Om te beginnen wil ik zeggen: Houston, we have a problem.
We gaan een tweede generatie van stilstand in
wat betreft bemande ruimtevaart. We zijn zelfs achteruitgegaan.
Er is een erg grote kans dat we ons vermogen verliezen om de jeugd te inspireren
om erop uit te gaan en dit belangrijke werk voort te zetten,
dat we als soort altijd hebben gedaan.
Instinctief zijn we erop uit gegaan
en over moeilijke plaatsen geklommen, naar vijandiger plaatsen gegaan,
en er later achter gekomen, misschien tot onze verrassing, dat we daarom hebben overleefd.
En ik ben van mening
dat het niet goed voor ons is om generaties van kinderen te hebben
die denken dat het okee is om uit te zien naar een betere versie
van een mobiele telefoon met video.
Ze moeten uitzien naar verkenning, ze moeten uitzien naar kolonisatie,
ze moeten uitzien naar vooruitgang. Dat moeten ze.
Wij moeten ze inspireren, omdat zij ons moeten leiden
en helpen overleven in de toekomst.
Ik maak me in het bijzonder zorgen om wat de NASA nu doet met de nieuwe Bush-doctrine
om, de komende vijftien jaar, oh nee, ik doe het fout.
We hebben hier erg specifieke instructies om niet over politiek te praten.
(Gelach)
Waar we naar uitkijken is --
(Applaus)
Waar we naar uitkijken
is niet alleen het inspireren van onze kinderen,
maar het huidige plan staat zelfs de meest creatieve mensen in dit land
-- de ruimtevaartingenieurs van Boeing en Lockheed -- niet toe
om risico's te nemen en nieuwe dingen te proberen.
We gaan -- 50 jaar later -- weer terug naar de maan
en we doen het met het specifieke doel om niets nieuws te leren.
Dat baart me ernstig zorgen. Maar dat is in ieder geval --
de basis van wat ik vandaag met jullie wil delen,
dat de mensen die we inspireren
later onze grote leiders zullen zijn.
Dat is het thema van de komende 15 minuten hier.
En ik denk dat je geïnspireerd raakt als je jong bent:
drie-jarigen, tot 12, 14-jarigen
Waar wij -- waar zij naar kijken is het belangrijkst.
Laten we een kijkje bij de luchtvaart nemen.
Daar was een prachtige korte periode van vier jaar
waarin fantastische dingen gebeurden.
Het begon in 1908, toen de gebroeders Wright in Parijs vlogen, en iedereen zei,
"O, dat kan ik ook." Slechts een paar mensen hebben gevlogen
begin 1908. Binnen de vier jaar hadden 39 landen honderden vliegtuigen,
duizenden piloten. Vliegtuigen werden uitgevonden door natuurlijke selectie.
Nu kun je zeggen dat intelligent ontwerp onze vliegtuigen vandaag de dag ontwerpt,
maar er was niet echt sprake van intelligent ontwerp bij die vroege vliegtuigen.
Er werden waarschijnlijk minstens 30.000 verschillende dingen geprobeerd,
en als ze crashen en de piloot sterft, probeer dan iets anders.
Degenen die wel goed vlogen en landden,
aangezien er geen opgeleide piloten waren,
hadden per definitie wel goede vliegkwaliteiten.
Dus, door een heleboel pogingen, duizenden pogingen, te doen
in die periode van vier jaar, vonden we de concepten uit
van de vliegtuigen waar we vandaag de dag mee vliegen. En dat is waarom ze zo veilig zijn,
omdat we onszelf de kans gaven uit te vinden wat werkt.
Zoiets is totaal niet gebeurd in de ruimtevaart.
Er zijn slechts twee concepten uitgeprobeerd -- twee door de VS en een door de Russen.
En, wie raakte er in die periode geïnspireerd?
Aviation Week vroeg me een lijst te maken van wie volgens mij
de luchtvaart in de eerste 100 jaar echt vooruit heeft geholpen.
