Kilka lat temu stworzyłam program
umożliwiający utalentowanym programistom i designerom
przepracowanie roku
w miejscach
wywołujących u wszystkich złe skojarzenia:
w instytucjach państwowych.
Program nazywa się Code for America
i przypomina Korpus Pokoju dla komputerowców.
Co roku wybieramy kilku uczestników,
których delegujemy do pracy w miejskich urzędach i gminach.
Zamiast do krajów Trzeciego Świata,
wysyłamy ich do miejskich ratuszów.
Tworzą tam wspaniałe aplikacje, pracują z urzędnikami.
Co ważniejsze, pokazują, jakie możliwości
stwarza dziś technologia.
Oto na przykład Al.
Hydrant przeciwpożarowy w Bostonie.
Wygląda, jakby szukał narzeczonej,
ale tak naprawdę czeka, by ktoś go odśnieżył,
bo nie radzi sobie z pożarami,
gdy jest zasypany metrową górą śniegu.
W jaki więc sposób
szuka pomocy?
W zeszłym roku wysłaliśmy do Bostonu
jeden z naszych zespołów Code for America.
Pojechali tam w lutym, akurat padało dużo śniegu.
Zauważyli, że miasto nie radzi sobie
z odśnieżaniem tych hydrantów.
Jeden z uczestników,
Erik Michaels-Ober,
zauważył coś jeszcze:
wielu mieszkańców odśnieża chodniki
tuż obok tych obiektów.
Więc, jak przykładny programista,
stworzył aplikację,
która pozwala zaadoptować hydrant.
Zobowiązujesz się, że go odśnieżysz.
W nagrodę nadajesz mu imię.
Pierwszy nazywa się Al.
Jeśli nawalisz, ktoś może ukraść ci pupilka.
Więc ma to coś z ekscytującej gry.
Niewielka aplikacja.
Chyba najmniejsza spośród 21,
które stworzyliśmy w zeszłym roku.
Ale osiąga coś, z czym nie radzi sobie
żadna rządowa technologia.
Rozprzestrzenia się jak wirus.
To informatyk z urzędu miasta Honolulu.
Zobaczył tą aplikację i pomyślał,
że choć u nich nie pada śnieg,
można zaadoptować syreny ostrzegające przed tsunami.
To szalenie ważne, by te syreny działały.
Tymczasem ludzie kradną z nich baterie.
A uczestnicy programu sprawdzają, czy syreny działają.
W wersji z Seattle
udrażniają zatkane studzienki ściekowe.
W Chicago właśnie zaczęli organizować ludzi
do odśnieżania chodników.
Więc aplikacja znalazła zastosowanie
przynajmniej w dziewięciu miastach.
I wszystko to przebiegło gładko,
spontanicznie, naturalnie.
A w przypadku technologii rządowych
to raczej nie jest normą.
Wdrożenie oprogramowania trwa zazwyczaj kilka lat.
Jeden z naszych zespołów pracował w zeszłym roku w Bostonie.
Trzy osoby, w dwa i pół miesiąca,
napisały program pomagający rodzicom
w wyborze najlepszej szkoły dla dziecka.
Powiedziano nam później,
że zwykle trwałoby to około dwóch lat
i kosztowało 2 mln dolarów.
Ale to nic.
W kalifornijskich sądach wdraża się projekt,
który kosztuje podatników
dwa miliardy dolarów,
i który się nie sprawdza.
Takie projekty istnieją
na wszystkich rządowych szczeblach.
I dlatego aplikacja, którą można stworzyć w kilka dni,
i która potem rozprzestrzenia się wirusowo,
to coś w rodzaju strzału ostrzegawczego
w kierunku instytucji rządowych.
Pokazuje, że rząd może lepiej działać.
Nie jak prywatna firma,
wbrew temu, co się wielu ludziom wydaje.
Ani nawet jak firma internetowa.
Bardziej może jak sam Internet.
Czyli bez nakazów,
w sposób otwarty, generatywny.
To ważne.
Co jeszcze ważniejsze,
ta aplikacja pokazuje,
jak nowe pokolenie widzi państwo.
