Chciałabym rozpocząć pytaniem:
kiedy ostatnio nazwano was dziecinnymi?
My dzieci często to słyszymy.
Zawsze gdy mamy absurdalne oczekiwania,
gdy zachowujemy się nieodpowiedzialnie
albo okazujemy jakiekolwiek cechy
przeciętnych obywateli Ameryki,
nazywa się nas dziecinnymi.
Naprawdę mi to przeszkadza.
Weźmy na przykład
imperializm i kolonizację,
wojny światowe albo George'a W. Busha.
Kto jest za to odpowiedzialny? Dorośli.
A co zrobiły dzieci?
Anna Frank poruszyła miliony
swoim przejmującym opisem Holokaustu.
Ruby Bridges przyczyniła się do zniesienia segregacji rasowej w USA,
Najnowszy przykład to Charlie Simpson, który pomógł zebrać
120 000 funtów dla mieszkańców Haiti
jeżdżąc na swoim rowerku.
To wszystko dowodzi, że wiek nie ma tu nic do rzeczy.
Cechy opisywane słowem "dziecinny"
można tak często zaobserwować u dorosłych,
że używanie tego dyskryminującego słowa powinno być zakazane
w kontekście krytyki nieodpowiedzialności i braku rozsądku.
(Brawa)
Dziękuję.
Ale z drugiej strony,
może czasami nieracjonalne myślenie
jest potrzebne na świecie?
Ludzie często mają wielkie plany,
lecz nie realizują ich,
uważając je za nierealne, zbyt kosztowne
lub bojąc się, że nie przyniosą korzyści.
Dzieci nie obchodzą powody, żeby czegoś nie zrobić.
Dzieci pełne są inspirujących dążeń i nadziei.
Ja marzę o tym, żeby nikt nie chodził głodny
i żeby panowała wolność jak w Utopii.
Ilu dorosłych wciąż o tym marzy
i wierzy, że może się spełnić?
Czasami znajomość historii
i przyczyn niepowodzeń utopijnych ideałów
może być przeszkodą.
Gdyby wszystko było za darmo,
zasoby szybko by się wyczerpały i nastałby chaos.
Z drugiej strony
dzieci nadal marzą o doskonałości.
To dobrze,
bo aby coś zaistniało w rzeczywistości,
trzeba to sobie najpierw wyobrazić.
Bardzo często nasza śmiała wyobraźnia
pozwala przekraczać granice możliwości.
Na przykład Muzeum Szkła w Tacomie,
w moim stanie Waszyngton - pozdrowienia!
(Brawa)
ma program "Dzieci Projektują Szkło",
gdzie dzieci rysują swoje pomysły.
Jeden z pracujących tam artystów mówi,
że tak powstało wiele świetnych projektów,
ponieważ dzieci nie myślą o tym,
jak trudno jest czasem uformować szkło.
Liczy się dla nich tylko dobry pomysł.
Myśląc o szkle wielu z was
kojarzy kolorowe projekty Chihuly'ego
albo włoskie wazony,
zaś dzieci rzucają artystom wyzwania,
takie jak wąż ze złamanym sercem
czy chłopiec z bekonu, którego spojrzenie zmienia wszystko w mięso.
(Śmiech)
Ta wrodzona mądrość
nie musi być tylko dla wtajemniczonych.
Większość wiedzy dzieci czerpią od dorosłych,
ale same też mają czym się podzielić.
Uważam, że dorośli powinni zacząć uczyć się od dzieci.
Zwykle występuję przed ludźmi związanymi z edukacją,
przed nauczycielami i uczniami, i podoba mi się ta analogia.
Nie tylko nauczyciel powinien stać przed klasą
i mówić uczniom, co mają robić.
Uczniowie też powinni uczyć nauczycieli.
Nauka powinna być współpracą i wymianą
pomiędzy dorosłymi i dziećmi.
Rzeczywistość jest niestety trochę inna,
co wiąże się mocno z zaufaniem, czy raczej jego brakiem.
Jeżeli komuś nie ufamy, to nakładamy na niego ograniczenia.
Jeżeli mam wątpliwości, czy moja siostra
będzie zapłaci 10-procentowe odsetki,
które nałożyłam na jej ostatnią pożyczkę,
przestanę jej pożyczać pieniądze do czasu
aż wszystko spłaci. (Śmiech)
Przy okazji, to prawdziwa historia.
