Ilang taon na ang nakakaraan nang inumpisahan ko ang isang programa
na hinihikayat ang ilang sikat na tao sa larangan ng teknolohiya at disenyo
upang liban ang kanilang trabaho ng isang taon
at magtrabaho sa isang kapaligiran
na kanilang kinasusuklaman sa bawat aspeto:
pinagtatrabaho namin sila sa gobyerno.
Ang programa ay tinatawag na Code for America,
at tulad ng Peace Corps para sa mga geeks.
Namili kami ng ilang kasapi kada taon
at pinagtatrabaho namin sila sa mga pamahalaang panlunsod.
Sa halip na ipatapon sila sa Third World,
pinadala namin sila sa mga kagubatan ng City Hall.
At doon sila gumagawa ng magagandang apps, at nagtatrabaho kasama ang mga kawani ng lungsod.
Ngunit ang tunay nilang layunin ay ang ipakita ang lahat ng posible
gamit ang teknolohiya ngayon.
Ipinakilala ko si Al.
Si Al ay isang fire hydrant sa siyudad ng Boston.
Dito ay mukhang naghahanap siya ng ka-date,
pero ang talagang hinananap niya ang isang taong magtatanggal ng niyebe tuwing taglamig,
dahil hindi siya magagamit sa pag-apula ng apoy
kung natatabunan ito ng niyebeng may apat na talampakan ang lalim.
Kaya paano siya nakapaghanap ng tulong
sa ganitong kakaibang paraan?
Meron kaming mga kasapi sa Boston noong nakaraang taon
sa Code for America.
Nandunn sila noong Pebrero, at umulan ng maraming niyebe ng mga ilang buwan.
Napansin nila na hindi tinatanggal ng mga taga-Boston
ang mga niyebe sa mga hydrant sa kanilang lugar.
Isa sa mga kasamahan namin,
si Erik Michaels-Ober,
may napansin siya,
na tinatanggal naman ng mga taga-Boston ang niyebe sa sidewalk
sa harapan ng mga hydrant.
Kaya gumawa siya ng aksyon na sasang-ayon ang sinumang developer,
at gumawa siya ng app.
Ito'y cute at maliit na app kung saan makakapag-adopt ka ng fire hydrant.
Kung sakaling magka-niyebe, ikaw ang magtatanggal nito.
Kung gagawin mo ito, ikaw ang magpapangalan sa hydrant,
at ang pinakauna ay tinawag niyang Al.
Kung hindi mo siya gagawin, may ibang magnanakaw nito sa'yo.
Hindi ba cute ang game dynamics nito.
Maliit lang ang app na ito.
Ito marahil ang pinakamaliit
sa 21 app na ginawa namin noong nakaraang taon.
Ngunit may katangian ito
na wala ang ibang teknolohiyang ginagamit gobyerno.
Iyon ay ang paglaganap nang mabilis, virally kung tawagin.
Halimbawa, sa I.T. department ng Lungsod ng Honolulu
may nakakita ng app na ito at naisip niya
na gamitin ito, hindi para sa niyebe,
kun'di para makapag-adopt ang mga mamamayan ng tsunami siren.
Mahalaga na gumagana ang mga tsunami siren,
pero madalas ninanakaw ang mga baterya nito.
Kaya ang mga taga-doon mismo ang titingin sa mga ito.
At ginamit din ito ng Seattle
para tanggalin ang mga nakabara sa drainage.
Ginaya din ito sa Chicago
para magtanggal ng niyebe sa mga sidewalk.
Sa ngayon may siyam na siyudad
na may balak gamitin ito.
At napakabilis ng paglaganap nito,
napaka-natural ika nga.
Kung may naririnig ka man tungkol sa teknolohiyang gamit ng gobyerno,
alam mong hindi ito madalas mangyari.
Umaabot ng ilang taon ang pagkuha ng software.
Sa Boston, may pangkat kami noong isang taon sa isang proyekto
na may tatlong tao lang sa loob ng dalawa at kalahating buwan.
Ang proyekto ay para sa mga magulang doon
upang matukoy ang pinaka-angkop na pampublikong paaralan para sa kanilang mga anak.
Nasabi na sa amin na ang normal na prosesong ito
ay aabutin ng halos dalawang taon
at gagastos ng dalawang milyong dolyar.
At maliit pa ang halagang 'yan.
Isang proyekto para sa mga korte ng California
ay nagkakahalaga ng
dalawang bilyong dolyar
at hindi pa iyon epektibo.
At marami pang proyektong gaya nito
sa bawat sulok ng pamahalaan.
Kaya ang app na ginawa sa loob ng ilang araw
at lumaganap ng mabilis,
iyan ay parang malaking sampal
sa mga institusyon ng gobyerno.
Mensahe ito na maaring maging mas epektibo ang gobyerno --
hindi sa paraan ng mga pribadong kompanya,
gaya ng iniisip ng maraming tao.
At hindi rin tulad ng isang tech company,
kundi kagaya ng Internet mismo.
Ibig sabihin, malaya,
bukas, nakakalikha.
At lahat ng 'yan ay mahalaga.
