Enkele jaren geleden startte ik een programma
om de hippe techneuten en ontwerpers
een jaar lang
in de omgeving bij uitstek te laten werken
die alles vertegenwoordigt wat ze geacht worden te haten;
namelijk de overheid.
Het programma heet 'Programmeer voor Amerika',
en het is als een Peace Corps voor 'geeks'.
We selecteren elk jaar een paar fellows
en laten ze werken binnen stedelijke overheden.
In plaats van naar de Derde Wereld,
sturen we ze naar de wildernis van het gemeentehuis.
Daar maken ze geweldige apps, werken met gemeenteambtenaren,
en laten ons bovenal zien wat er mogelijk is
met de huidige technologie.
Dit is Al.
Al is een brandkraan in het centrum van Boston.
Hier lijkt hij op zoek naar een partner,
maar eigenlijk zoekt hij iemand die hem uitgraaft als hij ingesneeuwd is,
want branden blussen van onder een meter sneeuw
gaat hem niet zo goed af.
Hoe vond hij deze unieke manier
van vragen om hulp?
We hadden verleden jaar een team van Fellows in Boston
via het 'Code for America'-programma.
Ze waren er in februari, en het sneeuwde enorm verleden jaar.
Ze bemerkten dat de stad niet toekomt
aan het uitgraven van deze brandkranen.
Maar één fellow in het bijzonder,
een jongen genaamd Erik Michaels-Ober,
merkte iets anders op,
namelijk dat bewoners hun stoepen sneeuwvrij maken
vlak naast deze kranen.
Dus, als rechtgeaarde software-ontwikkelaar
schreef hij een app.
Een schattige kleine app. waarmee je een brandkraan adopteert.
Je belooft hem uit te graven als het sneeuwt.
Als je dat doet, mag je hem een naam geven.
Hij noemde de eerste Al.
Als je het niet doet, kan iemand hem van je wegkapen.
Dus compleet met een schattig game-scenario.
Dit is een zeer bescheiden app.
Het is waarschijnlijk de kleinste
van de 21 apps die de fellows verleden jar schreven.
Maar hij doet iets
dat geen enkele overheidstechnologie doet.
Hij verspreidt zich viraal.
Er is een kerel in het IT-departement van de stad Honolulu,
die deze app zag en zich realiseerde
dat híj die kon gebruiken
om burgers tsunami-sirenes te laten adopteren.
Het is erg belangrijk dat ze werken,
maar mensen stelen de batterijen.
Dus laat hij mensen op ze letten.
Toen besloot Seattle om ze te gebruiken
om inwoners hun hemelwaterafvoer te ontstoppen.
En Chicago heeft het net ingezet
om mensen stoepen te laten schoonmaken wanneer het sneeuwt.
We weten nu van 9 steden die
van plan zijn om dit te gebruiken.
En het heeft zich frictieloos verspreid,
op organische, natuurlijke wijze.
Als je iets afweet van overheidstechnologie,
dan weet je dat dit normaliter niet zo gaat.
Aanschaf van software duurt doorgaans jaren.
Een project in Boston verleden jaar,
kostte drie van onze mensen zo'n 2½ maand.
Het ging om een manier om ouders te helpen
de juiste school te kiezen voor hun kinderen.
Achteraf werd ons verteld dat dit normaal gesproken
minstens 2 jaar had geduurd,
en ongeveer 2 miljoen dollar had gekost.
En dat is niets.
Er is momenteel een project in het Californische rechtssysteem
dat de belastingbetaler tot dusver
2 miljard dollar heeft gekost
...en het werkt niet.
Dergelijke projecten zijn er
op elk niveau van de overheid.
Dus een app die in enkele dagen geschreven wordt
en zich dan viraal verspreidt,
is een schot voor de boeg
van de overheidsinstitutie.
Het suggereert hoe de overheid beter kan werken --
niet zoals een privé-bedrijf,
zoals veel mensen denken.
Zelfs niet zoals een technologiebedrijf,
maar meer zoals het internet zelf.
Dat betekent permissieloos,
open en generatief.
Dat is belangrijk.
