Сега сакам да почнам со едно прашање:
Кога последен пат ве нарекле детинест/а?
На деца како мене,
често ни се случува да не наречат детинести.
Секој пат кога имаме ирационални барања,
кога се однесуваме неодговорно,
или оддаваме било какви други знаци
дека сме нормални американски граѓани,
не нарекуваат детинести,
што многу ми пречи.
На крајот на краиштата, погледнете ги овие настани:
Империјализам и колонизација,
светски војни, Џорџ В. Буш.
Прашајте се: кој е одговорен за ова? Возрасните.
Е сега, што имаат направено децата?
Па, Ана Франк допре до милиони
со нејзиниот моќен опис на Холокаустот
Руби Бриџиз помогна во елиминацијата на сегрегацијата во САД
и, во поскоро време,
Чарли Симпсон помогна да се соберат
120.000 фунти за Хаити
со неговиот мал велосипед.
Значи, како што можете да видите од овие примери
возраста апсолутно не е фактор.
Карактеристиките на кои се однесува зборот детинест
толку често се среќаваат кај возрасните,
што треба да го укинеме овој дискриминирачки збор
кога критикуваме однесување
што е поврзано со неодговорност и нерационално размислување.
(Аплауз)
Благодарам.
Од друга страна, од каде знаеме
дека одредени видови ирационално размислување
не е токму она што му е потребно на светот?
Можеби порано сте имале големи идеи
но сте се запреле, бидејќи сте помислиле:
Ова е невозможно или чини премногу
или нема да ми е од корист.
За добро или лошо, ние децата не навлегуваме до толку
кога станува збор за смислување причини зошто да не направиме нешто.
Децата можат да имаат бројни инспиративни аспирации
и надежни размислувања,
како мојата желба никој да не биде гладен
или утопија во која се е бесплатно.
Колку од вас се уште сонуваат вака
и веруваат во можностите?
Понекогаш познавањето на историјата
и минатите неуспеси на утописките идеали
можат да бидат товар,
затоа што знаете дека ако се е бесплатно,
резервите од храна ќе се потрошат,
ќе станат оскудни и ќе доведат до хаос.
Од друга страна,
ние децата сеуште сонуваме за совршенство.
И тоа е добро бидејќи, за било што
да стане реалност,
треба прво да се сонува.
Во многу погледи, нашата храброст да фантазираме
помага во поместувањето на гранците на возможното.
На пример, Музејот на Стакло во Такома, Вашингтон,
мојата држава -- јуху Вашингтон --
(Аплауз)
има програма што се вика "Деца дизајнираат стакло"
и децата цртаат свои идеи за уметност од стакло.
Е сега, резидентните уметници рекоа дека некои од најдобрите идеи
ги добиле преку оваа програма,
поради тоа што децата не размислуваат за ограничувањата
на тоа колку може да биде тешко да се дува стакло во одредени форми.
Тие само смислуваат добри идеи.
Е сега, кога ќе помислите на стакло, можеби
помислувате на шарените дезени на Чихули
или можеби на италијански вази,
но децата ги предизвикуваат уметниците да отидат подалеку
во светот на змии со скршени срца
и момчето од сланина, кое како што можете да видите има визија за месото.
(Смеење)
Е сега, нашата наследна мудрост
не мора да биде интерно знаење.
Децата веќе многу учат од возрасните,
и имаме многу за споделување.
Мислам дека возрасните треба да почнат да учат од децата.
Е сега, јас најчесто зборувам пред образована публика,
наставници и ученици, и ми се допаѓа оваа аналогија.
Не треба само да има наставник на чело на училницата
кој ќе им кажува на учениците "направето го ова, направето го она."
Учениците треба да ги учат наставниците.
Учењето меѓу возрасните и децата
треба да биде реципроцитетно.
Реалноста, за жал, е малку поинаква,
и многу има врска со довербата, или недостатокот на доверба.
Е сега, ако немате доверба во некого, им поставувате рестрикции, така?
Ако јас се сомневам во способноста на сестра ми
да ја врати каматата од 10 посто
која и ја поставив на последниот заем,
јас ќе и ја ограничам способноста да добие уште пари од мене
додека не ми ги врати парите. (Смеење)
Ова, патем, е вистинска случка.