En ik schreef ze op en kwam er later achter dat ze allemaal
een klein kind waren in die schitterende renaissance van de luchtvaart.
Wat er gebeurde toen ik een klein kind was, was ook heftig.
Het straaltijdperk brak aan, net als het rakettijdperk. Von Braun was er
en liet zien hoe we naar Mars konden gaan -- en dit was nog voor de Sputnik.
En dit was in een tijd waarin we dachten dat Mars veel interessanter was
dan het nu is. We dachten dat er dieren zouden zijn,
we wisten dat er planten waren, de kleuren veranderen, toch?
Maar NASA verpestte dat omdat ze er robots heen hebben gestuurd
die alleen in de woestijnen zijn geland.
(Gelach)
Als je kijkt naar wat er is gebeurd -- deze zwarte lijn is de hoogste snelheid waar we ooit mee vlogen,
en de rode lijn zijn high tech militaire jachtvliegtuigen
en de blauwe lijn is commercieel luchtverkeer.
Wat opvalt is deze grote sprong. Toen ik een klein kind was --
en ik denk dat dat me de moed heeft gegeven
om dingen te gaan proberen die andere mensen niet durfden te proberen.
Dus, wat deed ik toen ik een kind was?
Ik gaf niet om snelle auto's, vrouwen en dansen.
En, tja, we hadden toen geen drugs. Maar ik hield me bezig met wedstrijdmodelvliegtuigen.
Tijdens de Vietnam Oorlog was ik ongeveer zeven jaar
testpiloot voor de luchtmacht.
En daarna had ik veel plezier met het bouwen van vliegtuigen
die mensen in hun garages konden bouwen.
En ongeveer 3.000 daarvan vliegen. Een ervan is natuurlijk
Voyager, die om de wereld is gevlogen. Ik richtte in '82 een ander bedrijf op,
dat nu mijn bedrijf is.
En we hebben sinds 1982 elk jaar meer dan één nieuw type vliegtuig ontwikkeld.
En er zijn er veel die ik niet eens kan laten zien op deze dia.
Het meest indrukwekkende vliegtuig ooit, in mijn ogen,
is slechts twaalf jaar na het eerste operationele straalvliegtuig ontworpen.
Bleef in gebruik tot hij te verroest was om te vliegen, nu buiten gebruik.
In '98 gingen we terug naar iets dat in '56 was ontwikkeld. Wat?
Het meest indrukwekkende ruimteschip ooit, vind ik,
was de Grumman Maanlander. Het was een -- hij landde op de maan,
steeg op van de maan, had geen onderhoudspersoneel nodig --
dat is best gaaf.
Dat vermogen zijn we kwijt. We zijn er in '72 mee gestopt.
Dit ding is ontworpen drie jaar nadat Gagarin voor het eerst in de ruimte vloog in 1961.
Drie jaar, en nu kunnen we dat niet.
Bizar. Even kort over innovatiecycli, dingen die groeien,
komen op hun piek, worden uiteindelijk vervangen door iets anders.
Zoiets gebeurt zo'n beetje om de 25 jaar.
40 jaar lang, met overlap. Dat geldt
voor allerlei technologieën. Wat interessant is --
overigens, de snelheid hier, neem me niet kwalijk, hogesnelheidsvervoer
is de titel van deze innovatiecycli. Dat is er hier niet.
Deze twee nieuwe vliegtuigen zijn even snel als de DC8 die in 1958 werd gemaakt.
Het grote probleem hier is, dat er geen innovatiecycli zijn
als de regering iets ontwikkelt en de regering het gebruikt.
Een goed voorbeeld is natuurlijk het DARPAnet.
Computers werden eerst voor het leger gebruikt, daarna voor de belastingdienst.
Maar nadat de massa het kreeg, ontstond er zoveel activiteit,
zoveel voordelen. De private sector moet het doen.