Ngunit ang mas mahalaga sa app na'to
ay ang paraan kung paano tinutugan
ng bagong henerasyon ang problema ng gobyerno --
hindi bilang suliranin ng isang institusyon,
kundi bilang suliranin ng pamayanan.
At iyan ay magandang balita,
dahil alam natin na magaling tayo sa sama-samang pag-aksyon
gamit ang teknolohiyang digital.
May malaking sangay ng komunidad
na gumagawa ng mga kagamitang gaya nito
upang mas maging mabisa ang ating sama-samang pagkilos.
Hindi lang Code for America ang gumagawa nito,
may daan-daan katao sa buong bansa
ang gumagawa ng mga app pang-sibiko
bawat araw sa kani-kanilang komunidad.
Hindi pa sila sumusuko sa ideya ng gobyerno.
Galit at pagod na sila dito, oo,
pero hindi sila nagrereklamo,
bagkus gusto nila itong ayusin.
Alam nila ang isang bagay
na matagal na nating nakalimutan.
Kung tatanggalin mo ang iyong nararamdaman
tungkol sa pulitika, DMV
at lahat ng bagay
na kinasusuklaman natin,
ang pamahalaan, sa tunay na kahulugan ng salita,
ayon kay Tim O'Reilly, ay
"Ang magagawa natin nang magkasama na hindi natin magagawang mag-isa."
Sa ngayon maraming tao na ang sumuko na sa gobyerno.
At kung isa ka sa kanila,
gusto ko sanang tingnan mo ito ulit,
dahil may pagbabagong nagaganap.
Hindi politika ang nagbabago;
ang gobyerno ang nagbabago:
Dahil nagmumula sa atin
ang kapangyarihan ng isang pamahalaan --
natandaan mo ba, "We the people?" --
kung ano ang tingin natin dito
ay nakakaapekto sa nagaganap na pagbabago.
Bago nagsimula ang proyektong ito, wala akong gaanong alam tungkol sa gobyerno.
Gaya ng marami sa atin,
akala ko ang gobyerno ay tungkol sa paghalal ng mga tao sa pwesto.
Matapos ang dalawang taon, napagtanto ko
na, lalo na sa lokal na pamahalaan,
ito ay tungkol sa mga opossum.
Ito ang call center para sa serbisyo at impormasyong pampubliko.
Dito dumadaan ang tawag
kapag pinindot mo ang 311 sa inyong lugar.
Kung ika'y may pagkakataon
na mag-staff sa call center ng siyudad,
gaya ng ginawa ng kasamahan naming si Scott Silverman, bilang bahagi ng programa --
sa katunayan, ginawa nilang lahat iyan --
malalaman mong maraming dahilan kung bakit
tinatawagan ng mga tao ang gobyerno,
kabilang na ang tungkol sa opossum sa kanilang bahay.
Nakatanggap ng ganitong tawag si Scott.
Ti-nayp niya ang "Opossum" sa kanyang opisyal na database.
Walang laman sa database. Inumpisahan niya sa animal control.
'Di nagtagal, sabi niya, "Subukan mo kayang buksan lahat ng pintuan ng bahay
magpatugtog ka nang malakas
at tingnan mo kung lalabas siya?"
Gumana nga. Booya para kay Scott.
Pero hindi dito nagtatapos ang kwento ng opossum.
Hindi lang call center ang meron sa Boston.
Meron silang app, isang Web at mobile app,
na tinatawag na Citizens Connect.
Hindi kami ang gumawa ng app na ito.
Gawa ito ng mga matatalinong tao
mula sa Opisina ng New Urban Mechanics ng Boston.
Kaya isang araw -- ito'y isang aktwal na ulat -- ganito ang nangyari:
"Opposum sa aking basurahan. 'Di ko alam kung patay na.
Papaano ko siya papaalisin?"
Iba ang paraan sa Citizens Connect.
Si Scott, kinakausap niya ang taong nag-ulat ng problema.
Pero ang Citizens Connect ay bukas sa lahat,
kaya nakikita ito ng lahat.
At sa kasong ito, isang kapitbahay ang nakakita.
Kaya ang kasunod na ulat ay ganito,
"Pinuntahan ko na ito,
nakita ko ang basurahan sa likod ng bahay.
Opossum? Tama. Buhay? Oo.
Tinaob ko ang basurahan. Umuwi na'ko pagkatapos.
Magandang gabi mahal na opossum."
(Tawanan)
Simple lang 'di ba.
Napakaganda nito. Pagtatagpo ng digital sa pisikal.
At maganda din itong halimbawa
sa paggamit ng crowd-sourcing para sa gobyerno.
Maganda rin itong halimbawa bilang plataporma ng gobyerno.
Hindi lang teknikal na plataporma
ang tinutukoy ko dito.
Ibig kong sabihin maaari itong plataporma ng mamamayan
para magtulungan.
Dito, isang tao ang nakapagbigay-tulong sa kanyang kapwa,
kung saan may mahalagang papel na ginampanan ang gobyerno.
Ito ang nagdurugtong sa dalawang tao.
