Այժմ, ես ցանկանում եմ սկսել մի հարցով.
Ե՞րբ են ձեզ վերջին անգամ մանկամիտ անվանել:
Իմ պես երեխաների համար,
մանկամիտ կոչվելը շատ հաճախ հանդիպող երևույթ է:
Ամեն անգամ, երբ մենք արտասովոր խնդրանք ենք ունենում,
անպատասխանատու կերպ ենք մեզ պահում,
կամ մեզ պահում ենք նորմալ
ամերիկացու պես,
մեզ անվանում են մանկամիտ,
ինչը իսկապես անհանգստացնում է ինձ:
Ի վերջո, նայեք այս իրադարձություններին.
իմպերիալիզմ կամ գաղութացում,
համաշխարհային պատերազմներ, Ջորջ Բուշ:
Հարց տվեք ձեզ. Ո՞վ է մեղավոր: Մեծահասակները:
Այժմ տեսնենք, թե ի՞նչ են արել երեխաները.
Այսպես, Աննա Ֆրանկը հուզել է միլիոնավոր մարդկանց
Հրեական Հոլոքոստի վերաբերյալ իր պատմությամբ,
Ռուբի Բրիջեսն օգնել է վերացնել խտրականությունը ԱՄՆ-ում,
և, բոլորովին վերջերս,
Չարլի Սիմփսոնը հավաքել է
120,000 ֆունտ Հաիթիին օգնելու համար,
իր փոքրիկ հեծանվի օգնությամբ:
Այսպիսով, ցուցադրված օրինակները հավաստում են,
որ տարիքը բացարձակապես նշանակություն չունի:
Մանկամտություն բառով որակվող գծերը
այնքան հաճախ են հանդիպում մեծահասակների մոտ,
որ մենք պետք է հրաժարվենք տարիքային խտրականություն արտահայտող այս բառից,
երբ հարցը վերաբերում է անպատասխանատու
և իռացիոնալ վարվելակերպի բնութագրմանը:
(Ծափահարություններ)
Շնորհակալ եմ:
Մյուս կողմից, ո՞վ է ասում,
որ աշխարհին հարկավոր չեն
իռացիոնալ մտածողության որոշակի տեսակներ:
Հնարավոր է, որ դուք ունեցել եք փայլուն ծրագրեր,
բայց դադարեցրել եք դրանք, մտածելով`
Դա անհնար է, կամ այն չափազանց թանկ է
կամ այն ինձ օգուտ չի բերի:
Բարեբախտաբար թե ոչ, մենք` երեխաներս, չունենք նման բարդույթներ,
որոնք առաջանում են մեր ուզածը չիրականացնելու պատճառների մասին մտածելուց:
Երեխաները կարող են լի լինել ոգեշնչող նպատակներով
և լավատես մտքերով,
ինչպես, օրինակ, իմ ցանկությունն է, որ ոչ ոք քաղցած չմնա
կամ որ ամեն ինչ լինի անվճար:
Ձեզանից քանի՞սն ունի այդպիսի երազանք
և հավատում է դրա հավանականությանը:
Որոշ դեպքերում պատմության իմացությունը
և նախկին ուտոպիստական գաղափարների ձախողումը
կարող է շատ ծանր բեռ լինել,
քանի որ դուք գիտեք, եթե ամեն ինչ անվճար լինի,
սննդի պաշարները արագ կվերջանան
կառաջանա դեֆիցիտ և քաոս:
Մյուս կողմից,
մենք` երեխաներս, դեռևս երազում ենք կատարելության մասին:
Եվ դա լավ է, քանի որ, որպեսզի
ինչ-որ բան իրականություն դառնա,
դու նախապես պետք է երազես դրա մասին:
Բոլոր դեպքերում, մեր երևակայության խիզախությունը
օգնում է տեղաշարժել հնարավորության սահմանները:
Օրինակ, Վաշինգտոնի Տակոմա քաղաքի ապակիների թանգարանում,
իմ հայրենի նահանգը, էհե~յ Վաշինգտոն,
(Ծափահարություններ)
մի ծրագիր ունեն, որը կոչվում է «Երեխաների ապակյա դիզայնը».