Dla nich nie jest to problem skostniałej instytucji,
ale problem wspólnego działania.
To dobra wiadomość.
Bo okazuje się, że potrafimy wspólnie działać,
dzięki cyfrowym technologiom.
Istnieje wspólnota ludzi,
którzy tworzą narzędzia,
potrzebne do skutecznych akcji.
To nie tylko członkowie Code for America,
ale setki ludzi w całym kraju,
którzy tworzą aplikacje
dla swoich lokalnych społeczności.
Nie stracili jeszcze wiary w państwo.
Owszem, są cholernie sfrustrowani,
ale zamiast narzekać,
próbują coś robić.
I wiedzą o czymś,
o czym my zdajemy się zapominać.
Otóż pomijając rozczarowanie polityką
i kolejkami do okienka w urzędzie,
i inne sprawy,
które ostro nas wkurzają,
to sednem państwa jest,
w definicji Tima O'Reilly'ego:
"To, co robimy razem, czego nie da się osobno".
Wielu ludzi straciło wiarę w państwo.
Jeśli zaliczacie się do tej grupy,
proszę, żebyście to przemyśleli.
Bo wiele rzeczy się zmienia.
Polityka pozostaje taka sama,
ale zmienia się państwo.
A ponieważ nasze państwo
to tak naprawdę my,
pamiętacie "My, naród",
od naszego myślenia
będzie zależało, co uda się zmienić.
Rozpoczynając nasz program, nie wiedziałam zbyt wiele o państwie.
Jak większości ludzi,
myślałam, że chodzi o wybieranie ludzi, którzy będą rządzić.
Dziś, po dwóch latach, doszłam do wniosku,
że zwłaszcza jeśli chodzi o władze lokalne,
najważniejsze są oposy.
Telefoniczne centrum informacyjne.
Tu zostajecie skierowani,
kiedy zadzwonicie pod numer 311.
Gdyby kiedyś przypadkiem
zdarzyło wam się pełnić tam dyżur,
jak Scottowi Silvermanowi z naszego programu
i wszystkim naszym uczestnikom,
przekonalibyście się, że ludzie dzwonią do lokalnych władz
z całą masą różnych spraw,
również wtedy, gdy do domu wtargnie im opos.
Scott odbiera taki telefon.
Wpisuje "opos" do bazy danych.
Nic to nie daje, więc szuka "opieka nad zwierzętami".
W końcu mówi: "Proszę spróbować otworzyć wszystkie drzwi
i puścić głośno muzykę.
Może wtedy wyjdzie?"
I udaje się. Brawo, Scott.
Ale to nie koniec sprawy z oposami.
Boston, oprócz telefonu informacyjnego,
ma też aplikację internetową i na komórkę,
zwaną "Citizens Connect".
Nie my ją stworzyliśmy.
Jest dziełem inteligentnych osób
z Biura Nowej Mechaniki Miejskiej w Bostonie.
Któregoś dnia nadchodzi taka wiadomość:
"Mam w koszu oposa. Nie jestem pewien, czy żyje.
Jak go stąd usunąć?"
Citizens Connect działa inaczej.
Scott komunikował się z jedną, konkretną osobą.
W Citizens Connect wszystko jest publiczne,
wszyscy wszystko widzą.
W tym przypadku zauważył to sąsiad.
I otrzymaliśmy taki raport:
"Poszedłem w to miejsce,
kosz na śmieci był z tyłu domu.
Opos? Tak. Żywy? Tak.
Wywróciłem kosz na bok. Poszedłem do domu.
Dobranoc, kochany oposie".
(Śmiech)
Prosta sprawa.
Świat wirtualny spotkał się z realnym.
To także doskonały przykład tego,
jak rząd może wykorzystać crowd-sourcing.
I tego, że rząd działa jak platforma.
I nie mam tu wcale na myśli
technologicznej definicji platformy.
Mam na myśli platformę, która ułatwia kontakt
i wzajemną pomoc.
Obywatel pomógł obywatelowi,
ale rząd pełnił w tym kluczową rolę.
Połączył te osoby.
Jeśli byłoby to konieczne, otrzymaliby pomoc od państwa,
ale w tym przypadku sąsiad okazał się lepszą i tańszą alternatywą
niż agendy rządowe.
