha çok şey beklemelisiniz.
Bugün bize kulak vermelisiniz
çünkü biz yarının liderleriyiz,
yani yaşlanıp bunadığınızda sizlere bakacak
olanlar bizleriz. Yok sadece şaka yapıyorum.
Hayır gerçekten, biz gelecek nesiliz
bu dünyayı daha ileriye götürecek olanlarız.
Ve eğer ki bu sizin için çok manalı gözükmüyorsa,
klonlamanın mümkün olduğunu düşünün,
ve bu da çocukluğunuza geri dönebilmeniz anlamına geliyor,
bu durumda da aynı benim neslim gibi
sesinizi duyurmak isteyeceksinizdir.
Dünya yeni düşünceler ve liderler
için fırsatlara ihtiyaç duyuyor.
Çocuklar yol göstermek ve başarmak için fırsat bekliyor.
Denklemi kurmaya hazır mısınız?
Çünkü dünyanın problemi
nesilden nesile geçen şeyler olmamalıdır.
Teşekkürler
(Alkışlar)
Teşekkürler. Teşekkürler.