Maar nog belangrijker: deze app
geeft weer hoe een nieuwe generatie
het probleem van de overheid aanpakt --
niet als het probleem van een verstarde institutie,
maar als het probleem van collectieve actie.
En dat is geweldig nieuws,
want we blijken erg goed te zijn in collectieve actie
met digitale technologie.
Er is een zeer grote groep mensen
die de benodigde gereedschappen bouwt
voor effectieve samenwerking.
Niet alleen 'Code for America'-fellows,
maar honderden mensen door het hele land
die actief burger-apps creëren,
dagelijks in hun eigen gemeenschappen.
Ze hebben de overheid niet opgegeven.
Ze zijn er uitermate gefrustreerd over,
maar klagen er niet over.
Ze repareren het.
Deze mensen weten iets
dat we uit het oog verloren.
Namelijk dat achter alle gevoelens
over politiek, de wachttijden op het gemeentehuis,
en al die zaken
waar we kwaad over zijn,
de overheid in essentie is,
in de woorden van Tim O'Reilly,
"Wat we samen aanpakken, omdat we het alleen niet kunnen."
Nu hebben veel mensen de overheid afgeschreven.
Als jij ook zo iemand bent,
wil ik je vragen dit te heroverwegen,
want de dingen veranderen.
De politiek verandert niet;
de overheid verandert.
En omdat de overheid
uiteindelijk haar macht van ons krijgt --
"Wij het volk", weet je nog? --
heeft onze denkwijze
invloed op hoe die verandering gebeurt.
Ik wist niet erg veel over de overheid toen ik dit programma startte.
Zoals zoveel mensen dacht ik
dat de overheid betekende: mensen kiezen voor een ambt.
Maar na twee jaar kom ik tot de conclusie
dat met name lokaal bestuur
gaat over buidelratten.
Dit is het call-center voor de service- en informatielijn.
Het is waar je terecht komt
als je 311 belt in je stad.
Mocht je ooit de kans krijgen
het call-center te bemannen,
zoals onze fellow Scott Silverman deed --
dat doen ze allemaal trouwens --
zie je dat mensen de overheid bellen
met zeer uiteenlopende problemen,
inclusief buidelratten in je huis.
Dus Scott krijgt dit telefoontje.
Hij typt 'buidelrat' in zijn officiële kennisdatabank.
Hij vindt niet echt iets. Hij begint met 'ongediertebestrijding'.
Uiteindelijk zegt hij: "Maakt u eens alle deuren van uw huis open
en zet keihard muziek aan.
Misschien dat hij dan weggaat."
Dat werkte! Overwinning voor Scott.
Maar dat was niet het einde van de buidelratten.
Boston heeft geen call-center.
Het heeft een internet- en mobiele app
genaamd 'Burgercontact'.
Wij schreven deze app niet zelf.
Hij is het werk van de superslimme mensen
bij het kantoor van de 'New Urban Mechanics' in Boston.
Op een dag kwam deze melding binnen -- hij is echt --
"Buidelrat in mijn vuilnisbak. Kan niet zien of hij dood is.
Hoe verwijder ik die?"
Bij de Burgercontact werkt het anders.
Scott had een gesprek met één persoon.
Maar bij Burgercontact is alles openbaar,
dus iedereen kan het zien.
In dit geval zag een buurman het.
De volgende melding was:
"Ik liep naar deze plek
en vond de vuilnisbak achter het huis.
Buidelrat? Check. Levend? Yep.
Vuilnisbak gekanteld. Naar huis gelopen.
Goedenacht lieve buidelrat."
(Gelach)
Heel eenvoudig.
Dus dit is geweldig. De digitale wereld ontmoet de fysieke.
Het is tevens een mooi voorbeeld
van de overheid die crowd-sourcing omarmt.
Maar ook een goed voorbeeld van de overheid als platform.
Daarmee bedoel ik niet per se
een technologische definitie van platform.
Ik heb het over een platform voor mensen
om zichzelf en anderen te helpen.
Dus de ene burger helpt de andere,
maar de overheid speelde een sleutelrol.
Ze bracht deze mensen in contact.
Ze had ze ook kunnen verwijzen naar overheidsdiensten,
maar een buurman is een veel beter en goedkoper alternatief
voor overheidsdiensten.
