Դժբախտաբար,
իմ խոսքի հաջորդ 18 րոպեների ընթացքում,
4 ամերիկացի
կմահանա
իրենց օգտագործած սննդի պատճառով:
Անունս Ջեմի Օլիվեր է: Ես 34 տարեկան եմ:
Ես Անգլիայի Էսսեքս քաղաքից եմ
և վերջին յոթ տարիների ընթացքում
ես անդադար աշխատել եմ իմ իմացած ճանապարհով
մարդկանց կյանքը փրկելու համար:
Ես բժիշկ չեմ:
Ես գլխավոր խոհարար եմ,
չունեմ շատ թանկ սարքավորումներ
կամ դեղորայք:
Ես օգտագործում եմ տեղեկատվությունը, կրթությունը:
Ես իրապես հավատում եմ, որ սննդի ուժը
զբաղեցնում է առաջնային տեղ մեր տներում,
ինչը ստիպում է մեզ կյանքի ամենալավ պատառները համտեսել:
Մենք ունենք ահավոր վատ,
չափազանց վատ իրականություն հիմա:
Ամերիկա, դու քո խաղի վերջին ես հասել:
Սա աշխարհի ամենից անառողջ երկրներից է:
Կարո՞ղ եմ ես խնդրել պարզապես ձեռք բարձրացնեն նրանք,
ովքեր ունեն երեխաներ:
Խնդրում եմ` բարձրացրեք ձեռքերը:
Մորաքույրներ, քեռիներ, դուք կարող եք շարունակել...
Բարձրացրեք ձեռքերը: Դուք նույնպես, հորաքույրներ և քեռիներ:
Ձեր մեծամասնությունն ունի: Շատ լավ:
Մենք` վերջին չորս սերունդների ներկայացուցիչներս,
տվել ենք մեր երեխաներին մի այնպիսի ճակատագիր,
որում կյանքի տևողությունը շատ կարճ է,
քան նրանց ծնողներինը:
Ձեր երեխան ապրելու է 10 տարի ավելի քիչ,
քան դուք,
և դա սննդի այն միջավայրի պատճառով, որ մենք ստեղծում ենք նրանց շուրջը:
Այս սենյակի երկու երրորդը,
այսօր Ամերիկայում վիճակագրորեն չափազանց գեր են կամ տառապում են գիրանալու խնդրով:
Իսկ այ դուք` մյուսներդ , դուք լավ եք, բայց ժամանակի ընթացքում ձեզ էլ կհասնենք, չմտածեք:
(Ծիծաղ)
Լա՞վ:
Վատ առողջության վիճակագրությունը պարզ է,
շատ պարզ:
Մենք անց ենք կացնում մեր կյանքը` սարսափելով մահվանից, սպանությունից, մարդասպանությունից,
ինքներդ շարունակեք թվարկումը: Այդ ամենը ցանկացած թերթի շապիկին են, CNN-ի հաղորդումներում:
Աստծու սիրուն, նայեք ներքևում գրված սպանությունների թվաքանակին:
Ճիշտ չե՞մ:
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Այն կարմիրներից յուրաքանչյուրը
սննդի հետ կապված հիվանդություն է:
Ցանկացած բժիշկ, ցանկացած մասնագետ կասի դա ձեզ:
Փաստ է: Սննդին առնչվող հիվանդություններն ամենահաջողակ մարդասպաններն են
Միացյալ Նահանգներում. հենց հիմա, այստեղ, այսօր:
Սա համընդհանուր հիմնախնդիր է:
Սա աղետ է:
Դա տարածվում է ողջ աշխարհով:
Անգլիան հենց ձեր հետևում է, ինչպես միշտ:
(Ծիծաղ)
Ես գիտեի, որ նրանք մոտ են, բայց ոչ այդքան:
Մենք հեղափոխության կարիք ունենք:
Մեքսիկա, Ավստրալիա, Գերմանիա, Հնդկաստան, Չինաստան.