Ilekroć sąsiad pomaga sąsiadowi,
umacniamy swoją społeczność.
Telefon do Biura Ochrony Zwierząt generuje tylko koszty.
Ważne, żeby pamiętać,
że państwo to nie to samo, co polityka.
Większość ludzi to rozumie,
ale wydaje im się, że jedno jest składnikiem drugiego.
Że państwo to system, a nasz wkład
polega na głosowaniu.
Często wybieramy jakiegoś polityka,
czasem przeznaczając na to ogromną energię.
Wybieramy sobie przywódcę,
a potem siadamy i oczekujemy,
że rząd będzie reprezentował nasze wartości i sprosta potrzebom.
Ale chyba niewiele się zmienia?
Państwo to ogromny ocean,
a polityka to kilkanaście centymetrów na wierzchu.
Wszystko, co jest poniżej,
nazywamy biurokracją.
I wymawiamy to słowo pogardliwie.
Ale przecież ta pogarda
odnosi się do czegoś, co należy do nas,
za co sami płacimy,
Więc sami sobie strzelamy do bramki.
Ludziom wydaje się, że polityka jest sexy.
Jeśli chcemy, by nam służyła,
musimy sprawić, że biurokracja stanie się sexy.
Bo to ona jest najistotniejsza w pracy rządu.
Musimy się zaangażować w działanie tej machiny.
To dzieło Ruchu Occupy the SEC.
Widzieliście ich?
Są grupą zaangażowanych obywateli,
którzy stworzyli szczegółowy raport,
liczący sobie 325 strony.
To odpowiedź na reakcję Komisji Giełdowej
wobec ustawy o Reformie Finansowej.
To nie jest aktywność polityczna,
ale aktywność biurokratyczna.
Ci z nas, którzy przestali wierzyć w państwo,
muszą sobie postawić pytanie:
jaki świat chcemy zostawić dzieciom.
Widzimy ogromne wyzwania,
przed jakimi staną.
Czy będziemy w stanie się rozwinąć,
jeśli nie naprawimy jedynej instytucji,
która może działać w imieniu wszystkich?
Nie poradzimy sobie bez państwa,
ale musi ono być sprawniejsze.
Na szczęście technologia umożliwia
przeprowadzenie głębokich zmian
w państwie, w rządzie,
małymi krokami, przez umacnianie
społeczeństwa obywatelskiego.
Pojawia się nowe pokolenie, wychowane w Internecie.
Dla nich wspólne działanie
nie jest czymś trudnym.
Trzeba tylko stworzyć odpowiedni do tego system.
Średnia wieku naszych programistów to 28 lat.
Więc niestety,
jestem od nich niemal o pokolenie starsza.
To jest pokolenie,
przyzwyczajone do tego, że mają głos.
Nie toczą sporów, jakie myśmy toczyli,
o to, kto dojdzie do głosu.
Oni wszyscy dochodzą do głosu.
Mogą wyrażać swoje opinie,
w dowolnym medium, o dowolnej porze.
I robią to.
Więc jeśli napotykają problem w państwie,
nie zastanawiają się,
jak używać swego głosu.
Używają rąk
do tworzenia aplikacji, które usprawniają działania państwa.
One umożliwiają nam używanie rąk
i umacnianie naszych społeczności.
Odśnieżenie hydrantu, wyrwanie chwastu,
przewrócenie na bok kosza, do którego wlazł opos.
Jasne, można odśnieżać hydranty i bez tego,
i wiele osób tak robi.
Ale te aplikacje przypominają nam,
że nie jesteśmy tylko konsumentami
rządowych usług,
którzy płacą podatki i oczekują czegoś w zamian.
Nie, chodzi o coś większego.
Jesteśmy obywatelami.
Państwo nie zacznie lepiej działać,
o ile nie staniemy się lepszymi obywatelami.
I tu mam do was pytanie.
Jeśli chodzi o wielkie, ważne sprawy,
którymi wspólnie musimy się zająć,
czy będziemy tylko tłumem głosów,
czy może także tłumem rąk?
Dziękuję.
(Brawa).