Wanneer de ene buurman de andere helpt,
versterken we onze gemeenschap.
Ongediertebestrijding daarentegen kost veel geld.
Eén van de belangrijke dingen om je te realiseren
is dat de overheid niet hetzelfde is als politiek.
De meeste mensen begrijpen dat,
maar denken dat het een het ander voedt.
Dat onze bijdrage aan het bestuurlijke systeem
bestaat uit stemmen.
Hoe vaak hebben we een politiek leider gekozen --
en soms veel energie besteed
aan het kiezen van iemand --
om dan onderuit te zakken, in de verwachting
dat de overheid onze waarden reflecteert en in onze behoeften voorziet...
... en dan verandert er niet zoveel.
Dat komt omdat de overheid is als een enorme oceaan
met de politiek als 15 cm diepe toplaag.
Wat daaronder zit,
noemen we bureaucratie.
We gebruiken dat woord met zoveel minachting.
Maar het is die minachting
die dat ding dat wij bezitten en
waarvoor wij betalen,
maakt tot iets dat tegen ons werkt, dat 'andere ding',
en daarmee ontkrachten we onszelf.
Mensen schijnen politiek sexy te vinden.
Als we willen dat deze institutie voor ons werkt,
moeten we zorgen dat bureaucratie sexy wordt.
dat is immers waar het echte bestuurlijke werk gebeurt.
We moeten de werking van de overheid aanpassen.
Dat is wat de OccupytheSEC-beweging heeft gedaan.
Heb je ze gezien?
Het is een groep betrokken burgers
die een zeer gedetailleerd raport
van 325 pagina's schreven
in respons op het verzoek van de SEC tot commentaar
op de financiële hervormingswet.
Dat is niet politiek actief zijn,
dat is bureaucratisch actief zijn.
Degenen die de overheid hebben afgeschreven
moeten zich afvragen wat voor wereld
we willen achterlaten voor onze kinderen.
Je moet de enorme uitdagingen zien
die ze tegemoet gaan treden.
Denken we werkelijk dat we er zullen komen
zonder die ene institutie te repareren
die namens ons allemaal kan handelen?
We kunnen niet zonder de overheid
maar ze moet wel
effectiever zijn.
Het goede nieuws is dat technologie het mogelijk maakt
om de functie van de overheid
fundamenteel te herzien
op een manier die schaalbaar is,
door het versterken van de burgermaatschappij.
Er is een generatie die is opgegroeid op internet,
die weet dat het niet zo moeilijk is
om dingen samen te doen.
Je moet alleen de systemen goed inrichten.
De gemiddelde leeftijd van onze fellows is 28.
Ik ben dus helaas
bijna een generatie ouder dan de meesten van hen.
Dit is een generatie die
is opgegroeid met een soort vanzelfsprekende mondigheid.
Ze leveren geen strijd
om het woord te kunnen voeren.
Zij laten allemaal van zich horen.
Ze kunnen hun mening geven
op elk kanaal, te allen tijde,
en dat doen ze ook.
Geconfronteerd met het probleem van bestuur,
malen ze er niet om
hun stem te laten horen.
Ze gebruiken hun handen.
Die gebruiken ze om
apps te schrijven die de overheid beter laten werken.
En die apps laten ons onze handen gebruiken
tot nut van onze gemeenschappen.
Misschien een brandkraan uitgraven, of onkruid wieden,
of een vuilnisbak met een buidelrat omkeren.
En zeker, we konden altijd al brandkranen uitgraven,
en velen doen dat ook.
Maar deze apps zijn als kleine digitale herinneringen
dat we niet slechts consumenten zijn,
consumenten van de overheid,
die belasting betalen en in ruil diensten ontvangen.
We zijn meer dan dat.
We zijn burgers.
De overheid repareren
betekent burgerschap repareren.
Dus mijn vraag aan jullie allemaal is:
als het gaat om de grote, belangrijke dingen
die we samen moeten doen,
wij allemaal...
zijn we dan enkel een menigte stemmen,
of zijn we dan ook
een menigte handen?
Dank je wel.
(Applaus)