երեխաները պատկերում են իրենց գաղափարները ապակիների համար:
Եվ այժմ թանգարանում աշխատող մասնագետներն ասում են,
որ իրենց լավագույն գաղափարները քաղում են հենց այդ ծրագրից,
քանի որ երեխաները չեն մտածում նրա մասին,
թե ինչքան բարդ կարող է լինել ապակուն հատուկ տեսք տալը:
Նրանք պարզապես մտածում են լավ գաղափարների մասին:
Այժմ, երբ դուք մտածում եք ապակու մասին, դուք պետք է, որ
պատկերացնեք Չիհուլիի գունավոր դիզայնը,
կամ հավանաբար իտալական տարաները,
բայց երեխաները ստիպում են արվեստագետներին դուրս գալ այդ սահմաններից
դեպի ցավից տառապող օձերի աշխարհ
կամ մսից պատրաստված տղայի աշխարհ, ուր նա ունի «մսային պատկերացումներ»:
(Ծիծաղ)
Այսպիսով, մեր բնատուր իմաստունությունը
պարտադիր չէ, որ գիտնականների իմաստունության պես լինի:
Երեխաներն արդեն բավական սովորել են մեծերից,
և շատ բաներ ունենք կիսվելու նրանց հետ:
Կարծում եմ ,մեծահասակները պետք է սկսեն սովորել երեխաներից:
Ես, մեծամասամբ, ելույթ եմ ունենում կրթական միջավայրում,
ուսուցիչների և ուսանողների մոտ և ինձ դա դուր է գալիս:
Անպայման չէ, որ ուսուցիչը ղեկավարի դասարանը
և ուսանողներին թելադրի անել այս կամ այն:
Ուսանողները պետք է սովորեցնեն իրենց ուսուցչին:
Մեծահասակների և երեխաների միջև ուսուցումը
պետք է փոխադարձ լինի:
Իրականում, դժբախտաբար, մի փոքր այլ կերպ է,
և դա կապված է վստահության, կամ դրա բացակայության հետ:
Եթե դու ինչ-որ մեկին չես վստահում, դու դնում ես սահմանափակումներ, այնպես չէ՞:
Եթե ես կասկածում եմ, որ քույրս կկարողանա
վերադրաձնել իմ կողմից իրեն տրված
պարտքի տոկոսները,
ես այլևս նրան պարտքով գումար չեմ տա,
քանի դեռ նա չի մարել իր նախորդ պարտքը: (Ծիծաղ)
Ի դեպ, իրական պատմություն է:
Եվ թվում է` մեծահասակներն ունեն
նման գերակայող վերաբերմունք երեխաների նկատմամբ,
սկսած ամեն «մի՜ արա սա»
«մի՜ արա դա» դասագրքի արտահայտություններից,
մինչև դպրոցում ինտերնետից օգտվելու սահմանափակումը:
Ինչպես պատմությունն է ցույց տալիս, վարչակարգերը ճնշող են դառնում,
երբ նրանք վախենում են կորցնել հսկողությունը:
Եվ, չնայած, մեծահասակները այդքան ճնշող չեն,
ինչքան տոտալիտար կարգերը,
երեխաները չունեն, կամ շատ քիչ են մասնակցում կանոնների սահմանման գործընթացին,
որտեղ վերաբերմունքը, իրոք, պետք է փոխադարձ լինի,
այսինքն` մեծահասակները պետք է սովորեն
և հաշվի առնեն երիտասարդ սերնդի
ցանկությունները:
Իսկ սահմանափակումներից առավել վատ է այն,
որ մեծահասակները թերագնահատում են երեխաների կարողությունները:
Մենք սիրում ենք մարտահրավերներ, բայց երբ սպասումները քիչ են,
հավատացեք ինձ, մենք իջնում ենք դրանց մակարդակի:
Իմ ծնողների սպասումները ինձանից և իմ քույրիկից,
չի կարելի ցածր անվանել:
Այսպես, նրանք չեն ասել մեզ դառնալ բժիշկ
կամ իրավաբան կամ նման այլ բաներ,
բայց իմ հայրը մեզ համար կարդում էր
Արիստոտելի
և մանրէների հետ առաջին պայքարողների մասին,
մինչդեռ շատ ու շատ երեխաներ լսում էին,
«Ավտոբուսի անիվները պտտվում են, պտտվում»:
Դե իհարկե մենք էլ ենք դա լսել, բայց «Մանրէների դեմ առաջին պայքարողները» ավելի հզոր էր:
(Ծիծաղ)
Ես սիրել եմ գրել դեռ 4 տարեկանից
և երբ ես 6 տարեկան էի
մայրս ինձ համար գնեց անձնական համակարգիչ Microsoft Word ծրագրով:
Շնորհակալ եմ Բիլ Գեյթս և շնորհակալ եմ Մամ:
Ես գրել եմ մոտ 300 փոքր պատմվածքներ
այդ փոքրիկ համակարգչով,
և ես ցանկացա հրատարակել դրանք:
Փոխանակ ծաղրելու և «հերետիկոսություն» համարելու,
որ երեխան ցանկանում է տպագրվել,
կամ ասել` սպասիր մինչ կմեծանաս,
իմ ծնողները իսկապես աջակցեցին ինձ:
Շատ հրատարակիչներ այդքան էլ ոգևորված չէին:
Մանկական մի մեծ հրատարակչություն հեգնաբար պատասխանեց,
որ իրենք չեն աշխատում երեխաների հետ:
Մանկական հրատարակչությունը չի աշխատում երեխաների հետ:
Կարծում եմ, այդ դեպքում դուք կարևոր հաճախորդ եք կորցնում:
(Ծիծաղ)
Եվ ահա, մի հրատարակչություն, Action Publishing,
փորձեց ընդառաջ քայլ և հավատալ ինձ,
և լսել, թե ինչ եմ ես ասում:
Նրանք հրատարակեցին իմ առաջին գիրքը «Թռչող մատներ», ահա այն,
և այդ ժամանակից սկսած, դրա մասին սկսեցին խոսել հարյուրավոր դպրոցներում,
այն կարդում էին հազարավոր դասատուներ,
և վերջապես այսօր, դուք իմացաք դրա մասին:
Ես գնահատում եմ ձեր ուշադրությունը,
քանի որ ձեր հետաքրքրվածությունը ցույց տալու համար
դուք լսում եք ինձ:
Բայց այստեղ մի խնդիր կա. ստացվում է այնպես,
որ երեխաները շատ ավելի լավն են, քան մեծահասակները:
Երեխաները մեծանում են և դառնում են ձեզ պես չափահաս:
(Ծիծաղ)
Ճի՞շտ է:
Նպատակը երեխաներին ձեզ նման չափահաս դարձնելը չէ,
այլ նրանց դարձնել ավելի լավը, քան դուք եք,
ինչը կարող է մի փոքր դժվար լինել`
հաշվի առնելով ձեր արժանիքները,
բայց զարգացումը տեղի է ունենում հենց այն պատճառով, որ
նոր սերունդը և նոր դարաշրջանը
զարգանում է և դառնում է նախորդից ավելի լավը:
Այդ է պատճառը, որ մենք այլևս միջնադարում չենք ապրում:
Եվ կարևոր չէ, թե ինչ եք դուք այս կյանքում,
կարևոր է հնարավորություն ստեղծել երեխաների համար,
որպեսզի նրանք կարողանան մեծանալ և առաջ անցնել ձեզանից:
(Ծիծաղ)
Մեծահասակներ և TED-ի ունկնդիրներ,
դուք պետք է լսեք և սովորեք երեխաներից
և վստահեք մեզ և մեծ սպասումներ ունենաք մեզանից:
Դուք պետք է ունկնդրեք մեզ այսօր,
քանի որ մենք ենք վաղվա առաջնորդները,
ինչը նշանակում է, որ մենք ենք ձեր մասին հոգ տանելու,
երբ դուք լինեք ծեր և թույլ:
Չէ, իսկապես, մենք ենք լինելու հաջորդ սերունդը,
այն, որն առաջ է տանելու աշխարհը:
Եվ, եթե այս ամենը ձեզ համար կարևոր նշանակություն չունի,
հիշեք, որ կլոնավորումը հնարավոր է,
և այն ենթադրում է կրկին անցնել մանկության միջով,
ահա այդ ժամանակ դուք կցանկանաք, որ ձեզ լսեն,
իմ սերնդի պես:
Այժմ աշխարհը հնարավորությունների կարիք ունի.
նոր առաջնորդների և նոր գաղափարների համար:
Երեխաներին անհրաժեշտ է հնարավորություն տալ առաջնորդելու և հաջողակ լինելու:
Դուք պատրա՞ստ եք համագործակցության:
Քանի որ համաշխարհային խնդիրները
չպետք է լինեն մարդկության ժառանգությունը:
Շնորհակալություն
(Ծափահարություններ)
Շնորհակալություն: Շնորհակալություն: