สองปีก่อนดิฉันริเริ่มโครงการหนึ่ง
เพื่อพยายามเอานักพัฒนาและนักออกแบบชั้นหัวกระทิ
ให้ลางานสักหนึ่งปี
เพื่อไปทำงานในอีกสภาพแวดล้อมหนึ่ง
ที่เกือบทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งที่พวกเขาเกลียด
เราให้พวกเขาไปทำงานกับรัฐบาล
โปรแกรมนี้มีชื่อว่า Code for America
ซึ่งคล้ายๆกับ Peace Corps สำหรับพวกบ้าคอมพิวเตอร์
ทุกปีเราคัดเลือกผู้เชี่ยวชาญสองสามคน
ให้พวกเขาไปทำงานกับรัฐบาลของเมืองต่างๆ
แทนที่จะส่งเขาไปทำงานในประเทศโลกที่สาม,
เราส่งเขาเข้าไปในศาลากลาง
และที่นั่นพวกเขาสร้างแอพที่ยิ่งใหญ่ ได้ทำงานกับพนักงานรัฐ
แต่จริงๆแล้วสิ่งที่เขากำลังทำคือแสดงถึงสิ่งที่เป็นไปได้
กับเทคโนโลยีปัจจุบัน
เรามาทำความรู้จัก อัล กันดีกว่า
อัล เป็นหัวประปาดับเพลิงในกรุงบอสตัน
คล้ายกับว่าเขากำลังหาคนที่จะนัดเที่ยวด้วย
แต่จริงๆ แล้วเขามองหาใครสักคนมาโกยหิมะออกไป
เพราะว่าเขารู้ว่าเขาจะสู้ไฟได้ไม่ดีนัก
เมื่อเขาถูกคลุมด้วยหิมะหนาถึงสี่ฟุต
เขาออกหาความช่วยเหลือ
ด้วยวิธีที่น่าประหลาดได้อย่างไร
ปีที่แล้วเรามีสมาชิกอยู่ในกรุงบอสตัน
ผ่านทางโครงการ Code for America
พวกเขาอยู่ที่นั่นในเดือนก.พ. หิมะมักจะตกหนักในช่วงนี้ของปี
และพวกเขาสังเกตเห็นว่าบอสตันไม่เคย
ขุดหัวประปาดับเพลิงเหล่านี้
แต่มีสมาชิกเราคนหนึ่ง
ชายที่ชื่อว่า Erik Michaels-Ober,
สังเกตเห็นสิ่งอื่น
นั่นคือ ชาวเมืองกำลังโกยหิมะออกจากทางเท้า
ข้างหน้าหัวประปาเหล่านี้
ดังนั้นเขาจึงทำอย่างที่นักพัฒนาที่ดีพึงกระทำ
เขาเขียนแอพขึ้นมา
เป็นแอพเล็กๆน่ารักๆ ให้คุณรับอุปการะหัวดับเพลิง
คุณสัญญาว่าจะขุดหิมะออกจากมัน
ถ้าคุณทำ คุณก็จะได้ตั้งชื่อให้มัน
หัวดับเพลิงหัวแรก มีชื่อว่าอัล
แต่ถ้าคุณไม่ทำ คนอื่นก็จะขโมยมันไปจากคุณได้
มันจึงมีกลศาสตร์ของเกมที่น่ารักๆอยู่ด้วย
นี่เป็นแอพเล็กๆ
อาจจะเล็กที่สุด
ใน 21 โปรแกรมประยุกต์ ที่สมาชิกของเราเขียนขึ้นปีที่แล้ว
แต่มันทำบางสิ่ง
ที่ไม่มีเทคโนโลยีอื่นของรัฐบาลทำ
มันได้แพร่ขยายต่อๆกันไปในโลกอินเตอร์เน็ต
มีหนุ่มคนหนึ่งในแผนกเทคโนโลยีสารสนเทศของศาลากลางโฮโนลูลู
เห็นแอพตัวนี้และคิดได้ว่า
ว่าเขาจะใช้มันได้ ไม่เพียงแค่หิมะ
แต่เพื่อให้พลเมืองนำไปใช้กับสัญญาณเตือนภัยสึนามิ
มันสำคัญมากที่สัญญาณเตือนภัยสึนามิต้องทำงานได้
แต่คนมักขโมยแบตเตอรีออกไป
เขาอยากให้พลเมืองไปตรวจดู
และที่เมืองซีแอตเติลก็ตกลงนำไปใช้
เพื่อให้พลเมืองล้างทำความสะอาดท่อระบายนํ้าที่อุดตัน