բոլորն ունեն ահռելի խնդիրներ ճարպակալման և անառողջության հետ:
Մտածեք ծխելու մասին:
Ներկա դրությամբ այն ավելի քիչ ծախսատար է, քան ճարպակալումը:
Ճարպակալման հետ կապված ծախսերը Ամերիկացիների համար
կազմում են առողջական ծախսերի 10 տոկոսը:
150 միլիարդ դոլար տարեկան:
Տաս տարի հետո այն կկրկնապատկվի:
300 միլիարդ դոլար տարեկան:
Եվ եկեք ազնիվ լինենք, դուք այդ գումարները չեք ունենա:
(Ծիծաղ)
Ես եկել եմ ասյտեղ, որպեսզի իրականացնեմ սննդի հեղափոխություն,
որին ես ազնվորեն հավատում եմ:
Մենք դրա կարիքն ունենք: Դրա ժամանակը հենց հիմա է:
Մենք այժմ բեկումնային փուլում ենք:
Ես սա անում եմ արդեն 7 տարի:
Ես փորձում եմ Ամերիկայում 7 տարի:
Այժմ հասունացման պահն է, երբ պետք է արդեն քաղել բերքը:
Ես գնացի հողմին ընդառաջ:
Ես գնացի Արևմտյան Վիրջինիա նահանգ, որն ամենից անառողջ նահանգն է Ամերիկայում:
Կամ այն այդպիսին էր անցյալ տարի:
Մենք ունենք նորը այս տարի, բայց այդ ուղղությամբ մենք կաշխատենք հետո:
(Ծիծաղ)
Հանթինգթոն, Արևմտյան Վիրջինիա:
Հրաշալի վայր:
Ես ուզում էի օգնել մարդկանց,
ձեր հասարակությանը,
հոգով և սրտով հասկանալու այդ վիճակագրությանը,
որին այդքան սովոր ենք:
Ես ցանկանում եմ ձեզ ներկայացնել այն մարդկանց, ում համար ես մտահոգ եմ:
Ձեր հասարակությունը: Ձեր երեխաները:
Ես ցանկանում եմ ցույց տալ իմ ընկեր Բրիթանիի լուսանկարը:
Նա 16 տարեկան է:
Նրան 6 տարի է մնացել ապրելու
այն սննդի պատճառով, ինչ նա օգտագործել է:
Նա ամերիկացիների երրորդ սերնդի ներկայացուցիչ է,
որը չի մեծացել է այնպիսի միջավայրում,
ուր նրան կսովորեցնեին պատրաստել տանը կամ դպրոցում,
կամ իր մայրիկի մոտ, կամ տատիկի տանը:
Նրան մնացել է ապրել վեց տարի:
Նա «ուտեցնում» է իր լյարդը մահվան:
Սթեյսին, Էդվարդների ընտանիքը:
Սա սովորական ընտանիք է, ժաղովու'րդ:
Սթեյսին ջանում է անել ամեն ինչ, բայց նա էլ է երրորդ սերնդի ներկայացուցիչ.
նրան երբեք չեն սովորեցրել պատրաստել տանը կամ դպրոցում:
Այդ ընտանիքը տառապում է ճարպակալությամբ:
Ջասթինը, ահա, 12 տարեկան է:
Նա 350 ֆունտ է կշռում (158 կիլոգրամ):
Նա ծաղրի' է ենթարկվում:
Աղջիկը` Քեյթը, 4 տարեկան է:
Նա տառապում էր ճարպակալությամբ անգամ մինչև մանկապարտեզ գնալը:
Մարիսան: Նրա մոտ ամեն ինչ կարգին է: Նա շատերից մեկն է:
Բայց գիտե՞ք ինչ: Ճարպակալությամբ տառապող նրա հայրը
մահացել է աղջկա ձեռքերի վրա:
Եվ դրանից հետո նրա կյանքի երկրորդ կարևոր մարդը`
նրա հորեղբայրը, նույնպես մահացել է ճարպակալումից:
Այժմ էլ նրա խորթ հայրն է տառապում նույն հիվանդությամբ:
Հարցը նրանում է,
որ ճարպակալումը և սննդի հետ կապված հիվանդությունները,
ոչ միայն վնասում են դրանցով տառապող մարդկանց,
այլ նաև նրանց ընտանիքներին, ընկերներին,
եղբայրներին և քույրերին:
Քահանա Սթիվը:
Շատ ոգեշնչող մարդ է: Իմ ամենավաղ հետևորդներից ու համագործակցողներից է Հանթինգթոնում, Արևմտյան Վիրջինիա:
Նա չափազանց մոտ էր կանգնած այս խնդրին:
Նա ստիպված էր թաղել մարդկանց, հասկանու՞մ եք:
Եվ նա հոգնել էր դրանից: Նա հոգնել էր իր ընկերներին թաղելուց,
իր ընտանիքին, իր շրջապատի մարդկանց:
Ձմռանը մահացության դեպքերը երեք անգամ ավելի շատ էին լինում:
Նա զզվել էր սրանից:
Այս համաճարակը բուժելի է: Կյանքի անիմաստ կորուստը:
Ի դեպ, ահա թե ինչի մեջ են նրանց թաղում:
Մենք պատրասված չենք սրա համար:
Ի վիճակի չենք դռնից դուրս հանել, լուրջ եմ ասում:
Չենք կարողանում նրանց նույնիսկ այնտեղ տեղավորել: Բարձրացնող հարմարանքներ են պետք:
Ես այս ամենը պատկերում եմ եռանկյան տեսքով, ահա:
Սա մեր սննդի իրավիճակն է:
Ես ցանկանում եմ, որ դուք հասկանաք:
Դուք հավանաբար սրանք լսել եք նախկինում,
բայց եկեք վերանայենք այն:
Անցած 30 տարիների ընթացքում
ի՞նչ տեղի ունեցավ, որ այս երկրի սիրտը հանեց:
Եկեք լինենք պարզ և ազնիվ:
Այսպես: Ժամանակակից կյանքը:
Եկեք սկսենք փողոցներից:
Արագ սնունդը գրավեց ողջ երկիրը: Մենք դա գիտենք:
Հեղինակավոր ապրանքանիշերն ունեին ամենամեծ ազդեցությունն ու հզորությունը,
հզոր ազդեցություն այս երկրում:
Սուպերմարկետները նույնպես:
Մեծ ընկերությունները: Մեծ ընկերությունները:
30 տարի առաջ սննդի մեծ մասը
գլխավորապես տեղական էր և հիմնականում թարմ:
Այժմ այն հիմանակում վերամշակած է և հագեցած շատ հավելումներով,
լրացուցիչ նյութերով, իսկ պատմության շարունակությունը դուք գիտեք:
Չափաբաժինը ակնհայտորեն մեծ, շատ մեծ խնդիր է:
Պիտակավորումն է շատ մեծ խնդիր:
Պիտակավորուման համակարգաը մեր երկրում ահավոր է:
Նրանք ցանակնում են լինել ինքնա-... Նրանք ցանկանում են ինքնահսկողություն:
Արդյունաբերությունը ցանկանում է իրականացնել ինքնավերահսկողություն:
Ի՞նչ, այպիսի կլիմայի պայմաններում: Նրանք դրան արժանի չեն:
Ինչպե՞ս կարելի ես ասել, որ ինչ-որ բան քիչ յուղային է, երբ այն այդքան շաքար է պարունակում:
Տունը:
Տան հետ կապված մեծագույն խնդիրն
այն է, որ այն եղել է հիմնական վայրը
սննդի և դրա մշակույթի փոխանցման համար,
ինչը կազմավորել է մեր հասարակությունը:
Սա այլևս այսպես չէ:
Եվ գիտե՞ք, մինչ մենք գնում ենք աշխատանքի, և մինչ կյանքը փոխվում է,
և մինչ մեր կյանքն անընդհատ առաջ է ընթանում,
մենք պետք է դիտարկենք դա ամբողջապես`
մի պահ հետ գնանք և վերահասցեավորենք բալանսը:
Դա տեղի չի ունենում: Չի կատարվել նաև վերջին 30 տարիների ընթացքում:
Ես ցանկանում եմ ձեզ ցուցադրել մի իրավիճակ,
որը հասարակ բան է
հիմա: Էդվարդների ընտանիքը:
(Վիդեո) Ջեմի Օլիվեր. Արի խոսենք:
Այս ամենն անցնում է քո և քո ընտանիքի անդամների մարմնով
ամեն շաբաթ:
Եվ ես ուզում եմ, որ դու իմանաս, որ սա քո երեխաներին վաղ վախճան է բերելու:
Ի՞նչ ես դու զգում:
Սթեյսի. Հենց հիմա շատ տխուր և ընկճված վիճակում եմ:
Բայց, գիտեք, ես ցանկանում եմ, որ իմ երեխաները հաջողակ լինեն կյանքում,
և սա նրանց այնտեղ չի տանում:
Բայց ես սպանում եմ նրանց:
ՋՕ. Սպանում ես, այո: Ճիշտ այդպես:
Բայց մենք կարող ենք վերջ տալ դրան:
Շատ պարզ: Եկեք գնանք դպրոցներ,
մի բան, որում ես իրապես մասնագետ եմ:
Շատ լավ: Դպրոց:
Ի՞նչ է դպրոցը: Ո՞վ է այն հիմնադրել: Ի՞նչն է դպրոցների նշանակությունը:
Դպրոցը միշտ էլ մեզ տվել է այնպիսի գործիքներ,
որոնցով մենք դառնում ենք առավել ստեղծագործ, անում հրաշալի գործեր,
սովորում վաստակել ապրուստի համար, և այլն, և այլն, և այլն:
Գիտեք, երկար ժամանակ դա մի տեսակ ուժեղ արկղիկ էր:
Այնպես չէ՞:
Բայց մենք այն այդպես էլ չենք զարգացրել,
որ չեզոքացնի Ամերիկայի սննդի աղետը, լա՞վ:
Դպրոցի կերակուրը մի բան է,
ինչով սնվում է 31 միլիոն երեխա օրական, իրականում`
օրական երկու անգամ, ավելի քան հաճախ,
նախաճաշ և ճաշ, տարվա 180 օրվա ընթացքում:
Ստացվում է այնպես, որ դպրոցում ստացած սնունդն իրականում շատ ավելի կարևոր դեր ունի`
դատելով հանգամանքներից:
(Ծիծաղ)
Մինչև իմ ամպագոռգոռ բառերին անցնելը,
ինչին կարծում եմ դուք սպասում եք...