Onthoud dat. Ik keek naar innovatie --
Ik zocht naar innovatiecycli in de ruimte, en ik vond er geen.
Het eerste jaar, vanaf dat Gagarin de ruimte in ging,
en een paar weken later Alan Shepherd, vonden er vijf bemande
ruimtevluchten plaats; in het eerste jaar.
In 2003 stierf iedereen die door de VS de ruimte in werd gestuurd.
Er waren slechts drie of vier vluchten in 2003.
In 2004 waren er slechts twee vluchten: twee Russische Soyuz vluchten
naar het International Space Station. En ik moest er in Mojave
met slechts enkele tientallen mensen drie maken
om het totaal op vijf te brengen,
hetzelfde aantal als in 1961.
Er is geen groei. Er is geen activiteit. Er is niets.
Dit is een foto genomen vanuit SpaceShipOne.
Dit is een foto vanuit een baan om de aarde.
Het is ons doel om het mogelijk te maken dat jullie van dit uitzicht kunnen genieten.
We weten nu hoe het moet voor suborbitale vluchten, veilig genoeg --
zeker zo veilig als de eerste luchtvaartmaatschappijen -- dus het kan.
Ik wil het even hebben over de reden dat wij het lef hadden
om dit als klein bedrijf te proberen.
Om te beginnen, wat staat er te gebeuren?
De industrie zal beginnen met grote aantallen, veel spelers op de markt.
Vorige week nog werd er een aangekondigd.
En het gaat suborbitaal zijn. De reden dat het suborbitaal moet zijn is,
dat het nog niet mogelijk is om voldoende veiligheid te bieden
om consumenten de ruimte in te sturen. Regeringen doen dit --
drie regeringen doen dit al 45 jaar,
en nog steeds is vier procent van de mensen die boven de atmosfeer zijn gekomen gestorven.
Je wilt geen bedrijf hebben met zulke risico's.
Het volume zal groot zijn; we denken dat in 2020 100.000 mensen zullen vliegen.
Ik kan niet zeggen wanneer dit gaat beginnen,
omdat ik niet wil dat mijn concurrenten mijn schema kennen.
Maar als het begint, denk ik dat er oplossingen komen.
En al snel zullen er hotels in de ruimte verschijnen.
En dat wat erg makkelijk is, een baan om de maan,
zodat je een ontzettend mooi uitzicht hebt. En dat zal erg gaaf zijn.
Omdat de maan geen atmosfeer heeft --
kun je een elliptische baan vliegen en er op drie meter langs vliegen als je wilt.
Oh, dat wordt leuk.
(Gelach)
OK. Mijn critici zeggen, "Hey, Rutan geeft
veel geld uit van miljardairs zodat miljardairs lol kunnen hebben.
Wat is dat? Dat is geen transportatiesysteem, dat is alleen voor de lol."
Dat vond ik vervelend, en toen besefte ik,
wacht even. Ik kocht mijn eerste Apple computer in 1978
en ik kocht hem zodat ik kon zeggen, "Ik heb thuis een computer en jij niet.
'Waar gebruik je hem voor?' Kom maar langs. Er zit Frogger op." OK.
(Gelach)
Niet de computer van de bank of van Lockheed,
maar de huiscomputer was voor spelletjes.
Een heel decennium was het voor de lol -- we wisten niet wat je er mee kon.
Maar wat gebeurde er, het feit dat we een grote industrie hadden,
grote ontwikkelingen, grote verbeteringen en capaciteiten etc.,
en ze in genoeg huizen stonden, maakte ons rijp voor een nieuwe uitvinding.
En de uitvinder zit in de zaal.
Al Gore vond het Internet uit en daarom,
werd iets -- iets dat we een heel jaar -- sorry,
een heel decennium voor de lol gebruikte, alles -- onze handel, ons onderzoek,
onze communicatie en, als we de mensen bij Google
er even over laten nadenken kunnen we nog veel meer aan deze lijst toevoegen.