และเมืองชิคาโกก็เพิ่งนำมันออกมาใช้
เพื่อให้พลเมืองลงชื่อ ออกมาโกยหิมะออกจากทางเดินริมถนน
ตอนนี้มีเมืองใหญ่ๆ 9 เมือง
ที่กำลังวางแผนที่จะใช้สิ่งนี้
และมันก็กระจายออกไปอย่างหยุดไม่อยู่
ด้วยตัวของมันเอง
ถ้าคุณยึกถึงเรื่องเทคโนโลยีกับรัฐบาล,
คุณจะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
การที่จะได้โปรแกรมคอมพิวเตอร์มามักใช้เวลาหลายปี
แต่เมื่อปีที่แล้วเรามีทีมงานที่ทำงานอยู่ในบอสตัน
ซึ่งใช้คนสามคน ประมาณสองเดือนครึ่ง
หาวิธีการที่พ่อแม่สามารถใช้ประเมิน
ว่าโรงเรียนรัฐบาลแห่งไหนที่เหมาะกับลูกของตน
มีคนบอกเราหลังจากนั้นว่า ถ้าทำไปตามช่องทางปกติแล้ว,
จะใช้เวลาอย่างน้อยที่สุดก็สองปี
และอาจต้องเสียเงินราวสองล้านดอลล่าร์
ซึ่งเป็นไปไม่ได้
ปัจจุบันมีโครงการหนึ่งในระบบศาลของแคลิฟอร์เนีย
ที่ผลาญเงินภาษี
ไปกว่าสองพันล้านดอลลาร์,
สุดท้ายก็ใช้งานไม่ได้
และมีโครงการต่างๆที่เป็นแบบนี้
ในทุกระดับของรัฐบาล
ดังนั้นแอพที่ใช้เวลาไม่กี่วันเขียนขึ้นมา
แล้วให้มันแพร่กระจายออกไป
คล้ายกับเป็นการพังหน้า
ต่อสถาบันของรัฐบาล
มันชี้ให้เห็นว่ารัฐบาลสามารถทำงานได้ดีกว่านี้
ไม่ใช่ว่าเหมือนกับบริษัทเอกชน
ตามที่คนจำนวนมากคิดว่าจะเป็น
และไม่เหมือนกระทั่งกับบริษัทเทคโนโลยี
แต่เหมือนกับอินเตอร์เน็ตเองมากกว่า
และนั่นก็คือ ไม่มีการกำหนดสิทธิ
เปิดกว้าง และต่อยอดได้
และนั่นเป็นเรื่องสำคัญ
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าเกี่ยวกับแอพนี้
คือมันแสดงให้เห็นถึงวิธีที่คนยุคใหม่
กำลังจัดการกับปัญหาของรัฐบาล
ไม่ใช่เป็นปัญหาเรื่องการไม่ยอมเปลี่ยนแปลง
แต่คือการเรียกร้องหน้าที่ของส่วนรวม
และนั่นเป็นข่าวที่ดีเลย
เพราะพิสูจน์ได้ว่า เราสามารถเรียกกำลังจากผู้คน
ด้วยเทคโนโลยีทุกวันนี้
ขณะนี้มีกลุ่มคนขนาดใหญ่
ที่กำลังสร้างเครื่องมือที่เราต้องการ
เพื่อทำสิ่งต่างๆร่วมกันอย่างได้ผล
ไม่ใช่แค่สมาชิก Code for America อย่างเดียว
แต่มีคนจำนวนมากทั่วประเทศ
ที่ลุกขึ้นเขียนโปรแกรมเพื่อเมืองใหญ่
ในทุกๆวันในชุมชนของเขาเอง
พวกเขายังไม่สิ้นหวังเสียทีเดียวกับรัฐบาล
พวกเขารู้สึกท้อแท้กับรัฐบาล
แต่เขาไม่ได้กำลังบ่นหรือต่อว่าอย่างเดียว
พวกเขากำลังแก้ไขมัน
และคนเหล่านี้รู้เรื่องบางอย่าง
ที่เราลืมกันไปแล้ว
และนั่นคือเมื่อคุณปลดเปลื้องความรู้สึกทั้งหมดออกไป
เกี่ยวกับการเมืองและคิวที่แสนยาวที่สนามบิน
และสิ่งอื่นๆอีกมากมาย