(Ծիծաղ)
Ես մի բան պետք է ասեմ և դա այնքան կարևոր է
այն հրաշքի իրագործման գործում, որը, հուսով եմ, կատարվելու և իրականանալու է
հաջորդ երեք ամիսների ընթացքում:
Ամերիկայի դպրոցական խոհարարուհիները ու խոհարարները...
Ես ինձ առաջարկում եմ որպես նրանց դեսպան:
Ես չեմ նվազեցնում նրանց աշխատանքը:
Նրանք անում են այն ամենն, ինչ կարող են:
Նրանք անում են լավագույնը:
Բայց նրանք անում են այն, ինչ նրանց ասում են,
և այն, ինչ նրանց ասում են, սխալ է:
Համակարգը հիմնականում ղեկավարվում է հաշվապահների կողմից:
Շատ քիչ են կամ չկան
սննդից իրոք հասկացող մարդիկ այս գործում:
Սա խնդիր է:
Եթե դու սննդի մասնագետ չես, և դու սուղ բյուջե ունես,
որն ավելի ու ավելի է նվազում, ապա դու չես կարող ստեղծագործ լինել,
և համապատասխանեցնել անհրաժեշտ լուծումները միջոցներիդ:
Եթե դու հաշվապահ ես,
ապա միակ բանը, որ կարող ես անել այս պարագայում,
էժան կեղտ գնելն է:
Այժմ իրականությունն այսպիսին է.
ձեր երեխաների ամենօրյա սնունդը արագ սնունդ է,
այն չափազանց մշակված է,
նրանցում պակասում է թարմ սնունդը:
Դե գիտեք` հավելումների քանակը, E-կոդերը, բաղադրատարրեր, որոնց մասին ասեմ, դուք չեք հավատա ...
Բանջարեղենի չափաբաժին բացարձակ չկա: Ֆրանսիական ֆրին համարվում է բանջարեղեն:
Պիցցա նախաճաշի համար: Նրանք նույնիսկ սպասք չեն ստանում:
Դանակներ և պատառաքաղնե՞ր: Չէ', դրանք չափազանց վտանգավոր են:
Նրանք դասարանում մկրատներ ունեն,
բայց դանակներ և պատառաքաղներ` ոչ:
Եվ իմ տեսանկյունը սրա վերաբերյալ այն է, որ եթե դու չունես դանակ և պատառաքաղ քո դպրոցում,
ապա դու փաստորեն
նահանգային մակարդակով սատարում ես արագ սննդին: Քանի որ այն ձեռքով է բռնվում:
Եվ այո, ի դեպ, սա հենց արագ սնունդ է: Դրանք կերակրային սոուսներ են,
բուրգերներ, սարդելկաներ,
պիցցաներ, և նման բաներ:
Մեր առողջական ծախսերի 10 տոկոսն, ինչպես արդեն ասել եմ,
ծախսվում է ճարպակալման վրա: Եվ դա կրկնապատկվելու է:
Մենք չենք սովորեցնում մեր երեխաներին:
Չկան նորմատիվ ակտեր, որպեսզի սովորեցնենք մեր երեխաներին սննդի մասին
նախադպրոցական հաստատություններում կամ դպրոցում, այնպես չէ՞:
Մենք չենք սովորեցնում երեխաներին սննդի մասին: Ճի՞շտ է:
Սա մի փոքրիկ տեսահոլովակ է նախադպրոցական հաստատությունից,
որը շատ տարածված իրավիճակ է Անգլիայում:
Վիդեո. ՋՕ -Ո՞վ գիտի` ինչ է սա:
Երեխա. -Կարտոֆիլ: ՋՕ. -Կարտոֆի՞լ: Այսպիսով, դու կարծում ես, որ սա կարտոֆի՞լ է:
Դու գիտե՞ս, թե սա ինչ է:
Իսկ դու՞: Երեխա. -Բրոկոլլի՞:
ՋՕ. -Իսկ սրա մասին ի՞նչ կասեք` մեր հին, լավ ընկերը:
ՋՕ. -Դու գիտես սա ի՞նչ է, քաղցրիկս: Երեխա. - Կարոս:
ՋՕ. -Ոչ: Ի՞նչ եք կարծում, սա ի՞նչ է: Երեխա. -Սոխ: ՋՕ. -Սո՞խ: Ոչ:
(Ջեմի Օլիվեր) Անմիջապես հասկանում ենք,
