Κατά τα φαινόμενα,
όλα πήγαιναν καλά για τον Τζον.
Μόλις είχε υπογράψει συμβόλαιο
να πουλήσει το διαμέρισμα του στη Νέα Υόρκη
με εξαψήφιο κέρδος,
ενώ του ανήκε μόλις για πέντε χρόνια.
Το σχολείο από όπου αποφοίτησε με master
μόλις του είχε προσφέρει μία θέση καθηγητή,
πράγμα το οποίο σήμαινε, όχι μόνο ένα μισθό,
αλλά και, μετά από πολύ καιρό, ασφάλιση υγείας.
Κι όμως, παρά το γεγονός ότι όλα πήγαιναν πολύ καλά για τον Τζον,
αγωνιούσε,
παλεύοντας με τον εθισμό και την κατάθλιψη.
Τη νύχτα της 11ης Ιουνίου 2003,
σκαρφάλωσε στην άκρη
των κάγκελων της γέφυρας του Μανχάτταν
και έπεσε στο σκοτεινό νερό.
Είναι αξιοσημείωτο
όχι, είναι θαύμα
ότι έζησε.
Από την πτώση συνετρίβη το δεξί του χέρι,
έσπασε κάθε πλευρό στο σώμα του,
τρύπησε τον πνεύμονά του
και ήταν αναίσθητος
καθώς παρασύρθηκε προς το Ιστ Ρίβερ,
κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν
και μέχρι το σημείο που κάνει δρομολόγιο το φέρρυ-μπόουτ του Στάτεν Άιλαντ,
όπου επιβάτες του φέρυ
άκουσαν τις κραυγές του,
επικοινώνησαν με τον καπετάνιο του πλοίου
που επικοινώνησε με την Ακτοφυλακή
οι οποίοι τον "ψάρεψαν" από το Ιστ Ρίβερ
και τον πήγαν στο νοσοκομείο Μπέλβιου.
Και εδώ είναι το σημείο που ξεκινά η ιστορία μας.
Γιατί όταν ο Τζον έθεσε στόχο
να ξαναφτιάξει τη ζωή του -
πρώτα σωματικά, μετά συναισθηματικά,
και τέλος πνευματικά -
ανακάλυψε ότι υπήρχαν πολύ λίγες συμβουλευτικές υπηρεσίες διαθέσιμες
για κάποιον που μόλις είχε προσπαθήσει να θέσει ένα τέλος στη ζωή του
όπως είχε κάνει αυτός.
Οι έρευνες δείχνουν
ότι οι 19 από τους 20 ανθρώπους
που επιχειρούν να αυτοκτονήσουν
θα αποτύχουν.
Αλλά οι άνθρωποι που αποτυγχάνουν
είναι 37 φορές περισσότερο πιθανό να πετύχουν
τη δεύτερη φορά.
Αυτό είναι πραγματικά
ένας πληθυσμός υψηλού κινδύνου
με πολύ λίγες υπηρεσίες για να τους υποστηρίξουν
Και τι συμβαίνει
όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους,
εξαιτίας των ταμπού που έχουμε σχετικά με την αυτοκτονία,
δεν ξέρουμε τι να πούμε,
και αρκετά συχνά δε λέμε τίποτα.
Και αυτό αυξάνει την απομόνωση
στην οποία βρίσκονται άνθρωποι σαν τον Τζον.
Γνωρίζω την ιστορία του Τζον πολύ καλά
γιατί είμαι ο Τζον.
Και σήμερα είναι
η πρώτη φορά που αναγνωρίζω
σε κάποιου είδους δημόσια εκδήλωση
το ταξίδι που έχω περάσει.
Αλλά αφού έχασα έναν αγαπημένο δάσκαλο το 2006
και έναν καλό φίλο πέρυσι λόγω αυτοκτονίας,
και αφού παρακολούθησα πέρυσι το TEDActive,
ήξερα ότι χρειαζόταν να σπάσω τη σιωπή μου
και να ξεπεράσω τα ταμπού μου
για να μιλήσω για μία ιδέα που αξίζει να διαδοθεί -
και αυτή είναι ότι οι άνθρωποι
που έχουν κάνει τη δύσκολη επιλογή
να επιστρέψουν στη ζωή
χρειάζονται περισσότερες υπηρεσίες και χρειάζονται τη βοήθειά μας.
Όπως αναφέρει το Πρόγραμμα Τρέβορ, τα πράγματα βελτιώνονται.
Βελτιώνονται πολύ.
Και επιλέγω να σπάσω
τη σιωπή μου σήμερα
για να σας ενθαρρύνω, να σας προτρέψω,
ώστε αν είστε κάποιος
που έχει συλλογιστεί ή αποπειραθεί να αυτοκτονήσει,
ή ξέρετε κάποιον που το έχει κάνει,
μιλήστε γι΄αυτό, ζητήστε βοήθεια.
Είναι μια συζήτηση που αξίζει να κάνουμε
και μια ιδέα που αξίζει να διαδώσουμε.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)