ที่เรารู้สึกโกรธเกลียดอย่างมาก,
รัฐบาลคือแก่นของมัน
ตามคำของ Tim O'Reilly
"เราร่วมกันทำ ในสิ่งที่เราทำคนเดียวไม่ได้"
ปัจจุบันคนจำนวนมากเบื่อหน่ายกับรัฐบาล
และถ้าเราเป็นหนึ่งในคนพวกนั้น,
ดิฉันขอร้องให้คุณกลับมาพิจารณาอีกครั้ง,
เพราะว่าสิ่งต่างๆกำลังเปลี่ยนไป
การเมืองไม่เปลี่ยน
แต่รัฐบาลกำลังเปลียน
และเพราะว่ารัฐบาล
ท้ายที่สุดได้รับอำนาจมาจากเรา
จำได้ไหม "เราคือประชาชน"
สิ่งที่เราคิดตอนนี้
จะเป็นผลต่อการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
เมื่อดิฉันเริ่มโครงการนี้ ดิฉันรู้อะไรไม่มากเกี่ยวกับรัฐบาล
เช่นเดียวกับผู้คนอีกมากมาย
ดิฉันคิดว่ารัฐบาลโดยพื้นฐานแล้ว เกี่ยวกับการเลือกคนเข้ารับตำแหน่ง
หลังจากสองปี ดิฉันก็สรุปได้
ว่ารัฐบาล โดยเฉพาะรัฐบาลท้องถิ่น
เป็นเรื่องของหนูพอสซัม
นี่คือศูนย์รับเรื่องทางโทรศัพท์เพื่อการบริการและข้อมูล
โดยทั่วไปคุณจะได้รับบริการ
ถ้าคุณโทร 311 จากเมืองของคุณ
ถ้าคุณเกิดมีโอกาส
ได้ทำงานในศูนย์รับเรื่องทางโทรศัพท์ของแต่ละเมือง
เหมือนสมาชิกของเรา Scott Silverman ได้ทำ
จริงๆแล้ว สมาชิกทุกคนของเราแหละค่ะ
คุณจะพบว่าคนโทรหารัฐบาล
ด้วยปัญหาหลากหลายมากๆ
เช่น มีหนูพอสซัมเข้ามาติดอยู่ในบ้าน
สก๊อตเป็นคนรับสายนี้
เขาพิมพ์ "พอสซัม" เข้าไปในฐานความรู้ของหน่วยงาน
เขาไม่ได้ข้อมูลอะไรออกมา จึงเริ่มติดต่อหน่วยควบคุมสัตว์
และในที่สุดเขาบอกไปว่า "ฟังนะ คุณแค่เปิดประตูบ้านทุกบานได้ไม๊
แล้วเปิดเพลงให้ดังๆ
แล้วดูว่ามันจะออกไปไหม"
และมันก็ได้ผล เยี่ยมมากค่ะ
แต่นั่นไม่ใช่ตอนจบของเรื่องพอสซัม
กรุงบอสตันไม่ได้มีแต่เพียงศูนย์รับเรื่องทางโทรศัพท์
เขายังมีแอพทั้งบนมือถือและบนเว็บ
เรียกว่า Citizens Connect
เราไม่ได้เขียนโปรแกรมประยุกต์นี้ขึ้นมา
นี่เป็นงานของกลุ่มคนที่ฉลาดมากๆ
ที่สำนักงานช่างยนต์ยุคใหม่ในบอสตัน
ในวันหนึ่ง มีรายงานนี้เข้ามา
"ตัวพอสซัมอยู่ในถังขยะ ไม่รู้ว่ามันตายแล้วหรือยัง
ฉันจะเอามันออกไปได้อย่างไร"
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับ Citizen Connect นั้นต่างออกไป
ในขณะที่สก๊อตต้องพูดทางโทรศัพท์ตัวต่อตัว
ใน Citizens Connect ทุกอย่างถูกเปิดเผย
ดังนั้นทุกคนจะเห็นสิ่งนี้
และในกรณีนี้ เพื่อนบ้านก็เห็น
และรายงานที่เราได้รับถัดมาคือ
"ลองเดินไปดูแล้วนะ
เจอถังขยะอยู่หลังบ้าน
พอสซัม...มี ตายหรือยัง...ยัง
วางถังขยะนอนลง แล้วเดินกลับบ้าน
ราตรีสวัสดิ์ พอสซัมที่น่ารัก"