թե երեխաները ինչ չգիտեն սննդի մասին:
Վիդեո. ՋՕ. -Ո՞վ գիտի` ինչ է սա: Երեխա. -Ա~, տանձ է:
ՋՕ. -Դու ի՞նչ ես կարծում, ի՞նչ է սա: Երեխա. -Ես չգիտեմ:
(Ջեմի Օլիվեր) Եթե երեխաները չգիտեն, թե սրանք ինչեր են,
ապա նրանք երբեք դա չեն ուտի:
(Ծիծաղ)
ՋՕ. -Նորմալ է: Անգլիա և Ամերիկա:
Անգլիա և Ամերիկա:
Գուշակեք, թե ինչը լուծեց այս խնդիրը: Գուշակեք` որն էր լուծումը:
Երկու մեկ ժամանոց հավաքույթ:
Մենք պետք է սկսենք սովորեցնել մեր երեխաներին
սննդի մասին դպրոցներում և վերջակետ:
(Ծափահարություններ)
Ես ցանկանում եմ ձեզ մի բան պատմել:
Ես ցանկանում եմ ձեզ պատմել,
թե ինչում է կայանում այն մեծ խնդիրը, որը մեզ անհանգստացնում է: Լա՞վ:
Ես ցանկանում եմ խոսել մի այնպիսի հիմնարար բանի մասին, ինչպիսին է կաթը:
Յուրաքանչյուր երեխա իրավունք ունի կաթ խմել դպրոցում:
Ձեր երեխաներն ըմպում են կաթ դպրոցում նախաճաշին և ճաշին, այնպես չէ՞:
Նրանք պետք է, որ խմեն 2 շիշ: Հա՞:
Եվ երեխաների մեծ մասն այդպես էլ անում է:
Բայց կաթն այլևս այդքան էլ լավը չէ:
Որովհետև ինչ-որ մեկը կաթի արտադրությունից, ինձ սխալ չհասկանաք,
ես կաթի կողմնակից եմ, բայց ինչ-որ մեկը կաթ արտադրողներից
հավանաբար վճարել է բավական շատ գումար ինչ-որ մարդուկի,
որ նա բացահայտի, որ եթե դու ավելացնես անուշահոտեր, գունավորումներ
և շաքարավազ կաթի մեջ,
ավելի շատ երեխաներ կխմեն այն: Այո:
(Ծափ է տալիս)
Եվ անտարակույս, հիմա դա ավելի է տարածվելու:
Խնձորի ոլորտի կազմակերպությունները կբացահայտեն,
որ եթե նրանք պատրաստեն իրիսային խնձորներ, ավելի շատ կսպառեն դրանցից:
Գիտեք չէ՞` ինչ նկատի ունեմ:
Ինձ համար կարիք չկա կաթին համ հաղորդելու:
Լա՞վ: Շաքարավազ կա ամե՜ն ինչում:
Ես գիտեմ դրանց բոլոր բաղադրիչները:
Դրանք ամեն ինչի մեջ են: Նույնիսկ կաթը չի փրկվել,
այսպես ասած, օրվա մոդայիկ խնդիրներից:
Այնտեղ մեր կաթն է: Այնտեղ մեր արկղն է:
Դրանում համարյա այնքան շախարավազ կա, ինչքան
ձեր սիրելի գազավորված ըմպելիքի մեկ բաժակում:
Եվ նրանք դա խմում են օրական երկու անգամ:
Այսպիսով, պարզապես թույլ տվեք ցույց տամ ձեզ:
Մենք ունենք մի երեխա, ահա,
ով օգտագործում է ութ ճաշի գդալ շաքարավազ օրական:
Ահա, սա ձեզ մեկ շաբաթ:
Սա էլ մեկ ամիս:
Եվ ես համարձակություն եմ ունեցել համադրելու
նախադպրոցական հաստատություններում 5 տարում ստացած շաքարը
միմիայն կաթից:
Այժմ, չգիտեմ դուք ինչպես,
բայց դատելով հանգամանքներից, հա՞,
յուրաքանչյուր դատավոր ողջ աշխարհում,
նայելով վիճակագրությանը և դեպքերին,
ցանկացած կառավարության կճանաչեր
մեղավոր երեխաներին վնաս պատճառելու մեջ: Դա իմ համոզմունքն է:
(Ծափահարություններ)
Այժմ, եթե ես գայի այստեղ, և կուզենայի այդպես գալ,
և ներկայացնել ՁԻԱՀ-ի կամ քաղցկեղի բուժումը,
