Hai un par de anos comecei un programa
co fin de intentar convencer aos mellores informáticos e deseñadores
para que collesen un ano libre
e traballasen nun medio
que representa en boa medida o que moita xente odia;
púxenos a traballar para o governo.
O programa chámase "Code for America",
é algo coma un Corpo de Paz para chapóns.
Seleccionamos algúns cada ano
e mandámolos traballar en concellos.
No canto de envialos ao Terceiro Mundo,
enviámolos ás xunglas municipais.
Onde poden desenvolver grandes aplicacións, traballar con funcionarios.
Pero o que fan é amosar o que é posíbel
coa tecnoloxía de hoxe.
Preséntovos a AI.
AI é unha boca de incendios de Boston.
Aquí parece que está a buscar moza,
pero en realidade busca a alguén que lle saque a neve de enriba,
porque sabe que non ha valer para loitar contra o lume
cando estea cuberto por un metro de neve.
Como fixo para pedir axuda
deste xeito único?
Tivemos un grupo en Boston o ano pasado
grazas ao programa Code for America.
Estiveron alí en febreiro, e nevou moito o febreiro pasado.
E decatáronse de que a cidade nunca
limpaba estas bocas de incendios.
Pero un deles,
un rapaz chamado Erik Michaels-Ober,
decatouse de algo,
e é que os cidadáns retiraban a neve das rúas
xusto diante destas cousas.
Así que fixo o que faría calquera programador,
creou unha aplicación.
Unha aplicación moi xeitosa que che permite adoptar unha boca de incendios.
Así que aceptas limpalo cando neva.
Se o fas podes pórlle nome,
e el chamou ao primeiro AI.
E se non o fas, outra persoa poderá roubarcho.
Vedes que a dinámica é a dun inocente xogo.
Trátase dunha pequena aplicación modesta.
Se callar a máis pequena
das 21 que se crearon o ano pasado.
Pero está a facer algo
que ningunha outra tecnoloxía gobernamental fai.
Esténdese axiña.
Hai un tipo no departamento de tecnoloxía informática de Honolulu
que viu esta aplicación e decatouse
de que podería empregala, non para a neve,
pero para que os cidadáns adoptaran sirenas contra os tsunamis.
É moi importante que estas sirenas funcionen,
pero a xente róuballes as baterías.
Así que fai que os cidadáns se preocupen por elas.
E en Seattle decidiron empregala
para que os cidadáns limpasen os sumidoiros atascados.
E Chicago estendeuna
para que a xente se rexistrase para limpar as beirarrúas cando neva.
Xa que logo sabemos de nove cidades
que pensan utilizala.
E isto espallouse en harmonía,
orgánica e naturalmente.
Se sabedes algo sobre tecnoloxía gobernamental,
sabedes que non adoita funcionar así.
Desenvolver un software adoita levar un par de anos.
Tiñamos un equipo que traballou nun proxecto en Boston o ano pasado
que ocupou a tres persoas durante dous meses e medio.
Era un xeito para que os pais viran
onde estaban as escolas públicas axeitadas para os seus fillos.
Dixéronnos que de termos feito isto a través das canles normais,
teríanos levado dous anos polo menos
e teríanos costado uns dous millóns de dólares.
E iso non é nada.
Hai un proxecto no sistema xurídico de California
que lles está a custar aos contribuíntes
dous mil millóns de dólares,
e que non funciona.
E existen proxectos coma este
en tódolos niveis gobernamentais.
Tárdase dous días en desenvolver unha aplicación
e logo espállase viralmente,
e é toda unha axuda
para as institucións gobernamentais.
Axuda a un mellor funcionamento do goberno,
non coma faría una empresa privada,
que é o que moitos pensan.
E non coma unha compañía tecnolóxica,
se non coma a propia rede.
É dicir, sen permisos,
aberto, xenerativo.
E iso é importante.
Pero o máis importante desta aplicación
é que representa como unha nova xeración
fai fronte aos problemas do goberno
non coma un problema dunha institución ríxida,
máis ben coma un problema de acción colectiva.
E é algo incrible,
porque resulta que somos moi bos nas accións colectivas
con tecnoloxías dixitais.
Hai unha ampla comunidade de xente
que desenvolve as ferramentas que precisamos
para facer cousas xuntos de xeito eficiente.
Non son só os tipos do Code for America,
hai centos de persoas por todo o país
que desenvolven aplicacións cidadás
cada día nas súas propias comunidades.
Non perderon a esperanza no goberno.
Están moi frustrados con el,
pero non se queixan,
arránxano.
E esta xente sabe algo
que perdemos de vista.
E é que cando eliminas tódolos teus sentimentos
sobre política e as oficinas do goberno
e todas esas cousas
que nos poñen de mal humor,
o goberno é, en esencia,
en palabras de Tim O'Reilly,
"O que facemos xuntos que non podemos facer sós".
Moita xente perdeu a esperanza no goberno.
E se sodes unha desas persoas,
prégovos que o reconsideredes,
porque as cousas están a cambiar.
A política non muda,
o goberno muda.
E xa que o goberno
acada o poder grazas a nós
lembrades "Nós o pobo"?
como o vexamos
ha afectar como os cambios acontecen.
Non sabía moito sobre o goberno cando comecei este programa.
E ó igual que moita xente,
pensaba que o goberno consistía en elixir ás persoas para uns cargos.
Ben, logo de dous anos, cheguei á conclusión
de que, en especial o goberno local,
é cuestión de donicelas.
Este é o centro de chamadas para servizos e liña de información.
É onde acabas
se chamas ao 911 da túa cidade.
Se algunha vez tiveches a oportunidade
de ver o centro de chamadas da túa cidade,
como fixo o noso compañeiro Scott Silverman como parte do programa
en realidade, todos o fan
veredes que a xente chama ao goberno,
por un amplo abano de cousas,
mesmo que haxa unha donicela na túa casa.