At maaari din naman magbigay serbisyo ang gobyerno kung kinakailangan,
ngunit mas mura ang tulong mula sa isang kapitbahay
kumpara sa serbisyo ng gobyerno.
Kung tinutulungan ng mamamayan ang kanilang kapitbahay,
pinapatibay nito ang komunidad.
Kung tatawag pa tayo sa animal control, gagastos pa tayo.
Isa sa mga dapat nating tandaan tungkol sa gobyerno
ay hindi ito katulad ng pulitika.
Alam iyan ng karamihan,
pero alam din nating na 'yung isa ay input dun sa isa.
At ang ating input sa sistema ng gobyerno
ay halalan.
Ilang beses na ba tayo naghalal ng mga lider natin sa pulitika --
at minsan nang naglaan ng oras at enerhiya
para ikampanya ang napiling lider --
at pagkatapos uupo nalang tayo at aasa sa gobyerno
na alamin at tugunan ang ating pangangailangan,
tapos walang pagbabago?
Dahil ang pamahalaan ay parang malawak na karagatan
at ang politika ay tapyas lamang ng tubig sa ibabaw.
Sa ilalim nito
ang tinatawag nating bureaucracy.
At binibigkas natin ang salitang iyan nang may pag-aalipusta.
Pero ang ugaling 'yan
ang pumipigil sa pamahalaang pagmamay-ari natin
at binabayaran natin
na magtrabaho para sa atin, itong isang bagay,
at ito ang naglulugmok sa atin.
Iniisip ng mga tao na sexy ang mundo ng pulitika.
Kung gusto nating maging epektibo ang institusyong ito para sa atin,
gawin din nating sexy ang bureaucracy.
Dahil diyan nagaganap ang tunay na pamamahala.
Dapat tayong makiugnay sa makinarya ng gobyerno.
'Yan ang ginawa ng OccupytheSEC movement.
Nakilala mo ba na sila?
Grupo ito ng mga mamamayang nagmamalasakit
at nagsulat detalyadong ulat
na may 325 pahina
bilang tugon sa hiling ng SEC na opinyon
tungkol sa Financial Reform Bill.
Hindi 'yon pangingialam sa pulitika,
iyon ay halimbawa ng pangingialam sa bureaurucracy.
Kaya sa lahat ng taong isinuko na ang pag-asa sa gobyerno,
oras na para tanungin ang inyong sarili
tungkol sa daigdig na iiwanan natin sa ating mga anak.
Makikita mong mabibigat ang mga hamon
na ating hinaharap.
Iniisip ba nating makakatungo tayo sa ninanais nating landas
nang hindi isinasaayos ang isang institusyon
na maaaring kumilos para sa ating lahat?
Kailangan natin ang gobyerno,
ngunit kailangan nitong
maging mas epektibo.
Napakagandang balita na may mga teknolohiyang
maaring baguhin at ayusin
ang trabaho ng gobyerno,
sa paraang nararamdaman ng mga tao ang epekto nito,
sa pamamagitan ng pagpapatibay ng lipunang sibil.
At ito ang henerasyong lumaki na sanay sa Internet,
at alam na hindi mahirap
gawin ang mga bagay kung magkakasama,
kinakailangan lang na angkop ang disenyo sa bawat sistema.
Karaniwang 28 ang edad ng mga kasamahan,
kaya ako ito, naiinggit,
halos isang henerasyon ang itinanda kaysa sa kanila.
Ito ang henerasyong lumaki
nang hindi pinahahalagahan ang sariling boses.
Hindi gaya natin na kinailangang ipaglaban
ang karapatang makapagsalita;
lahat sila ay malayang nakakapagsalita.
Nakakapagbigay sila ng mga opinyon
sa anumang paraan, kahit kailan,
at ginagawa nila 'yan.
Kaya pagdating sa mga suliranin ng pamahalaan,
hindi nila iniisip
na gamitin ang kanilang boses.
Bagkus ginagamit nila ang kanilang kamay.
Ginagamit nila ang kanilang kamay
upang lumikha ng mga application upang maisaayos ang gobyerno.
At ang mga application na ito ay ginagamit natin
para maging maayos ang ating komunidad.
Ang pagtanggal ng niyebe sa hydrant, pagtanggal ng damo,
pagtanggal ng opossum sa basurahan.
Siyempre, maari namang alagaan ang mga hydrants nang walang app
at maraming tao din ang gumagawa non.
Pero ang mga apps na ito ay maliliit na paalala
na hindi lang tayo kostumer,
at hindi lang tayo mga kostumer ng gobyerno,
na nagbibigay ng mga buwis at umaasa ng sebisyo.
Higit pa tayo doon,
tayo ay mga mamamayan.
Hindi natin maisasaayos ang gobyerno
hangga't 'di natin aayusin ang ating pagiging mamamayan.
Kaya ang tanong ko sa inyong lahat na nandito:
Pagdating sa mga malalaki at mahahalagang bagay
na nangangailangan ng sama-samang pagkilos,
tayong lahat ang magsasama-sama,
tayo ba ay magiging lipon ng mga boses,
o maari ba tayong maging
lipon ng mga kamay?
Salamat.
(Palakpakan)