Е сега, се чини дека возрасните имаат
превентивно рестриктивен став кон децата,
од секое "немој ова,"
"немој она" во школските учебници,
до рестрикции во користењето на интернет во училиштата.
Како што ни посочува историјата, режимите стануваат угнетувачки
кога се плашат да не ја изгубат контролата.
И, иако возрасните не се баш на ниво
на тоталитарни режими,
децата немаат, или имаат многу малку, глас во поставувањето на правилата,
кога ставот всушност треба да биде реципроцитетен,
што значи дека возрасната популација треба да учи од
и да ги зема предвид желбите
на младата популација.
Е сега, она што е уште пострашно од рестрикции
е тоа што возрасните често ги потценуваат способностите на децата.
Ние сакаме предизвици, но кога очекувањата се ниски,
верувајте, ќе се спуштиме до нив.
Моите родители имаа се' освен ниски очекувања
за мене и сестра ми.
Добро, не ни кажаа да станеме доктори
или адвокати или нешто слично,
ама татко ми ни читаше
за Аристотел
и за пионерите во биолошката војна (книга)
кога многу други деца слушаа
"Ринги-ринги-рингишпил."
Добро, и ние ја слушавме таа песна, ама "Пионерите во биолошката војна" е закон!
(Смеење)
Јас многу сакав да пишувам уште од четири годишна возраст,
а кога имав шест години
мајка ми ми купи лаптоп опремен со Microsoft Word.
Му благодарам на Бил Гејтс и ти благодарам тебе мамо.
Напишав над 300 раскази
на тој мал лаптоп
и сакав да ги објавам.
Наместо само да се подбиваат со овој ерес
дека едно дете сака да ја објави својата работа,
или наместо да ми кажат да почекам да пораснам,
моите родители беа полни со поддршка.
Голем број издавачи не се поставија толку охрабрувачки.
Една голема издавачка куќа за деца иронично ми кажа
дека не работат со деца.
Издавачка куќа за деца не работи со деца?
Што знам, ми се чини дека овде одвраќате доста голем клиент.
(Смеење)
Е сега, еден издавач, Action Publishing,
реши да го преземе ризикот и да ми верува
и да слушне што имав да кажам.
Ја издадоа мојата прва книга, "Летечки прсти" -- ја гледате тука --
и од тогаш наваму, стигнав да зборувам пред стотици училишта,
да држам говори за илјадници едукатори,
и конечно, денес, да ви зборувам вам.
Го ценам вашето внимание денеска,
бидејќи за да навистина покажете дека се грижите,
вие слушате.
Но има проблем со оваа розова слика
во која децата се многу подобри од возрасните.
Децата пораснуваат и стануваат возрасни како вас.
(Смеење)
Или, навистина, исти како вас?
Целта не е да ги претворите децата во вашата визија за возрасни,
туку во подобри возрасни отколку што сте биле вие,
што може да претставува предизвик,
ако се земат предвид вашите достигнувања,
но напредокот настанува
поради тоа што новите генерации и новите подрачја
растат и се развиваат и стануваат подобри од претходните.
Токму поради тоа веќе не сме во Мрачното Доба.
Без разлика на вашата позиција во животот,
неопходно е да се создадат можности за децата
за да пораснеме и да ве запрепастиме.
(Смеење)
Драги возрасни и TED-овци,
треба да ги слушате и да учите од децата
и да ни верувате и да очекувате повеќе од нас.
Морате да не ислушате денес,
затоа што утре ние ќе бидеме лидерите,
што значи дека ќе се грижиме за вас
кога ќе бидете стари и сенилни. Не, се шегувам.
Не, навистина, ние ќе бидеме следната генерација,
оние кои ќе го унапредуваат светот.
И ако случајно мислите дека ова нема значење за вас
не заборавајте дека клонирањето е возможно
и дека подразбира повторно доживување на детството,
во кој случај и вие ќе сакате да бидете ислушани
исто како и мојата генерација.
Е сега, на светот му се потребни можности
за нови лидери и нови идеи.
На децата им се потребни можности да водат и да успеат.
Дали сте спремни да ни го овозможите тоа?
Затоа што светските проблеми
не би требало да бидат наследство на семејството на човештвото.
Благодарам.
(Аплауз)
Ви благодарам. Благодарам.