Scott recibiu esta chamada.
Escribiu "Donicela" na base de datos oficial.
E non conseguiu nada. Probou con control de animais.
E por fin, díxolle, "Mire, pode abrir as portas da súa casa
e poñer a música moi alta
e agardar a que marche?"
E funcionou. Ben por Scott.
Pero non foi a fin das donicelas.
Boston non só ten un centro de chamadas.
Ten unha aplicación para Internet e móbil,
chamada Citizens Connect.
Non desenvolvemos nós esta aplicación.
É o traballo de moita xente válida
da oficina de novas tecnoloxías urbanas de Boston.
Un día -é un informe actual- presentouse isto:
"Donicela no meu cubo do lixo. Non sei se está morta.
Como a saco de aquí?
Pero o que ocorre con Citizens Connect é distinto.
Polo que Scott estaba falando de persoa a persoa.
Pero en Citizens Connect todo é público,
todos poden velo.
E neste caso, un veciño viuno.
E vimos o seguinte informe que dicía,
"Fun á súa casa,
encontrei o cubo detrás da casa.
Donicela? Comprobado. Viva? Si.
Baleirei o cubo. Marchei a asa.
Boas noites doce donicela".
(Risos)
Moi sinxelo.
É incrible. Isto é o encontro do dixital co físico.
E tamén é moi bo exemplo
dun goberno entrando no xogo das masas.
Pero tamén é un bo exemplo de goberno como plataforma.
E aquí non é necesariamente
unha definición tecnolóxica de plataforma.
Só falo sobre unha plataforma para a xente
para que se axuden a si mesmos e a outros.
Así que un cidadán axuda a outro cidadán,
pero o goberno xoga un papel esencial aquí.
Conecta a esas persoas.
E podería conectalas cos servizos gobernamentais se o precisaran,
pero un veciño é moito mellor e unha alternativa máis barata
cós servizos gobernamentais.
Cando un veciño axuda a outro,
fortalecemos as nosas comunidades.
Chamar ao control de animais custa moitos cartos.
Unha cousa importante que debemos saber sobre os gobernos
é que non é o mesmo ca política.
Moita xente enténdeo,
pero pensan que unha cousa vai da man da outra.
Que a nosa achega ao sistema gobernamental
é o voto.
Cantas veces eliximos un líder político,
e ás veces gastamos moita enerxía
elixindo un novo líder político,
e logo sentámonos e agardamos a que o goberno
reflicta os nosos valores e cubra as nosas necesidades,
e logo case que nada muda?
Iso é porque o goberno é un amplo océano
e a política é o recheo da cima.
E o que está debaixo
é o que chamamos burocracia.
E dicimos esa palabra con desprezo.
Pero é ese desprezo
o que fai que as cousas que nos pertencen
e polas que pagamos
sexan algo que vaia na nosa contra,
e entón quitámonos poder a nós mesmos.
A xente parece que pensa que a política é sexy.
Se queremos que esta institución traballe para nós,
imos ter que facer que a burocracia sexa sexy.
Porque alí é onde o traballo real dos gobernos ten lugar.
Temos que relacionarnos coas máquinas do goberno.
Iso fixo o movemento OccupytheSEC.
Vistes a esta xente?
É un grupo de cidadáns preocupados
que escribiron un detallado
informe de 325 páxinas
que é unha resposta á petición do SEC para comentar
o proxecto de reforma financeira.
Iso non é ser politicamente activo,
iso é ser burocraticamente activo.
Agora para aqueles que perderon a esperanza no goberno,
é hora de que se vos preguntedes
que mundo lle queredes deixar aos vosos fillos.
Tedes que ver os enormes retos
que van ter que afrontar.
Pensamos que imos ir onde temos que ir
sen arranxar a única institución
que pode actuar e preocuparse por todos nós?
Non podemos vivir sen o goberno,
pero necesitámolo
para sermos máis efectivos.
O bo é que a tecnoloxía fai posíbel
reformular fundamentalmente
a función do goberno
dun xeito que poida escalar
fortalecendo a sociedade civil.
E hai unha xeración aí fóra que medrou con Internet,
e saben que non é tan difícil
facermos as cousas xuntos,
só hai que crear os sistemas axeitados.
A idade media dos nosos compañeiros é de 28,
polo que son, mal que me pese,
case unha xeración máis vella ca maioría deles.
Esta é unha xeración
que medrou dando por descontadas as súas voces.
Non loitan na batalla que todos loitamos
sobre quen pode falar,
todos poden falar.
Poden dar as súas opinións
mediante calquera canal en calquera momento,
e fano.
Cando se enfrontan co problema do goberno,
non se preocupan
de usar as súas voces.
Usan as súas mans.
Usan as súas mans
para crear aplicacións para que o goberno funcione mellor.
E esas aplicacións déixannos empregar as nosas mans
para mellorar as nosas comunidades.
Que pode ir dende limpar unha boca de incendio, podar unhas pólas,
sacar unha donicela dun cubo do lixo.
E de certo, podemos limpar esas bocas de incendios sen máis,
moita xente faino.
Pero estas aplicacións son pequenos recordatorios
de que non só somos consumidores,
non somos consumidores de gobernos,
pagando os nosos impostos e tendo servizos.
Somos máis ca iso,
somos cidadáns.
E non imos arranxar os problemas do goberno
ata que non arranxemos a nosa cidadanía.
A pregunta que teño:
cando se trata de cousas grandes e importantes
que precisamos facer xuntos,
todos nós xuntos,
imos ser unha gran masa de voces,
ou imos tamén ser
unha masa de mans?
Grazas.
(Aplausos)