դուք կպայքարեիք և կհրեիք միմյանց ինձ հասնելու համար:
Սրանք` բոլոր այս վատ նորությունները, լուծելի հարցեր են:
Դա լավ նորություն է:
Դրանք լիովին կանխարգելվող են:
Այնպես որ եկեք մտածենք դրա մասին, մենք ունենք խնդիր,
մենք կարիք ունենք վերագործարկման:
Լավ, այսպես, իմ պատկերացմամբ` ի՞նչ պետք է մենք անենք:
Ահա խնդիրը, այնպես չէ՞:
Դա չի կարող ծնվել միայն մեկ ակունքից:
Վերագործարկել և իրականացնել իրապես նշանակալի փոփոխություններ,
իրական փոփոխություններ, այնպես, որ ես կարողանամ նայել ձեր աչքերի մեջ
և ասել. «10 տարի հետո
ձեր երեխաների կյանքը
երջանիկ կլինի, և եկեք չմոռանանք, որ դուք խելացի եք, եթե ճիշտ եք սնվում,
դուք գիտեք, որ կապրեք ավելի երկար,
և այս ամեն ինչը այլ տեսք կունենա: Լա՞վ:
Այսպիսով, սուպերմարկետները:
Ուրիշ որտե՞ղ եք դուք այդքան հավատարմորեն գնումներ կատարում:
Շաբաթը շաբաթի վրա:
Ինչքա՞ն եք դուք ծախսում ձեր կյանքի ընթացում սուպերմարկետներում:
Սիրում եք դրանք: Նրանք վաճառում են մեզ այն, ինչ մենք ցանկանում ենք: Շատ լավ:
Նրանք պարտավոր են մեզ համար նշանակել հատուկ սննդի "դեսպան"
յուրաքանչյուր մեծ սուպերմարկետում:
Նրանք պետք է մեզ օգնեն գնումներ կատարել: Նրանք կարիք ունեն մեզ սովորեցնելու, թե ինչպես մենք պատրաստենք
արագ, համեղ, սեզոնային սնունդ
այն մարդկանց համար, ովքեր զբաղված են:
Սա թանկ չէ:
Որոշ տեղերում դա արվում է: Եվ պետք է շարունակվի ու տարածվի
Ամերիկայի ողջ տարածքով շուտ և շատ արագ:
Խոշոր ընկերությունները, գիտեք, սննդի ընկերությունները,
պետք է ներդնեն սննդի ուսուցում
իրենց բիզնեսի հիմքում:
Ես գիտեմ` ավելի հեշտ է ասել, քան անել:
Դա ապագան է: Դա միակ ելքն է:
Արագ սնունդ: Արագ սննդի արդյունաբերությունը,
գիտեք, շատ մրցակցային է:
Ես ունեմ բազում գաղտնի թղթեր և համաձայնություններ, որոնք
կնքված են եղել արագ սննդի ռեստորանների միջև:
Ես գիտեմ` ինչպես են նրանք դա անում:
Նկատի ունեմ` նրանք մեզ մանկուց սովորեցրել են
շաքարավազին, աղին և ճարպերին և շատ այլ բաների:
Եվ բոլորը սիրում են դրանք, այնպես չէ՞:
Այսպիսով, այս մարդիկ պետք է լուծեն այս հիմնահարցը:
Բայց մեզ համար կարևոր է, որ կառավարությունն աշխատանքներ տանի
արագ սննդի բոլոր մատակարարների և ռեստորանային բիզնեսի ներկայացուցիչներ հետ:
Եվ հինգ, վեց, յոթ տարիների ընթացքում
հետ սովորեցնի մեզ այդքան շատ քանակության
ճարպի, շաքարավազի և այլ ոչ սննդային հավելումների օգտագործումից:
Այժմ, նորից անդրադառնալով խոշոր բրենդներին և պիտակներին,
ինչի մասին խոսեցինք քիչ առաջ, ամբողջովին կեղծ են
և դրանք անպայման պետք է դասակարգվեն:
Լավ, դպրոցը:
Ակնհայտորեն դպրոցների դեպքում մենք նրանց ենք պարտական,
համոզված լինելու, որ այդ 180 օրը տարվա ընթացքում,