En het gaat niet lang meer duren tot je kinderen niet meer kunt overtuigen
dat we niet altijd al computers thuis hebben gehad.
Dus plezier is niet slecht.
OK, Ik wil een redelijk drukke grafiek laten zien,
maar hier is mijn voorspelling over wat er gaat gebeuren.
En er is ook nog iets anders op te zien, hier.
Er is een groep mensen naar voren getreden --
niet allemaal bekend -- maar degenen die naar voren getreden zijn,
werden als jonge kinderen geïnspireerd, tussen drie en 15 jaar oud,
omdat we de ruimte ingingen en naar de maan dingen,
in deze tijdsperiode.
Paul Allen, Elan Musk, Richard Branson, Jeff Bezos, de Ansari-familie,
die nu het Russische suborbitale project financieren,
Bob Bigelow, een privaat ruimtestation, en Carmack.
Deze mensen nemen hun geld en stoppen het in een interessant gebied,
En volgens mij ook een veel beter gebied
dan mobiele telefonie of zoiets -- maar ze stoppen het in erg [onduidelijk]
gebieden en dit gaat ons mogelijkheden opleveren,
en het gaat ons het volgende 'grote ding' opleveren
en het gaat ons in staat stellen te ontdekken. En ik denk dat het
uiteindelijk ons in staat zal stellen te koloniseren en ons zal redden van uitsterving.
Zij werden geïnspireerd door grote vooruitgang. Maar kijk naar de vooruitgang die daarna komt.
Hier waren een paar voorbeelden.
De jachtvliegtuigen hadden -- het militaire vliegtuig met de beste prestaties
was de SR71. Die doorliep zijn levenscyclus, werd te verroest om te vliegen,
en werd uit dienst gehaald. De Concorde verdubbelde de snelheid voor de commerciële luchtvaart.
Doorliep zijn levenscyclus zonder concurrentie;
uit dienst gehaald. En we zitten hier weer
met dezelfde capaciteiten van militaire jachtvliegtuigen
en commerciële luchtvaart als we hadden eind jaren 50.
Maar nu is er iets om onze kinderen te inspireren.
En ik bedoel als je nu een baby hebt,
of een 10-jarige.
Wat dat is, is iets erg interessants dat staat te gebeuren.
Relatief snel zal het mogelijk zijn een kaartje te kopen
en hoger en sneller te vliegen dan het best presterende
operationele militaire vliegtuig. Dat is nog nooit eerder gebeurd.
De reden dat we hier zijn blijven steken met deze prestaties
is geweest, nou ja, je wint de oorlog in 12 minuten,
waarom zou je wat beters nodig hebben?
Maar ik denk dat als jullie kaartjes gaan kopen en
suborbitale vluchten de ruimte in gaan maken, zullen we erg snel -- wacht even,
wat is hier aan de hand, militaire jachtvliegtuigen hebben
met suborbitale mogelijkheden, en ik denk dat dat erg snel gaat gebeuren.
Maar het interessante hieraan is dat de commerciële sector eerder gaat zijn.
OK, ik kijk uit naar een nieuwe kapitalistische ruimterace, laten we het zo noemen.
Je zult je herinneren dat de ruimterace in de jaren '60 ging om nationaal prestige,
omdat we de eerste twee mijlpalen verloren.
We verloren ze niet op technisch vlak. Doordat we de spullen hadden
om iets de ruimte in te sturen toen we Von Braun het lieten vliegen,
kun je stellen dat het geen technisch verlies was.
Sputnik was geen technisch verlies, maar het was een prestigeverlies.
Amerika -- de wereld zag Amerika niet als de leider in technologie,
en dat was erg belangrijk.
En toen vlogen we Alan Shepherd weken na Gagarin,
niet maanden of decennia, of wat dan ook. We hadden dus de mogelijkheden.
Maar Amerika verloor. We verloren. En daarom maakten we een grote sprong om er weer bovenop te komen.