(เสียงหัวเราะ)
ง่ายใช่ไหมคะ
นี่เป็นการพบกันระหว่างโลกดิจิตอลกับโลกแห่งความจริง
และมันยังเป็นตัวอย่างที่ดีเยี่ยม
ของรัฐบาลที่เข้ามาในโลกออนไลน์
และมันยังเป็นตัวอย่างของรัฐบาลในฐานะเวทีสาธารณะ
ดิฉันไม่ได้หมายความว่าต้องเป็น
จะต้องเป็นเวทีดิจิตอลเท่านั้น
ดิฉันกำลังพูดถึงเวทีสำหรับคน
ที่จะช่วยตนเองและผู้อื่น
นั่นคือ พลเมืองคนหนึ่งช่วยพลเมืองอีกคน
แต่รัฐบาลได้เล่นบทบาทสำคัญตรงนี้
โดยเชื่อมโยงคนสองคนนี้
และมันอาจเชื่อมคนเหล่านี้ักับบริการต่างๆของรัฐบาล ถ้าต้องการ
แต่เพื่อนบ้านหนึ่งคน เป็นทางเลือกที่ดีกว่าและถูกกว่ามาก
เมื่อเทียบกับบริการของรัฐบาล
เมื่อเพื่อนบ้านคนหนึ่งช่วยอีกคนหนึ่งได้
เราทำให้ชุมชนของเราแข็งแกร่งขึ้น
เราติดต่อหน่วยควบคุมสัตว์ ค่าใช้จ่ายสูงมาก
สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่เราจำเป็นต้องคำนึงถึงเกี่ยวกับรัฐบาล
คือ มันไม่ใช่สิ่งเดียวกับการเมือง
และคนส่วนใหญ่ก็เข้าใจในจุดนั้น
แต่พวกเขาคิดว่า มันขึ้นอยู่กับกันและกัน
คิดว่าสิ่งที่เราป้อนเข้าไปสู่ระบบรัฐบาล
คือการออกเสียงเลือกตั้ง
มีสักกี่ครั้งที่เราเลือกตั้งผู้นำทางการเมือง
และบางครั้ง เราใช้พลังมากมาย
เพื่อให้ได้ผู้นำทางการเมืองได้รับการเลือกตั้งเข้ามา
และเราก็นั่งพักและคาดหมายว่ารัฐบาล
จะปฎิบัติตามค่านิยมและความต้องการของเรา
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงใช่ไหม
นั่นคือ รัฐบาลก็เหมือนกับท้องทะเลกว้างใหญ่
และการเมืองคือชั้นพื้นผิวด้านบนที่หนาหกนิ้ว
และสิ่งที่อยู่ข้างใต้นั้น
คือสิ่งที่เราเรียกว่าระบบราชการ
และเราพูดคำนี้อย่างดูแคลน
แต่เป็นการดูหมิ่น
ที่ทำให้สิ่งที่เราเป็นเจ้าของ
และจ่ายเงินให้ไป
ยังคงเป็นเหมือนสิ่งที่ทำงานเป็นปฏิปักษ์กับเรา
แล้วเราก็กำลังปลดอำนาจออกจากตัวของเราเอง
คนมักจะคิดว่าการเมืองเย้ายวนใจ
ถ้าเราต้องการให้สถาบันนี้ทำงานให้กับเรา
เราจะต้องทำให้ระบบราชการเป็นที่เย้ายวนใจ
เพราะว่านั่นคือที่ที่งานโดยแท้จริงของรัฐบาลเกิดขึ้น
เราต้องเข้าไปจัดการกับกลไกของรัฐบาล
และนั่นคือการเคลื่อนไหวของ OccupytheSEC
คุณเคยเห็นพวกเขาเหล่านี้ไหม
เป็นกลุ่มของพลเมืองที่มีความห่วงใย
ที่ได้เขียนรายงานที่ละเอียดมาก
ถึง 325 หน้า
ซึ่งเป็นการขานรับการเรียกร้องของกลุ่ม SEC ที่ให้อธิบาย
เรื่องกฎหมายการปฏิรูปทางการเงิน
ซึ่งไม่ใช่การเคลื่อนไหวทางการเมือง
แต่เป็นการเคลื่อนไหวทางระบบราชการ
สำหรับพวกเราที่ไม่เอารัฐบาลแล้ว
ถึงเวลาที่เราจะถามตนเอง
เกี่ยวกับโลกที่เรายังต้องการทิ้งไว้ให้กับลูกหลานของเรา
คุณต้องมองเห็นความยากลำบากอย่างใหญ่หลวง
ที่เขาทั้งหลายจะเผชิญ
เราคิดหรือว่า เราจะไปถึงที่ๆ เราต้องการ
โดยไม่ปรับแก้สถาบันหนึ่ง
ที่สามารถทำงานในฐานะตัวแทนของเราทุกคนได้
เราทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีรัฐบาล
เราจำเป็นต้องมีรัฐบาล
เพื่อให้เกิดผลเพิ่มขึ้น
ข่าวดีก็คือ เทคโนโลยีทำให้มันเป็นไปได้
ที่จะสร้างและพัฒนา
การทำงานของรัฐบาลขึ้นมาใหม่
ไปในแนวทางที่จะเพิ่มพูนได้จริงๆ
ด้วยการทำให้สังคมประชากรเข้มแข็งขึ้น
และเรามีคนรุ่นที่เติบโตมากับอินเตอร์เน็ต
และพวกเขารู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่ยาก
ที่จะร่วมกันทำสิ่งต่างๆ
คุณเพียงแค่ต้องออกแบบระบบให้ถูกต้อง
ปัจจุบันอายุเฉลี่ยของสมาชิกเราคือ 28 ปี
ดิฉันจึงเป็นคนรุ่นก่อน
ที่ห่างจากคนรุ่นอินเตอร์เน็ต เกือบรุ่นหนึ่ง
คนรุ่นนี้
เติบโตขึ้นด้วยความเคยชินกับการแสดงความคิดเห็น
พวกเขาไม่ได้ต่อสู้แบบที่เรากำลังต่อสู้
เกี่ยวกับว่าใครจะได้พูด
พวกเขาทั้งหมดได้พูด
พวกเขาสามารถแสดงความคิดเห็น
ที่ไหนก็ได้เวลาใดก็ได้
และเขาก็ทำตามนั้น
ดังนั้นเมื่อพวกเขาต้องเผชิญกับปัญหาของรัฐบาล
พวกเขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก
เกี่ยวกับการใช้เสียง
พวกเขาใช้มือของเขา
เขียนแอพที่ทำให้รัฐบาลทำงานดีขึ้น
และแอพเหล่านั้นทำให้เราได้ใช้มือของเรา
ลงมือทำให้ชุมชนของเราดีขึ้น
อาจจะเป็นการโกยหิมะจากหัวดับเพลิง หรือการถอนวัชพืช
หรือล้มถังขยะที่มีตัวพอสซัมอยู่ข้างใน
และแน่นอน เราน่าจะโกยหิมะออกจากหัวดับเพลิงตั้งนานแล้ว
และคนหลายคนได้ทำอย่างนั้น
แอพเหล่านี้เป็นเหมือนผู้เตือนความจำดิจิตอลตัวน้อยๆ
ว่าเราไม่ได้เป็นเพียงผู้บริโภคเท่านั้น
และเราไม่ได้เป็นเพียงผู้บริโภคของรัฐบาล
ที่เอาภาษีไปและเราได้บริการกลับมา
เราเป็นมากกว่านั้น
เราเป็นพลเมือง
และเราจะไม่ไปแก้ไขรัฐบาล
จนกว่าเราปรับแก้การเป็นพลเมือง
ดังนั้นคำถามที่ดิฉันมีให้ท่านทั้งหลายที่นี่คือ
เมื่อมาถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่และสำคัญ
ที่เราจำเป็นต้องร่วมมือกัน
ระหว่างพวกเราทุกคน
คำถามนั้นคือ เราจะเป็นเพียงกลุ่มของเสียงความคิดเห็น
หรือเราพร้อมจะเป็น
กลุ่มของมือที่จะลงมือทำด้วย
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)