չորս տարեկան հասակից
մինչև 18, 20, 24, ինչևէ,
նրանք պետք է պատրաստեն
պատշաճ թարմ սնունդ
օգտագործելով տեղական արտադրության ապրանքներ, լա՞վ:
Պետք է լինեն պատշաճ թարմ սննդի նոր ստանդարտներ
մեր երեխաների համար: Այո՞:
(Ծափահարություններ)
Հանգամանքներից ելնելով` չափազանց կարևոր է,
որ յուրաքանչյուր ամերիկացի աշակերտ դպրոցից հետո
իմանա, թե ինչպես պատրաստել 10 տեսակի բաղադրատոմսեր,
որոնք կփրկեն իրենց կյանքը:
Կենսական հմտություններ:
(Ծափահարություններ)
Դա նշանակում է, որ նրանք կարող են լինել ուսանողներ, երիտասարդ ծնողներ
և ի վիճակի լինեն տարբերակելու լավը վատից
սննդի պատրաստման տարրական հարցերում,
և կարևոր չէ, թե ինչպիսի անկումներ են սպասվում հաջորդ անգամ: Եթե դու կարողանում ես պատրաստել,
դրամային ճգնաժամերը նշանակություն չունեն:
Եթե դու կարողանում ես պատրաստել, ժամանակը կարևոր չէ:
Աշխատատեղը: Մենք չենք խոսել դրա մասին:
Գիտեք, հիմա ժամանակն է, որպեսզի կազմակերպությունը պատասխանատու լինի
նրա համար, թե իրականում ինչով են կերակրում
կամ ինչ հնարավորություններ ունեն նրանց աշխատակիցները:
Աշխատակիցները Ամերիկայի երեխաների մայրերն ու հայրերն են:
Մարիսան, հայրը մահացել է նրա ձեռքերի մեջ,
կարծում եմ, նա լիովին երջանիկ կլիներ,
եթե «կորպորատիվ» Ամերիկան կարողանար սկսել կերակրել իրենց աշխատողներին պատշաճ կերպով:
Անկասկած, նրանք չպետք է անտեսվեն:
Եկեք վերադառնանք դեպի տուն:
Այժմ, նայեք, եթե մենք անենք այս ամբողջը, և մենք կարող ենք դա անել,
այն այնքան հասանելի է: Դուք կարող եք հոգ տանել և առանց մեծ ծախսերի:
Լիովին:
Բայց ընտանիքը պետք է սկսի
կերակրամշակույթի փոխանցումը, իհարկե:
Անկասկած, փոխանցելով դա իբրև փիլիսոփայություն:
Ինձ համար դա բավական ռոմանտիկ է:
Բայց պատկերացրեք, եթե մի հոգի սովորեցնի միայն երեքին,
թե ինչպես կերակուր պատրաստել,
իսկ հետո նրանք էլ իրենց հերթին փոխանցեն իրենց ծանոթներին,
և դա ընդամենը 25 անգամ կրկնելուց հետո,
այն կընդգրկի Ամերիկայի ողջ բնակչությունը:
Ռոմանտիկ է, այո, բայց
կարևորն այն է,
որ դրանով փորձում ես մարդկանց հասկացնել,
որ ձեր յուրաքանչյուրի անհատական ջանքը
կբերի լուրջ փոփոխությունների:
Մենք պետք է հետ բերենք այն, ինչ կորցրել ենք:
Հանթինգթոնի Խոհանոց: Հանթինգթոնը, որտեղ ես պատրաստել եմ այս ծրագիրը,
գիտեք, մենք ունեցանք ճիշտ ժամանակին կատարված ծրագիր` հուսալով, որ
կոգեշնչենք մարդկանց իսկապես կատարել այդ փոփոխությունները:
Ես իսկապես հավատում եմ, որ փոփոխություններն անպայման կլինեն:
Հանթինգթոնի Խոհանոց: Ես աշխատել եմ հասարակության հետ:
Ես աշխատել եմ դպրոցների հետ: Ես գտա տեղական հաստատուն ֆինանսավորում`
տարածաշրջանի յուրաքանչյուր դպրոց
աղտոտված սննդի միջավայրից առողջ սննդի միջավայր ներգրավելու համար:
Վեց ու կես հազար դոլար մեկ դպրոցի համար:
(Ծափահարություններ)
Ահա թե ինչքան է հարկավոր: Վեց ու կես հազար դոլար մեկ դպրոցի համար:
Յուրաքանչյուր խոհանոցի համար 25 հազար դոլար ամսական: Լա՞վ:
Դա կարող է սպասարկել 5000 մարդ տարեկան,
որը կազմում է բնակչության 10 տոկոսը:
Եվ սա ընթանում է մի մարդուց դեպի մյուսը:
Գիտեք, տեղացի խոհարարները սովորեցնում են տեղացի բնակիչներին:
Դրանք խոհարարության անվճար դասընթացներ են, ժողովուրդ, ազատ դասընթացներ գլխավոր փողոցներում:
Սա իրականություն է, նկատելի փոփոխություն, իրական, շոշափելի փոփոխություն:
Ողջ Ամերիկայում, եթե հետ նայենք,
շատ հրաշալի բաներ են տեղի ունենում:
Բավական շատ հրաշալի բաներ են տեղի ունենում: Կան հրեշտակներ
Ամերիկայում, որոնք հրաշքներ են գործում
դպրոցներում, կազմակերպում են դպրոցների կարգերը,
պարտեզային կարգերը, կրթությունը:
Հրաշալի մարդիկ արդեն զբաղվում են սրանով:
Խնդիրն այն է, որ նրանք ցանկանում են ընդլայնել իրենց գործողությունները
հաջորդ դպրոցում, և հաջորդում:
Բայց կանխիկ փող չկա:
Մենք պետք է արագ ճանաչենք մասնագետներին և փերիներին,
ճանաչենք նրանց և թույլ տանք նրանց հետշությամբ գտնեն ռեսուրսներ,
շարունակելու այն, ինչ արդեն անում են
և անում են պատշաճ մակարդակով:
Ամերիկայում գործարարությունը պետք է աջակցի
տկն. Օբամային անել այն, ինչ նա ձգտում է անել:
(Ծափահարություններ)
Եվ, տեսեք, ես գիտեմ, որ շատ տարօրինակ է,
որ անգլիացին կանգնած է այստեղ ձեր առջև և
խոսում է այս ամենի մասին:
Ընդամենը ես կարող եմ ասել, որ ես մտահոգ եմ: Ես հայր եմ:
Եվ ես սիրում եմ այս երկիրը:
Եվ ես իսկապես հավատում եմ,
որ եթե հնարավոր է իրականացնել փոփոխություններ այս երկրում,
ապա շատ հրաշալի բաներ կարող են տեղի ունենալ ողջ աշխարհում: Եթե Ամերիկան արեց դա,
ես հավատում եմ, որ մյուսները կհետևեն դրան:
Դա չափազանց կարևոր է:
(Ծափահարություններ)
Երբ ես Հանթինգթոնում փորձում էի որոշ բաներ իրագործել,
որոնք չէի ստացվում, ես մտածում էի, թե կախարդական փայտիկ ունենալու դեպքում
ի՞նչ կանեի: Եվ ես մտածեցի, գիտե՞ք ինչ:
Ես կցանկանայի լինել Ամերիկայի ամենից հրաշալի
բարեփոխիչներից ու առաջ տանողներից մեկը:
Եվ մեկ ամիս անց TED-ը զանգահարեց ինձ և տվեց ինձ այս մրցանակը:
Ես այստեղ եմ:
Այսպիսով, իմ երազանքը:
Ես դիսլեքսիկ եմ, դրա համար մի քիչ դանդաղ կկարդամ:
Իմ երազանքն է
օգնել ձեզ
կատարել կայուն շարժում
կրթելու համար յուրաքանչյուր երեխայի
սննդի մասին,
ոգեշնչելու ընտանիքներին նորից պատրաստել սնունդ,
և հնարավորություն տալու բոլորին ամենուր
պայքարել ճարպակալության դեմ:
(Ծափահարություններ)
Շնորհակալություն
(Ծափահարություններ)