Nu ja, wat dus interessant is, is dat we
bij de eerste paar mijlpalen al verloren hebben van de Russen.
Je kunt geen commercieel kaartje kopen om de ruimte in te gaan in Amerika --
dat kan niet. In Rusland kan dat wel.
Je kunt met Russisch materiaal vliegen. Dat is beschikbaar
omdat het Russische ruimteprogramma noodlijdend is,
en ze het wel kunnen gebruiken om 20 miljoen voor een stoel te krijgen.
Het is commercieel. Het kan ruimtetoerisme genoemd worden. Ze bieden ook een tochtje aan
om rond de maan te vliegen, zoals de Apollo Acht deed.
100 miljoen -- hey, ik kan naar de maan.
Maar, weet je, had je in de jaren '60 gedacht,
toen de ruimterace aan de gang was,
dat het eerste commerciële, kapitalistische
kaartje naar de maan met Russisch materiaal zou gebeuren?
En had je gedacht, zouden ze Russen hebben gedacht,
dat als ze voor het eerst naar de maan gaan met hun materiaal,
dat er geen Russen in zullen zitten? Het zou een Japanse
of een Amerikaanse miljardair kunnen zijn. Dat is vreemd.
In ieder geval denk ik dat we ze opnieuw moeten verslaan.
Ik denk dat we een succesvolle, erg succesvolle,
private ruimtevaartindustrie gaan zien. Of we de eersten zijn of niet doet er niet toe.
De Russen vlogen supersonisch transport voor de Concorde.
Ze maakten een paar vrachtvluchten en haalden hem uit dienst.
Ik denk dat je hier een parallel kunt trekken
met de commerciële ruimtevaart.
OK, ik wil het even hebben over commerciële ontwikkeling van bemande ruimtevaart.
Deze dia zegt dat er vijf keer meer gaat zijn
dan wat NASA doet in 2020. Ik wil u vertellen, dat er nu al
ongeveer anderhalf tot 1.7 miljard
geïnvesteerd wordt in private ruimtevaart waar de regering niets mee te maken heeft;
nu al, wereldwijd. Als je leest -- als je het googlet,
zul je ongeveer de helft daarvan vinden, maar er is twee keer zoveel
toegezegd -- nog niet uitgegeven, maar toegezegd
en gepland voor de komende paar jaar. Dat is veel.
Ik voorspel echter, hoe lucratief deze industrie ook zal zijn --
en het gaat zeker lucratief zijn als je mensen voor 200.000 dollar laat vliegen
met iets dat je voor een tiende daarvan kunt bedrijven,
of nog minder -- dat dit erg lucratief gaat zijn.
Ik voorspel ook dat de investeringen die hierin gedaan gaan worden
ongeveer de helft gaan zijn van wat de Amerikaanse belastingbetaler
nu uitgeeft voor NASA's bemande ruimtevaart.
En iedere dollar die hier binnenkomt wordt met een factor 10 tot 15
efficiënter uitgegeven. En dat betekent dat voor we het doorhebben,
de vooruitgang in bemande ruimtevaart, zonder belastinggeld,
ongeveer vijf keer zo groot gaat zijn
als het huidige NASA budget voor bemande ruimtevaart nu toelaat.
En dat komt door ons. Door een private industrie.
Je moet nooit op overheden vertrouwen om dit soort dingen te doen --
en dat hebben we lange tijd wel gedaan. De NACA, voor de NASA,
heeft nooit een verkeersvliegtuig ontwikkeld en nooit een luchtvaartmaatschappij bestuurd.
Maar NASA ontwikkelt de ruimtevaartuigen, dat deed het altijd al,
en bestuurt de enige ruimtevaartmaatschappij. OK. En we hebben het geen aandacht geschonken
omdat we er bang voor zijn. Maar vanaf juni 2004,
toen ik aantoonde dat een klein groepje het kon doen,
ermee kon beginnen, vanaf toen is alles veranderd.
OK, heel erg bedankt.
(Applaus)