Dorośli mają w dużej mierze
restrykcyjne podejście do dzieci,
począwszy od wszystkich zakazów w regulaminie szkolnym
do ograniczeń w korzystaniu z Internetu.
Jak wiemy z historii, reżimy zaczynają gnębić ludzi,
kiedy boją się utraty kontroli.
I choć porównywanie dorosłych
do totalitarnych reżimów to przesada,
dzieci mają niewielki udział w ustalaniu zasad,
podczas gdy jest miejsce na zasadę wzajemności,
gdzie dorośli powinni wysłuchać
i wziąć pod uwagę
pragnienia młodszego pokolenia.
Jeszcze gorsze od ograniczeń
jest niedocenianie zdolności dzieci.
Uwielbiamy wyzwania, ale jeśli wymagania są za niskie,
zaniżają nasz poziom.
Moi rodzice mieli wysokie wymagania
w stosunku do mnie i mojej siostry.
Nie kazali nam co prawda zostać lekarzami
prawnikami ani nikim konkretnie,
ale tata czytał nam o Arystotelesie
i pionierach w walce z zarazkami,
podczas gdy inne dzieci słuchały
"Koła autobusu kręcą się w kółko".
Też tego słuchałyśmy, ale "Pionierzy w walce z zarazkami" rządzą.
(Śmiech)
Już w wieku czterech lat uwielbiałam pisać
i kiedy miałam sześć lat,
mama kupiła mi laptopa z programem Microsoft Word.
Dzięki dla Billa Gatesa i dla mamy.
Napisałam ponad 300 opowiadań
na tym małym laptopie
i chciałam, żeby je opublikowano.
Zamiast wyśmiać moje marzenia
o publikacji własnej książki,
zamiast kazać mi czekać, aż będę starsza,
moi rodzice naprawdę mnie wspierali.
Wielu wydawców było sceptycznych.
Jedno z dużych dziecięcych wydawnictw
odpowiedziało, że nie współpracują z dziećmi.
Dziecięce wydawnictwo nie współpracuje z dziećmi?
No nie wiem, zrażacie do siebie sporą grupę klientów.
(Śmiech)
Jedno wydawnictwo, Action Publishing
postanowiło zaryzykować i zaufać mi,
że mam coś do powiedzenia.
Wydali moją pierwszą książkę, "Flying Fingers" - oto ona -
i od tamtej pory wygłaszam przemówienia w szkołach,
wykładam przed nauczycielami,
a dzisiaj stoję przed wami.
Dziękuję za poświęcenie mi uwagi dzisiaj,
bo to oznacza że wam zależy,
że słuchacie.
Oczywiście ta idealna wizja dzieci, które są lepsze od dorosłych
nie jest pozbawiona wad.
Dzieci dorastają i stają się dorosłymi takimi samymi jak wy.
(Śmiech)
A może jednak nie takimi samymi?
Chodzi o to, by zamiast stać się takie jak wy,
wyrosły na lepsze pokolenie -
co stawia przed wami wyzwanie,
biorąc pod uwagę wasze kwalifikacje. (Śmiech)
Ale na tym właśnie polega postęp:
nowe pokolenia i nowe epoki
rozwijają się i stają lepsze od poprzednich.
Dlatego średniowiecze się skończyło.
Bez względu na to, kim jesteście,
najważniejsze, byście stworzyli nam, dzieciom, możliwości
żebyśmy mogli was zadziwić, kiedy dorośniemy.
(Śmiech)
Dorośli i stypendyści TED,
musicie słuchać dzieci i uczyć się od nich,
ufać im i oczekiwać od nich więcej.
Wysłuchajcie nas dzisiaj,
bo to my będziemy rządzić jutro.
To oznacza, że będziemy się wami opiekować
kiedy będziecie starzy i niedołężni. Nie, żartuję.
Ale na serio, będziemy następnym pokoleniem,
które poprowadzi świat w przyszłość.
A jeśli myślicie, że dla was to nie będzie miało znaczenia,
pamiętajcie, że klonowanie jest możliwe,
a wtedy znów będziecie przeżywać dzieciństwo
i będziecie chcieli być wysłuchani,
tak samo jak moje pokolenie.
Świat potrzebuje nowych przywódców i pomysłów.
Dzieci potrzebują szansy, by dowodzić i zwyciężać.
Czy jesteście gotowi na współpracę?
Światowe problemy
nie powinny być jedynym dziedzictwem ludzkości.
Dziękuję.
(Brawa)
Dziękuję.